«Οι άνθρωποι επιδιώκουν σαν τρελοί τις απολαύσεις απλώς επειδή βλέπουν την κενότητα της ζωής τους καθαρότερα απ’ ό,τι την κενότητα όποιας καινούργιας διασκέδασης τούς γοητεύει.»

-Μπλαιζ Πασκάλ

2017

•Το θέμα είναι περισσότερο φιλοσοφικό και λιγότερο πρακτικό. Όλη η χώρα πρέπει να δαπανά τεράστια πόσα και να έχει άρτια και πολυτελή οργάνωση για την αντιμετώπιση των συνεπειών των πράξεων ενός και μόνου ηλιθίου.
•Στο εδώλιο της οδυνηρής δίκης για το Μάτι με 107 νεκρούς μεταξύ των δεκαδων κατηγορουμενων κάθεται για τις κατ εξακολούθηση ανθρωποκτονίες αυτός που αποφάσισε με 9 μποφόρ να βάλει φωτιά για να κάψει χόρτα.

Ο ηλίθιος της περίστασης.Γύρω γύρω όλοι όσοι δεν απέτρεψαν αυτό που έκανε ο ηλίθιος.Στο χορό του Ζαλόγγου.
•Στη Μανδρα κάποιος άλλος ενώ λυσσομανουσε ο καιρός βαρέθηκε να κλείσει το δρόμο και να εκτρέψει την κυκλοφορία.Γύρω γύρω όλοι οι λοιποί υπευθυνοι γιατί ο ηλίθιος δεν έκλεισε το δρόμο.
•Στα Τεμπη ένας ηλίθιος σταθμάρχης αποτελεί τη θρυαλλίδα 57 θανάτων και μόχλευσης ενός σάπιου συστήματος.
Όλες σχεδόν οι τραγωδίες ξεκινουν από ένα ηλιθιο.Όσο η ευθύνη διαχέεται,εύλογα δεν λέω,ο ηλίθιος φαίνεται όλο και πιο πολύ αμέτοχος ,δευτερεύων.
•Γιατί ζούμε με μια διοικητική κουλτούρα που δεν καλλιεργεί την σημασία και τις συνεπειες της ατομικής ευθύνης.Φταινε όλοι και κανείς.
•Ο Χρήστος Σπιρτζης δήλωσε πως πλειοδοτει στην άρση της ασυλίας του.Ο Κώστας Καραμανλής κρύβεται σαν τη γάτα που γρατζουναει και μετά πάει κάτω από το καναπε και δεν το κουνάει.Η διαφορά στη στάση των δυο ανδρών είναι αβυσσαλέα.Ο ανδρισμός είναι απαγορευμενη λέξη στο Woke.Δεν πειράζει.Ο Σπιρτζης εχει την αρετή.Ο έτερος έχει το αντίθετο του ανδρισμού αλλά δεν τολμώ να πω τη λέξη μη κατηγορηθώ για παραβίαση της πολιτικής ορθότητας.

Και μην παρεξηγηθώ.Ουδόλως προκαταλαμβάνω την ποινική ευθύνη αμφοτέρων.Αλλά η κρίση περί αυτού ανήκει στα Δικαστήρια και όχι στην πλειοψηφία της Βουλής.

Πάνος Μπιτσαξής

Άπαντες απόντες…

Τα πρόβατα απήργησαν.
Ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής!

Ντίνος Χριστιανόπουλος ;

Ομάδα στελεχών πωλήσεων της interamerican με τον Δ.Κοντομηνά στις αρχές της δεκαετίας του 90

Το Χάνι του Γκέκα.Ένα από τα Χάνια που σκέπασαν τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου.

Ένα χελιδόνι (ή ένας κούκος) δεν φέρνει την άνοιξη.
Μία χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεἶ – Ειπώθηκε απο τον Αίσωπο και έμεινε ως παροιμία που χρησιμοποιούσαν συχνά ο Αριστοτέλης.

Ο κάθε πολιτισμός κρίνεται από την στάση του έναντι της ιερότητας του θανάτου και του σεβασμού στους ανθρώπους που κλείνουν τον βιολογικό τους κύκλο

Δρ. Νίκος Ντάσιος, Αρθρογράφος

Στέλεχος Μονάδας Οργάνωσης της Διαχείρισης Προγραμμάτων του ΕΚΤ_Υπ. Ανάπτυξης

Μερικές σκέψεις με αφορμή πρόσφατα βιώματα με τους αποθανόντες γονείς μου. Μια τεράστια έλλειψη την οποία επωμίζεται με ιδιαίτερο βάρος και εν τέλει ανεπιτυχώς η μέση οικογένεια, είναι η φροντίδα ασθενών τελικού σταδίου, είτε πρόκειται για νέο-πλασματικές νόσους (καρκίνους), είτε για βαριά εγκεφαλικά, Alzheimer κοκ.

Τα δημόσια νοσοκομεία εκ των πραγμάτων επικεντρώνονται στην νοσηλευτική φροντίδα εκτάκτων περιστατικών και στην θεραπεία των ασθενών. Και το πράττουν ως ένα βαθμό, παρά τα οξυμένα προβλήματα της υπο-στελέχωσης, της έλλειψης ειδικοτήτων, ιδιαίτερα στα περιφερειακά νοσοκομεία, την φθορά του εξοπλισμού, τις περιορισμένες υποδομές.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

null

Τι γίνεται όμως μ’ αυτούς τους ασθενείς που δεν υπάρχει δυνατότητα θεραπείας και βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους, μη γνωρίζοντας πόσο είναι αυτό το υπόλοιπο της ζωής;

Οικονομικά και ψυχολογικά βάρη

Το κόστος των κέντρων αποκατάστασης είναι ιδιαίτερα υψηλό, τα δημοσιά γηροκομεία υπερ-κορεσμένα, τα αντίστοιχα ιδιωτικά, παρά το υψηλό κόστος που ξεπερνάει τα 1500 € μηνιαίως, δεν διαθέτουν το απαραίτητο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, παραπέμποντας εν τέλει τον ασθενή όταν υποτροπιάζει στα δημόσια νοσοκομεία ενώ οι ιδιωτικές κλινικές για την νοσηλεία πχ ενός καρκινοπαθούς απαιτούν πάνω από 500€ ημερησίως!

Το βάρος λοιπόν το επωμίζεται εν τέλει η οικογένεια -εφόσον υπάρχει- εγκλωβίζοντας μέλη της ή αλλοδαπές κυρίες ως φροντιστές ή επιβαρυνόμενη με το κόστος της κατ οίκον νοσηλείας.Και κάπως έτσι αποδημούν κάποιοι συν-άνθρωποι μας ταλαιπωρημένοι, με ωδίνες, εξαντλώντας (ψυχικά, σωματικά και οικονομικά) το οικογενειακό τους περιβάλλον στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν δεν είναι εγκαταλειμμένοι.

Επανασχεδιασμός και νέο κοινωνικό κράτος

Μια ευρύτερη συζήτηση λοιπόν για την ακρίβεια που πλήττει τα νοικοκυριά θα πρέπει να συμπεριλάβει κι αυτές τις διαστάσεις, επαναπροσδιορίζοντας τα χαρακτηριστικά του νέου κοινωνικού κράτους που δεν θα περιορίζεται στις συντάξεις, στα επιδόματα και σε μερικές σακούλες τροφίμων για τους άπορους.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

null

Α) Επανασχεδιασμός που θα πρέπει να συμπεριλάβει δομές εξειδικευμένης νοσηλείας και υποστήριξης ασθενών τελικού σταδίου κατά τα πρότυπα της παρεχόμενης ανακουφιστικής φροντίδας της πρότυπης δομής Γαλιλαία υπό την αιγίδα του Μητροπολίτη Μεσογαίας ή του Σπηλιοπούλειο Νοσοκομείου στην Αθήνα, που χρειάζονται την εθελοντική μας υποστήριξη.

Η διεύρυνση των δομών αυτών σε κάθε δήμο ή περιφερειακή ενότητα αποτελεί σημαντική ανάγκη που θα αυξάνεται κατακόρυφα τα επόμενα χρόνια λόγω της συντελεσμένης γήρανσης του πληθυσμού και του ελλείμματος υποστηρικτικού οικογενειακού περιβάλλοντος, είτε λόγω της έλλειψης παιδιών, είτε της μετανάστευσης τους είτε της αδιαφορίας τους.

Β) Το εργασιακό πλαίσιο θα πρέπει να υιοθετήσει και να εφαρμόσει μοντέλα εξ αποστάσεως εργασίας προκειμένου εργαζόμενοι να μπορούν ν ανταποκριθούν στις ανάγκες ασθενών του οικογενειακού περιβάλλοντος τους.

Γ) Τα διαρθρωτικά ταμεία της Ε.Ε και το Ταμείο Ανάκαμψης θα πρέπει να ανακατανείμουν πόρους και να χρηματοδοτήσουν άμεσα μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε υποδομές και εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό όπως και στην περίπτωση του οξυμένου δημογραφικού προβλήματος.

Εν τέλει ο κάθε πολιτισμός κρίνεται από την στάση του έναντι της ιερότητας του θανάτου και του σεβασμού στους ανθρώπους που κλείνουν τον βιολογικό τους κύκλο, συνιστώντας την εντονότερη σχέση μας με την συλλογική μας μνήμη.

Πηγή: Huffpost