Συντάκτης: Kostas Bertsias

Καλησπέρα  φίλε 

Προσυπογράφω  και  υπερθεματιζω  στις  απόψεις  σου  στο  “Πρόοδος  χωρίς  πυξιδα ”  αλλά  δυστυχως  σ’  αυτή  τη  χώρα  δεν  θ’  αλλάξει  ποτέ  τιποτα ! Όλα  στο  πόδι  χωρίς  προγραμματισμό  χωρίς  προβλεψιμότητα  και  προοπτικη  και  κυρίως  χωρίς  σεβασμό  ούτε  στο  περιβαλλον  ούτε  στον  άνθρωπο . Κι  οπως  έλεγε  ο μακαρίτης  ο  πατέρας  μου  δεν  μας  φταίει  τίποτα  εξωγενώς , απ’  όσα  συνήθως  προφασιζομαστε  αλλά  η  “φκιασιά”  μας  ως  λαού . Το  φυλετικό  μας  DNA που  απ’  την  αρχαιότητα  ως  τις  μέρες  μας  κυριαρχείται  αδιάλειπτα  απ’  το  καταραμένο  γονιδιο  του  “παρτακισμου”. Ούτε  είχαμε  ούτε  θα  έχουμε  ποτέ  αναπτυγμενο  στην  κρίσιμη πλειονότητά  μας  οι  Ελληνες  το  αίσθημα  της  κοινωνικης  ευθύνης  έναντι  του  προσωπικού  μας  συμφέροντος . Αυτό  ήταν  είναι  και  θα  είναι  ο  ανασταλτικός  ως  και  μηδενιστικος  παράγοντας  των  αρετων  μας  η  ρίζα  των  διχασμών  και  ολων  των  δεινων  της  κοινωνιας  μας  διιστορικα .

Νίκος

Το πυροσβεστικό σώμα το νέο λιμάνι του Γιώργου !!

Καλή αρχή και καλή πορεία χωρίς αεροπορικά ατυχήματα!

Ο διευθύνων σύμβουλος του Netflix, Τεντ Σαράντος, δεν κουβαλά μαζί του στο γραφείο, στην τσάντα ή στο κομοδίνο του στοίβες από εγχειρίδια management.

Όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο επεισόδιο της εκπομπής “Leaders Playbook” του CNBC, ο Σαράντος σπάνια διαβάζει βιβλία διοίκησης. Αντίθετα, επιλέγει τη λογοτεχνία, την οποία θεωρεί ουσιαστικό εργαλείο για την κατανόηση της ηγεσίας.

Το βιβλίο που ξεχωρίζει περισσότερο ως «μάθημα management» είναι το «Typhoon», μια νουβέλα του 1902 του Τζόζεφ Κόνραντ, που περιγράφει την πορεία ενός καπετάνιου ατμόπλοιου και του πληρώματός του, καθώς έρχονται αντιμέτωποι με μια βίαιη καταιγίδα στη θάλασσα.

«Με μια πρώτη ματιά δεν θυμίζει εγχειρίδιο διοίκησης, όμως για μένα αποτελεί την πιο ισχυρή ιστορία ηγεσίας που έχω διαβάσει ποτέ», λέει ο 61χρονος Σαράντος. «Το επιστρέφω ξανά και ξανά, γιατί κάθε ανάγνωση αποκαλύπτει κάτι νέο».

Όταν το διάβασε πρώτη φορά, περίπου πριν από δύο δεκαετίες, είχε την εντύπωση ότι ο καπετάνιος ήταν απερίσκεπτος και έθετε σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό του όσο και την οικογένειά του. Στις πιο πρόσφατες αναγνώσεις, όμως, διέκρινε ένα βαθύτερο νόημα: πώς ασκείς ηγεσία σε συνθήκες σύγκρουσης και αβεβαιότητας.

«Στη ζωή και στις επιχειρήσεις λαμβάνεις συνεχώς αποφάσεις που δεν εξελίσσονται όπως τις είχες σχεδιάσει», σημειώνει. «Η ουσία της ηγεσίας δοκιμάζεται στον τρόπο που διαχειρίζεσαι αυτές τις στιγμές».

Ο Σαράντος δεν είναι ο μόνος ισχυρός παράγοντας του επιχειρηματικού κόσμου που αντλεί έμπνευση από τη λογοτεχνία. Σύμφωνα με τη βιογραφία «The Everything Store» του Μπραντ Στόουν, το ηγετικό στυλ του ιδρυτή της Amazon, Τζεφ Μπέζος, έχει επηρεαστεί από το μυθιστόρημα «Τα απομεινάρια μιας μέρας» του Καζούο Ισιγκούρο. Αντίστοιχα, ο συνιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, έχει επανειλημμένα αναφερθεί στη σημασία της λογοτεχνίας, γράφοντας σε ανάρτησή του ότι ορισμένα μυθιστορήματα «αποκαλύπτουν πώς λειτουργεί πραγματικά κάτι σημαντικό».

Yπάρχει μια ξεχασμένη ταινία του 2004 με τίτλο «Layer Cake», όπου ο Ντάνιελ Κρεγκ υποδύεται έναν έμπορο κοκαΐνης ο οποίος καταφέρνει, λειτουργώντας με «πολιτισμένο» και «επιχειρηματικό» τρόπο, να επιβιώσει μέσα στον αδίστακτο κόσμο των εγκληματικών συμμοριών. Πετυχαίνει μάλιστα την «αποστράτευσή» του, αποκομίζοντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο κομπόδεμα. Ωσπου, στην τελευταία σκηνή της ταινίας, καθώς διασκεδάζει χαλαρός και ευτυχής σε ένα πάρτι, δολοφονείται από μια στενή του συνεργάτιδα την οποία εμπιστεύεται απολύτως.

Ο λόγος που θυμήθηκα αυτή την ταινία σχετίζεται με τις πρωτοφανείς διεθνείς εξελίξεις. Μετά την απολύτως επιλήψιμη απαγωγή Μαδούρο, όπου τουλάχιστον μπορούσε να διακρίνει κανείς κάποια λογική, παρακολουθήσαμε άφωνοι τις πρωτοφανείς απειλές προσάρτησης της Γροιλανδίας, που όπως ήταν φυσικό προκάλεσαν τεράστιους γεωπολιτικούς και οικονομικούς τριγμούς. Ακολούθησαν οι γνωστές διαγνώσεις της αμείλικτης επιστροφής του νόμου της ζούγκλας στη διεθνή σκηνή, δηλαδή της ωμής ισχύος δίχως κανένα φίλτρο ή περιορισμό. «Η μετατόπιση της διεθνούς τάξης δεν είναι μόνο τεκτονική, είναι και μόνιμη», δήλωσε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Δεν είναι όμως αυτό το πιο τρομακτικό στην όλη ιστορία, αλλά το γεγονός πως η μεθόδευση του Ντόναλντ Τραμπ είναι μια κίνηση που θυμίζει τη δολοφονία του Ντάνιελ Κρεγκ από την έμπιστη συνεργάτιδά του. Ακόμη πιο τρομακτικό είναι το γεγονός πως δεν απαιτεί ούτε στρατιωτική επέμβαση ούτε εισβολή. Μπορεί να πραγματοποιηθεί με απίστευτη ευκολία. Ο λόγος είναι ότι οι αμυντικές, οικονομικές, ακόμη και οι ψηφιακές, υποδομές της Ευρώπης ελέγχονται από τις ΗΠΑ, οι οποίες μπορούν με μια τους κίνηση να παραλύσουν ολόκληρη την Ευρώπη. Για να το πω απλά, οι ΗΠΑ μπορούν να τη «χακάρουν» άμεσα και θανάσιμα.

Η εξάρτηση αυτή εξηγείται μεν από την αίσθηση ευκολίας και εφησυχασμού που κυριάρχησε στα ευρωπαϊκά κράτη για πολλές δεκαετίες, αλλά σχετίζεται και με κάτι βαθύτερο. Η συμμαχία που προέκυψε μετά το 1945 και βρήκε έκφραση στο ΝΑΤΟ, αλλά και σε ολόκληρο το πλέγμα των θεσμών που επέτρεψαν στη Δύση (και όχι μόνον) να γνωρίσει μια πρωτοφανή περίοδο ειρήνης και ευημερίας, δεν ήταν απλώς μια συμμαχία. Ηταν κάτι πολύ παραπάνω: μια σχέση βαθιάς εμπιστοσύνης, μια σχεδόν απόλυτη ταύτιση που σφυρηλατήθηκε μέσα στην κόλαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για να παγιωθεί στην πεντηκονταετή σύγκρουση που αποκαλούμε Ψυχρό Πόλεμο. Τα μεταπολεμικά ευρωπαϊκά κράτη, τα πολιτικά τους συστήματα, ακόμη και πολλές από τις αξίες που κυριαρχούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα των ΗΠΑ. Αν προσθέσει κανείς και το κοινό πολιτιστικό υπόβαθρο της ελληνορωμαϊκής παράδοσης και του χριστιανισμού, εύκολα αντιλαμβάνεται πως η «Δύση» ήταν ένας ουσιαστικός και γι’ αυτό στέρεος πολιτικοκοινωνικός σχηματισμός. Προφανώς δεν έλειπαν οι τριβές: θυμίζω τις δηλώσεις ενός άλλου Ντόναλντ, του Ράμσφελντ, όταν στο πλαίσιο της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ έκανε λόγο περιφρονητικά για την «Παλιά Ευρώπη». Ομως ποτέ δεν απειλήθηκε η υπόσταση της συμμαχίας – αξίζει να ξαναδιαβάσει κανείς σήμερα τις δηλώσεις αυτές για να αντιληφθεί το τεράστιο χάσμα που τον χωρίζει από τον Τραμπ. Χρειάστηκε να βρεθεί στην εξουσία ένας ανερμάτιστος (για να το πούμε ήπια) πολιτικός, που θεώρησε αλαζονικά πως ήρθε η ώρα να καταστρέψει αυτή τη σχέση – και για να κερδίσει τι ακριβώς;

Το 1966, ο Γάλλος ηγέτης Σαρλ ντε Γκωλ κατάλαβε ότι η απόλυτη στρατιωτική εξάρτηση της Γαλλίας από τις ΗΠΑ συνιστούσε μια σοβαρή αδυναμία και γι’ αυτό έβγαλε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Καθώς προερχόταν από τον προ του 1945 κόσμο της ευρωπαϊκής ηγεμονίας, ο Ντε Γκωλ θεωρούσε πως για να παραμείνει η Γαλλία μεγάλη δύναμη, έπρεπε να διατηρήσει τη στρατιωτική αυτονομία της. Ούτε όμως και αυτός πίστεψε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προδώσουν ποτέ τη συμμαχία.

Και τώρα; Oπως είπε σοφά ο πρωθυπουργός του Καναδά, η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική.

Στάθης Καλύβας

Ο Στάθης Ν. Καλύβας (Κέρκυρα, 7 Μαρτίου 1964) είναι διακεκριμένος Έλληνας πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας και καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο οποίος έχει λάβει τις διεθνείς διακρίσεις Woodrow Wilson Award, Luebbert Award, European Academy of Sociology Book Award, Luebbert Award και Greenstone Award για το πολύχρονο έργο του στην πολιτική επιστήμη και την ιστορία.

παλιά Ιντεραμέρικαν

Κοντομηνάς, Μαστοράκος, Ανδρεόπουλος