Πριν 10 χρόνια..
Το χάνι του Γκέκα
Τώρα στο βυθό της λίμνης του Μόρνου.
Κάλλιον (Βελούχι) τώρα βυθισμένο στα νερά της λίμνης του Μόρνου.
Στην Κωνσταντινούπολη το 2004 με τον αείμνηστο Γιώργο Σκούρτη.
Οι κουρούνες παίρνουν το μερτικό τους….
Μάχιμοι!
Tο άχρονο
Πολλοί αν όχι όλοι μας κάποτε νιώσαμε να σταματά ο χρόνος. Πολλοί λογοτέχνες, και ποιητές και πεζογράφοι, περιγράφουν στιγμές στις οποίες ένιωσαν αυτό το σταμάτημα.
1. Ποιος όμως κοιτούσε
2. όταν παρατηρούσες τις απάτες των φωτωνίων;-
3. κορίτσια ζύμωναν και ζύμη δεν αγγίζαν
4. γυναίκες γνέθανε τ’ αδράχτια δεν γυρίζαν:
5. στράφηκες για να δεις κι εξαφανίστηκες από παντού
6. στην άδεια, γαλανή ματιά του ουρανού ….
Ο στιχουργός θεωρεί διανοητικά πως το θέαμα είναι απατηλό (1-2) και ξάφνου δεν υπήρχε κίνηση (3-4). Σε σημείωσή του (Ν. Καζάνας 1990 Σώμα της Άνοιξης σ 82) μας πληροφορεί πως οι δυο γραμμές 3-4 είναι από το Έγκωμη του Σεφέρη, ο οποίος τις παίρνει από το (απόκρυφο) Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, 18. Εδώ συγκεντρώνονται τρεις μαρτυρίες σε μεγάλο βάθος χρόνου. Ο στιχουργός λέει εδώ (5-6) πως ήταν σαν να εξαφανίστηκε ο ίδιος και κοιτούσε μόνο από τον ουρανό – και αυτό ακούγεται ως γνήσια εμπειρία. (Σχεδόν πάντα σε Εξωσωματικές Εμπειρίες – OBE =Out of Body Experiences – οι άνθρωποι νιώθουν να κοιτούν από πίσω τους και από ψηλά.)
