Το γέλιο


Το γέλιο ελευθερώνει τον αγροίκο από τον φόβο του διαβόλου, γιατί μες στη γιορτή των τρελών και ο διάβολος φαίνεται φτωχός και ηλίθιος, κι επομένως ελέγξιμος. Αυτό το βιβλίο, όμως, μπορεί να διδάξει ότι η απελευθέρωση από τον φόβο του διαβόλου είναι σοφία.

Όταν ο αγροίκος γελά, με το κρασί να κελαρύζει στο λαρύγγι του, νιώθει αφέντης, γιατί έχει αντιστρέψει τις σχέσεις της εξουσίας: το βιβλίο αυτό, όμως, μπορεί να διδάξει στους μορφωμένους τα έξυπνα, και από τη στιγμή εκείνη ένδοξα, τεχνάσματα με τα οποία θα νομιμοποιήσουν αυτή την αντιστροφή. Τότε αυτό που στην ενστικτώδη κίνηση του αγροίκου παραμένει, ακόμα κι ευτυχώς, λειτουργία της κοιλιάς θα μεταμορφωθεί σε λειτουργία της διανοίας. Το ότι το γέλιο είναι ίδιον του ανθρώπου είναι σημείο των ορίων μας ως αμαρτωλών. Όμως από αυτό το βιβλίο πόσες διάνοιες διαβρωμένες σαν τη δική σου δεν θα αντλήσουν τον έσχατο συλλογισμό ότι το γέλιο είναι σκοπός του ανθρώπου!

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Το όνομα του ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο

Όταν μισούμε τους εχθρούς μας τότε τούς παραχωρούμε εξουσία: Ελέγχουν τον ύπνο μας, την πίεσή μας, την υγεία και την ευτυχία μας….

Ο στόχος είναι να είσαι πλούσιος, όχι να δείχνεις πλούσιος.
Ο Μπιλ Γκέιτς στο Dick’s Burgers, στο Σιάτλ, στην Ουάσιγκτον, περιμένει στην ουρά για να κάνει την παραγγελία του. Όταν αξίζεις 82,4 δισεκατομμύρια δολάρια, ντυμένος απλά, δεν χρειάζεσαι «λάφυρο» για να αποδείξεις ότι είσαι πλούσιος. Διαχειρίζεται το μεγαλύτερο φιλανθρωπικό ίδρυμα στον κόσμο και εξακολουθεί να κάθεται στην ουρά όπως εμείς οι υπόλοιποι, για χάμπουργκερ, πατάτες και Coca-Cola. Έτσι συμπεριφέρονται οι πραγματικοί νικητές.

‘Άλλαζε απόψεις, αλλά κράτα τις αρχές σου. Άλλαζε τα φύλλα, αλλά κράτα άθικτες τις ρίζες.’*

*Βικτωρ Ουγκώ

Ο Ουγκώ εξελίχθηκε σε μια φωνή που δεν ψιθύριζε μόνο στη Γαλλία αλλά φώναζε σε όλη την Ευρώπη: μια φωνή που απαιτούσε να σπάσουν οι αλυσίδες, να απελευθερωθούν τα πνεύματα και να αφυπνιστούν οι συνειδήσεις.