Το χειρότερο όταν είσαι γέρος είναι οι θύμησες. Πως κάποτε ήσουν νέος!
Όταν είσαι παιδί υπάρχουν μόνο δύο ηλικίες: Τα παιδιά και οι μεγάλοι.
Στην εφηβεία τρεις: Τα μικρά, «εμείς» κι οι γέροι. Γέρος θεωρείται όποιος είναι πάνω από τριάντα.
Στα τριάντα, λίγο πριν-λίγο μετά, δεν είσαι κάτι συγκεκριμένο. Μπορεί να είσαι γονιός, αλλά μπορεί και να ζεις σαν έφηβος. Δεν είσαι νέος. Οι δεκαοχτάχρονοι σε σέβονται ή σε κοροιδεύουν, όταν προσπαθείς τόσο σκληρά ν” αποδείξεις ότι είσαι σαν κι εκείνους.
Έπειτα γίνεσαι σαράντα κι όλοι οι εικοσάρηδες σε λένε κύριο/κυρία.
Νίκος Καββαδίας | 11 Ιανουαρίου 1910 – 10 Φεβρουαρίου 1975 |
Εγώ δεν είμαι ποιητής. Είμαι στοχαστής. Είμαι αρμενιστής φιλόσοφος. Οι στίχοι μου είναι λόγια, ιστορίες, ζωή ατόφια, αλλά μη το παίρνεις για επάγγελμα. Αν δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να πω, σωπαίνω. Τη σέβομαι την ποίηση. Γι’ αυτό, όσο λιγότερο γράφω τόσο περισσότερο πρέπει να καταλαβαίνεις ότι τη σέβομαι. Κι ύστερα, ο ποιητής βάζει κάτω τη φαντασία, στύβει το μυαλό και γράφει. Είναι επαγγελματίας. Νομίζει πως έχει χρέος να συντηρήσει όνομα και φήμη. Εγώ βλέπω, ζω, αγκομαχώ το χρόνο. Ανάμεσα σε κρεβάτια, σε καμπαρέ, σε τυφώνες.
| Απόσπασμα από την τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στη Φλέρυ Κούβελα-Τασιάκου τρεις μέρες πριν τον θάνατό του. Δημοσιεύθηκε τρία χρόνια αργότερα στο περιοδικό «Γυναίκα» |
ΤΙΡΑΝΑ
