Ο μέλλον χρόνος, ο παρών, και ο παρελθών μαζί τους κινούνται αδιάκοπα συγχρόνως, και όχι διαδοχικά. Κατά συνέπεια η στιγμή που θα την επιλέξουμε για ναναι η ταυτότητα μας, περιέχει ένα λάθος, μιας και δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε τον εαυτό μας πριν και σήμερα και αύριο μαζί με το άλλο πρόσωπο, το ίδιο άγνωστο στο αύριο και στο πριν.
Παρασκευάζουμε λοιπόν εικόνα αυθαίρετη, που δήθεν μας ταιριάζει, μας συμπληρώνει και μας καθιστά αυτάρκεις, ενώ ξεφεύγει από τα χέρια μας η ίδια ετούτη η στιγμή, με ό,τι έγινε και με ό,τι τι θα συμβεί.
Πως είναι δυνατόν να είμαστε συμπληρωμένοι όταν αποτελούμε εγώ και ο φίλος μου σαν παράδειγμα, τα δύο έκτα ενός απλησίαστατου φανταστικού αριθμό;
Και ας πούμε πως τον πιάσαμε το χρόνο. Τον παγιδέψαμε και η στιγμή αιχμαλωτίστηκε στην χούφτα μας. Οφείλουμε κατασκευή εκμαγείου. Ένα κεφάλι μπρούτζινο, τοποθετημένο ανάσκελα με μάτια, μύτη, στόμα, χαρακτηριστικά ακίνητα , και ακριβώς, πάνω στην ολοκλήρωση μας.
Ποιο θα είναι το πρόσωπο; Του χρόνου ή του δικού μας, και πόση θα έχει αντοχή να μας περιέχει έτσι νεκρό- πάλι μέσα στο χρόνο; Ούτε ένα δευτερόλεπτο, τον αιχμαλωτισμένο. Γιατί την ώρα που δολοφονούσαμε το χρόνο εκμηδενίζουμε και το τυχαίο που μας περιείχε, ώστε να μείνει στο διάστημα το φως και εικόνα μας μαζί , να τριγυρνάει αδιάκοπα, αιώνια στο χώρο τον διαπλανητικό όπου καμιά λέξη, ούτε υπάρχει, ούτε μπορεί να μας επαναφέρει στον επιθυμητό μαγνητικό πεδίο μιας οποιασδήποτε πλανητικές επιφάνειας. …
Μάνος Χατζιδάκις: Τα σχόλια του τρίτου.
