Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
•Αποσπώ μία αναφορά σημερινή του Γιάννη Πρετεντέρη στο Βήμα. «Ποτέ δεν θα βρεις το σωστό δρόμο αν δεν ξέρεις που θες να πας».Την αντλεί από την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».Ο συνειρμός με τον Κώστα Σημίτη μου ήρθε αυτόματα. •Το μεγάλο του πλεονέκτημα ήταν ότι ήξερε πού ήθελε να πάει.Δεν πελαγοδρομούσε.Το πάλεψε με όλες του τις δυναμεις .Ηθελε να πάει σε μια σύγχρονη,ισχυρή,ευημερούσα Ελλάδα.Οσο κι αν αρκετοί αμφισβητούν αν έφτασε και μέχρι που στον προορισμό ,τους καρπούς της οκταετίας τους απολαμβάνουμε όλοι.Κι ας λένε ότι θέλουν.Την νομισματική ένωση που μας έσωσε από την ασύντακτη χρεωκοπία.Την θωράκιση της ελεύθερης Κύπρου με την ένταξη στην ΕΕ.Τα μεγάλα έργα που άλλαξαν πολλαπλώς το τρόπο ζωής μας.Και πολλά άλλα φαινομενικώς δευτερεύοντα αλλά ουσιώδη. •Ήταν όμως ο σωστός δρόμος;Μήπως υπήρχε πιο σωστός;Δεν η ώρα να αποτιμηθεί αυτό.Φτασαμε πάντως σε ένα προορισμό από αυτό το δρόμο.Το πόσο σημαντικός ήταν το καταλαβαίνουμε εξ όσων συνέβησαν μετά την αποχώρηση του Σημίτη.Εκεινο το αρτζι μπούρτζι λουλάς ,και που μας οδήγησε. •Απολαμβανουμε τους καρπούς του έργου του Σημίτη αλλά κουβαλούμε ακόμα τις πολλές πληγές της άκρως δύσβατης περίπλοκης διαδρομής.Πληγές εγγενείς αλλά και επίκτητες.Άλλες μπορούσαν να αποφευχθούν και άλλες όχι.Αλλες επουλώθηκαν και άλλες ακόμα χαίνουν..Διοτι ουδέν καλον αμιγές κακού -ας μου επιτραπεί η αντιστροφή. •Η χώρα επιδαψιλεύει στον άνδρα τιμές και έπαινο.Δικαίως και ορθώς.Το αποτύπωμα του είναι φανερό και αδιαφιλονίκητο.Μακαρι οι επίγονοι στο ΠΑΣΟΚ να αποκτήσουν την συνείδηση όχι μόνο της επιστροφής στη διακυβέρνηση αλλά που θέλουν να πάνε.Φοβαμαι ότι αυτό δεν ειναι καθόλου σαφές.
Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μέλλοντα χρόνο και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο. Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί. Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί είναι μια αφαίρεση που παραμένει μια διαρκής δυνατότητα μόνο σ’ έναν κόσμο από εικασίες. Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί και ό,τι συνέβη δείχνουν σ’ ένα τέλος που είναι πάντοτε παρόν.
Τ.Σ. Έλιοτ
Ο Έλιοτ άσκησε επίδραση στους ευρωπαίους λογοτέχνες και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μοντέρνας ποίησης. Ο Σεφέρης ήταν μεγάλος θαυμαστής του και το 1936 μετέφρασε την «Έρημη χώρα» στα ελληνικά .
“Είχα γνωριμία και φιλία με τον αείμνηστο Παπαδιαμάντη. Τον γνώρισα στο εκκλησάκι του Προφήτου Ελισαίου. Από αυτόν έμαθα να ψάλλω συνετά , με κατάνυξη, φόβο Θεού,ταπεινά… Όταν έψελνε ήταν σαν να βρισκόταν μπροστά στο φοβερό βήμα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού. Ο Παπαδιαμάντης αγαπούσε το Θεό, αγρυπνούσε πρόθυμα, έψελνε, υμνούσε, ευλογούσε το Θεό χαρμόσυνα. Ήταν ακτήμων όπως οι Άγιοι Απόστολοι. Μισούσε τον πλούτο, ως επιβλαβή και μάταιο. Θα μπορούσε να γίνει βαθύπλουτος, αλλά προτίμησε να μένει πάμπτωχος. Ό,τι του έδιναν για τον κόπο του το μοίραζε στους φτωχούς αδελφούς. Πολλές φορές έμενε χωρίς χρήματα. Δεύτερη ενδυμασία δεν είχε! Εγύρισα όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας, του Αγίου Όρους, της Παλαιστίνης, του Σινά. Ακτήμονες σαν τον Παπαδιαμάντη, βρήκα λίγους”..
Αγιος Φιλόθεος Ζερβάκος
ΥΓ ΑΠΟ ΜΗΜ: ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΑΠΟ ΕΡΕΙΠΙΑ ΑΡΧΑΙΟΥ ΝΑΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ
Σε ένα οινοποιείο του 1875 στην Αττική θα πιείς αφρώδη ρετσίνα
Στο Οινοποιείο Νικολού στο Κορωπί θα δοκιμάσεις απίθανα κρασιά τσιμπολογώντας νοστιμιές πλάι στο αναμμένο τζάκι, και θα μάθεις πώς κι η ρετσίνα γίνεται «σαμπάνια».
Οι φυσαλίδες χορεύουν στα ποτήρια μας, που ευωδιάζουν πεύκο και μαστίχα. Το τζάκι σιγοκαίει απέναντί μας. Κι εμείς συζητάμε πόσο ωραία θα ταίριαζε με ψητά κάστανα το επόμενο κρασί μας, το Breathe, ένα ολοκαίνουριο, αφρώδες, orange Σαββατιανό με κεχριμπαρένιο χρώμα που κυκλοφορεί μόνο σε 340 αριθμημένες φιάλες, καθώς τσιμπολογάμε φρεσκοφουρνισμένες πίτες, χειροποίητο γαύρο μαρινάτο, χαβιάρι, σπιτική μελιτζανοσαλάτα και εκλεκτά λουκανικάκια, τυριά και αλλαντικά καθισμένοι αναπαυτικά σε έναν χώρο που θυμίζει σαλόνι ορεινού ξενώνα. Τα δεκεμβριάτικα μεσημέρια, όπως θα έπρεπε να είναι.
Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση το Οινοποιείο Νικολού στο Κορωπί, δεν μοιάζει με κανένα από τα οινοποιεία που έχουμε επισκεφθεί ως τώρα. Το καταλαβαίνεις, με το που ανοίγεις την ξύλινη αυλόπορτα και βρίσκεσαι σε μια λουλουδιασμένη, πλακόστρωτη αυλή ανάμεσα σε κτίρια του 19ου αιώνα που δεν φαίνονται από τον δρόμο.
Ένα από τα παλαιότερα οινοποιεία της Αττικής βρίσκεται, προς έκπληξή μας, σε ένα δρομάκι στο κέντρο του Κορωπίου. «Έτσι ήταν εκείνη την εποχή τα οινοποιεία, δεν βρίσκονταν μέσα στους αμπελώνες» αναλαμβάνει να μας διαφωτίσει ο Βασίλης Νικολού, χημικός και καθηγητής οινολογίας, που κρατά αυτή τη στιγμή τα ηνία μαζί με τον γιο του Ευάγγελο, γεωπόνο-οινολόγο, τέταρτη και πέμπτη γενιά οινοποιών της οικογένειας αισίως.
Η ξενάγηση ξεκινά από το παλιό πατητήρι, που έχει μεταμορφωθεί σε μια σούπερ ατμοσφαιρική αίθουσα προβολής: Καθισμένοι ανάμεσα σε δρύινα βαρέλια και παλιά κεραμίδια που καλύπτουν τους τοίχους σε ρόλο πρωτότυπης, χειροποίητης οινοθήκης, βλέπουμε ένα σύντομο βιντεάκι για την ιστορία του οικογενειακού οινοποιείου. Πλάι στην οθόνη της προβολής, η ορίτζιναλ άδεια λειτουργίας είναι υπογεγραμμένη από τον υπουργό οικονομικών της εποχής. Το όνομά του λέει Χαρίλαος Τρικούπης.
Αφήνοντας πίσω μας την αίθουσα προβολής, περνάμε στα άδυτα του οινοποιείου για να μάθουμε τα πάντα για την οινοποίηση, την παλαίωση και την εμφιάλωση των 13 ετικετών του οινοποιείου (9 εκ των οποίων Σαββατιανό, φόρος τιμής στην αττική γη και την γηγενή ποικιλία της, η οποία πήρε το όνομά της από το τελευταίο Σάββατο του Σεπτέμβρη, που γινόταν παραδοσιακά ο τρύγος).
Το πιο ενδιαφέρον από όλα, όμως, είναι αυτό που δεν συμβαίνει αλλού: Το πώς η ταπεινή, βαθύτατα αδικημένη ρετσίνα γίνεται sparkling, αποκτά δηλαδή τις διακριτικές φυσαλίδες της, και παλαιώνει για δύο χρόνια σε γυάλινα μπουκάλια προτού γίνει το απίθανο Botanic Sparkling, που θα το ερωτευτείς με την πρώτη γουλιά –βάζουμε ό,τι στοίχημα θες. Πολλά βραβεία έχει πάρει η μοναδική αυτή ιδέα, όπως άλλωστε και το ίδιο το οινοποιείο, που διακρίθηκε μεταξύ άλλων ως το καλύτερο της Ευρώπης το 2018.
Δεν θα είναι όμως το Botanic, από 100% Σαββατιανό, ο μοναδικός σου έρωτας εδώ. Κρασί για μάθημα οινοποιίας είναι και ο Αβρός, μια από τις πρώτες ετικέτες τους, ένα υπέροχο Μοσχάτο Αλεξανδρείας με σταφύλια που έρχονται από τη Λήμνο και οινοποιούνται εδώ. Μοσχοβολά τριαντάφυλλο και λουκούμι, και αφήνει απολαυστική επίγευση, όπως και η Μανδηλαριά που θα ενθουσιάσει τους λάτρεις του ροζέ με την ασυνήθιστη πληθωρικότητά της και τα αρώματα κόκκινων φρούτων και μπαχαρικών.
Δικό μας αγαπημένο το Breathe, αυτό που σου συστήσαμε στην αρχή, ετικέτα ολοκαίνουρια με το όνομά της γραμμένο στο διεθνές φωνητικό αλφάβητο ως /bɹiːð/ (μικρές λεπτομέρειες που ενθουσιάζουν τα νερντς ανάμεσά μας): 100% Σαββατιανό, orange οινοποίησης –λευκές ποικιλίες που οινοποιούνται σαν να ήταν κόκκινες, θα πει αυτό– με διακριτικές φυσαλίδες και τέλειο μελένιο άρωμα. Και η συναρπαστική μας οινογνωσία κλείνει με το Δι’ ευχών, ένα γλυκό κρασί που παράγεται με την παραδοσιακή τεχνική των Μεσογείων, χαμηλό σε αλκοόλ αλλά μεγάλο σε αρώματα καραμέλας, βουτύρου, σοκολάτας και ξηρών καρπών.
Γεννήθηκε στον Πειραιά, μεγάλωσε στην αθάνατη ελληνική επαρχία που της έμαθε να εκτιμάει την Αθήνα. Αγαπάει τα ταξίδια, το θέατρο, τις γάτες της και τα βιβλία του Χούλιο Κορτάσαρ, και πιστεύει ακράδαντα στο ρητό που λέει ότι «οι μόνοι νορμάλ άνθρωποι είναι αυτοί που δεν ξέρεις καλά». Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όταν ακόμα το internet το λέγαμε «νέα μέσα» και ήρθε στο in2life το 2006, για να γράφει για ταξίδια. Έμεινε για όλα τα άλλα.
