Ο τρύγος με τα συνακόλουθα του είναι μια ιεροτελεστία, είναι οι στιγμές, που χαίρεσαι τους κόπους σου, συγκομίζεις τα αγαθά για τα οποία έχεις συμβάλλει  με την προσωπική σου εργασία. Έχεις βοηθήσει τα πρέμνα – τις κληματίδες- να παράγουν πλούσια και άριστης ποιότητας καρπούς.

Το αμπέλι είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο. Τα κλήματα, που είναι μάλλον τα μοναδικά φυτά, που χωρίς την φροντίδα του ανθρώπου δεν μπορούν να παράσχουν καρπούς. Αν αφήσεις το αμπέλι ακλάδευτο για καμία δυο περιόδους το έχασες…

Αυτή η μοναδική σχέση με το αμπέλι και βεβαίως οι εργασίες και οι διεργασίες για την μετουσίωση του σταφυλιού σε κρασί προσδίδουν ένα μυστικιστικό, μοναδικό και θελκτικό σύνδεσμο του αμπελουργού με το αμπέλι του.

Οι αμπελουργοί έχουν μια ιδιαίτερη κουλτούρα. Αγαπούν υπερβολικά το αμπέλι τους, αφοσιώνονται ολοκληρωτικά στην φροντίδα του, είναι υπερήφανοι γιαυτό, όπως ακριβώς με τα παιδιά τους. Μόνο επαίνους έχουν για τα κρασιά τους. Ακούς να λένε ότι είναι μοναδικά και τα καλύτερα του κόσμου. Οι πραγματικοί αμπελουργοί δεν καλλιεργούν αμπέλια ..  Ανατρέφουν αμπέλια !! Γιαυτό και λέμε: «με αγγαρεία αμπέλι δε γίνεται, τσαïρι δεν προκόφτει…»

Λέγεται ότι για τους αρχαίους Έλληνες  η αμπελουργική ήταν μια τέχνη, που  δεν την εμπιστευόντουσαν στους δούλους τους. Την θεωρούσαν τόσο σπουδαία ώστε μόνο ελεύθεροι πολίτες μπορούσαν να την ασκούν.  Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το κρασί είναι πάντα μνήμη ενώ κάποιοι άλλοι επιχειρηματολογούν για την ποιητικότητα του οίνου, δηλαδή ως τέχνη του ποιείν και συνάμα και ως ποίηση.

 Έρχεται δε και ο Αντωνόπουλος, που διαδέχθει τον Κλάους στην περίφημη οινοποιία  Αχάια Κλάους  για να προσφέρει και το θεωρητικό υπόβαθρο. Να  εξυψώσει δηλαδή  σε ύψιστο επίπεδο την ενασχόληση με την αμπελουργία και την οινοποιία. Κατά τον Αντωνόπουλο, όπως διάβασα κάπου, στο  κρασί πρέπει να μπορείς να θυμάσαι τα πάντα: γεύσεις, χθεσινές και σημερινές, χρώματα και μυρωδιές.

Ο αμπελουργός έχει μπροστά του ένα αγρό και πρέπει να αποφασίσει πρώτα τι κρασί θέλει να φτιάξει, τι χαρακτήρα θέλει να του δώσει, με τι δομή, με τι σκελετό, και με τι σχήμα στο μπουκάλι. Όλα αυτά θα του προσδιορίσουν τις ποικιλίες που θα φυτέψει, αφού μάθει πρώτα και τους περιορισμούς του μικροκλίματος του αμπελοτοπιού…

Έτσι εξηγούνται κάποιες παραξενιές, που συχνά συναντάς στον μικρόκοσμο της συμπαθούς τάξης των αμπελουργών.

Μην τολμήσεις να βρεις ψεγάδι  για το κρασί του και να του το πεις. Τότε έγινες ο μεγαλύτερος εχθρός του. Καλύτερα να κριτικάρεις άσχημα τον ίδιο, την γυναίκα του και τα παιδιά του και είναι σίγουρο ότι θα στο συγχωρέσει, αλλά για το κρασί του… ποτέ!

Πέστο παραξενιά, ιδιοτροπία και όπως αλλιώς θες. Έτσι και αλλιώς, ο κόσμος, όπως λέει ο Χάξλεΰ, είναι αυταπάτη, αλλά πρέπει να τον  παίρνουμε στα σοβαρά. 

Εμένα μου αρέσει να φαντάζομαι την ζωή σαν ένα αμπελοτόπι και εμείς να είμαστε οι αμπελουργοί-οινοποιοί, Ανάλογα με την περιποίηση που κάνουμε στο αμπελοτόπι, στα πρέμνα, και βέβαια στο πώς τελικά χρησιμοποιούμε τους καρπούς των κόπων μας, διαμορφώνουμε το τελικό ισοζύγιο μας από το πέρασμα από αυτό το αμπελοτόπι της ζωής..

Μάλλον μεγαλώνοντας  οι άνθρωποι αρχίζουν να φιλοσοφούν ή, πιο σωστά, για να θυμηθούμε τον Θουκυδίδη: «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ´ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας». Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς αναφέρομαι με την σημασία, που είχε η φράση στα χρόνια του Περικλή και όχι με την έννοια, που δίνουν σήμερα οι νεοέλληνες…κάτι δηλαδή σαν νωθρότητα και νωχελικότητα, που πολλές φορές συνοδεύουν τους ηλικιωμένους…..

*από την εισαγωγή του βιβλίου, (υπό έκδοση), του Κ. Μπερτσιά με τίτλο ένα αμπελοτόπι είναι η ζωή

Πριν από πολλά χρόνια οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» είχαν ανοίξει μια συζήτηση για το «παρανοειδές στυλ στην αμερικανική πολιτική» με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο του Ρίτσαρντ Χοφστάτερ (1965).
Παρουσίασαν τότε το παράδειγμα του μονόκερου.
– Υπάρχουν μονόκεροι; Ρωτάει ένας.
– Βεβαίως, απαντάει ο άλλος. Υπάρχουν και κρύβονται στα δάση του Αμαζονίου.
– Και γιατί δεν τους έχουμε δει ποτέ; Ξαναρωτάει δύσπιστα ο πρώτος.
– Βλέπεις πόσο καλά κρύβονται; Απαντάει ο άλλος.
Είναι ένα υπόδειγμα συνωμοσιολογικής σκέψης. Όπου η έλλειψη επιβεβαίωσης χρησιμοποιείται ως απόδειξη βεβαιότητας.
Στην Ελλάδα, το παράδειγμα του μονόκερου βρήκε δική του εφαρμογή. Διατυπώθηκε από την Πέννυ Δαλαμπούρα που είναι μέλος του ΠΣ του ΠΑΣΟΚ.
Τι λέει το «δόγμα Δαλαμπούρα»; Λέει πως όταν έχουμε μια συγκάλυψη, «δεν ξέρουμε τι συγκαλύπτει γιατί όταν συγκαλύπτεις δεν ξέρουμε τι προσπαθείς να συγκαλύπτεις» (One TV, 17/2).
Κακά τα ψέματα, είναι μια μεγάλη αλήθεια. Που οδηγεί στη διαπίστωση πως όλα μπορεί να είναι τελικά συγκαλυμμένα αφού δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έχει συγκαλυφθεί.
Είναι, ας πούμε, κάτι σαν τους ψεκασμούς. Τους θυμάστε;
Πριν από δέκα χρόνια μάς ψέκαζε με αεροπλάνα η Μέρκελ αλλά δεν το παίρναμε χαμπάρι αφού είχαμε ψεκαστεί. Σωστά. Πώς θα ξέρεις ότι σε ψεκάζουν όταν έχεις ήδη ψεκαστεί;
Αν θυμάμαι καλά μάλιστα οι οπαδοί του συλλογισμού είχαν μετρηθεί κάπου στο 30%!
Τώρα βέβαια με τους «αντισυστημικούς» που κυκλοφορούν ανάμεσά μας έχουμε πιάσει ακόμη καλύτερες επιδόσεις.

• Το 39,8% θεωρεί ότι ο αντισυστημισμός είναι «θετικό» πράγμα. Να τον πάρουμε και στο σπίτι μας.
• Το 54,3% πιστεύει ότι ο αντισυστημισμός είναι δείγμα μιας κοινωνίας που διαθέτει αντανακλαστικά. Καμάρι μας.
• Το 35,9% θα ήθελε να δει στην κυβέρνηση μια «αντισυστημική πολιτική δύναμη». Εδώ κινούμαστε στα όρια της παράκρουσης.
• Και τελικά το 37,4% των ερωτηθέντων αυτοχαρακτηρίζονται (υπερήφανα υποθέτω…) «αντισυστημικοί» (GPO, 19/2).
  Έχουμε ανοίξει παρτίδες με μουρλούς; Το θεωρώ πιθανό. Και όπως φαίνεται δεν είναι λίγοι.
  Γι’ αυτό πιστεύω ότι το «δόγμα Δαλαμπούρα» διατυπώθηκε την κατάλληλη στιγμή. Όπως οι «Τάιμς» με τους μονόκερους, επιτρέπει να εντοπίζουμε μια συγκάλυψη ακόμη κι όταν δεν φαίνεται.
  – Έχουμε συγκάλυψη, βεβαιώνει ο υποψιασμένος.
  – Ναι, αλλά δεν βλέπω τι συγκαλύπτουν, απαντάει ο ανυποψίαστος.
  – Είδες πόσο καλά το συγκαλύπτουν; Καταλήγει ο υποψιασμένος.
  Έτσι μπορούμε να εξηγούμε και τα ανεξήγητα όταν δεν εξηγούνται επειδή είναι ανεξήγητα. Κι αν δεν βολεύει η εξήγηση, κανένα πρόβλημα.
  Τι χρειάζονται οι εξηγήσεις αφού είναι ανεξήγητα;

Ι.Κ. Πρετεντέρη (από ΤΑ ΝΕΑ):

Όταν πρόκειται να επιλέξει έναν διευθύνοντα σύμβουλο, ο σοφός της Ομάχα έχει έναν κανόνα: «Ποτέ δεν κοιτάζω πού έχει σπουδάσει ένας υποψήφιος. Ποτέ!».

Ο Buffett ανέφερε την περίπτωση του Pete Liegl, ιδρυτή και διευθυντή της Forest River, μιας εταιρείας κατασκευής τροχόσπιτων που εξαγόρασε η Berkshire Hathaway το 2005. Στα 19 χρόνια που ακολούθησαν την εξαγορά, ο Buffett είπε ότι ο Liegl ξεπέρασε κατά πολύ τους ανταγωνιστές του σε επιδόσεις.

«Υπάρχουν σπουδαίοι μάνατζερ που φοίτησαν στις πιο διάσημες σχολές. Αλλά υπάρχουν πολλοί, όπως ο Pete, που μπορεί να επωφελήθηκαν από τη φοίτηση σε ένα λιγότερο διάσημο ίδρυμα ή ακόμη και από το γεγονός ότι δεν μπήκαν στον κόπο να τελειώσουν το σχολείο», έγραψε.

Το συμπέρασμα του Buffett είναι ότι «ένα πολύ μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού ταλέντου είναι έμφυτο, με τη φύση να ξεπερνά την ανατροφή».

Πώς ένα νόμισμα του Ευκρατίδη Α’ της Βακτρίας βρέθηκε στο λογότυπο της Da Afghanistan Bank

Η Κεντρική Τράπεζα του Αφγανιστάν, γνωστή ως Da Afghanistan Bank (DAB), ιδρύθηκε το 1939 με στόχο τη ρύθμιση όλων των τραπεζικών και νομισματικών συναλλαγών της χώρας. Αποτελεί εξ ολοκλήρου κρατικό ίδρυμα και διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη οικονομικών πολιτικών και τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας του Αφγανιστάν.

Το λογότυπο της DAB παρουσιάζει ένα ελληνιστικό νόμισμα με την επιγραφή«ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΥΚΡΑΤΙΔΟΥ». Αυτό το νόμισμα ανήκει στον Ευκρατίδη Α’, έναν Έλληνα βασιλιά της Βακτρίας που κυβέρνησε τον 2ο αιώνα π.Χ. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ελληνοβακτριανούς βασιλείς, και βασίλεψε μεταξύ 172/171–145 π.Χ. Είναι επίσης γνωστός ως Ευκρατίδης ο Μέγας. Κατέκτησε μεγάλες περιοχές της βόρειας Ινδίας και έκοψε ένα εκτεταμένο και υψηλού κύρους νομισματικό σύστημα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η βασιλεία του συνδέθηκε με σημαντική ισχύ και ευημερία. Οι άμεσοι διάδοχοί του ήταν οι τελευταίοι Έλληνες βασιλείς που κυβέρνησαν στη Βακτρία.

Η επιλογή αυτού του συμβόλου στο λογότυπο της τράπεζας αντικατοπτρίζει την ιστορική σύνδεση του Αφγανιστάν με τον ελληνικό πολιτισμό, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των ελληνιστικών βασιλείων στην περιοχή.

Το νόμισμα που απεικονίζεται στο λογότυπο της τράπεζας είναι ένα ασημένιο τετράδραχμο, το οποίο παρουσιάζει στην εμπρόσθια όψη την προτομή του βασιλιά με κράνος και δόρυ, ενώ στην οπίσθια όψη εμφανίζονται οι Διόσκουροι, Κάστωρ και Πολυδεύκης, έφιπποι.

πηγή φωτό: Τράπεζα Άλφα

Η χρήση αυτού του νομίσματος στο λογότυπο της Κεντρικής Τράπεζας του Αφγανιστάν υποδηλώνει την επιθυμία της χώρας να αναδείξει την πλούσια ιστορική και πολιτιστική της κληρονομιά, συνδέοντας το σύγχρονο οικονομικό της σύστημα με τις αρχαίες ελληνικές επιρροές που διαμόρφωσαν την περιοχή.