Πλαγιές Πάρνηθας

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΓΑΛΑΝΗΣ

17 APR 2025

Το έργο προβλεπει διαπλάτυνση της διατομής της οδού με μικρές αποκλίσεις από την υφιστάμενη χάραξη.

Την άγουσα της υλοποίησης παίρνει σιγά-σιγά το έργο που αφορά τη βελτίωση τμήματος της επαρχιακής οδού Οινόη – Σκούρτα – Στεφάνη – Μαγούλα – Ελευσίνα, στην Δημοτική Ενότητα Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας.

Όπως ανακοίνωσε η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, η Περιφερειακή Επιτροπή Στερεάς Ελλάδας κατά την 17η τακτική συνεδρίαση της, που πραγματοποιήθηκε στις 15 Απριλίου 2025, ενέκρινε ομόφωνα την υποβολή πρότασης ένταξης του έργου με τίτλο: «ΟΔΟΣ ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ ΟΡΙΑ ΝΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑ Π.Ε. ΒΟΙΩΤΙΑΣ» στο Πρόγραμμα «ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ» και τη δράση: «Κατασκευή οδών για τη βελτίωση της συνδεσιμότητας της ΠΣΤΕ- Νέα έργα».

Συγκεκριμένα, η Διεύθυνση Τεχνικών Έργων Π.Ε. Βοιωτίας προτείνει την ένταξη του οδικού έργου αρχικού προϋπολογισμού 13.714.000 ευρώ. Σύμφωνα με την τεχνική μελέτη του έργου προβλέπεται η βελτίωση τμήματος της επαρχιακής οδού Οινόη – Σκούρτα – Στεφάνη – Μαγούλα – Ελευσίνα, στην Δημοτική Ενότητα Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας.

Η ανάγκη αναβάθμισης της υφιστάμενης οδού προέκυψε λόγω της σημαντικότητας του άξονα ο οποίος χρησιμοποιείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, από μεγάλο πλήθος βαρέων οχημάτων που εκτελούν δρομολόγια μεταξύ των εγκατεστημένων βιομηχανιών και των αστικών κέντρων.

Προβλέπεται διαπλάτυνση της διατομής της οδού με μικρές αποκλίσεις από την υφιστάμενη χάραξη.Στο αντικείμενο του προς κατασκευήν έργου περιλαμβάνεται η εκτέλεση των κάθε είδους χωματουργικών εργασιών, τεχνικών κατασκευών (οχετών, γεφυρών, τοίχων, κρασπεδορείθρων, πλακοστρώσεων κλπ.), εργασιών προστασίας από καταπτώσεις, οδοστρωσίας, ασφαλτικών, σήμανσης (κατακόρυφης, οριζόντιας), ασφάλισης, αποχέτευσης- αποστράγγισης, κλπ.

Εκτός από το κόστος κατασκευής του οδικού έργου, έχουν προβλεφθεί δαπάνες για απαλλοτριώσεις, αρχαιολογικές εργασίες και έρευνες, μετατόπιση δικτύων κοινής ωφέλειας κλπ.

Μετά την απόφαση κατάθεσης πρότασης για τη χρηματοδότηση του έργου, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδα, Φάνης Σπανός δήλωσε: «Κάνουμε ένα πολύ ουσιαστικό βήμα για ένα στρατηγικό έργο υποδομής. Ένας δρόμος διαχρονική απαίτηση και προσδοκία της κοινωνίας και των επαγγελματιών της ευρύτερης περιοχής οδεύει στο να γίνει πραγματικότητα με τις μελέτες που ολοκλήρωσε η Τεχνική υπηρεσία της Βοιωτίας και τους πόρους από το ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, στο οποίο θα υποβληθεί και ο φάκελος έργου αξίας 13.714.000 ευρώ».

Τσούμα Πούσι

Ο βετεράνος πριν 10 χρόνια στην πλατεία των Σκούρτων

Σε πρώτο πλάνο ο Ρούσος Καμαριανάκης

Ήθελε ο Θεός και ζήσαμε!

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα ……

7. Ήθελε ο θεός και ζήσαμε*

Η Πρωτομαγιά του 1964 συνέπεσε με τη Μεγάλη Παρασκευή. Ήταν από τις σπάνιες χρονιές που το Πάσχα θα το γιορτάζαμε Μάιο. Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά στην κοιλάδα του Μόρνου.
Οι γεωργοί στην κοιλάδα είχαν αρχίσει τις προετοιμασίες για την σπορά στους αγρούς, ο καθαρισμός των καναλιών άρδευσης και τα οργώματα είχαν σχεδόν τελειώσει σε όλο τον κάμπο. Οι καλλιεργητές μάλιστα που τα χωράφια τους αρδεύονταν από τον Κοκκινοπόταμο και καλλιεργού- σαν καλαμπόκι έπρεπε μέχρι τις αρχές Μαΐου να έχουν τελειώσει και με τη σπορά, η οποία γινόταν πρώιμα σε αυτά τα χωράφια, μιας και το καλαμπόκι χρειάζεται αρκετά ποτίσματα για να έχει ανάπτυξη και πλούσια παραγωγή.

Ο Κόκκινος ποταμός μπορούσε να δώσει νερό το πολύ μέχρι τα μέσα Ιουλίου· το υπόλοιπο διάστημα, μέχρι το φθινόπωρο, στέρευε στο μεγαλύτερο τμήμα του σε αντίθεση με τον Μόρνο, που τα νερά του έρεαν αδιάκοπα όλο τον χρόνο.
Εκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή του 1964 ο πατέρας μου είχε τελειώσει με την πρώιμη σπορά των χωραφιών, γύρω από το σπίτι, με καλαμπόκι, αφού τα χωράφια αυτά μπορούσαν να αρδευτούν μόνο από τον Κόκκινο.

Τα χρόνια εκείνα το όργωμα και η σπορά γίνονταν με το παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή με τα άλογα ή τα μουλάρια και το αλέτρι του Ησίοδου. Ήταν δύσκολη δουλειά για τους ανθρώπους και για τα ζώα.
Δεν έπρεπε ούτε σπυρί να πάει χαμένο, για να πιάσει ο κόπος τόπο, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά οι άνθρωποι του μόχθου.

Στα φρέσκα οργώματα έπεφταν κάθε είδους πουλιά για να κλέψουν κανένα σπόρο. Οι επιδρομές των κορακιών ήταν η μεγάλη μάστιγα για τους γεωργούς, τόσο κατά τη σπορά όσο και μετέπειτα, κατά την περίοδο της ωρίμανσης και της συγκομιδής.

Για να μειώσουν αυτές τις επιδρομές, χρησιμοποιώντας παλιά ρούχα έφτιαχναν σκιάχτρα και τα τοποθετούσαν στα χωράφια τους. Στην αρχή ήταν αποτελεσματικό μέτρο, αλλά σιγά-σιγά τα πουλιά εξοικειώνονταν και στο τέλος κάθονταν ακόμη και πάνω στα σκιάχτρα.
Χρησιμοποιούσαν επίσης κάποιες αυτοσχέδιες κατασκευές από τενεκέδες, που με τον άνεμο δημιουργούσαν έντονο θόρυβο που φόβιζε τα πουλιά, τουλάχιστον στην αρχή.
Κάποιοι γεωργοί θεωρούσαν πιο αποτελεσματικό μέτρο να κρεμούν σε κάποιους στύλους μέσα στα χωράφια τους νεκρά πουλιά, που είχαν τουφεκίσει.

Ο πατέρας μου είχε ένα παλιό στρατιωτικό τυφέκιο, μακρύκανο, τύπου γκρα, που το είχε μετατρέψει σε κυνηγετικό. Έπαιρνε κυνηγετικό φυσίγγι στην θαλάμη αντί για σφαίρα και λειτουργούσε με κινητό ουραίο. Εκείνο το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής το κατέβασε από το ταβάνι του σπιτιού μας όπου το φύλαγε, το όπλισε και παραμόνευε στην αυλή ώστε, όταν πέσουν τα πουλιά στα οργωμένα χωράφια, να τα τουφεκίσει. Κάποια στιγμή κάπου θέλησε να πάει, άφησε το όπλο πάνω στον φράχτη και απομακρύνθηκε.

Παρακολουθώντας τη σκηνή μαζί με τα αδέλφια μου τρέξαμε, κι εγώ άρπαξα το όπλο κι άρχισα να σημαδεύω, πρώτα τον αδελφό μου και μετά την αδελφή μου, λέγοντάς τους αστειευόμενος «σας σκοτώνω», πιστεύοντας ότι δεν είχε φυσίγγι. Το χαρακτηριστικό κλικ του επικρουστήρα ακούστηκε δυο φορές χωρίς να γίνει εκπυρσοκρότηση. Μετά έστρεψα το όπλο προς τον ουρανό, ξαναπάτησα την σκανδάλη και ο εκκωφαντικός ήχος της εκπυρσοκρότησης ακόμη ακούγεται στα αυτιά μου μαζί με τα ξεφωνητά της μάνας μου και τις αγριοφωνάρες του πατέρα μου…

*το διήγημα είναι από το βιβλίο του Κ. Μπερτσιά: «θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις».

Ο δισυπόστατος ναΐσκος Ζωοδόχου Πηγής και αγίας Αναστασίας στο Τσούμα Πούσι