Συντάκτης: Kostas Bertsias

•Κλόουν,χαμένος,αξιοθρήνητος ήταν οι χαρακτηρισμοί της Ζαχαροβα και του Λαβρόφ για το Ζελενσκι.Ειναι υπό την επήρεια παραισθησιογονων πρόσθεσε η Ζαχαροβα.Οπως και ο Μακρόν και ο Μερτς σνιφαραν κοκαινη στο τρένο.Αποδειξη : Αδιάψευστη.Χαρτομαντηλο και αναδευτήρας καπουτσίνοΟι Ρώσοι δείχνουν ισχυροί αλλά αισθάνονται περίεργα ,αισθάνονται ταπείνωση ,δεν το παραδέχονται και λένε μπούρδες.Μπουρδες ευπώλητες βέβαια δεν το αγνοώ.
•Ο κλόουν όμως ,με ή χωρίς παραισθησιογόνο ,καθήλωσε τη Ρωσία σε ένα τριετή οδυνηρό πόλεμο.Ηθελαν να πάρουν όλη τη χώρα με περίπατο.Σε μια βδομάδα πίστευαν.Να βάλουν ένα αχυράνθρωπο και game over.Το έβαλαν στα πόδια.Επανηλθαν και διεκδικούν κάτι πολιχνες στο Ντονμπάς.Και συνομιλούν με τον κλόουν εκόντες άκοντες.Κι ο κλόουν εξακολουθεί υπό την επήρεια παραισθησιογόνου ή όχι ,με δύο πλέον υπερδυνάμεις απέναντι του ,να τους λέει.Η ταν η επί τας.Αντετε αλλού.
•Πράγματι έχει χάσει το 20% του εδάφους όμως στην ουσία έχει νικήσει.Με ένα απιθανως δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων έχει,προσωρας, κερδίσει το 80% της επικρατείας του και την ευρωπαϊκή προοπτική.Η νίκη και η ήττα είναι άκρως σχετικές έννοιες.Πολεμος όμως πατήρ πάντων σοφέ μας Ηρακλειτε.Εξαρταται πως σταθμίζεις τη νίκη και την ήττα..Ισως η παραίσθηση που του αποδίδει η Ζαχαροβα να τον κάνει να μη το βλέπει καθαρά..Αλλα αυτή είναι η πραγματικότητα όπως δημιουργήθηκε από μια δημιουργική ψευδαίσθηση.Αρκει να παρέλθει η επίδραση του παραισθησιογόνου και να μη χάσει το momentum.

Πάνος Μπιτσαξής

*Μανώλης Δουκίδης, συγγραφέας

Στην καρδιά της Γαλλίας, κάπου τον 13ο αιώνα, γεννήθηκε μια μεγαλοφυής φορολογική… αρχιτεκτονική ιδέα. Εκείνη την εποχή, οι φόροι ακινήτων υπολογίζονταν αποκλειστικά με βάση τα τετραγωνικά του ισογείου. Και κάπου εκεί, κάποιος ιδιαίτερα δημιουργικός ιδιοκτήτης σκέφτηκε: «Αφού πληρώνω μόνο για κάτω, γιατί να μην μεγαλώσω το σπίτι προς τα πάνω;» Έτσι, το ισόγειο έμεινε μαζεμένο και οι όροφοι άρχισαν να ξεχειλώνουν προς τα έξω σαν να ήθελαν να πάρουν λίγο αέρα ή να πιάσουν Wi-Fi από τον Μεσαίωνα. Το αποτέλεσμα; Σπίτια που φαίνονται σαν να χτίστηκαν από κάποιον που ξεκίνησε νηφάλιος και τελείωσε… πιο δημιουργικός απ’ ό,τι έπρεπε. Έξυπνοι άνθρωποι, λιγότεροι φόροι, και ένα αρχιτεκτονικό στυλ που ακόμα μας κάνει να χαμογελάμε αιώνες μετά!!!

Πηγή: Του Καιρου Παιχνιδια

•Μου άρεσε πολύ η Κλαυδία.Το τζιβαέρι μας.Δηλαδή πετράδι,θησαυρός.Ενας ήχος-απόηχος,βαθειά ελληνικός,ένα μείγμα νόστου,πόνου,αντοχής και ελπίδας ,που διαπέρασε τον αιώνα σαν αστραπή και έφερε,με τη μουσική,την αλήθεια της γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων από τη λεπίδα των Νεότουρκων.110 χρόνια πριν.Ενοχλησε την Τουρκία.Στα παλιά μας τα παπούτσια.
•Η αλήθεια είναι η άρνηση της λήθης.Αυτο που δεν πρέπει να ξεχαστεί υποκύπτοντας στη λήθη.
Μεσα στον χυλό της Eurovision ένας ήχος ταυτοτικός.Απο τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας.Βαθιά ψυχή.
•Μπράβο στους Arcade για τη μουσική και τους στίχους και στον Φωκα Ευαγγελινό για την άρτια σκηνική επένδυση.Μπραβο και σε όσους επέλεξαν το τραγούδι.Με την τόλμη και την ευθύτητα ότι η διάκριση του είναι δύσκολη στους ανέμους της woke και της ισοπέδωσης.
•Όσο για τη Κλαυδία.Αστερομάτα πραγματική.Απέριττη.Ελληνιδα.Μουφερε τον συνειρμό του Γεωργουσόπουλου «Ήταν ο τόπος μου άσπρα γαρύφαλλα και τα κορίτσια σεμνά./Είχαν αρμύρα τα χείλη,τα μάτια τους/καίγανε την οικουμένη…»

Πάνος Μπιτσαξής