Συντάκτης: Kostas Bertsias

Αιολικά πάρκα συνέχεια…

Ο αναγνώστης Σ προσθέτει:

Καλημέρα , καλή εβδομάδα.

Ασχετα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του τοπικού μας διαμερίσματος η απόφαση κρίνετε σε άλλα επίπεδα περιφέρεια -αποκεντρωμένη.

Ολα τα αιολικά πάρκα έχουν τα προβλήματά τους αρκεί να τα γνωρίζουμε .

Συγκεκριμένα για τις ΑΠΕ δίπλα στο χωριό έκανα πολύ αγώνα,αλλά τα πήραν και συνεχίζουνε να τα παίρνουν .

Στο Στέλιο ενα απόγευμα ,εγώ και  ο Σ ήρθαμε σε πολύ κόντρα με δύο “πολιτικούς”εκρόσωπούς μας για το συγκεκριμένο αιολικό πάρκο.

Την επομένη το πρωί με πήρε τηλ . ένας μηχανικός φίλος μου που αναίρεσε την προσφορά του για την κατασκευή του συγκεκριμένου πάρκου γιατί θεωρούσε ότι δεν θα γίνει ποτέ, και με ρώτησε γιατί τόση κόντρα και να με φέρει σε επαφή με τον εκπρόσωπο της εταιρείας.

Φυσικά του αρνήθηκα οποιαδήποτε επαφή.

Το συγκεκριμένο πάρκο είναι αδειοδοτημένο σε δημοτική έκταση,βόρεια του λόφου προς Κλειδι είναι διακατεχόμενα των Αγαθήδων και δεν τα αγγιξαν,νότια προς το κάμπο είναι δημοτική έκταση και πέρσι δικαιώθηκε ο Δήμος Τανάγρας από το εφετείο Χαλκίδας.

Και ερωτώ ,γιατί δεν εγινε αγωγή από τον Δήμο  στο δασάρχη που έδωσε αδεια εγκατάστασης αφού εκρεμούσε η απόφαση ?

Και γιατί δεν απαιτούν μεγάλο χρηματικό ποσό απο τη εταιρεία ως μίσθωμα σε ιδιόκτητη καταπατημένη έκταση ?

Κάποιοι συμπατριώτες μας άφησαν όλο το χειμώνα τα ζωντανά στο κρύο για να έχουν άλοθι στη διακατεχόμενη έκταση μήπως και αποκομίσουν τα ψιλά…

Τα ίδια θα γίνουν και πάλι και ας  ελπίσουμε να μην τα κάψουν.

Σ.

Αναγνώστης του ορεινού

Οδυσσέας Ελύτης
[Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική]

Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική·
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν’ ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια·
και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.
Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

Οδυσσέας Ελύτης. [1959] 2011. ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ. 21η έκδ. Αθήνα: Ίκαρος.

Κάθε μέρα, ένα μικρό μυρμήγκι πήγαινε στη δουλειά του πολύ νωρίς και ξεκίναγε αμέσως να δουλεύει.

Ήταν πολύ παραγωγικό και χαρούμενο.

Το αφεντικό, το λιοντάρι, παραξενεύτηκε που το μυρμήγκι δούλευε χωρίς εποπτεία, και σκέφτηκε…

Αν το μυρμήγκι είναι τόσο παραγωγικό χωρίς εποπτεία, δεν θα ήταν ακόμη πιο παραγωγικό αν είχε κάποιον να τον επιβλέπει;

Έτσι προσέλαβε μια κατσαρίδα, η οποία είχε μεγάλη πείρα σε αυτή τη θέση και μάλιστα έγραφε καταπληκτικές αναφορές.

Η πρώτη απόφαση που πήρε η κατσαρίδα ήταν η δημιουργία ενός συστήματος ελέγχου της προσέλευσης των εργαζομένων.

Επίσης χρειαζόταν έναν υπάλληλο για να τη βοηθάει στη συγγραφή και δακτυλογράφηση των αναφορών της.

Γι’ αυτό προσέλαβε μια αράχνη για να τη βοηθάει με τις αναφορές και για να απαντάει στα τηλεφωνήματα.

Το λιοντάρι ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένο από τις αναφορές της κατσαρίδας, και τις ζήτησε να δημιουργήσει γραφήματα που να δείχνουν το ρυθμό και τις τάσεις παραγωγής, ώστε να τα τις χρησιμοποιήσει στις συναντήσεις του Διοικητικού Συμβουλίου.

Έτσι η κατσαρίδα έπρεπε να αγοράσει έναν νέο ηλεκτρονικό υπολογιστή και εκτυπωτή laser.

…και γι’ αυτό προσέλαβε μια μύγα για να διευθύνει το τμήμα της τεχνολογίας (ΙΤ)

Το μυρμήγκι που ήταν τόσο παραγωγικό και ήρεμο, μισούσε την πληθώρα της γραφειοκρατίας και των συναντήσεων που έτρωγαν τον περισσότερο από το χρόνο του.

Το λιοντάρι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να ορίσει κάποιον υπεύθυνο στο τμήμα που εργαζόταν το μυρμήγκι.

Η θέση δόθηκε στον τζίτζικα, η πρώτη απόφαση του οποίου ήταν να αγοράσει καινούργια μοκέτα και καινούργια εργονομική πολυθρόνα για το γραφείο του.

Ο νέος υπεύθυνος του τμήματος, χρειάζονταν επίσης έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και έναν βοηθό, τον οποίο έφερε από την προηγούμενη θέση του, για να τον βοηθήσει να δημιουργήσει ένα πλάνο εργασίας, στρατηγικού ελέγχου του προϋπολογισμού και βελτιστοποίησης του τμήματος.

Το τμήμα στο οποίο δούλευε το μυρμήγκι ήταν τώρα ένα θλιμμένο μέρος, όπου κανένας δεν γελούσε πια και όλοι ήταν αναστατωμένοι.

Τότε ο τζίτζικας έπεισε το αφεντικό, το λιοντάρι, ότι ήταν απολύτως απαραίτητο να γίνει μια έρευνα για το εργασιακό περιβάλλον του τμήματος.

Κάνοντας μια επισκόπηση των αναφορών σχετικά με το τμήμα στο οποίο δούλευε το μυρμήγκι, το λιοντάρι παρατήρησε ότι η παραγωγικότητα είχε πέσει σε σχέση με παλιότερα.

Έτσι προσέλαβε την κουκουβάγια, μια επιφανής και πεφωτισμένη σύμβουλος, για να κάνει λογιστικό έλεγχο και να προτείνει λύσεις.

Η κουκουβάγια πέρασε τρεις μήνες στο τμήμα και κατέληξε με μια αναφορά πολλών τόμων που κατέληγε στο εξής: το τμήμα έχει υπερβολικό αριθμό προσωπικού.

Μαντέψτε ποιον απέλυσε πρώτο το λιοντάρι…

Το μυρμήγκι φυσικά, γιατί «παρουσίαζε έλλειψη κινήτρων και είχε αρνητική συμπεριφορά»Ήταν πολύ παραγωγικό και χαρούμενο.

 

ΤΑΜΠΟΥΡΑΤΖΗ ΜΙΧΑ Λαμπρινή
Τοπική Σύμβουλος Κοινοτητας Σκουρτων

Εν όψει της συνεδρίασης του Τοπικού Συμβουλίου Σκούρτων,
η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 21:30,
στο Γραφείο της Τοπικής Κοινότητας Σκούρτων, στην πλατεία,
Σκούρτων με θέματα ημερήσιας διάταξης:

1 .Εισήγηση για την έγκριση ή μη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου:
«Αιολικός Σταθμός Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) ισχύος 18,2 MW της εταιρείας GREEN REPOWER Μ.Ι.Κ.Ε., στη θέση “ΚΙΚΔΕΖΑ” της Δημοτικής Ενότητας Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας».

2. Συζήτηση επί της επιστολής των Οικιστών Τζιγκουρατίου περι του θεματος αυτού . ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό εργο στην Πάρνηθα

ΛΕΜΕ ΟΧΙ στην εγκατάσταση βαριάς βιομηχανικής δραστηριότητας στον πυρήνα του σπουδαιοτερου και ωραιότερου βουνού της Αθήνας

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο … στον τελευταίο μεγάλος πνεύμονα της Αττικής, κρίσιμος για το μικροκλίμα, τη βιοποικιλότητα, τα νερά και την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ …..στην απόφαση Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για την εγκατάσταση αιολικού σταθμού με 11 ανεμογεννήτριες, ύψους έως 200 μέτρα, στις κορυφές Ελαφοβούνι και Πυργάθι,Κικιδεζα , Ραχα ,Σαβα ….. σε περιοχές που μέχρι σήμερα παραμένουν αδιατάρακτες.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο εξαιρετικά κοντά σε ανθρώπινες δραστηριότητες

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο που η χωροθέτηση γίνεται:
σε πολύ μικρή απόσταση από χωριά, σε μονές , σε μνημεία
σε άμεση γειτνίαση με Δερβενοχώρια, Αυλώνα και την ευρύτερη Αττική…

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο … μέσα στο βασικό φυσικό ανάχωμα της Αθήνας, απέναντι στην υπερθέρμανση και την ατμοσφαιρική ρύπανση …..που μας απασχολεί και θα μας απασχολήσει ακόμη περισσότερο

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο που απειλεί ένα ευρύτερο οικοσύστημα μεγάλης εθνικής σημασίας

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο … στην Πάρνηθα:
δίπλα σε Εθνικό Δρυμός, , δίπλα σε περιοχή Natura 2000
σε μια περιοχή που φιλοξενεί πάνω από 1.100 είδη φυτών, διατηρεί 30 ενδημικά είδη, σε μια περιοχή που αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο του κόκκινου ελαφιού (Cervus elaphus) στην Ελλάδα, σε μια περιοχή που αποτελεί κομβικός διάδρομος για την ορνιθοπανίδα και τα μεταναστευτικά είδη

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε έργα αυτού του μεγέθους… που καποιοι θελουν να το περασουν ως ήπια παρέμβαση….

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό ……σε ένα βουνό που δεν αντέχει άλλη πίεση …..το οποίο , μετά τις πυρκαγιές του 2007, 2021 και 2023, βρίσκεται σε εύθραυστη φάση φυσικής αναγέννησης.
Κάθε διάνοιξη δρόμου, κάθε εκσκαφή, κάθε αλλαγή στο ανάγλυφο,διαταράσσει τη φυσική αναγέννηση , επιταχύνει τη διάβρωση, υποβαθμίζει τα νερά και τα εδάφη ,αυξάνει τον κίνδυνο μελλοντικών καταστροφών

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό σε μια περιοχή που διαπιστωνεται υπερκορεσμός….καθώς ήδη λειτουργούν δεκάδες ανεμογεννήτριες, πολλές εντός δασικών εκτάσεων σε περιοχές καμένες και αναδασωτέες σε έργα που προέκυψαν απο κατατμήσεις αλλων έργων :

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό …..και σε έναν τέτοιον σχεδιασμό για επιπλέον ανεμογεννήτριες που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και οδηγεί σε αθροιστική περιβαλλοντική υποβάθμιση όλης της περιοχής μας .

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό σε μια περιοχή που ποι κατοικοι νέμονται συνεχως αδειαλειπτως και αδιαταρακτος , απο το 1690 και διατηρούν τιτλους κυριοτητας απο το 1880 …

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ….

Όχι στην κοπή χιλιάδων δέντρων για δρόμους και βάσεις
Όχι σε δρόμους βαριάς πρόσβασης πλάτους άνω των 10 μέτρων
Όχι σε εκσκαφές μεγέθους μικρών γηπέδων
Όχι σε τόνους σκυροδέματος μέσα στον Εθνικό Δρυμό
Όχι στην αλλοίωση του φυσικού αναγλύφου
Όχι στη διάβρωση εδαφών και την καταστροφή υπεδάφους
Όχι στην υποβάθμιση πηγών και υδρολογικών συστημάτων
Όχι στη μόνιμη οπτική υποβάθμιση του τοπίου
Όχι στον συνεχή μηχανικό θόρυβο και τους υπόηχους
Όχι στη φωτορρύπανση σε ένα φυσικό καταφύγιο
Όχι στους κινδύνους για αρπακτικά και μεταναστευτικά πουλιά
Όχι στη διάσπαση βιοτόπων άγριας ζωής
Όχι στη μετακίνηση και εξαφάνιση ειδών
Όχι στην αλλοίωση του μικροκλίματος
Όχι στη βιομηχανοποίηση της φύσης
Όχι στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων
Όχι στη φθορά ενός οικοσυστήματος που αυξανει την επικινδυνότητα
Όχι στη μετατροπή της Πάρνηθας σε ενεργειακό πεδίο πειραματισμών

Όχι σε έργα χωρίς ουσιαστική κοινωνική συναίνεση
Όχι σε επενδύσεις όπου τα οφέλη φεύγουν και τα βάρη μένουν
Όχι στην παράκαμψη της τοπικής κοινωνίας
Όχι στην υποβάθμιση πολιτιστικών διαδρομών, μνημείων και μονοπατιών

Όχι στην τουριστική απαξίωση ενός φυσικού προορισμού
Όχι στην απώλεια ταυτότητας των Δερβενοχωρίων
Όχι γιατί υπάρχουν εναλλακτικές ΑΠΕ χωρίς καταστροφή δασών
Όχι γιατί η φύση δεν είναι εργοστάσιο

Τι διεκδικούμε

Σεβασμό στον Εθνικό Δρυμό

Ορθολογικό ενεργειακό σχεδιασμό

Προστασία του φυσικού κεφαλαίου

Συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών

Ανάπτυξη που δεν καταστρέφει τον τόπο

Η Πάρνηθα είναι η ζωή μας …….

Τα Δερβενοχώρια είναι φύση, ιστορία και μέλλον…..

Για όλα αυτά λέμε ξεκάθαρα……:

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Σας καλούμε την Τετάρτη 11/02/2026, έξω από το Κοινοτικό Κατάστημα, ώστε να ακουστεί καθαρά, δυνατά και αδιαμφισβήτητα η φωνή της κοινωνίας.

Τα Δερβενοχώρια και η Πάρνηθα υπήρξαν αδούλωτα….ακομη και απέναντι στους κατακτητές το 1821 και του 1940…..

Δεν θα υποδουλωθούν…. ούτε σήμερα , ούτε αυριο , ούτε ποτέ σε ντόπια η ξένα συμφέροντα…..

Συντασσόμαστε πλήρως με το πνεύμα και την ουσία της επιστολής των οικιστών Τσιγουρατίου Πάρνηθας.

Η Πάρνηθα, ως Εθνικός Δρυμός, πνεύμονας ζωής για την Αττική και καταφύγιο σπάνιας βιοποικιλότητας, δεν αντέχει άλλες πιέσεις ούτε πειραματισμούς στο όνομα μιας στρεβλής “πράσινης ανάπτυξης”.
Η φωνή των κατοίκων ζητά σεβασμό, ουσιαστική διαβούλευση και έναν ορθολογικό ενεργειακό σχεδιασμό που να προστατεύει τη φύση, την ιστορία και το μέλλον του τόπου…..

ΤΑΜΠΟΥΡΑΤΖΗ ΜΙΧΑ Λαμπρινή
Τοπική Σύμβουλος Κοινοτητας Σκουρτων

«Ο άνθρωπος είναι τόσο νέος όσο τα ρίσκα που παίρνει.»

Will Durant

Η νεότητα δεν είναι υπόθεση ημερολογίου· είναι υπόθεση στάσης. Μετριέται όχι στα χρόνια που πέρασαν, αλλά στα ρίσκα που τολμήσαμε όταν όλα μας καλούσαν να μείνουμε ακίνητοι. Όσο ο άνθρωπος εξακολουθεί να ρισκάρει, να εκτίθεται στο άγνωστο, να δοκιμάζει τη δύναμή του απέναντι στην αβεβαιότητα, παραμένει νέος — έστω κι αν τα μαλλιά του ασπρίζουν.

Το ρίσκο δεν ταυτίζεται με την απερισκεψία. Είναι πράξη συνείδησης. Είναι η στιγμή που επιλέγεις να υπερασπιστείς μια ιδέα, να αλλάξεις πορεία, να πεις «ναι» σε κάτι που δεν εγγυάται τίποτε. Εκεί ακριβώς ανανεώνεται ο άνθρωπος: στο σημείο όπου το βολικό συγκρούεται με το ουσιώδες.

Αντίθετα, η πραγματική γήρανση αρχίζει όταν ο φόβος γίνεται μόνιμος σύμβουλος. Όταν οι επιλογές περιορίζονται στο «να μη χαλάσουμε ό,τι έχουμε», όταν η ασφάλεια μετατρέπεται σε άλλοθι ακινησίας. Τότε ο άνθρωπος μπορεί να είναι νέος σε ηλικία, αλλά γέρος στο φρόνημα.

Η ζωή, όπως και η ιστορία, προχωρά χάρη σε εκείνους που ρίσκαραν: να σκεφτούν αλλιώς, να ζήσουν αλλιώς, να επιμείνουν αλλιώς. Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο μήνυμα του Ντυράν: η νεότητα δεν χαρίζεται· κατακτάται, κάθε φορά που τολμάς να βγεις ένα βήμα πιο πέρα από τον εαυτό σου.

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή —και στο έργο κάθε ανθρώπου— όπου η σιωπή παύει να είναι απουσία λόγου και γίνεται πράξη ευθύνης. Όχι από αδυναμία, ούτε από φόβο, αλλά από βαθιά επίγνωση. Όταν το όραμα ακόμη ωριμάζει, όταν η πρόθεση δεν έχει ακόμη στερεωθεί σε αποτέλεσμα, τα πολλά λόγια λειτουργούν σαν πρόωρη έκθεση στο φως: αποδυναμώνουν, παραμορφώνουν, κάποτε ματαιώνουν.

Το να αφήνεις τα αποτελέσματά σου να μιλούν από μόνα τους δεν είναι αλαζονική απόσταση· είναι σεβασμός. Σεβασμός προς τον χρόνο, που απαιτείται για την κυοφορία. Σεβασμός προς το έργο, που αξίζει να κριθεί όταν σταθεί όρθιο —όχι όσο στηρίζεται ακόμη σε υποσχέσεις. Σεβασμός, τέλος, προς τους άλλους, που δικαιούνται την αλήθεια των πράξεων και όχι τη ρητορεία των προθέσεων.

Η σιωπή, σε αυτή τη μορφή της, δεν είναι κενό· είναι προστατευτικό περίβλημα. Κρατά μακριά τον θόρυβο της πρόωρης κριτικής, την πίεση της εξήγησης, τον πειρασμό της δικαιολόγησης. Δίνει χώρο στη συγκέντρωση, στην επιμονή, στην αθόρυβη καθημερινή πρόοδο που δεν φαίνεται, αλλά συσσωρεύεται.

Ό,τι χτίζεται μέσα στη σιωπή, αποκτά αντοχή.

Και όταν έρθει η ώρα, τα αποτελέσματα δεν χρειάζονται μετάφραση. Στέκονται μόνα τους, καθαρά, χωρίς υπερθετικούς και χωρίς άμυνες. Τότε η σιωπή παύει να είναι προστασία και γίνεται κύρος. Γιατί σε έναν κόσμο που μιλά διαρκώς, εκείνος που μίλησε τελευταίος —μέσα από το έργο του— έχει συνήθως και τον πιο πειστικό λόγο.