να τα ντ’φεκάς όσο είνι κούτσ’κα…

Όταν πρωτοπέρασε ο σιδηρόδρομος από τον κάμπο της Λάρισας, με τη φασαρία, τη βρώμα και τα σφυρίγματα, τον είδε ένας τσομπάνης και κατατρόμαξε. Άρχισε να του ρίχνει με το τουφέκι, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Το ίδιο βραδυ, πήγε στον καφενέ, όπου ο μαγαζάτορας είχε βαλει την τσαγιέρα να βρασει το νερό και αυτή άρχισε να σφυρίζει.

Αμέσως ο τσομπάνης, σηκώνει το δίκαννο και την κάνει σουρωτήρι.

Μετά γυρίζει στους θαμώνες και λέει “κάτ’ τέτοια πρέπ’ να τα ντ’φεκάς όσο είνι κούτσ’κα, γιατί άμα μεγαλώσ’νε, χέστα, δεν γίνεται δ’λειά”

Κώστας Κάπος

Στο συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών….

Η έκθεση του Κωνσταντίνου Δοξιάδη για τις πολεμικές αποζημιώσεις

Σε συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια, υπολόγιζε το μέγεθος των καταστροφών ο Δοξιάδης. Στη φωτογραφία αρχείου, η Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941 [Πηγή: Φωτογραφίες από το βιβλίο ΤΩΝ R. BATHE ΚΑΙ E. GLODSCHEY, “DER KAMPF UM DEN BALKAN”, OLDENBURG, BERLIN, 1942]

Στο συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια (!) υπολόγισε τις καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα από τη Γερμανία, τη Βουλγαρία και την Ιταλία κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο αείμνηστος πολεοδόμος Κωνσταντίνος Δοξιάδης (1913-1975) στην ιστορική του έκθεση, την οποία είχε συντάξει ως διευθυντής του υπουργείου Ανοικοδόμησης το 1946.

οικιστική θεωρία του Δοξιάδη

“Η εντοπία πρέπει να μεριμνά για την ευημερία και την ευτυχία του Ανθρώπου. Οφείλει να φροντίζει και τα πέντε στοιχεία του ανθρωπόκοσμου – τη φύση, τον άνθρωπο, την κοινωνία, τα κελύφη και τα δίκτυα – και να εξασφαλίζει τη σύνθεσή του”, λέει ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης, εξηγώντας με μία δική του κατασκευή την οικιστική του θεωρία

Η ευτυχία είναι απλά η έλλειψη ανασφάλειας…

Ο τσοπάνος κάθεται και σκαλίζει την γκλίτσα του, όχι για να την κάνει σταθερότερη, αλλά ομορφότερη. Τούτο το «περιττό» που προστίθεται στο αναγκαίο, είναι η τέχνη. Όλοι, ακόμα κι οι πρωτόγονοι, θα ‘θελαν τα πράγματα που χρησιμοποιούν, εκτός από χρήσιμα, να είναι και ωραία.

Βασίλης Ραφαηλίδης