Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η πραγματική αλλαγή δεν είναι να μάθουμε να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε γρηγορότερα.

Είναι να πάψουμε να βαδίζουμε στον δρόμο που μας οδηγεί πάντα στην ίδια παγίδα.

Δεν αλλάζει η λακκούβα· αλλάζει ο άνθρωπος.

Και όταν αλλάζει ο άνθρωπος, αλλάζει και ο δρόμος που επιλέγει.

Και όταν …είναι το κλειδί .

Αλλάζει όμως ο άνθρωπος και με ποιες προϋποθέσεις είναι το τελικό ζητούμενο …

«Μονάχα αυτό είμαστε όλοι:

ερασιτέχνες· δεν ζούμε αρκετά για να γίνουμε οτιδήποτε άλλο.»*

Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να ταπεινώνει τον άνθρωπο. Στα νιάτα μας πιστεύουμε πως κάποτε θα φτάσουμε στην κορυφή της γνώσης, πως θα αποκτήσουμε τη βεβαιότητα που αναζητούμε. Όμως, όσο ανεβαίνουμε, τόσο απομακρύνεται η κορυφή. Η γνώση δεν μοιάζει με βουνό που κατακτάται, αλλά με ορίζοντα που συνεχώς μετακινείται.

Ύστερα από δεκαετίες εμπειριών, επιτυχιών, λαθών και διαψεύσεων, ο σοφότερος άνθρωπος δεν είναι εκείνος που έχει όλες τις απαντήσεις. Είναι εκείνος που έμαθε να κάνει καλύτερες ερωτήσεις. Η εμπειρία δεν γεννά την παντογνωσία· γεννά την επίγνωση των ορίων μας.

Αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ηλικίας. Ότι κανείς δεν προλαβαίνει να γίνει πραγματικός «ειδικός» στη ζωή. Ο γιατρός συνεχίζει να μαθαίνει τον άνθρωπο, ο δικαστής τη δικαιοσύνη, ο δάσκαλος τη γνώση, ο γονιός το παιδί του, ο γεωργός τη γη του. Και όταν νομίσουν πως τα έμαθαν όλα, η ζωή φροντίζει να τους διδάξει κάτι ακόμη

Η λέξη «ερασιτέχνης» προέρχεται από το ρήμα ἐρῶ — αγαπώ. Ερασιτέχνης είναι εκείνος που κάνει κάτι από αγάπη. Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη τιμή για τον άνθρωπο να μην είναι να ονομαστεί ειδικός, αλλά να παραμείνει εραστής της γνώσης, της αλήθειας και της ζωής. Να παραμένουμε ερασιτέχνες της ζωής

Τελικά, δεν μας λείπουν τα χρόνια επειδή δεν προλάβαμε να μάθουμε αρκετά. Μας λείπουν γιατί κάθε μέρα που περνά μας αποκαλύπτει πόσο απέραντος είναι ο κόσμος. Κι αυτή η συνειδητοποίηση, αντί να μας απογοητεύει, μπορεί να μας κάνει πιο ταπεινούς, πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο πρόθυμους να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε μέχρι την τελευταία μας ημέρα. Να παραμένουμε ερασιτέχνες της ζωής !

.

• η φράση αυτή αποδίδεται συχνά στον Τσάρλι Τσάπλιν, αλλά δεν υπάρχει ασφαλής τεκμηρίωση ότι είναι δική του.

Ο Όσιος Πορφύριος (1906–1991), κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906 στον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Από παιδί έδειξε βαθιά κλίση προς τον μοναχισμό και, σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών, έχοντας τελειώσει μόνο τη Β΄ Δημοτικού, μετέβη στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους. Εκεί έζησε περίπου έξι χρόνια ως υποτακτικός δύο γερόντων μοναχών και έλαβε το μοναχικό όνομα Νικήτας.

Λόγω σοβαρής ασθένειας επέστρεψε στην Εύβοια και εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών. Σε ηλικία είκοσι ετών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο, από τον οποίο έλαβε και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο.

Το 1940 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών. Μετά τη συνταξιοδότησή του, το 1970, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο πνευματικό του έργο και, λίγα χρόνια αργότερα, εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι, όπου ίδρυσε το Ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Χιλιάδες άνθρωποι προσέτρεχαν κοντά του για να ζητήσουν την ευχή, τη συμβουλή και την προσευχή του.

Τον Νοέμβριο του 1991 επέστρεψε στο αγαπημένο του κελί στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου εκοιμήθη στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον κατέταξε στο Αγιολόγιό της στις 27 Νοεμβρίου 2013.

Η σχέση του Οσίου Πορφυρίου με τα Σκούρτα

Στη θέση αυτή, στα Σκούρτα, ο Όσιος Πορφύριος είχε επιλέξει να ανεγείρει μοναστήρι. Τελικά, με θεία φώτιση, προτίμησε το Μήλεσι, όπου οικοδομήθηκε το γνωστό Ιερό Ησυχαστήριο.

Τα αρχικά σχέδια του ναού φυλάσσονται σήμερα από τον Β. Π., ο οποίος ανήγειρε και τον επιβλητικό σταυρό που δεσπόζει στον χώρο.

Ευχόμαστε και πιστεύουμε ότι, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, θα πραγματοποιηθεί και εδώ το όραμα του Οσίου, με την ανέγερση του ναού που ο ίδιος είχε σχεδιάσει.

Κάθε μορφή αυθαιρεσίας γεννιέται πολύ πριν εκδηλωθεί ως πράξη. Γεννιέται μέσα στο «δήθεν». Στην ανάγκη του ανθρώπου να φαίνεται αντί να είναι. Να προβάλλει μια εικόνα ανωτερότητας, γνώσης, ηθικής ή δύναμης που δεν διαθέτει πραγματικά.

Το «δήθεν» είναι επικίνδυνο γιατί δεν αρκείται στην υποκρισία. Για να συντηρηθεί, χρειάζεται να παραμορφώσει την πραγματικότητα. Να αγνοήσει κανόνες, να περιφρονήσει όρια, να απαιτήσει εξαιρέσεις. Έτσι, η προσποίηση γίνεται σταδιακά αυθαιρεσία.

Όποιος πιστέψει ότι βρίσκεται πάνω από τους άλλους, αργά ή γρήγορα θα θεωρήσει ότι βρίσκεται και πάνω από τον νόμο, την κοινή λογική ή την ευθύνη. Εκεί βρίσκεται η μήτρα κάθε αυθαίρετης συμπεριφοράς: στην ψευδαίσθηση ότι η εικόνα αξίζει περισσότερο από την αλήθεια.

Αντίθετα, ο άνθρωπος που γνωρίζει τα όριά του δεν έχει ανάγκη να τα παραβιάσει. Η ταπεινότητα δεν είναι αδυναμία· είναι η ασφαλέστερη άμυνα απέναντι στην αλαζονεία. Και η αυθεντικότητα δεν χρειάζεται σκηνικά ούτε χειροκροτήματα.

Η πιο ουσιαστική πράξη αντίστασης απέναντι στην αυθαιρεσία είναι η ειλικρίνεια. Να είμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε. Γιατί όταν καταρρεύσει το «δήθεν», καταρρέει μαζί του και η ψευδαίσθηση ότι κάποιος δικαιούται να ζει έξω από τους κανόνες που δεσμεύουν όλους τους υπόλοιπους