Συντάκτης: Kostas Bertsias

•Κατά τους κραταιούς και με καθολική ,διαχρονική,πολιτική συναίνεση ,θεσμούς της Ελληνικής Δημοκρατίας τις προϋποθέσεις ποινικής ευθύνης υπουργών κρίνει , αμετακλητως,σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ.
Πρόκειται για το Πολυμελεστατο,αμεροληπτο και ανεξάρτητο Δικαστήριο με 155 μέλη το οποίο κρίνει κατά συνείδηση.Κατ επιταγην της λαϊκής κυριαρχίας και σύμφωνα με το άρθρο 6 της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.Στο Όνομα του Ελληνικού Λαού.
•Δεν έχει υποχρέωση αιτιολογίας.Μπορεί να αποφασίσει γιατί έτσι γουστάρει.Το εξήγησε και ο Γεωργιαδης με πληρότητα λόγου.Χωρις εξήγηση.Κατα το παλαιότατο ρωμαϊκό δόγμα της νομικής επιστήμης. «Οτι αρέσει στον ηγεμόνα έχει ισχύ νόμου».Η το δόγμα του μεγαλείου της Γηραιάς Αλβιώνος. «για την ευχαρίστηση της Βασίλισσας».
•Εμπλεκομενοι και μη εμπλεκόμενοι αποφασίζουν δημοκρατικά και αδελφωμένα .Δι εαυτούς και αλλήλους και πασαν την ζωην ημων.Αποφασεις με κύρος,ισχύ,άξιες σεβασμού.
•Η διάσκεψη του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε τύπο και περιττή γραφειοκρατία.Οι δικαστές αποφασίζουν είτε καταψηφίζοντας είτε διά της σιωπής πίνοντας φραπέ στο καφενείο της Βουλής ,όπως είπε ο φίλος Μάντζιος.Καλη λύση είναι και το παραδοσιακά θαυμάσιο brunch της Μεγάλης Βρετανίας ή του King George.Με επιλογή εκλεκτών τσαγιών και περίτεχνων βουτημάτων και μπισκότων. Σαφώς προτιμητέο από το λιτό και κάπως λαϊκό καφενείο της Βουλής.Ειναι καλύτερο από τα καφενεία των χωριών με τα πανωγραψιματα,δεν λέω,αλλά άλλο η αρχοντιά να κάνεις αποχή στη Μεγάλη Βρετανία και το King George.Εχει άλλη χάρη.
•Διότι ,όπως επί αείμνηστου Μανου Χατζηδακη ,στην Λιλιπουπολη των παιδιών ο βασιλιάς Χαρχουδας εξέδωσε διάταγμα.Ολοι οι πολίτες είναι ίσοι.ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ οι πολίτες που το όνομα τους αρχίζει από ΧΑΡΧ.

Πάνος Μπιτσαξής

― Λένε πως πάντα καταστρέφετε όσα εσείς ο ίδιος δημιουργείτε (σ.σ. εννοώ ότι σηκώθηκε και έφυγε αιφνίδια από το περιοδικό Τέταρτο, το οποίο είχε δημιουργήσει)

―Τι ιδέα! Δεν είμαι ούτε άρρωστος ούτε ιδιότυπος. Αλλά φυσικά παύω να ενδιαφέρομαι, έστω κι αν το έχω ο ίδιος δημιουργήσει, για κάτι που αρχίζει να προδίδει τα αίτια που το γεννήσανε, πέρα από τις αφορμές και τις αιτίες που συμβάλλουν σε αυτήν την προδοσία.  

Μάνος Χατζηδάκις

[ Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965 ]

– Αγάπη μου, το πρωινό είναι έτοιμο!

Πετάγεσαι από το κρεβάτι, και ακολουθείς το γλυκό άρωμα του καφέ, των αυγών και του τραγανού μπέικον. Μπαίνεις στην κουζίνα, παίρνεις λίγο μπέικον, πίνεις μια γουλιά καφέ.

Ξαφνικά, συνειδητοποιείς πως… δεν είσαι παντρεμένος. Ζεις μόνος.

Όμως μια άλλη, πιο ισχυρή σκέψη προσπαθεί να σπρώξει αυτή τη διαπίστωση στα άδυτα του μυαλού σου. Αισθάνεσαι όμορφα — σχεδόν ευτυχισμένος — και θέλεις να πιστέψεις πως όλα αυτά είναι αλήθεια. Και τα καταφέρνεις.

Είναι σαν όνειρο. Και δεν σε πειράζει. Θέλεις να το ζήσεις.

Ξάφνου, μπαίνει στην κουζίνα μια αιθέρια ύπαρξη. Με ένα πλατύ χαμόγελο σου χαρίζει μια μελιστάλαχτη «καλημέρα» και πλησιάζει να σε φιλήσει. Τρέμεις. Δεν μπορείς να προφέρεις λέξη. Εκείνη ακουμπά τα χείλη της στα δικά σου. Οι γλώσσες σας ενώνονται.

Και τότε την αναγνωρίζεις. Είναι η Έλενα.

Οι φωνητικές σου χορδές λύνονται. Οι φθόγγοι που βγαίνουν σχηματίζουν μια τρεμάμενη λέξη:

– Έλενα μου…

Η Έλενα. Ο μεγάλος σου έρωτας στα γυμνασιακά χρόνια. Ο ανεκπλήρωτος πόθος σου. Το κορίτσι των ονείρων σου – αν και, ειρωνικά, δεν την είδες ποτέ σε όνειρο. Όχι μέχρι σήμερα. Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που χάθηκε ξαφνικά από τη ζωή σου. Χωρίς καμία προειδοποίηση σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο. Ένας καθηγητής είπε αργότερα πως εκείνη και η οικογένειά της μετανάστευσαν στην Αμερική.

Είχες προλάβει μόνο να γευτείς το φιλί της. Ένα βράδυ, σε ένα πάρτι, στο μισοσκόταδο του δωματίου του Σόλωνα. Παίζατε μπουκάλα. Η τύχη τη γύρισε σε εσένα. Αυτή ήταν η Έλενα. Αυτό το φιλί.

– Ξύπνα, Νίκο. Το τηλέφωνό σου χτυπά.

Η φωνή της μητέρας σου σ’ επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Ανοίγεις τα μάτια, σηκώνεσαι, απαντάς.

– Νίκο, τα έμαθες; Η Έλενα… Η παλιά μας συμμαθήτρια. Ήταν, λέει, επιβάτης στο αεροπλάνο που έπεσε πριν λίγο στην Αιθιοπία…

Η φωνή του Σόλωνα σβήνει στο βάθος.

Κρατάς το ακουστικό για λίγο ακόμη. Δεν μιλάς.

Το βλέμμα σου είναι χαμένο. Όχι στον τοίχο, μα κάπου πιο βαθιά.

Εκεί που ένα φιλί από τα παλιά ξαναζωντάνεψε, μόνο και μόνο για να αποχαιρετήσει.

Πόνημα δημιουργικής γραφής

Κ Μ