Κάποιοι έφυγαν, κάποιοι μεγάλωσαν και η ζωή συνεχίζεται…





Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Κάποιοι έφυγαν, κάποιοι μεγάλωσαν και η ζωή συνεχίζεται…





Δεκαετία 90 ιντεραμέρικαν. Δημήτρης Δημάκης, Κώστας Μπερτσιάς





“Δυο μάτια. Πράσινο το ‘να, σμαράγδι. Τ’ άλλο κόκκινο, ρουμπίνι. Τα λένε πλευρικά. Φώτα γραμμής. Είναι μάτια. Τα καράβια δεν τα πάμε. Μας πάνε”.
Βάρδια
Νίκος Καββαδίας
•Το αναφώνησε με περηφάνεια ο Πρωθυπουργός παραδίδοντας τον Ε65 για να δείξει πόσο καλά χειρίστηκε τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης που σε λίγο μας τελειώνει.Μη με παρεξηγήσετε.Ειναι πολύ σημαντικό έργο.Φερνει τα ακριτικά Γρεβενά μια αναπνοή από μας τους πρωτευουσιάνους και αναβαθμίζει πολύ τη Δυτική Μακεδονία.Πολυ ωραίος και άνετος δρόμος.ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ.13,5 ευρώ διόδια αλλά οκ.Οποιος δε θέλει ας πάει από τις στροφές του παλιού δρόμου που είναι δύσκολος αλλά πανέμορφος.Το εγκαινίασε ο Μητσοτάκης γιατί όπως λέει και το ρητό «στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό».Για πάμε στις «λεπτομέρειες» τώρα να δούμε που πάνε τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης.
•Το έργο ανατέθηκε το 2008 επί πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή.Χρειαστηκε για 180 χιλιόμετρα,18 χρόνια για να ολοκληρωθεί.10 χιλιόμετρα το χρόνο μεσοσταθμικά.Διενυσε όλες τος επομενες κυβερνήσεις μέχρι και σήμερα.Προυπολογισμος δημόσιας συμμετοχής 500 εκ .ευρω .Τζαμπα πράγμα.Τελικο κόστος 2,2 δις 450% παραπάνω.Δεν χάλασε ο κόσμος το καλό πράγμα αργεί και ακριβαίνει Εδω άλλωστε πήγαν τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης περήφανε κ.Πρωθυπουργε.
•500 εκ ήταν οι αποζημιώσεις εργολάβου και παραχωρησιούχου για καθυστερήσεις και μελετητικές αβελτηρίες την ευθύνη των οποίων ανέλαβε το Ελληνικό Δημόσιο εκουσίως και απεριφραστως.Ζεστο χρήμα μια χαρά για διαφυγοντα κέρδη.150εκ από αυτά τώρα τελευταία για την ολοκλήρωση του έργου.Χαιρομαι που το Ελληνικό Δημόσιο αναλαμβάνει θαρραλέα τις ευθύνες του και πληρώνει.Εδω πήγαν τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης.Για καλό σκοπό.
•Τώρα έφταιξε κανείς για τις καθυστερήσεις που το Δημόσιο αναδεχθηκε την υπαιτιότητα του;Οχι βέβαια σιγά μη το ψάξουμε για 500 ψωροεκατομμύρια.Κανείς δε φταίει όλα έγιναν τέλεια.Αντι να μεμψιμοιρούμε ας απολαύσουμε το δρόμο.Παμε όλοι Γρεβενά να δούμε το ρολόι στη Πλατεία και τις ενδημούσες αρκούδες στη πανέμορφη Πίνδο.
•Για να μην αδικώ κανέναν.Ούτε το πρώτο ήταν ούτε το τελευταίο.Τι είναι 18 χρόνια και 500 εκ. μπροστά στην αιωνιότητα.Γι αυτό και οι εισπραξαντες παράνομες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ εξεγείρονται για το μέγεθος της αδικίας της εμφανώς μεροληπτούσας Ευρωπσικης Εισαγγελίας.
Πάνος Μπιτσαξής





Ο «Ζωγράφος» ατενίζει τη λίμνη του Μόρνου από τα ψηλά της Ρούμελης, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη δύο πατριωτών μας, του Χαράλαμπου Στέφου και του Tom Stefopoulos, που τίμησαν την τέχνη της ζωγραφικής. Και μαζί τους ζωντανεύει τον γενέθλιο τόπο μας, ο οποίος κοιμάται κάτω από τα νερά, για να ξεδιψάσει η μεγάλη πολιτεία.
Σε ευχαριστούμε, αγαπητέ Οδυσσέα Τοσουνίδη, που με την τέχνη σου μάς χάρισες αυτό το μνημείο μνήμης!
Υπάρχουν φυλακές χωρίς κάγκελα, χωρίς δεσμοφύλακες, χωρίς λουκέτα. Είναι εκείνες που χτίζει ο νους μας, όχι επειδή δεν υπάρχει έξοδος, αλλά επειδή δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό να την αναζητήσουμε με διαφορετικό τρόπο.
Ένας άνθρωπος μπορεί να μείνει εγκλωβισμένος σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, μόνο και μόνο επειδή επιμένει να τη σπρώχνει, ενώ εκείνη ανοίγει προς τα μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι η πόρτα· είναι η βεβαιότητα ότι ξέρουμε ήδη πώς ανοίγουν όλες οι πόρτες.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Επιμένουμε στις ίδιες συνήθειες, στις ίδιες ερμηνείες, στις ίδιες λύσεις. Όταν αυτές αποτυγχάνουν, δεν αμφισβητούμε τη μέθοδό μας· συμπεραίνουμε ότι η διέξοδος δεν υπάρχει. Κι όμως, πολλές φορές αρκεί μια μικρή αλλαγή οπτικής, μια διαφορετική ερώτηση, μια κίνηση αντίθετη από εκείνη που υπαγορεύει η συνήθεια.
Η μεγαλύτερη ελευθερία δεν είναι να βρίσκεις ανοιχτές πόρτες. Είναι να μην ξεχνάς ότι, πριν αποδεχθείς πως είσαι φυλακισμένος, αξίζει να δοκιμάσεις και να τραβήξεις. Γιατί καμιά φορά, ανάμεσα στην αιχμαλωσία και στην ελευθερία, μεσολαβεί μόνο μια διαφορετική κίνηση του χεριού.