Ηγεσία μέσα από την Αποτυχία

Ηγεσία μέσα από την Αποτυχία: Το managerial μάθημα του Λίνκολν

Στον κόσμο των επιχειρήσεων, συχνά εξιδανικεύουμε την επιτυχία ως μια γραμμική πορεία προς τα πάνω. Όμως η πραγματική ηγεσία σφυρηλατείται στις ανωμαλίες, στις καθυστερήσεις, στις λάθος αποφάσεις και στις ήττες που προκύπτουν στην πορεία. Ο Αβραάμ Λίνκολν, ίσως το πιο φωτεινό παράδειγμα αντοχής, μας προσφέρει ένα εξαιρετικό managerial case study: πριν αναλάβει την Προεδρία στα 51 του, είχε περάσει περισσότερες αποτυχίες απ’ όσες συνήθως αντέχει ένας οργανισμός ή ένας άνθρωπος.

Πτωχεύσεις, πολιτικές ήττες, απορρίψεις, εσωτερικές συγκρούσεις, προσωπικές τραγωδίες. Αν κάποιος αξιολογούσε τον Λίνκολν με τα κριτήρια ενός σύγχρονου HR τμήματος, ίσως να μην τον επέλεγε καν για μεσαία διοικητική θέση. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος διαμόρφωσε μια στρατηγική ανθεκτικότητας που σήμερα αποτελεί θεμελιώδη αρχή στο management: η ικανότητα να μαθαίνεις από τα λάθη γρηγορότερα απ’ όσο αυτά μπορούν να σε καταστρέψουν.

Στην επιχειρηματική πράξη, οι περισσότεροι οργανισμοί καταρρέουν όχι επειδή έκαναν ένα μεγάλο λάθος, αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να μάθουν από τα μικρά. Ο Λίνκολν είχε μια εντυπωσιακή δεξιότητα: μετέτρεπε κάθε αποτυχία σε δεδομένο, κάθε ήττα σε ανατροφοδότηση και κάθε ταπείνωση σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Όταν έχανε μια εκλογική μάχη, επέστρεφε με καλύτερο αφήγημα. Όταν το κόμμα του τον άφηνε εκτός, δημιουργούσε συμμαχίες που αργότερα αποδείχτηκαν καθοριστικές. Δεν έβλεπε τις αποτυχίες ως τελικές κρίσεις, αλλά ως μέρη της μαθησιακής διαδικασίας.

Για τις επιχειρήσεις σήμερα, αυτό δεν είναι θεωρία – είναι πρακτική ανάγκη. Σε μια εποχή που το περιβάλλον αλλάζει ταχύτερα από τις οργανωτικές μας δομές, το μόνο σταθερό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα είναι η ανθεκτικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ψύχραιμη επιμονή. Ο Λίνκολν δίδαξε ότι το ταλέντο χωρίς επιμονή είναι ανώριμο, αλλά η επιμονή χωρίς μάθηση είναι επικίνδυνη. Το ιδανικό μοντέλο ηγεσίας συνδυάζει και τα δύο.

Γι’ αυτό και η ιστορία του Λίνκολν δεν είναι απλώς βιογραφία· είναι ένα διαχρονικό μήνυμα προς κάθε ηγέτη: μην φοβάσαι την αποτυχία — φοβήσου το να μη μάθεις από αυτήν. Η επιτυχία είναι το αποτέλεσμα πολλών μικρών διορθώσεων, όχι ενός μεγάλου άλματος. Και ο πραγματικός ηγέτης είναι εκείνος που, όπως ο Λίνκολν, συνεχίζει να προχωρά, ακόμη κι όταν όλα γύρω του δείχνουν ότι θα έπρεπε να σταματήσει.

Φέτος στα Δερβενοχώρια το Athens Patrol

Τι είναι ο “Athens Patrol”;

Πρόκειται για έναν αγώνα – άσκηση στρατιωτικού τύπου που απευθύνεται κυρίως σε εφέδρους, μέλη εφεδροπολεμικών συλλόγων και ομάδων στρατιωτικής προσομοίωσης. Δεν είναι στρατολογική υποχρέωση, αλλά εθελοντική συμμετοχή, συχνά με υψηλό επίπεδο οργάνωσης.

Τι περιλαμβάνουν αυτοί οι αγώνες;

Συνήθως περιλαμβάνουν:

Περιπολία μεγάλης απόστασης (day & night patrol) Προσανατολισμό σε δύσκολο έδαφος Τακτικές περιπόλου και επιβίωσης Ασκήσεις πρώτων βοηθειών μάχης (TCCC) Σενάρια έρευνας – διάσωσης Αντοχή, φυσική κατάσταση και ομαδικότητα

Είναι κάτι σαν “military challenge” που μιμείται πραγματικές συνθήκες αποστολής.

Γιατί στα Δερβενοχώρια;

Τα Δερβενοχώρια επιλέγονται γιατί έχουν:

Δασικό – ορεινό έδαφος ιδανικό για περιπόλους Απομόνωση και μεγάλη έκταση Παράδοση σε στρατιωτικές ασκήσεις και πεδία εκπαιδεύσεων

Ποιοι συμμετέχουν;

Ομάδες εφέδρων από όλη την Ελλάδα Συλλόγοι εφέδρων ειδικών δυνάμεων Διεθνείς ομάδες ορισμένες χρονιές Παρατηρητές/υποστηρικτές

Στόχος της διοργάνωσης

Διατήρηση εφεδρικής ετοιμότητας Εξάσκηση σε ρεαλιστικές συνθήκες Ενίσχυση συνεργασίας και ομαδικού πνεύματος Δικτύωση εφεδροπολεμικών ομάδων

Δεν είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται την επιχείρηση – είναι η επιχείρηση που χρειάζεται τους σωστούς ανθρώπους.

Προγόνων ρίζες

Συνέχεια

Γράφει ο Χρήστος Μίχας

Παναγιώτης Καλμπένης

(1913–2013)

Ο Παναγιώτης Καλμπένης γεννήθηκε στα Σκούρτα Βοιωτίας στις 25 Νοεμβρίου 1913, αν και ο ίδιος συχνά ανέφερε ως έτος γεννήσεως το 1911.

Ήταν τρίτης γενιάς απόγονος της ιστορικής οικογένειας των Λεπενιώτηδων, ονομαστής φάρας αγωνιστών που έδρασε στα προεπαναστατικά χρόνια κατά των Τούρκων στα Άγραφα. Μετά την Επανάσταση του 1821, οι Λεπενιώτηδες και άλλες οικογένειες Σαρακατσάνων βλαχοποιμένων μετοίκησαν νομαδικά προς τη Ζήρεια Κορινθίας και αργότερα εγκαταστάθηκαν στα υψίπεδα της Πάρνηθας.

Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Καλμπένης και μητέρα του η Μαρία Κωνσταντίνου Ίσσαρη.

Τα αδέλφια του ήταν ο Φώτης, ο Γιώργος, ο Αθανάσιος, η Χριστίνα, η Σοφία και η Αικατερίνη.

Το επώνυμο «Καλμπένης» προέκυψε από παραφθορά του «Λεπενιώτης» σε παλαιά απογραφή, πιθανώς για λόγους απόκρυψης στοιχείων εκείνης της εποχής, λόγω της προεπαναστατικής δράσης της οικογένειας.

Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1935 και υπηρέτησε στο 1ο Σύνταγμα Αντιαεροπορικών Αθηνών, από όπου απολύθηκε το 1938 ως χειριστής αντιαεροπορικών.

Με την κήρυξη του πολέμου, επιστρατεύτηκε ξανά στις 28 Οκτωβρίου 1940 και υπηρέτησε για επτά μήνες στο μέτωπο της Αλβανίας, συμμετέχοντας στις νικηφόρες επιχειρήσεις της 2ης Μεραρχίας στο Καλπάκι, το Αργυρόκαστρο, το Τεπελένι και αλλού.

Το 1942 εντάχθηκε στη μαχητική ομάδα του ΕΛΑΣ Σκούρτων και έλαβε μέρος στην ιστορική Μάχη της Πύλης κατά των Γερμανών (16–18 Οκτωβρίου 1943).

Το 1936 παντρεύτηκε στα Σκούρτα την Αγαθή Γεωργίου Αγάθη (Γάτση), απόγονο του Κώστα Σκουρτανιώτη και της Σοφίας Πέππα από το Πράσινο.

Με την Αγαθή έζησαν αρμονικά επί 75 χρόνια και απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Αλέξανδρο, τη Μαρία, τη Σταυρούλα και τον Ιωάννη.

Μετά τον πόλεμο έμεινε στα Σκούρτα και εργάστηκε σε όλη του τη ζωή ως κτηνοτρόφος και ρητινοσυλλέκτης, δίνοντας αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια.

Υπηρέτησε ως εκκλησιαστικός επίτροπος της Ενορίας Σκουρτών για πάνω από τριάντα χρόνια, συμβάλλοντας ιδιαίτερα στην ανέγερση του ναού του Αγίου Αθανασίου.

Με τα χρόνια κέρδισε τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων των συγχωριανών του.

Υπέργηρος πλέον, και με διαύγεια πνεύματος μέχρι το τέλος, εξιστορούσε περιστατικά από τον μακρύ βίο του: τα παιδικά του χρόνια, τις ρίζες της οικογένειας στα Άγραφα, τη νομαδική ζωή των προγόνων του, τη μετοίκησή τους στη Ζήρεια —όπου σώζεται ακόμη το τοπωνύμιο «Η στρουγκα του Καλμπένη»— τις εμπειρίες του στο αλβανικό μέτωπο, την οπισθοχώρηση, τον εμφύλιο και τον δύσκολο βίο του κτηνοτρόφου.

Έζησε ζωή γεμάτη αγώνες, αξιοπρέπεια και προσφορά. Έδινε απλόχερα την ευχή του σε όλους, μένοντας σύμβολο ήθους για την τοπική κοινωνία.

Απεβίωσε το 2013, αφήνοντας σε εμάς, τα εγγόνια του, μια βαριά και τιμημένη παρακαταθήκη.

Χρήστος Μιχας