Συντάκτης: Kostas Bertsias

Το καλοκαίρι του 1918, ο δεκαοκτάχρονος Έρνεστ Χέμινγουεϊ βρέθηκε στην Ιταλία όχι για να γνωρίσει τη χώρα, αλλά για να υπηρετήσει ως εθελοντής οδηγός ασθενοφόρου στον Ερυθρό Σταυρό. Ο τραυματισμός του κοντά στον ποταμό Πιάβε τον οδήγησε στο νοσοκομείο του Μιλάνου, κι εκεί, στα μακρά διαστήματα ανάρρωσης, άρχισε να γνωρίζει μιαν άλλη Ιταλία: όχι του πολέμου, αλλά των τοπίων, των πόλεων και των λιμνών της βόρειας χώρας.

Ανάμεσα σε αυτούς τους τόπους, η Λίμνη Ματζόρε θα χαρασσόταν ανεξίτηλα στη μνήμη του. Το υδάτινο αυτό σύνορο, με τα νερά να απλώνονται ήσυχα κάτω από τις κορυφές των Άλπεων, έγινε γι’ αυτόν κάτι παραπάνω από προορισμός∙ έγινε εικόνα ελευθερίας.

Στο «Αποχαιρετισμός στα όπλα» (1929), ο Χέμινγουεϊ μετουσιώνει την εμπειρία σε λογοτεχνία. Ο Φρέντερικ Χένρι και η Κάθριν Μπάρκλεϊ, οι ήρωές του, δραπετεύουν νύχτα με μια βάρκα στη Ματζόρε, αναζητώντας σωτηρία στην απέναντι ελβετική όχθη. Η λίμνη, μέσα στο σκοτάδι, γίνεται όριο και πέρασμα· από τον πόλεμο στη γαλήνη, από την απελπισία στην ελπίδα.

Η γραφή του είναι κοφτή, λιτή, μα η εικόνα έντονη: το νερό που χτυπούν τα κουπιά, ο άνεμος που φουσκώνει τη λίμνη, η κούραση και η αγωνία της φυγής. Δεν χρειάζονται περιγραφές μεγάλες. Η ίδια η λίμνη, με την απεραντοσύνη της, φέρει το βάρος του νοήματος.

Έτσι, η Ματζόρε δεν μένει μόνο γεωγραφικός τόπος, αλλά γίνεται σύμβολο. Για τον Χέμινγουεϊ, και για τους αναγνώστες του, είναι το υδάτινο όριο όπου ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να ελπίζει, ακόμη και μέσα στην πιο βίαιη καταστροφή.

Κι έτσι, όποιος ταξιδεύει σήμερα στη λίμνη και αντικρίζει τα νερά της να καθρεφτίζουν τις Άλπεις, ίσως να νιώσει – πέρα από την ομορφιά – εκείνη την αδιόρατη αίσθηση διαφυγής που ο νεαρός Αμερικανός έγραψε κάποτε με τόσο λίγες, μα τόσο δυνατές λέξεις.

Milano

Σεΐχης Γιαμανί

Υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας από το 1962 ως το 1986 και πρωταγωνιστής την εποχή της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης, τη δεκαετία του 1970.

*

Haruki Murakami συγγραφέας .

Φίλιον (πρώην Ντόλτσε), Σκουφά

Το πιο μοιραίο συναπάντημα μεταξύ πνευματικών ανθρώπων εξακολουθεί να συμβαίνει στα τραπεζάκια του πολυσύχναστου Φίλιον, πρώην Ντόλτσε. Απόδειξη ο διάσημος πίνακας που στολίζει τον τοίχο της εσωτερικής του αίθουσας και αναπαριστά όλους τους περίοπτους θαμώνες του, από το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού, Κωνσταντίνο Τζούμα, και την Τάνια Τσανακλίδου μέχρι τον Χρήστο Χωμενίδη, τον Γιώργο Βέλτσο και τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά. Βαδίζοντας στα πρότυπα του Deux Magots, το Ντόλτσε φιλοξένησε από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του τα ανατρεπτικά πνεύματα της αθηναϊκής διανόησης, κάτι που εξακολουθεί να κάνει και σήμερα το Φίλιον. Ο Κωστής Παπαγιώργης, στο Γεια σου, Ασημάκη, συνδέει το Ντόλτσε με μια αύρα νωχελικής εποπτείας της πόλης και ειρωνικής υψιπέτειας, άμεσα συνδεδεμένης με μια σειρά από ευφυείς ανθρώπους που διαμόρφωσαν τη φήμη του, όπως ο Χρήστος Βακαλόπουλος. Ακριβώς εδώ, στο εναλλακτικό πνεύμα των νέων λογοτεχνών της γενιάς του ’70, εντοπίζεται άλλωστε και η ύπαρξή του.

Θαμώνες: Βασίλης Βασιλικός, Πέτρος Τατσόπουλος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Δημήτρης Νόλλας. Για χρόνια δεν άφηνε το «στασίδι» του στο Ντόλτσε ο Γιώργος Σκούρτης.

Χαρακτήρας: Θυμίζοντας τα αεράτα ιταλικά καφέ της Via Venetto, παρά τα αυστηρά βιεννέζικα καφέ, το Φίλιον διατηρούσε ανέκαθεν έναν αέρα άνεσης και ανυπόκριτης πολυτέλειας. Ξύλο, πράσινο βελούδο στις καρέκλες και καθρέφτες είναι αδιαφιλονίκητα στοιχεία του ντελικάτου χαρακτήρα του, χωρίς διάθεση ψαρωτικής υπερβολής και με τα γκαρσόνια του να είναι πλέον γνωστά με το μικρό τους όνομα.

Πηγή: Τίνα Μανδηλαρά/lifo.gr

Oι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη λήξη του Β’ Π.Π. όπου έχυσαν ποτάμια αίματος για να απελευθερώσουν την Ευρώπη και τον Ειρηνικό, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αποτροπή της εξάπλωσης του Κομμουνισμού σε όλα τα πλάτη και μήκη της Γης και εξασφάλισαν με την στρατιωτική τους ισχύ ότι οι Δυτικές Κοινωνίες θα έμεναν ελεύθερες.

Οι τωρινοί στρατηγοί της είναι είτε καριερίστες επιτελικοί, που δεν έχουν πιάσει όπλο εδώ και 25 χρόνια, είτε “σκυλιά του πολέμου”, ψημένοι σε δεκάδες μάχες.

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι που προσκλήθηκαν σε αυτή την περίεργη μάζωξη, ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, μέσα από τα Επιτελεία, αλλά και πάλι, κουβαλάνε μια Ιστορία επάνω τους.

Όπως και να έχει, το να σου λέει ο ανώτατος Αρχηγός των Ε.Δ. της χώρας ότι η Πατρίδα σου θα αποσυρθεί από όλα τα θέατρα του Πολέμου και ο Στρατός θα ασχοληθεί με το να “επιβάλλει το νόμο” στο εσωτερικό της χώρας σου, είναι ένα πράγμα που θα προκαλούσε σαφή δυσχέρεια στη συνείδησή σου, ιδίως σε μία χώρα που τα πάντα κατρακυλάνε στην αβεβαιότητα με ταχύτατους ρυθμούς.

Φανταστείτε να είχε πράξει κάτι τέτοιο ο Μητσοτάκης, στην Ελλάδα. Πόσο θα απείχε μια τέτοια θέση από τον “γύψο” του Παπαδόπουλου; Και είδαμε που μας οδήγησε αυτός ο προσανατολισμός του “εσωτερικού εχθρού” στην Κύπρο…

Εύχομαι να μην δούμε τα χειρότερα… Προς το παρόν, φαντάζομαι ότι τα γυμναστήρια έχουν γεμίσει με χοντρούληδες, φρεσκοξυρισμένους αστεράτους που λιώνουν πάνω στο στατικό ποδήλατο. Αυτό θα ήθελα να το δω!

Κώστας Κάππος