Συντάκτης: Kostas Bertsias

Οι πρώτες αχτίδες

Ο ήλιος ανατέλλει απ’ την Πάρνηθα κι οι πρώτες του αχτίδες απλώνονται σαν χρυσό πέπλο πάνω στα Δερβενοχώρια. Η πρωινή πάχνη στέκει ακόμα χαμηλά, σαν να διστάζει να φύγει, να αφήσει τη γη μόνη της στο φως. Το μικρό πετρόχτιστο εκκλησάκι, με τη σκεπή του να γυαλίζει από τη δροσιά, μοιάζει να ξυπνά μαζί με τη φύση· οι πέτρες του ζεσταίνονται, ανασαίνουν.

Απ’ τον δρόμο ακούγεται μακριά ο ήχος μιας μηχανής, κι ύστερα σιωπή. Μόνο τα πουλιά και το τρίξιμο των φύλλων που λαμπυρίζουν σαν να έχουν πιαστεί φωτιά από το πρωινό φως. Ένας ηλικιωμένος άντρας ανεβαίνει αργά το μονοπάτι με το ραβδί του. Κάνει τον σταυρό του μπροστά στο ξωκλήσι και κάθεται στην πεζούλα. Δεν μιλά — κοιτά. Το βλέμμα του χάνεται στα χωράφια, εκεί όπου δούλευε παιδί, τότε που ο κόσμος φαινόταν ατέλειωτος κι ο ήλιος πάντα ανέτειλε με υπόσχεση.

«Καλημέρα, Παναγιά μου», ψιθυρίζει. «Καλημέρα και σε σένα, πατέρα μου», σαν να μιλά στον ήλιο που τώρα στέκεται ολόλαμπρος πάνω απ’ το οροπέδιο.

Η μέρα αρχίζει, απλή, ήρεμη, όπως παλιά. Και για μια στιγμή, όλα μοιάζουν όπως ήταν κάποτε — όταν η πίστη, η γη και το φως ήταν ένα.

Εμανουέλε Γκράτσι , Ιταλός πρέσβης (από το ημερολόγιο του):

«Μόλις καθίσαμε του είπα ότι έχω να κάμω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Άρχισε μετά προσοχής να το διαβάζει. Παρακολούθησα τη συγκίνησή του στα χέρια του και στα μάτια του. Όταν τελείωσε την ανάγνωση, σήκωσε το κεφάλι του και κάρφωσε τα μάτια του επάνω μου. Με σταθερή φωνή και βλέποντας με κατάματα μου είπε: «Αυτό σημαίνει πόλεμο!!
Του απάντησα αργά και σιγά ότι αυτό θα ήταν δυνατόν να αποφευχθεί , αν η ελληνική κυβέρνηση έδινε διαταγή να επιτραπεί στα τμήματα του ιταλικού στρατού, που θα κινούνταν την 6ην πρωινή ώρα να περάσουν. Μου απάντησε: ΟΧΙ! Διότι και τεχνικώς ακόμη θα ήταν τούτο «αδύνατο» να γίνει.
Του πρόσθεσα: αν ο στρατηγός Παπάγος μπορούσε δια του ασυρμάτου να διαβιβάσει μια διαταγή στις διοικήσεις των μονάδων να μην παρεμβάλλουν εμπόδια στα τμήματα του ιταλικού στρατού. Ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: «ΟΧΙ! Αδύνατον! Η ευθύνη του πολέμου βαραίνει απολύτως την ιταλική κυβέρνηση. Διότι γνώριζε πολύ καλά ότι η Ελλάς ήταν αποφασισμένη να παραμείνει ουδέτερη, αλλά και αποφασισμένη να υπερασπισθεί το έδαφός της, εναντίων οποιουδήποτε που θα επιχειρούσε να το παραβιάσει.»
Ψιθύρισα: Δεν χάνω την ελπίδα.
Ο Μεταξάς σηκώθηκε και με συνόδευσε μέχρι την πόρτα χωρίς να μου δώσει απάντηση. Έφυγα υποκλινόμενος, με το βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε τη θυσία αντί της υποδουλώσεως. Έφυγα ταπεινωμένος και με σφιγμένη τη ψυχή μου από μίσος για το επάγγελμα μου. Μετά την αναχώρηση μου από την οικία της Κηφισιάς του Ι.Μεταξά, ήμουν απολύτως βέβαιος ότι μέχρι τις 6 το πρωί που θα έληγε η δια του τελεσιγράφου τασσόμενη προθεσμία αποδοχής των όρων του, ουδεμία επρόκειτο να μου δοθεί απάντηση εκ μέρους της τότε ελληνικής κυβέρνησης, όπως και συνέβη. Γι΄αυτό και δεν δοκίμασα καμία έκπληξη όταν το ρολόι σήμανε την 6η πρωινή, χωρίς να έχω λάβει καμία απάντηση επί του επιδοθέντος εγγράφου. Από το «ΟΧΙ» και το «ΑΔΥΝΑΤΟΝ» που δις μου επανέλαβε και όταν ακόμη έφευγα, ο Μεταξάς, σχημάτισα αμέσως την απόλυτη βεβαιότητα , ότι ουδεμία συζήτηση υποχώρησης εκ μέρους του μπορούσε να γίνει. Η άρνηση υποταγής, το «ΟΧΙ» του, ήταν απόλυτο και κατηγορηματικό.»

Εμανουέλε Γκράτσι , Ιταλός πρέσβης (από το ημερολόγιο του)

Πρωινό στο Τσούμα -Πούσι, Σκούρτα Βοιωτίας

Είναι πρωί και ο ήλιος ανατέλλει απ’ τις κορφές της Πάρνηθας . Οι πρώτες αχτίνες γλιστρούν πάνω στα βράχια και στα φύλλα του πλατάνου, χαϊδεύουν το μικρό εκκλησάκι που στέκει αγέρωχο μέσα στη σιωπή. Η πέτρα του ζεσταίνεται αργά, σαν να ξυπνά κι εκείνη μαζί με τη φύση.

Από μακριά ακούγεται το γλυκό κουδούνισμα ενός κοπαδιού. Η δροσιά ακόμη κρατά στα χόρτα, κι ο αέρας μυρίζει θυμάρι και φρέσκια γη. Σήμερα είναι μέρα γιορτής — της Αγίας Αναστασίας, της Ρωμαίας — και το οροπεδιο φορά την καθαρή του φορεσιά, σαν να ξέρει πως κάτι ιερό συμβαίνει..

Στέκεσαι για λίγο μπροστά στο ξωκλήσι. Δεν χρειάζονται λόγια. Ο τόπος μιλά μόνος του· η πέτρα, ο ήλιος, το φως — όλα ψιθυρίζουν ευχαριστίες για τη νέα αρχή.

Κάθε ανατολή εδώ είναι μια μικρή ανάσταση!

Κώστας Μπερτσιάς — «Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις»

Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνεται η κυκλοφορία του βιβλίου «Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις» του Κώστα Μπερτσιά στην πλατφόρμα Kobo Writing Life.

Το έργο είναι πλέον διαθέσιμο παγκοσμίως στο ηλεκτρονικό κατάστημα Kobo σε ψηφιακή μορφή (eBook).

Δεκαοκτώ διηγήματα του Κωνσταντίνου Γ. Μπερτσιά

Στην καρδιά της ορεινής Δωρίδας, εκεί όπου ο Μόρνος ποταμός άλλοτε πότιζε ζωές και χωράφια, η πρόοδος ύψωσε φράγματα και σκέπασε κάτω από τα νερά της έναν ολόκληρο κόσμο.

Χωριά χάθηκαν, άνθρωποι ξεριζώθηκαν, μα οι μνήμες επέμειναν να επιπλέουν — σαν μικρά κομμάτια φωτός μέσα στο βάθος της λίμνης.

Ο Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, μέσα από δεκαοκτώ αφηγήματα, αναπλάθει με γλαφυρότητα, ανθρωπιά και στοχαστική διαύγεια τον τόπο που τον γέννησε· έναν τόπο που δεν υπάρχει πια, μα ζει στις καρδιές όσων τον θυμούνται.

Πρόσωπα, τοπία, στιγμές και μικρά θαύματα της καθημερινής ζωής μεταμορφώνονται σε ζωντανές παραβολές για την απώλεια, τη νοσταλγία και την αέναη πάλη ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο.

Τα Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις δεν είναι μόνο μια λογοτεχνική μαρτυρία· είναι ένα ταξίδι επιστροφής στις ρίζες, ένας ύμνος στη μνήμη και μια ήρεμη κραυγή για τον σεβασμό του τόπου και της ιστορίας μας!

Γιατί — όπως ψιθυρίζει το τελευταίο διήγημα — το νερό θυμάται.

🔹 Διαθέσιμο τώρα στο Kobo Store:

👉 www.kobo.com

🖋️ Συγγραφέας: Κώστας Μπερτσιάς

📘 Τίτλος: Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις

•Το ΟΧΙ το γνωρίζουμε και αποτελεί τον κοινό κρίκο της εθνικής μας περηφάνειας.Ασφαλώς και νυν και αεί.Ειναι όμως τόσα πολλά που γνωρίζουμε ελάχιστα και δεν πρέπει να τα εξαχνωσει ο πανδαμάτωρ χρόνος.Υπηρξε στην Ελλάδα μια τρισχειρότερη κατοχή.

Η Βουλγαρική κατοχή της Θράκης.Της Θράκης που είναι δεμένη με τα παιδικά μου χρόνια.Γιατι τρισχειρότερη;Γιατι οι Βούλγαροι σύμμαχοι των ναζί δεν κατείχαν,προσάρτησαν τη Θράκη.

Αλλαξαν τα ονόματα,εκβουλγαρισαν τα πάντα,εξανδραποδισαν,μια πραγματική εθνοκάθαρση,κλείσαν τα σχολεία,δεν άφησαν όρθιο τίποτα ελληνικό.Ξανθη,Κομοτηνή,Δράμα και τα γύρω.Πηραν στα χέρια τους όλη τη διοίκηση,καταδίωξαν μέχρι τα όρια τους Ελληνες,με μόνο κριτήριο ότι ήταν Ελληνες.Πεινα και γης μαδιάμ.Ειναι η ξεχασμένη κατοχή.
•Όμως ο ελληνισμός της Θράκης άντεξε και άντεξε γερά και στο διηνεκές.Δεν συνεργάστηκε .Ηταν ένα τεράστιο τεστ εθνικής αντοχής η Θράκη των Ελλήνων.Στη βουλγαρική κατοχή η Θράκη είχε ελάχιστους,μετρημένους στα δάχτυλα δοσίλογους.Ενω στη γερμανοκρατούμενη Ελλάδα οι κωλοέλληνες ήταν δυστυχώς πολλοί.Καταδότες,κουκουλοφόροι,άρπαγες,μαυραγορίτες,λαφυραγωγοί ,δοσίλογοι αξιωματούχοι που πλούτισαν στις εποχές του λιμού.

•Εκεί έγινε και η πρώτη ηρωική πράξη αντίστασης.Η εξέγερση της Δράμας τον Σεπτέμβριο του 41.Στο σύνορο της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας .Ακολουθησε η φρίκη.5000 Ελληνες εκτελέστηκαν επί τόπου από τους κατακτητές.Ας είναι αιώνια η ευγνωμοσύνη μας.Στη Δράμα ,το Δοξάτο,το Ροδολίβος κα.Μακελευτηκαν ολόκληρες οικογένειες αδιακρίτως.

•Οφειλόμενος φόρος τιμής στη Θράκη των Ελλήνων.

Πάνος Μπιτσαξής