Δεν υπάρχει κακός υπάλληλος, παρά μόνο κακός προϊστάμενος*
2. Δεν υπάρχει κακός υπάλληλος, παρά μόνο κακός προϊστάμενος
Ο Δημήτρης Κοντομηνάς πρωτοπόρος στο χώρο της ιδιωτικής ασφάλισης και πολυσχιδής επιχειρηματίας έλεγε συχνά:
«Δεν υπάρχει κακός υπάλληλος, παρά μόνο κακός προϊστάμενος»
Ας εξετάσουμε πως αυτή η ρήση λειτουργεί στον πραγματικό κόσμο των επιχειρήσεων
Στον κόσμο της διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού, το γνωμικό «δεν υπάρχει κακός υπάλληλος, παρά μόνο κακός προϊστάμενος» συνοψίζει μια θεμελιώδη αλήθεια: η απόδοση των ανθρώπων σπάνια είναι αποκλειστικά προσωπικό ζήτημα· συνήθως αντανακλά την ποιότητα της ηγεσίας που έχουν πάνω τους.
Ο ρόλος του προϊσταμένου δεν είναι απλώς να κατανέμει εργασίες, αλλά να διαμορφώνει περιβάλλοντα υψηλής απόδοσης. Να εντοπίζει τα δυνατά σημεία κάθε συνεργάτη, να τα καλλιεργεί, να μετατρέπει τα λάθη σε ευκαιρίες μάθησης και να εμπνέει εμπιστοσύνη μέσα από συνέπεια και δικαιοσύνη. Οι περισσότεροι υπάλληλοι θέλουν να αποδώσουν — χρειάζονται όμως καθοδήγηση, ξεκάθαρες προσδοκίες και αναγνώριση.
Αντίθετα, ένας κακός προϊστάμενος μπορεί να ακυρώσει ακόμη και την πιο καλή ομάδα: με ασάφεια, μικροδιοίκηση, φόβο ή έλλειψη εμπιστοσύνης. Η τοξική ηγεσία δεν σκοτώνει μόνο την απόδοση· διαβρώνει τη δέσμευση, την πρωτοβουλία και την πίστη στον κοινό σκοπό.
Η επιτυχία μιας επιχείρησης δεν μετριέται μόνο στα οικονομικά αποτελέσματα, αλλά στην ικανότητά της να ενεργοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό της. Εκεί όπου ο προϊστάμενος λειτουργεί ως ηγέτης – μέντορας και όχι ως επόπτης – οι υπάλληλοι μετατρέπονται σε συμμέτοχους, και οι οργανισμοί σε κοινότητες ανάπτυξης.
Διαφορετικά βλέπουμε αυτό που έλεγε ένας μύθος του παγκόσμιου επιχειρείν, Ο Jack Welch: «Οι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τις εταιρείες· εγκαταλείπουν τους μάνατζερ τους.»
*Από την συλλογή δοκιμίων του Κ. Μπερτσιά με τίτλο: Εμπειρίας αποστάγματα και κατακάθια
Σκέψεις για τις επιχειρήσεις, τους ανθρώπους και το χρόνο.
Καλημέρα!
Ελαιοσυλλέκτες!
Λίμνη του Μόρνου!!
Photo by ckorakis
Η Ήττα της Επιτυχίας*
- Η Ήττα της Επιτυχίας
Οι επιτυχημένες επιχειρήσεις δεν καταρρέουν συνήθως από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από τα ίδια τους τα εσωτερικά αδιέξοδα. Η επιτυχία, όταν δεν συνοδεύεται από αυτογνωσία και επαγρύπνηση, μετατρέπεται εύκολα σε παγίδα. Ο εφησυχασμός, η αλαζονεία, η αδράνεια και η προσκόλληση σε παρωχημένα πρότυπα διοίκησης είναι οι πιο συχνοί δυνάστες της δημιουργικότητας και της προσαρμοστικότητας.
Πολλοί οργανισμοί χάνουν το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα όχι επειδή δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, αλλά επειδή αδυνατούν να αποχωριστούν ό,τι τους έκανε κάποτε επιτυχημένους. Οι ίδιες πρακτικές που εξασφάλισαν την άνοδο, γίνονται αργότερα βαρίδια που εμποδίζουν την εξέλιξη. Η επιτυχία, αν δεν ανανεώνεται, σαπίζει.
Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι και η διαδοχή στην ηγεσία. Η απουσία ικανών συνεχιστών, ανθρώπων με όραμα και θάρρος να αναμετρηθούν με το νέο, οδηγεί σταδιακά σε παρακμή. Όπου η διοίκηση κλείνεται στο καβούκι της αυτάρκειας, η φθορά είναι αναπόφευκτη.
Η ιστορία των επιχειρήσεων διδάσκει πως η μακροημέρευση δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, αλλά συνειδητής ικανότητας για αλλαγή. Όσοι επαναπαύονται στα κεκτημένα, προετοιμάζουν χωρίς να το ξέρουν την ίδια τους την ήττα.
- Από την συλλογή δοκιμίων του Κ. Μπερτσιά με τίτλο: Εμπειρίας αποστάγματα και κατακάθια
Σκέψεις για τις επιχειρήσεις, τους ανθρώπους και το χρόνο.
Ο κόσμος μας οφείλει να μάθει να κυβερνιέται με βάση τη Λογική, την Ανθρωπιά και τη Συμμετοχή όλων των πολιτών — όχι ως κομματικές μονάδες, αλλά ως υπεύθυνα όντα απέναντι στην οικογένεια και στους συνανθρώπους τους.
Η ιστορία ενός δίσκου: Ο άντρας της ημέρας!
🎵
Ο άντρας της ημέρας!
Ζεϊμπέκικο – Δίσκος 78 στροφών
Ερμηνεία: Παναγιώτης Γαβαλάς – Τζένη Χάρμη
Συνοδεία Ορχήστρας: Αλ. Ορχήστρου
Εταιρεία: ODEON (Made in Greece)
Αρ. Καταλόγου: GA 7926 / GO 5379
Περίοδος: Τέλη δεκαετίας 1940 – αρχές 1950
Ο δίσκος αυτός αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της μεταπολεμικής ελληνικής δισκογραφίας. Εκδόθηκε από την ιστορική εταιρεία Odeon, που υπήρξε θεμέλιος λίθος της λαϊκής μουσικής σκηνής της εποχής.
Το τραγούδι «Ο άντρας της ημέρας», σε ρυθμό ζεϊμπέκικου, αποτυπώνει το ύφος και το συναίσθημα της κοινωνίας των μεταπολεμικών χρόνων· μια Ελλάδα που προσπαθούσε να ξαναβρεί το χαμόγελό της μέσα από τη μουσική.
Η φωνητική χημεία του Γαβαλά και της Χάρμη, σε συνδυασμό με τη ζεστή ηχητική υπογραφή της Odeon, καθιστούν τον δίσκο αυτό πολύτιμο τεκμήριο πολιτιστικής μνήμης και αυθεντικό δείγμα του πρώιμου αστικού λαϊκού τραγουδιού.
Η επιστήμη του «μου αρέσει»
Το «μου αρέσει» – μια φράση μικρή, σχεδόν αθώα – έγινε το νέο μέτρο της ανθρώπινης αποδοχής.
Εκεί όπου άλλοτε χρειαζόταν βλέμμα, λόγος ή χειρονομία, σήμερα αρκεί ένα πάτημα στην οθόνη. Και πίσω από αυτό το απλό σύμβολο κρύβεται μια νέα μορφή εξουσίας: η επιστήμη του «μου αρέσει».
Η τεχνολογία κατάφερε να αποστάξει την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει, να αναγνωρίζεται, να αγαπιέται, σε έναν ψηφιακό παλμό επιβεβαίωσης.
Κάθε «like» είναι μια σταγόνα ντοπαμίνης, μια μικρή υπόσχεση ευτυχίας.
Οι αλγόριθμοι, γνώστες πλέον των επιθυμιών μας, μαθαίνουν να μας προσφέρουν αυτή την ανταμοιβή με ακρίβεια ιατρική — ούτε συχνά ώστε να μας κουράζουν, ούτε σπάνια ώστε να μας απομακρύνουν.
Έτσι, η ανθρώπινη επιθυμία γίνεται δεδομένο, και η ευχαρίστηση γίνεται προϊόν.
Μα τι σημαίνει, τελικά, να σου «αρέσει»;
Μήπως έχουμε μετατρέψει το συναίσθημα σε μηχανισμό, την κρίση σε συνήθεια, την ελευθερία σε αντανάκλαση;
Το «μου αρέσει» δεν είναι πια γνώμη, είναι ρυθμός, είναι μέρος ενός αόρατου κοινωνικού μετρονόμου που κρατά τον παλμό της σύγχρονης ματαιοδοξίας.
Στον κόσμο των δικτύων, η αξία δεν απορρέει από την ουσία του πράγματος, αλλά από τη συχνότητα με την οποία εγκρίνεται.
Ίσως, όμως, η αληθινή επιστήμη του «μου αρέσει» να μην είναι αυτή των εργαστηρίων και των αλγορίθμων, αλλά εκείνη της ψυχής.
Η τέχνη να αναγνωρίζεις τι πραγματικά σου αρέσει χωρίς να χρειάζεσαι την επικύρωση των άλλων.
Να επιλέγεις, να αγαπάς, να δημιουργείς χωρίς να μετράς τα σημάδια επιδοκιμασίας.
Γιατί το βαθύτερο «μου αρέσει» είναι εκείνο που μένει σιωπηλό, αλλά αληθινό·
εκείνο που δεν ζητά να το πατήσεις, αλλά να το ζήσεις.
Λαρσινός ..
