Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ιστορικό του Δίσκου “Ο Παντελής” (Odeon 78 rpm)

Ο δίσκος που έχεις στα χέρια σου είναι ένας αυθεντικός δίσκος Odeon 78 στροφών, ελληνικής παραγωγής, από τη χρυσή εποχή του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού (δεκαετίες 1930–1950). Η εταιρεία Odeon υπήρξε από τους σημαντικότερους δισκογραφικούς οίκους της Ευρώπης και στην Ελλάδα λειτούργησε με μεγάλη παραγωγή μέσω της ΑΕΓΕ (Ελληνική Εταιρεία Γραμμοφώνων).

Τίτλος

Ο Παντελής – Ζεϊμπέκικο

Ερμηνευτές

Τόλης Χάρμας

Λίζα Χάρμα

(ζευγάρι στη ζωή και στη δισκογραφία, από τους ιδιαίτερους λαϊκούς καλλιτέχνες της μεταπολεμικής περιόδου)

Συνοδεία

Λαϊκή Ορχήστρα

Στην εποχή εκείνη, η λαϊκή ορχήστρα που συνόδευε τέτοιους δίσκους συνήθως περιλάμβανε μπουζούκι, κιθάρα, ακορντεόν ή βιολί. Πιθανότατα πρόκειται για ζωντανή μονοφωνική ηχογράφηση σε στούντιο Odeon στην Αθήνα.

Χρονολόγηση

Με βάση την αρίθμηση καταλόγου (GA 7366 / OG 5384), καθώς και το ύφος της ετικέτας, η ηχογράφηση τοποθετείται περίπου σε περίοδο 1948–1953. Είναι η εποχή που η Odeon ηχογραφεί πλήθος λαϊκών και δημοτικών κομματιών για την αγορά του γραμμοφώνου.

Η αξία του

Αυτοί οι δίσκοι είναι σήμερα μικροί θησαυροί — όχι απαραίτητα μεγάλης χρηματικής αξίας, αλλά ** τεράστιας ιστορικής και συλλεκτικής αξίας**, γιατί:

καταγράψουν τον ήχο μιας ολόκληρης εποχής,

διασώζουν ονόματα που δεν πέρασαν όσο άλλοι στη σύγχρονη μνήμη,

είναι λιγοστοί, εύθραυστοι και συχνά μοναδικοί σε κάθε συλλογή.

Ο συγκεκριμένος δίσκος, με ερμηνεύτες τους Χάρμα, είναι σπανιότερος από δίσκους πιο γνωστών ονομάτων όπως Μάρκος, Τσιτσάνης, Μητσάκης ή Καζαντζίδης.

Ο ήχος του

Οι δίσκοι 78 στροφών είναι φτιαγμένοι από σελάκ, ένα πολύ εύθραυστο υλικό. Παίζουν σε γραμμοφόνο ή ειδικό πικάπ με βελόνα 78 rpm. Ο ήχος είναι ζεστός, ακατέργαστος, με αίσθηση «σαν να είσαι στο στούντιο» — ιδανική αποτύπωση της εποχής.

Ο Jack Welch υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς και επιδραστικούς ηγέτες του 20ού αιώνα. Γεννημένος το 1935 στη Μασαχουσέτη, σε μια απλή εργατική οικογένεια, ενσάρκωσε το αμερικανικό όνειρο: με σπουδές στη χημική μηχανική και αργότερα διδακτορικό, ξεκίνησε το 1960 ως νεαρός μηχανικός στη General Electric (GE) — μια εταιρεία που τότε θεωρούνταν βαρύ, γραφειοκρατικό βιομηχανικό μεγαθήριο.

Μέχρι το 1981, σε ηλικία μόλις 45 ετών, έγινε διευθύνων σύμβουλος (CEO), θέση που κράτησε επί είκοσι χρόνια. Μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2001, η GE είχε δεκαπλασιάσει την αξία της, περνώντας από τα 12 στα 410 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Welch άλλαξε τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τη διοίκηση, την καινοτομία και την έννοια της «αποτελεσματικότητας».

Η φιλοσοφία του ήταν απλή, αλλά ριζοσπαστική για την εποχή:

Ευελιξία και προσαρμογή: Καμιά επιχείρηση δεν πρέπει να μένει στάσιμη. Αν δεν μπορεί να είναι πρώτη, δεύτερη ή τρίτη στον κλάδο της, να αποχωρεί.

Απλοποίηση: Πολέμησε τη γραφειοκρατία και ενθάρρυνε την άμεση επικοινωνία, τις μικρές ομάδες και τη γρήγορη λήψη αποφάσεων.

Αξιολόγηση και αριστεία: Πίστευε στη διαρκή αξιολόγηση των στελεχών και στην επιβράβευση των ικανότερων. Είχε πει το περίφημο: «Οι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τις εταιρείες· εγκαταλείπουν τους μάνατζερ τους.»

Αλλαγή πριν την ανάγκη: Εμπνευσμένος από τη δική του εμπειρία σε περιόδους κρίσης, διακήρυττε πως η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά — «Change before you have to» ήταν η πυξίδα του.

Ο Welch υπήρξε ένας ηγέτης με πάθος, σκληρότητα αλλά και διορατικότητα. Οι υποστηρικτές του τον θεωρούσαν πρότυπο αποτελεσματικότητας· οι επικριτές του, υπερβολικά σκληρό, ίσως απάνθρωπο. Ο ίδιος, όμως, έλεγε πως «το να μην αλλάζεις είναι πιο σκληρό από κάθε απόλυση»

«… Ἄν δέν θέλετε, κύριοι τοῦ ὑπουργείου, νά κάνετε φωνητική ὀρθογραφία, τότε πρέπει νά ἀφήσετε τούς τόνους καί τά πνεύματα, γιατί αὐτοί πού τούς βάλανε ξέρανε τί κάνανε. Δέν ὑπῆρχαν στά ἀρχαῖα ἑλληνικά, γιατί ἀπλούστατα ὑπῆρχαν μέσα στίς ἵδιες τίς λέξεις. Αὐτοί, οἱ Κριαρᾶς καί οἱ ἄλλοι, τά κτήνη τά τετράποδα πού ἔκαναν αὐτές τίς μεταρρυθμίσεις – αὐτό παρακαλῶ νά γραφεῖ στίς ἐφημερίδες – δέν ξέρουν τί εἶναι γλῶσσα. Δέν ξέρουν αὐτό πού γνώριζε ἡ κόρη μου στά τρία της χρόνια. Μάθαινε μία λέξη καί μετά έψαχνε γιά τίς συγγενεῖς της. Αὐτό εἶναι μὶα γλῶσσα. Ἕνα μάγμα, ἕνα πλέγμα ὅπου οἱ λέξεις παράγονται οἱ μέν ἀπό τίς δέ, ὅπου οἱ σημασίες γλιστρᾶνε ἀπό τή μία στήν ἄλλη, εἶναι μία ὀργανική ἐνότητα ἀπό τήν ὀποία δέν μπορεῖς νά βγάλεις καί νά κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μίας ψευτοκυβερνήσεως, καθισμένος σ’ ἕνα γραφεῖο στό ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἡ κατάργηση τῶν τόνων καί τῶν πνευμάτων εἶναι ἡ κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας, πού εἶναι τελικά ἡ κατάργηση τῆς συνέχειας. Ἤδη, τά παιδιά δέν μποροῦν νά καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ἐλύτη, γιατί αὐτοί εἶναι γεμάτοι ἀπό τόν πλοῦτο τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν. Δηλαδή, πᾶμε νά καταστρέψουμε ὅ,τι κτίσαμε. Αὐτή εἶναι ἡ δραματική μοῖρα τοῦ σύγχρονου Ἑλληνισμοῦ.»

Βόλος, 16/02/1989

Τσίπουρο: Είναι το απόσταγμα των «τσίπουρων» στην ηπειρωτική Ελλάδα ή των «τσίκουδων» στην Κρήτη, δηλαδή της ζυμωμένης φλούδας των σταφυλιών μετά τη χρήση τους στην οινοποίηση. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η ιταλική γκράπα. Το τσίπουρο έχει μειωμένο Ειδικό Φόρο Οινοπνεύματος, όπως και το ούζο, γι’ αυτό είναι συνήθως πολύ φθηνότερο από τις άλλες κατηγορίες που αναφέρονται εδώ.

Απόσταγμα σταφυλιού: Είναι το απόσταγμα από ολόκληρο το σταφύλι, το οποίο έχει υποστεί ζύμωση. Άρα δεν είναι υποπροϊόν της οινοποίησης, γι’ αυτό έχει τον ίδιο Ειδικό Φόρο Οινοπνεύματος με όλα τα αλκοολούχα, όπως π.χ. το ουίσκι ή το ρούμι.

Απόσταγμα οίνου: Είναι το απόσταγμα έτοιμου κρασιού. Τα πιο γνωστά παλαιωμένα αποστάγματα οίνου είναι τα γαλλικά κονιάκ και αρμανιάκ.

Στην Ελλάδα παράγουμε εξαιρετικά αποστάγματα σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες. Ορισμένα από αυτά –που είναι, κατά τη γνώμη μου, μεταξύ των κορυφαίων– παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο. Ωστόσο, βασικός μας στόχος είναι να αναδείξουμε τη δυναμική τους ως σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις απέναντι στα εισαγόμενα παλαιωμένα ποτά, όπως το ουίσκι, το ρούμι ή η γκράπα.

Ποτά που, με την ισχυρή στήριξη πολυεθνικών κολοσσών, κυριάρχησαν στην αγορά ήδη από την εποχή του Λάμπρου Κωνσταντάρα, εκείνου που μας μύησε στο «σκοτς». Ίσως, λοιπόν, έχει φτάσει η ώρα οι σύγχρονοι Έλληνες αποσταγματοποιοί να βρουν έναν εξίσου ευρηματικό τρόπο ώστε οι «Κωνσταντάρες» του σήμερα να ζητούν στα μπαρ ένα «παλαιωμένο τσιπουράκι». Γιατί όχι;

Πηγή: ΑθηΝΕΑ /του Ανέστη Χαϊτίδη

Στην τελευταία επιστολή του, ο Μπάφετ αναφέρθηκε σε μια από τις παλιές του συμβουλές για τη ζωή: Σκεφτείτε την κληρονομιά σας και εργαστείτε προς τα πίσω.

Ο σοφός της Ομαχα, όπως τον αποκαλούν, θυμήθηκε την ιστορία του Alfred Nobel, ο οποίος διάβασε μια λανθασμένη νεκρολογία και τρομοκρατήθηκε από αυτό που είδε. Μια γαλλική εφημερίδα έκανε ένα τραγικό λάθος μετά τον θάνατο του αδερφού του, Ludvig Nobel. Μπερδεύοντας τα δύο αδέρφια, η εφημερίδα δημοσίευσε μια νεκρολογία για τον Alfred, αποκαλώντας τον «έμπορο του θανάτου», επειδή είχε εφεύρει τη δυναμίτιδα. Οπως έλεγε η εφημερίδα, «έβγαλε μια περιουσία βρίσκοντας έναν τρόπο να σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους γρηγορότερα από ποτέ». 

Αυτό το άρθρο τον ώθησε να «αλλάξει τη συμπεριφορά του», έγραψε ο Μπάφετ. Κάπως έτσι, ο Nobel συνέδεσε τελικά το όνομά του με το γνωστό βραβείο.

«Μη βασίζεστε σε ένα λάθος της εφημερίδας: Αποφασίστε τι θέλετε να γράφει η νεκρολογία σας και ζήστε τη ζωή που αξίζει», έγραψε ο Γουόρεν Μπάφετ.

Ενας τρόπος είναι να μιμηθείτε τους ανθρώπους που θαυμάζετε περισσότερο: «Επιλέξτε τους ήρωές σας με μεγάλη προσοχή και στη συνέχεια μιμηθείτε τους. Ποτέ δεν θα γίνετε τέλειοι, αλλά μπορείτε πάντα να γίνετε καλύτεροι», έγραψε.

Ένας άλλος τρόπος είναι να επαναπροσδιορίσετε τις φιλοδοξίες σας. «Το μεγαλείο δεν επιτυγχάνεται με τη συσσώρευση μεγάλων ποσών χρημάτων, μεγάλης δημοσιότητας ή μεγάλης εξουσίας στην κυβέρνηση», έγραψε ο Μπάφετ. «Οταν βοηθάτε κάποιον, με οποιονδήποτε τρόπο, βοηθάτε τον κόσμο. Η καλοσύνη δεν κοστίζει τίποτα, αλλά είναι ανεκτίμητη», σημείωσε.

Ανεξάρτητα από τους στόχους σας, είναι απίθανο να κάνετε λάθος ακολουθώντας τον «χρυσό κανόνα», δηλαδή να συμπεριφέρεστε στους άλλους, ανεξάρτητα από τη θέση τους, με τον τρόπο που θα θέλατε να σας συμπεριφέρονται. «Να θυμάστε ότι η καθαρίστρια είναι εξίσου άνθρωπος με τον πρόεδρο», έγραψε χαρακτηριστικά.

Πηγή: Moneyreview.gr

Σύμφωνα με μια 15ετή Εθνική Μελέτη Υγείας μέσω Συνεντεύξεων σε 83.000 ηλικιωμένους, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό των Κέντρων Ελέγχου Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC), Preventing Chronic Disease, όσοι συνέχιζαν να εργάζονται πέρα από την ηλικία των 65 ετών ήταν πιθανότερο να διατηρήσουν μια καλή υγεία και λιγότερο πιθανό να έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας συγκριτικά με εκείνους που συνταξιοδοτήθηκαν και δεν εργάζονταν. Τα τρέχοντα προβλήματα υγείας που ενδέχεται να εμπόδιζαν τα άτομα που δεν εργάζονταν πια από το να εργαστούν δεν αξιολογήθηκαν και σίγουρα συνέβαλαν στα αποτελέσματα της μελέτης.

Πολλές φορές φέρνουμε την Ιταλία ως παράδειγμα προς μίμηση για τις εξαιρετικές της γκράπες, αλλά και για το πώς κατάφερε να αναδείξει ένα «υποπροϊόν» της οινοποίησης σε ένα must για κάθε εστιατόριο ανά τον πλανήτη που σέβεται τον εαυτό του.

Ωστόσο, αυτό που συνέβη με το τσίπουρο στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες είναι εξίσου –αν όχι περισσότερο– εντυπωσιακό. Ξέρατε, για παράδειγμα, ότι πριν από το 1989 δεν υπήρχε εμφιαλωμένο τσίπουρο στην αγορά; Μάλιστα, η παραγωγή του ήταν ουσιαστικά απαγορευμένη. Έως τότε επιτρεπόταν μόνο η κατ’ ιδίαν απόσταξη, αποκλειστικά για προσωπική χρήση και υπό την προϋπόθεση ότι ο παραγωγός ήταν αμπελουργός. Οπότε μην απορείτε γιατί δεν έχουμε παλαιωμένα αποστάγματα 20, 30 ή 40 ετών και γιατί οι Ιταλοί, που φέραμε ως παράδειγμα, είναι τόσο μπροστά με την γκράπα τους.

Η επαγγελματική παραγωγή αμπελοοινικών αποσταγμάτων είναι, λοιπόν, ένα σχετικά πρόσφατο «σπορ» και ακόμη πιο πρόσφατο είναι αυτό των παλαιωμένων αποσταγμάτων.

Όταν δούλευα στον Τσάνταλη, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90, θυμάμαι καθαρά τη στιγμή που η ιστορική αυτή οινοποιία-αποσταγματοποιία παρουσίασε στην αγορά το πρώτο παλαιωμένο απόσταγμα σταφυλιού. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και ο Κώστας Λαζαρίδης με το Methexis, ανοίγοντας τον δρόμο για να ακολουθήσουν σιγά σιγά και άλλοι.

Τα βήματα που έκανε η ελληνική αποσταγματοποιία είναι τεράστια και το μέλλον προβλέπεται ακόμη πιο συναρπαστικό, αρκεί βέβαια ο κρατικός μηχανισμός να αποδειχθεί λίγο πιο ευέλικτος, καθώς η αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τους παραγωγούς δεν τους επιτρέπει να πειραματιστούν ή να καινοτομήσουν.

Πηγή: ΑθηΝΕΑ /του Ανέστη Χαϊτίδη

Last Battle, Παλαιωμένο Τσίπουρο, Lost Lake

Ποικιλίες: Ασύρτικο, Μούχταρο, Sauvignon Blanc, Κουντούρα, Μαλαγουζιά
Περιοχή: Πέτρα, Βοιωτία
Αλκοολικός τίτλος: 43%
Τιμή: ~ 38 €

Η οικογένεια Ζαχαρία από την Άσκρη Βοιωτίας έχει μακρά παράδοση στην παραγωγή κρασιού και αποσταγμάτων. Ο Θανάσης Ζαχαρίας ήταν εκείνος που έβαλε τον πρώτο μεγάλο θεμέλιο λίθο, με την παραγωγή τόσο κρασιού όσο και τσίπουρου. Ο μεγαλύτερος όμως θεμέλιος λίθος –για να μην πω βράχος– ήταν τελικά η ανατροφή και το «μπόλιασμα» στη δουλειά των τριών παιδιών του. Ένα δυναμικό τρίδυμο που, από τη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της επιχείρησης, κάνει θαύματα.

Αναβίωσαν την τοπική ποικιλία σταφυλιού Μούχταρο, έκαναν κρασάρες και αναβάθμισαν το αποστακτήριο της «χαμένης λίμνης» σε ναό αμπελοοινικών αποσταγμάτων. Τι τσίπουρα, τι αποστάγματα σταφυλιού, τι αποστάγματα οινολάσπης! Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην παράγουν και παλαιωμένο τσίπουρο – μια φυσική συνέχεια της ποιοτικής τους αναζήτησης.

Η βάση του αποστάγματος αποτελείται από σταφύλια των ποικιλιών Ασύρτικο, Sauvignon Blanc, Μούχταρο, Κουντούρα και Μαλαγουζιά. Κάθε ποικιλία παλαιώνεται ξεχωριστά, σε γαλλικά δρύινα βαρέλια δεύτερης και τρίτης χρήσης από κρασιά του ίδιου παραγωγού. Όταν κάθε απόσταγμα αντλήσει τα χαρακτηριστικά που επιθυμούν από το βαρέλι, ακολουθεί το τελικό blending και η ρύθμιση του αλκοολικού τίτλου στους 43% vol.

Το χρώμα του είναι έντονο και βαθύ κεχριμπαρένιο. Στη μύτη, όταν δεν ξέρεις ότι έχεις στο ποτήρι σου παλαιωμένο τσίπουρο, νομίζεις ότι πρόκειται για συνδυασμό ουίσκι με ρούμι. Γλυκά αρώματα μελιού, καραμέλας, γαρίφαλου και φλούδας εσπεριδοειδών συνδυάζονται με πιο «στεγνά», όπως αυτό του μαύρου τσαγιού ή της πίσσας. Ογκώδες, βελούδινο και με τη γλύκα των κονιάκ στη γεύση.

Ένα απόσταγμα που μπορώ να απολαύσω τόσο on the rocks σε κάποιο μπαρ όσο και στο σπίτι, χαλαρώνοντας το βράδυ με μια ταινία.

Ρωτήσαμε τον Στέλιο Ζαχαρία, Co-Owner του Lost Lake:

Από πού εμπνευστήκατε το όνομα του Last Battle και ποια θα θέλατε να είναι ο πορεία του αποστάγματος αυτού τα επόμενα 10 χρόνια;

Η έμπνευση για το όνομα Last Battle προέρχεται από την ιστορική Μάχη της Πέτρας το 1829, η οποία έλαβε χώρα ακριβώς δίπλα στο αποστακτήριό μας, στη Βοιωτία. Ήταν η τελευταία μάχη της Ελληνικής Επανάστασης, το γεγονός που ουσιαστικά σφράγισε την ελευθερία της χώρας. Με αυτό το όνομα θέλαμε να τιμήσουμε τόσο τον τόπο μας όσο και την ιστορική μνήμη και την αξία της ελευθερίας.

Ο στόχος μας για την πορεία του αποστάγματος την επόμενη δεκαετία είναι να καθιερωθεί ως ένα εμβληματικό ελληνικό aged spirit, αντάξιο να σταθεί δίπλα σε διεθνώς αναγνωρισμένα αποστάγματα, όπως το κονιάκ ή το ρούμι. Θέλουμε να ταξιδεύει στο εξωτερικό και να αναγνωρίζεται όχι μόνο ως ένα εξαιρετικό τσίπουρο, αλλά και ως πρεσβευτής του ελληνικού πολιτισμού – μια γεύση που κουβαλά μνήμη, γη και ιστορία.