Συντάκτης: Kostas Bertsias

.

Οι «σωτήρες» που βγαίνουν στις οθόνες δεν έρχονται να σώσουν εμάς. Τον εαυτό τους περισώζουν — αυτόν που χτίστηκε πάνω σε σιωπές και πτώματα που κανείς δεν μέτρησε. Παλιοί ευνοημένοι, γυαλισμένοι από τα χρόνια του παρασκηνίου, συνηθισμένοι να περνούν πρώτοι επειδή έτσι έμαθαν: πατώντας.

Απέναντί τους, οι πραγματικά πεινασμένοι.

Άνθρωποι της βιοπάλης, που δεν χρωστούν σε κανέναν. Αυτοί σηκώνουν το βάρος, αυτοί τρώνε τα χτυπήματα, την ώρα που οι ισχυροί μιλάνε για «ευνομία» και χαμογελούν, ξέροντας πως δεν πρόκειται ποτέ να τους αγγίξει τίποτα.

Δεν είναι μυστήριο πώς ανέβηκαν.

Με φόβο, με κομπασμό, με τακτοποίηση συμφερόντων. Παιδιά προεστών, επαγγελματίες προβοκάτορες∙ έμαθαν να πειραματίζονται πάνω στις ζωές των άλλων και να το βαφτίζουν «πολιτική». Παρερμηνεύουν την πραγματικότητα επειδή τους βολεύει — και γι’ αυτό προχωρούν μπροστά μόνο όταν το σκοτάδι είναι πίσω τους.

Κι όταν φανεί η γύμνια τους, αρχίζει η παρέλαση της γελοιότητας:

πολιτικοί που εγκαταλείπουν τις ίδιες τους τις παρατάξεις, Πρόεδροι που τους χαιρετούν με χαμόγελα πανικού, μικρές ομάδες παρατρεχάμενων που μαζεύουν ό,τι περισσεύει από την εξουσία, σαν μπατίρηδες σε πανηγύρι.

Παρεμβαίνουν παντού, μπουκάρουν όπου βρουν κενό, χαϊδεύουν θεσμούς που έχουν σαπίσει, μοιράζουν υποσχέσεις σαν άδειες καραμέλες και ψαρεύουν νέους που δεν ξέρουν ακόμη από πού να φυλαχτούν.

Κι έτσι, σε σαλόνια γεμάτα ετοιμόρροπη χλιδή και σε σχολές που έχουν χάσει το λόγο ύπαρξής τους, ακούγεται πάντα το ίδιο επιφώνημα:

το γελοίο «ω!» εκείνου που βλέπει τον εαυτό του καθαρά — και τρομάζει.

Πέρασαν έξι μήνες από το μεγάλο και χωρίς επιστροφή ταξίδι …

Στην φωτό στο χωριό μαζί με την μητέρα της και τον αδελφό της

Αιώνια η μνήμη τους

Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση που συνοδεύει τη ζωή μας: οι στιγμές μοιάζουν να κυλούν αργά, σχεδόν βασανιστικά, ενώ τα χρόνια περνούν με μια ταχύτητα που μας ξαφνιάζει. Είναι το διπλό μέτρο του χρόνου – ο υποκειμενικός χρόνος της εμπειρίας και ο αντικειμενικός χρόνος του βίου.

Την ώρα που ζούμε το παρόν, η κάθε λεπτομέρεια απαιτεί προσοχή: η αναμονή, η σκέψη, η μνήμη, το άγχος ή η προσμονή κάνουν τον χρόνο να απλώνεται σαν επίπεδο διάφανο ύφασμα. Η ώρα «αργεί», γιατί τη νιώθουμε. Την κατοικούμε. Ζυγίζουμε το πριν και το μετά, αναμετριόμαστε με όσα μας βαραίνουν ή μας λυτρώνουν.

Κι όμως, όταν κοιτάμε πίσω, τα χρόνια εμφανίζονται μαζεμένα—σαν ένα δέμα που έφτασε χωρίς να το περιμένουμε. Εκείνος ο αργός χρόνος της κάθε ημέρας, όταν τον αναλογιστούμε στη μνήμη, συρρικνώνεται. Όλα συμπυκνώνονται: χαρές, απώλειες, επιτυχίες, τυχαίες στιγμές που έγιναν κομβικές. Τότε καταλαβαίνουμε ότι ο χρόνος δεν μετριέται μόνο με ρολόγια∙ μετριέται με ένταση, νόημα, παρουσία και βίωμα.

Η φράση «Αργά περνάει η ώρα, γρήγορα τα χρόνια» μάς υπενθυμίζει ότι η ζωή μας είναι ένα μωσαϊκό από μικρές στιγμές που ζητούν να τις ζήσουμε πιο συνειδητά. Αν τις ξοδεύουμε περιμένοντας το «κάτι επόμενο», χάνουμε την ουσία. Αν όμως τις γεμίζουμε με σκοπό και συμμετοχή, τότε ίσως όχι μόνο να επιβραδύνουμε τα χρόνια, αλλά και να δώσουμε στην κάθε ώρα τη βαρύτητα που της αξίζει.

Είναι τελικά μια παρότρυνση: να μην αφήνουμε τον χρόνο να μάς προσπερνά αθόρυβα. Να τον συναντούμε. Να τον βιώνουμε. Να τον καθιστούμε ζωή!

ΚΜ