Kostas Bertsias

«Ίσως γιατί οι συμφορές έρχονται.»

Ο Καρυωτάκης δεν χρειάζεται πολλές λέξεις.

Μια φράση μόνο — και ανοίγει μπροστά σου έναν ουρανό χαμηλό, βαρύ, έτοιμο να βρέξει.

Οι συμφορές δεν κραβγάζουν. Πλησιάζουν αθόρυβα.

Τις νιώθεις στον αέρα, όπως ο αμπελουργός μυρίζεται τον παγετό πριν πέσει. Κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα. Τα πουλιά σωπαίνουν. Το φως γίνεται πιο ωχρό.

Κι όμως — δεν είναι η συμφορά που μας διαμορφώνει. Είναι η αναμονή της.

Εκείνο το «ίσως» του ποιητή κρύβει όλη την ανθρώπινη ευθραυστότητα. Δεν είναι βεβαιότητα. Είναι προαίσθηση. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος στέκεται ανάμεσα σε αυτό που ζει και σε αυτό που φοβάται πως θα ζήσει.

Στον δικό μας μικρό κόσμο — στο αμπελοτόπι της ζωής — οι εποχές αλλάζουν.

Έρχονται παγωνιές. Έρχονται καύσωνες. Έρχονται και ξαφνικές μπόρες.

´Έρχεται ο χειμώνας αλλά έρχεται και η άνοιξη.

Ίσως λοιπόν οι συμφορές να έρχονται.

Αλλά δεν μένουν.

Και ο άνθρωπος, όσο εύθραυστος κι αν είναι, έχει μια πεισματική αντοχή.

Ξανασυκώνεται.

Γιατί η ζωή, ακόμη και όταν σκοτεινιάζει, συνεχίζει να κυλά

Αναζήτηση ανά Ημερομηνία