Ιντεραμέρικαν από τα πολύ παλιά…

Βατικιωτης , Βιντσεντζάτος, Βρέττας,Καμαριανάκη, Καμαριανάκης, Κοντομηνάς, Καρακατσάνη, Παπαβασιλείου, Κασσελάκης, Παπαβασιλείου, Πηχεών, Χατζηλία.

Είναι ένα όμορφο αριθμητικό μοτίβο:

όταν τετραγωνίζουμε τον αριθμό με επτά «1», τα ψηφία ανεβαίνουν διαδοχικά από το 1 μέχρι το 7 και μετά κατεβαίνουν συμμετρικά.

Γενικά:

11² = 121 111² = 12321 1111² = 1234321

Ένας μικρός αριθμητικός «καθρέφτης» συμμετρίας.

Η άμπελος κι ο άνθρωπος πορεύονται μαζί,
στην ίδια μοίρα, στον ίδιο χρόνο.
Κι όταν το σταφύλι γίνει κρασί,
κάτι από την ψυχή σου μένει μέσα του.

Κ Μ

Στην θέση 6 ήταν το χάνι του Γκεκα πιο πάνω διακρίνονται τα Χάνια του Καραπιστόλη στις όχθες του Κόκκινου και ακριβώς απέναντι η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος .

Από την ορεινή Δωρίδα στα ορεινά δερβενοχώρια ο αείμνηστος Γιώργος Κοράκης

 Το 1962 ένας νέος άντρας που αγαπούσε την ποίηση, γνώρισε μία γυναίκα που αγαπούσε τη ζωγραφική. Τον άντρα τον έλεγαν Joseph και τη γυναίκα Marina. Ο Joseph και η Marina ερωτεύτηκαν, απέκτησαν ένα παιδί και ζούσαν τη ζωή τους, μέχρι που μια μέρα το 1972 Σοβιετικοί αξιωματούχοι χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού τους, αιχμαλώτισαν το Joseph, τον έβαλαν σε αεροπλάνο για τη Βιέννη και τον ενημέρωσαν πως τον εξορίζουν από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Joseph και η Marina δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά. 

Φυσικά ο Joseph στον οποίο αναφέρομαι είναι ο διάσημος Joseph Brodsky, ο οποίος βραβεύτηκε το 1987 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και του οποίου η ποίηση έχαιρε της εκτίμησης όλων πλην της χώρας στην οποία είχε γεννηθεί, μιας και εκεί τη θεωρούσαν αντι-Σοβιετική σε τέτοιο βαθμό που μέσα σε μία δεκαετία συκοφαντήθηκε στις εφημερίδες και τα μέσα, έχασε τη δουλειά τους και τελικά εξορίστηκε. Ευτυχώς χάρη σε φίλους του ποιητές, βρήκε καταφύγιο στις ΗΠΑ και σχετικά σύντομα άρχισε να διδάσκει στο Yale, στο Cambridge και στο Πανεπιστήμιο του Michigan. Ήταν σε θέση βλέπετε να διδάσκει στο Yale, αλλά όχι και να μείνει με τη γυναίκα και το παιδί του στην πατρίδα του. 

Ο Brodsky το 1988 μίλησε σε τελετή ορκωμοσίας του Πανεπιστημίου του Michigan. (ολόκληρη την ομιλία, θα τη βρεις στο «On Grief and Reason: Essays» το οποίο είναι γεμάτο διαμάντια).

Θεωρώ πως στη συγκεκριμένη ομιλία ο μεγάλος ποιητής, μάς χαρίζει την καλύτερη στρατηγική για το πως να αντιμετωπίζουμε τους επικριτές και την κάθε είδους αρνητική επιρροή στη ζωή μας.

Λέει λοιπόν ο Brodsky:

«Προσπαθήστε να μη δώσετε σημασία σε εκείνους που θα προσπαθήσουν να κάνουν τη ζωή σας μίζερη. Θα υπάρξουν πολλοί από αυτούς, επίσημοι και μη.

Υποφέρετέ τους αν δεν μπορείτε να τους ξεφύγετε, αλλά όταν τους ξεπεράσετε, δώστε τους τη συντομότερη δυνατή άφεση αμαρτιών.

Πάνω απ’ όλα προσπαθήστε να αποφύγετε τις αφηγήσεις για την άδικη μεταχείριση που βιώσατε στα χέρια τους· αποφύγετέ τις ανεξάρτητα από το πόσο δεκτικό μπορεί να είναι το κοινό σας σε αυτές. Ιστορίες τέτοιου είδους επεκτείνουν την ύπαρξη των ανταγωνιστών σας, οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα βασίζονται σε αυτές και στη συσχέτιση τους με εμπειρίες άλλων.

Από μόνο του κανένα μεμονωμένο άτομο δεν αξίζει να αδικείται (και σε αυτήν την περίπτωση να δικαιώνεται). Η αναλογία του ένας προς έναν, δε δικαιολογεί την προσπάθεια που απαιτείται: είναι η ηχώ που μετράει. Αυτή είναι η βασική αρχή κάθε καταπιεστή, είτε αυτός βρίσκεται υπό την αιγίδα του κράτους, είτε είναι αυτόνομος.

Επομένως κλέψτε την ηχώ ή μείνετε ήρεμες απέναντί της, ώστε να μην επιτρέψετε σε ένα γεγονός όσο δυσάρεστο ή σημαντικό κι αν ήταν, να διεκδικήσει χρόνο περισσότερο από όσο χρειάστηκε για να συμβεί. 

Αυτά που κάνουν οι εχθροί σας, αποκτούν τη σημασία ή τις συνέπειές τους, από τον τρόπο που εσείς αντιδράτε. Οπότε, βιαστείτε να τα περάσετε σαν να είναι πορτοκαλί και όχι κόκκινα φανάρια. Μην χρονοτριβείτε σε αυτούς νοητικά ή προφορικά.

Μην υπερηφανεύεστε για το ότι τους συγχωρείτε ή τους ξεχάσατε, γιατί το κακό θα γίνει χειρότερο. Ξεχάστε τους πρώτα. Με αυτόν τον τρόπο θα προστατεύσετε τα κύτταρα του εγκεφάλου σας από πολλή άχρηστη διέγερση. Με αυτόν τον τρόπο ίσως μπορέσετε να σώσετε και αυτούς τους ξεροκέφαλους από τους ίδιους τους τους εαυτούς, δεδομένου ότι η προοπτική του να ξεχαστεί κάτι είναι συντομότερη από εκείνη του να συγχωρηθεί. 

Οπότε αλλάξτε κανάλι. Δεν μπορείτε να το θέσετε εκτός δικτύου, αλλά μπορείτε να μειώσετε την τηλεθέαση και τις κριτικές του. Τώρα, αυτή η λύση δεν πρόκειται να ευχαριστήσει τους αγγέλους, αλλά και πάλι, είναι βέβαιο ότι θα βλάψει τους δαίμονες και τούτο είναι προς το παρόν το μόνο που έχει σημασία».

Πηγή: Κωνσταντίνος Καρυπίδης/bovary.gr

Η φράση αυτή, λιτή και σχεδόν παιδαγωγική, κρύβει μέσα της μια ολόκληρη ηθική στάση ζωής. Δεν πρόκειται για προτροπή σκληρότητας· πρόκειται για προτροπή ισορροπίας. Ο υπερόπτης δεν χρειάζεται υποταγή· χρειάζεται όριο. Ο ταπεινός δεν χρειάζεται επίδειξη ισχύος· χρειάζεται σεβασμό.

Ο πρώτος πειρασμός του ανθρώπου είναι η δύναμη. Όταν νιώθει ανώτερος —λόγω θέσης, γνώσης, πλούτου ή επιτυχίας— κινδυνεύει να ξεχάσει ότι η αξία του δεν μετριέται από το ύψος στο οποίο στέκεται, αλλά από τον τρόπο που σκύβει. Η υπεροψία απέναντι στον ταπεινό είναι ένδειξη εσωτερικής ανασφάλειας· είναι η ανάγκη να επιβεβαιωθείς πάνω σε κάποιον που δεν αντιστέκεται.

Ο δεύτερος πειρασμός είναι ο φόβος. Μπροστά στον υπερόπτη —στον θορυβώδη, στον αυταρχικό, στον «ισχυρό»— πολλοί επιλέγουν την ταπεινότητα ως άμυνα. Όμως εδώ η ταπεινότητα μετατρέπεται σε δουλικότητα. Και η δουλικότητα γεννά περισσότερη υπεροψία. Η αξιοπρέπεια δεν είναι αλαζονεία· είναι ήρεμη σταθερότητα.

Η ρήση του Twain δεν μας καλεί να γίνουμε σκληροί. Μας καλεί να είμαστε δίκαιοι. Να κρατάμε ίσια τη ράχη χωρίς να σηκώνουμε τη μύτη. Να μη συγχέουμε την καλοσύνη με την αδυναμία, ούτε τη σταθερότητα με την αλαζονεία.

Στον κόσμο των κοινωνικών ρόλων —στην εργασία, στην πολιτική, ακόμη και στην καθημερινή συναναστροφή— αυτή η ισορροπία είναι πράξη ωριμότητας. Η πραγματική ευγένεια φαίνεται προς τα κάτω. Και η πραγματική αυτοεκτίμηση φαίνεται προς τα πάνω.

Ίσως τελικά το μήνυμα να είναι απλό:

Να είσαι άνθρωπος. Χωρίς ύφος απέναντι στους μικρούς· χωρίς φόβο απέναντι στους μεγάλους.

Ζαράνης, Μαρασλής, Ζερμπίνης, Δενδρινός, Μπερτσιάς