Καπιταλισμός
Ο καπιταλισμός είναι το χειρότερο κοινωνικό σύστημα – για τους ανθρώπους που δεν έχουν βιώσει κάποιο άλλο !!
Καπιταλισμός
Καπιταλισμός είναι μια εγκληματική οργάνωση από την οποία κερδίζουμε όλοι !!
Αξιός
Σκέφτομαι
πολλοί λίγοι άνθρωποι σκέφτονται , αλλά όλοι θέλουν να αποφασίζουν.
ΜΕΓΑΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ
22:37:44
Μεταρρύθμιση
μεταρρύθμιση; κάτι γίνεται… Αλλά χωρίς να συμβαίνει τίποτα!!
Την μεταρρύθμιση την υποστηρίζουν μια ντουζίνα πολιτικοί , αλλά ούτε ένας απλός άνθρωπος…
Streethacker view
Δερβενοχωρίτες
Το γιγαντιαίο λυκόσκυλο
Το γιγαντιαίο λυκόσκυλο με τη συγκλονιστική ιστορία
Ο βάρους 120 κιλών Γιούκι, που έχει ιδιαίτερη αδυναμία στις γυναίκες, είχε δοθεί για θανάτωση από τον ιδιοκτήτη του. Φιλόζωοι του έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει αλλά τώρα αντιμετωπίζει και πάλι τον θάνατο.
Ένα τεράστιο λυκόσκυλο, ονόματι Γιούκι, έχει γίνει σταρ τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο τόσο για το μέγεθός του όσο και για την συγκινητική ιστορία του.
Ο Γιούκι βάσει εξετάσεων DNA, είναι κατά 87,5% γκρι λύκος, 8,6% χάσκι Σιβηρίας και 3,9% γερμανικός ποιμενικός, σύμφωνα με δηλώσεις της εργαζόμενης στο καταφύγιο Shy Wolf στη Φλόριντα των ΗΠΑ, Μπρίτανι Άλεν στο Bored Panda.
Το ζώο βάρους 120 κιλών, έγινε γνωστό όταν η Άλεν δημοσίευσε φωτογραφία του στο διαδίκτυο, στο οποίο φαινόταν το τεράστιο μέγεθός του. Πολύς κόσμος ενδιαφέρθηκε να μάθει γι’ αυτό και έτσι γνωστοποιήθηκε και η τραγική και παράλληλα συγκινητική ιστορία του, αποκτώντας μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή όταν διασώθηκε από το καταφύγιο Shy Wolf
“Τον σώσαμε από μια αποτυχημένη κατάσταση. Κάποιος τον αγόρασε από έναν εκτροφέα και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να τον χειριστεί. Τον πέταξαν σε καταφύγιο θανάτωσης όταν ήταν 8 μηνών. Τον πήραμε, του δώσαμε ένα σπίτι και από τότε είναι μαζί μας”, δήλωσε η Άλεν.
“Ο Γιούκι ήρθε σε μας το 2008. Είχε σχετικά καλή υγεία σε σύγκριση με πολλά ζώα που έρχονται σε μας και μια πολύ κοινωνική προσωπικότητα. Μετά τον ερχομό του στο καταφύγιό μας, μάγκωσε το πόδι του και τραυματίστηκε στο δεξί πίσω γόνατο. Χρειάστηκε συνολικά πέντε επεμβάσεις για να αποκατασταθεί το πρόβλημα και τότε ο Γιούκι έγινε επιθετικός”, τόνισε ένας από τους διευθυντές του καταφυγίου.
Στην πορεία το ζώο έγινε από τα πιο αγαπητά στους εργαζόμενους και τους εθελοντές, δείχνοντας ιδιαίτερη αδυναμία στις γυναίκες. Πριν λίγους μήνες, ωστόσο, ένα ακόμα δυσάρεστο νέο ήρθε να ταράξει την ηρεμία, καθώς ο Γιούκι διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο του αίματος.
“Όταν αρχίσουν να γίνονται εμφανή τα συμπτώματα, θα πάρουμε, όπως κάνουμε πάντα, τις σωστές αποφάσεις για την ποιότητα ζωής του Γιούκι”, επεσήμανε ο διευθυντής.
θεσσαλονίκη
Photo by Manolis 
Σκυλίσια ζωή
Κουίζ
Ποια νεαρά έλκει την καταγωγή από τα Σκούρτα ;
Ν’ αγαπάς σαν σκύλος. H μόνη επικίνδυνη ράτσα είναι η ανθρώπινη
πηγή: dinfo.gr
Κάπου, κάποτε διάβασα πως αν όλοι γινόμασταν οι άνθρωποι που οι σκύλοι μας νομίζουν πως είμαστε, ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος. Γιατί απ’ όλα τα πλάσματα στη γη, ανιδιοτελώς ξέρουν να αγαπούν μόνο δύο, η μαμά σου κι ο σκύλος σου. Ξεπερνώντας την νομοτελειακή αγάπη που συνεπάγεται η μητρότητα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η σκυλίσια αφοσίωση και λατρεία δεν αποτυγχάνουν να συγκλονίζουν, ανεξαρτήτως κουλτούρας, εποχής και κοινωνικών συνθηκών.
Γιατί οι σκύλοι ξέρουν ν’ αγαπούν χωρίς επειδή. Αγαπούν παρ’ όλο. Δεν τους ενδιαφέρει αν είσαι χοντρός ή αδύνατος, φτωχός ή πλούσιος, ιδιοφυΐα ή ολοκληρωτικά ηλίθιος· αρκεί να είσαι εκεί, αρκεί να τους βάζεις λίγο νεράκι και λίγο φαγητό. Αλλά ακόμα κι αν τους ψιλοπαραμελείς εκείνοι πάλι σ’ αγαπούν. Η καρδιά τους, εκ διαμέτρου αντίθετη με οποιαδήποτε εκδικητική ανθρώπινη τάση, ξέρει πάντα να δίνει άλλοθι και να δικαιολογεί. Κάτι θα σου έτυχε μωρέ, δεν μπορεί να το έκανες από κακία.
Σ’ αγαπούν από την πρώτη στιγμή που τους πήρες αγκαλιά χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, γιατί αυτό ξέρουν να κάνουν. Δε σε κρίνουν, δε σε παραμελούν, δε σε βασανίζουν. Ακόμα κι όταν τους αφήνεις πίσω, θαρρείς και ζουν για την επιστροφή σου. Κι όταν σε δουν να επιστρέφεις πηδάνε πάνω σου και σου κουνάνε την ουρά με τόση χαρά, λες και δεν τους πλήγωσε ποτέ η φυγή σου. Επειδή οι σκύλοι, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, αγαπάνε με την καρδιά, χωρίς καμία ρανίδα λογικής. Γνωρίζουν χωρίς να μάθουν.
Οι σκύλοι ξέρουν να επιμένουν. Ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να σηκώνονται, όσο άτσαλο κι αν ήταν το στραπάτσο τους, όσα κουσούρια κι αν τους άφησε το χτύπημα. Άλλωστε μια ανθρώπινη μέρα ισούται με μια σκυλίσια εβδομάδα, γι’ αυτό και τα πλάσματα αυτά ξέρουν πως δεν έχουν χρόνο να κρατάνε πράγματα για τον εαυτό τους, ούτε τους παίρνει να τσιγκουνεύονται την αγάπη τους. Οι σκύλοι είναι πλάσματα γενναία και κυνηγούν όσα αγαπάνε χωρίς να θεωρούν τροχοπέδη τις διαστάσεις τους. Δεν έχουν όλο τον χρόνο μπροστά τους και το ξέρουν, γι’ αυτό τα βράδια τρέχουν να χουχουλιάσουν στην αγκαλιά σου χωρίς εγωισμό, όσο κι αν τους μάλωσες στη διάρκεια της ημέρας.
Ναι, αν οι άνθρωποι αγαπούσαμε όπως οι σκύλοι μας, ο κόσμος θα ήταν σίγουρα ένα καλύτερο μέρος· θα απολαμβάναμε τις βόλτες, τον ήλιο και τον αέρα, θα ρουφούσαμε τη μαγεία τους και ποτέ δε θα υποτιμούσαμε την αξία του παιχνιδιού. Θα ήμασταν πιστοί, θα λαχταρούσαμε να φιλήσουμε τους ανθρώπους μας χωρίς να θεωρούμε στιγμή την παρουσία τους δεδομένη και όταν εκείνοι περνούσαν δύσκολα, θα σωπαίναμε και θα στεκόμασταν απλά δίπλα τους, γιατί θα ξέραμε πως δεν έχουν ανάγκη από έωλες συμβουλές, μα από ουσιαστικές παρουσίες.
Αν ξέραμε να αγαπάμε όπως εκείνοι, θα γνωρίζαμε πως η βία επιφέρει επιθετικότητα, η σκληρότητα φόβο κι ο έπαινος ανεξαρτησία. Δε θα αναλωνόμασταν σε παιχνίδια εξουσίας, μα θα καταλαβαίναμε πως οι άλλοι είναι παράγωγα του περιβάλλοντός τους και θα φερόμασταν αναλόγως, με τρυφερότητα κι αλληλοεκτίμηση. Θα χωνεύαμε επιτέλους πως κανένας δε γεννιέται κακός και πως τα όρια γεννάνε σεβασμό, αρκεί να περιβάλλουν τα πάντα, εκτός από την αγάπη.
Έτσι ν’ αγαπάς, χωρίς πολλά-πολλά. Να μην περιμένεις τίποτα, να μη ρωτάς γιατί. Δε σου εγγυώμαι πως θα γίνεις ευτυχισμένος, ούτε πως η αγάπη σου θα εκτιμηθεί. Σου εγγυώμαι όμως πως θα νιώσεις το μεγαλείο του να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Να αισθάνεσαι τον άλλον και να τον βοηθάς να γλείψει τις πληγές του. Να τον οδηγείς για να περπατήσει όταν δεν βλέπει και να του δίνεις δύναμη χωρίς να μιλάς. Να είσαι σκύλος, όχι σκυλάκι.
Αν πάλι δεν έχεις τη δύναμη ν’ αγαπάς σαν σκύλος (ποιος είπε πως είναι εύκολο;), σου εύχομαι να σε αγαπήσει κάποιος άνθρωπος από αυτούς· κι αν έχεις την τύχη να ζήσεις τέτοια ευλογία, έχε τουλάχιστον τη δύναμη να την αντέξεις και να αφήνεσαι, καθώς το πλάσμα αυτό φέρει μέσα του τη θεϊκή δύναμη να σε κάνει να χαμογελάς, να σε ελαφραίνει και να σου δανείζει την καρδιά του κάθε που ο κόσμος κάνει κομμάτια τη δική σου. Να εκτιμάς πόσο του λείπεις το πρωί, ακόμα κι αν πέρασε ολόκληρο το βράδυ στο πλευρό σου και να μη τσιγκουνεύεσαι τα χάδια σου και την αγκαλιά σου. Άλλωστε αυτά μόνο ζητάει από σένα. Να νιώθεις, γιατί διαφορετικά ο «σκύλος» μπορεί να μη σου θυμώσει, αλλά όταν τον χάσεις ο εαυτός σου δε θα σου το συγχωρήσει ποτέ.
Ν’ αγαπάς σαν σκύλος κι ένα πράγμα να θυμάσαι. Πως η μόνη επικίνδυνη ράτσα είναι η ανθρώπινη.
Επιμέλεια Κειμένου Φρόσως Μαγκαφοπούλου: Σοφία ΚαλπαζίδουΣυντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Ο φίλος μου ο Σωκράτης
Τον Σωκράτη τον γνώρισα πριν τεσσάρα χρόνια σε μια συνάντηση κάποιων γνωστών και φίλων . Ο φίλος μου ο Θέμης γιόρταζε τα γενέθλια του και μας είχε καλέσει για το σχετικό κέρασμα σε ένα ωραίο καφέ πίσω από το Εθνικό Νομισματοκοπείο .
Είχα πάει λίγο νωρίτερα στη συνάντηση και βρήκα εκεί τον εορταζόμενο και ένα παιδικό φίλο του Θέμη τον Σωκράτη
Έγιναν οι συστάσεις και μέχρι να έλθουν οι άλλοι ,αρχίσαμε οι τρεις μας την συζήτηση, για τον καιρό στην αρχή, όπως συνήθως γίνεται, μετά για το ποσό ωραίο είναι το μαγαζί που ήμασταν και έπειτα για το κτίριο του Νομισματοκοπείου που ήταν μπρος μας.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο Σωκράτης για τις γνώσεις που είχε για τα κτίρια της πόλης και κυρίως ο τρόπος της αφήγησης του . Λόγος γλαφυρός ,καθάριος, με ροή που με ανυπομονησία περιμένεις να ακούσεις την επόμενη πρόταση .
Τελικά εκείνη η γνωριμία με τον Σωκράτη δεν ήταν τυχαία ,ήλθε και έδεσε, γίναμε κολλητοί και μια φορά την βδομάδα συναντιόμασταν και κάναμε μακρινούς περιπάτους στην πόλη . Στην αρχή το κίνητρο μας ή μάλλον το δικό μου κίνητρο ήταν μια ευκαιρία για περπάτημα που σιγά σιγά μετεξελίχθηκε σε μια αφορμή να γνωρίσω μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη ένα μέρος της ιστορίας της πόλης μου.
Χθες βρεθήκαμε στην πλατεία και πήραμε τη νοτιοανατολική κατεύθυνση, μετά από τριανταπέντε λεπτά πεζοπορίας αντικρίσαμε ένα παλιό νεοκλασικό δίπατο οικοδόμημα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αλλά με εμφανή τα ίχνη της εγκατάλειψης.
Το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα αετώματα του ορόφου θαυμάζοντας την εξαίρετη τεχνοτροπία. Ο Σωκράτης ένιωσε το ενδιαφέρον μου γιαυτό το κτίριο και με ρωτά ,”ξέρεις την ιστορία αυτού του παλιού αρχοντικού ; ” Του απαντώ πως όχι.
Φίλε μου αυτό ανήκε στο Φωκά ,έναν μεγάλο προύχοντα της πόλης μας που έζησε κάπου στα 1850 . Ήταν ένας πλούσιος έμπορος και μεγάλος τραπεζίτης με δραστηριότητα στην Αλεξάνδρεια ,Κωνσταντινούπολη , Οδησσό, Αγία Πετρούπολη και Τεργέστη . Ο Φωκάς είχε πολλά λεφτά και μεγάλες γνωριμίες . Ήταν στενός φίλος του Όθωνα και του Τσάρου Αλέξανδρου της Ρωσίας . Τα σχέδια αυτού του κτιρίου είναι του Ερνέστο Τσίλερ. Ο Τσίλερ ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πανεπιστημιακός από την Σαξονία . Δραστηριοποιήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Ελλάδα.
Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και διασημότερους αρχιτέκτονες της ελληνικής επικράτειας. Σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή πολλών δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων και άφησε τη σφραγίδα του στην οικιστική φυσιογνωμία του ελληνικού αστικού χώρου .
Σε αυτό το κτίριο στέγασε ο Φωκάς την οικογένεια του ,την Ρωσίδα σύζυγό του και την πανέμορφη κόρη του την Αθηναΐδα . Ο Φωκάς πέρα από μεγάλος έμπορος ήταν και μεγάλος γλεντζές .Οι δεξιώσεις που έγιναν σε αυτό το Μέγαρο άφησαν εποχή .
Βασιλιάδες ,πρίγκιπες και κάθε είδους εστεμμένοι, μεγαλοέμποροι ,συγγραφείς και καλλιτέχνες έχουν περάσει από αυτό κτίριο που βλέπουμε .
Εδώ πλέχτηκε το μεγάλο ειδύλλιο της Αθηναΐδας με έναν εμιγκρέ Ρώσο, ποιητή,μεγάλος έρωτας, για τον οποίο ο Φωκάς δεν συμφωνούσε . Ο Φωκάς πάλεψε πολύ να μεταπείσει την κόρη του αλλά μάταιοι οι κόποι του , μια ωραία πρωία χάθηκαν τα ίχνη της κόρης του και του Ρώσου .
Ο Φωκάς όσο και αν προσπάθησε δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε το ζευγάρι . Πολλά ειπώθηκαν εκείνη την εποχή ,από διπλή αυτοκτονία σε κάποιο βάραθρο της Πάρνηθας μέχρι ότι φυγαδεύτηκαν στην Αμερική από ένα φίλο του Ποιητή .
Ο Φωκάς μετά από αυτό έπεσε σε μελαγχολία και ένα χρόνο αργότερα πέθανε η γυναίκα του , σχεδόν τρελάθηκε . Ένα πρωινό ο αμαξάς του τον βρήκε νεκρό σε αυτή εδώ την πόρτα ….
Να σου πω κάτι βρε Σωκράτη τώρα που μου διηγήθηκες την ιστορία αυτού του κτιρίου έπαψα να βλέπω τα αετώματα και τα ορθομάρμαρα των παραθύρων και τις περίτεχνες σκαλισμένες πόρτες . Εδώ που είναι παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα βλέπω τις όμορφες άμαξες από τις οποίες ξεπεζεύουν κυρίες με τις πλουμιστές αμφιέσεις τους και κύριοι με τα ημίψηλα καπέλα τους και τους οικοδεσπότες με την πανέμορφη Αθηναΐδα στο πλάι τους να στέκονται στην κύρια είσοδο και να τους καλωσορίζουν και ακούω βιεννέζικη μουσική από το βάθος του μεγάρου …παράξενα πράγματα!!
Φίλε μου καθόλου παράξενα , ο άνθρωπος δεν βλέπει με τα μάτια αλλά με τον νου .
νους ορά και νους ακούει έλεγε το 500 πχ ο Επίχαρμος ο Έλληνας ποιητής από την Κω , δεν έχω μάθει όμως τι έλεγε ο Ρώσος ποιητής στην Αθηναΐδα και την είχε σαγηνέψει..
Ας συνεχίσουμε το περπάτημα μας γιατί ήλθε η ώρα να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής .
δημιουργικής γραφής πόνημα (2ον)
Φεβρουάριος 2019
Κ.Γ.Μ.
βάλια κάλντα
