Δωρίδα
Ποιος θα πιλοτάρει ;
ΚΑΛΕΝΤΖΙ
Η ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΩΝ
Σκουρτα Βοιωτίας
Θεσπέσιο !!
Το ανέκδοτο της ημέρας
Ήταν 2 γειτόνισσες και λέει η μία στην άλλη:
Ήσουν άρρωστη;
Όχι, γιατί ρωτάς;
Ε να, είδα το γιατρό να μπαινοβγαίνει.
Γιατί, σε σένα όταν μπαινόβγαινε ο στρατηγός, είχαμε πόλεμο;
Γαμος
Δυο μυστικά για να κρατήσεις τον γάμο σου:
1. Όταν έχεις άδικο, παραδέξου το,
2. Όταν έχεις δίκιο σώπαινε.
Nash
Εκπαίδευση στα όπλα
Στο κονάκι
σοφία
Τα εννέα δέκατα της σοφίας είναι να είσαι σοφός την ώρα που πρέπει !!
Τελικά, έχει ο πελάτης πάντα δίκιο;
Μαρίνα Ψιλούτσικου
Μέλος ΕΔΙΠ, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Τελικά, έχει ο πελάτης πάντα δίκιο; Η σύντομη απάντηση είναι «κατηγορηματικά όχι». Είναι αυτή η απάντηση σε οποιοδήποτε ερώτημα περιέχει κάτι τόσο απόλυτο, όπως η λέξη «πάντα». Ποτέ, κανείς, δεν έχει πάντα δίκιο!
Έτσι κι ο πελάτης. Σε κάποια πράγματα έχει δίκιο, ό,τι κι αν πει ή μάλλον είναι η δική του γνώμη που μετράει και κανενός άλλου. Επομένως, ό,τι κι αν πει, έχει δίκιο. Για παράδειγμα, είναι ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει αν του ταιριάζει ένα προϊόν, αν καλύπτει τις ανάγκες του, αν αξίζει να πληρώσει την τιμή του, αν είναι ικανοποιημένος από αυτό. Σε τέτοιου είδους θέματα, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Και η γνώμη του είναι η μόνη που μετράει, πρέπει να γίνεται σεβαστή και να φροντίζουν οι επιχειρήσεις που επιθυμούν να γίνει ή να παραμείνει πελάτης τους να συμμορφώνονται αναλόγως.
Σημείωση σημαντική: Έχουν λόγο να ασχοληθούν με το δίκιο του πελάτη μόνον οι επιχειρήσεις που θέλουν να γίνει ή να παραμείνει πελάτης τους. Οι υπόλοιπες μπορούν να τον αγνοήσουν. Επομένως, το πρώτο που είναι σκόπιμο να αποφασίσει μια επιχείρηση είναι ποιοι θέλει να είναι πελάτες της. Και τις προτιμήσεις ή τις ανάγκες αυτών να τις θεωρεί αξίωμα!
Το δίκιο του πελάτη, βέβαια, δεν είναι απεριόριστο ούτε άνευ όρων. Είναι σαν την ελευθερία: σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία κάποιων άλλων. Αυτοί οι «άλλοι» είναι οι υπόλοιποι πελάτες και οι εσωτερικοί πελάτες της επιχείρησης, δηλαδή οι εργαζόμενοι.
Δεν έχει δίκιο ο πελάτης που θέλει να σπάσει πιάτα στο Μέγαρο επειδή ήρθε στο κέφι! Δεν έχει δίκιο ο πελάτης που θέλει να μιλήσει στο κινητό του στη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης. Δεν έχει δίκιο ο πελάτης που αφήνει το μισογεμάτο καλαθάκι του στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, ψωνίζει 2-3 ακόμα πραγματάκια, επιστρέφει στο καλαθάκι και απαιτεί να περάσει πριν από όλους τους άλλους που στο μεταξύ πήγαν και στάθηκαν στην ουρά. Δεν έχει δίκιο ο πελάτης που μιλάει άσχημα στον υπάλληλο, ο οποίος προσπαθεί να τον εξυπηρετήσει. Δεν έχει δίκιο ο πελάτης που ζητάει υπηρεσίες, τις οποίες δεν συμφώνησε η επιχείρηση να παρέχει. Δεν έχει δίκιο ο πελάτης που δεν σέβεται τους κανόνες.
Επομένως, το δεύτερο που είναι σκόπιμο να αποφασίσει μια επιχείρηση είναι οι κανόνες, το μείγμα μάρκετινγκ δηλαδή. Ποια χαρακτηριστικά περιλαμβάνει το προϊόν που πουλάει και ποια όχι, κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί να γίνεται η αγορά ή/και η κατανάλωση, τι περιλαμβάνει η τιμή που ορίζει και τι όχι, ποια είναι η εικόνα της, τη συνέπεια της οποίας θα πρέπει να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού απέναντι σε οποιονδήποτε την απειλήσει. Όσοι δεν συμμορφώνονται με αυτές τις αποφάσεις, απλώς δεν είναι επιθυμητοί πελάτες. Κι αυτό πρέπει να το επικοινωνήσει (μείγμα μάρκετινγκ κι εδώ) η επιχείρηση με απόλυτη σαφήνεια.
Δεν είναι άποψη τα παραπάνω, δεν είναι φιλοσοφική προσέγγιση. Είναι ψυχρή ανάλυση κόστους – ωφέλειας. Η επιχείρηση που ανέχεται το άδικο του πελάτη για να μην τον δυσαρεστήσει, δυσαρεστεί τους άλλους πελάτες και χάνει περισσότερο. Η επιχείρηση που ανέχεται το άδικο του πελάτη, ενθαρρύνει κι άλλους να απαιτήσουν το ίδιο – ή μεγαλύτερο – άδικο ή να υιοθετήσουν την ίδια άδικη συμπεριφορά και χάνει ακόμα περισσότερο. Η επιχείρηση που ανέχεται το άδικο του πελάτη, δυσαρεστεί τους εργαζομένους της και χάνει πολύ περισσότερο. Η επιχείρηση που ανέχεται το άδικο του πελάτη χάνει την ταυτότητά της και τελικά χάνει πολλούς πελάτες της – αν όχι όλους -, ακόμα κι αυτούς των οποίων το άδικο ανέχτηκε.
Σίγουρα δεν είναι επιθυμητό ούτε ευχάριστο μια επιχείρηση να αναγκαστεί να πει «όχι» σε πελάτη της. Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία. Είναι κρίσιμο, επομένως, για μια επιχείρηση, να δημιουργεί κατάλληλα «εμπόδια» που θα αποτρέπουν την εκδήλωση άδικης ή ανάρμοστης συμπεριφοράς και αξίωσης υπερβολικών απαιτήσεων. Το μάρκετινγκ είναι πλούσιο σε τέτοια «εργαλεία». Η διαμόρφωση του καταστήματος (atmospherics), το μείγμα επικοινωνίας, η εκπαίδευση των εργαζομένων και οι σαφείς οδηγίες προς αυτούς, κτλ, κτλ, κτλ.
Κάποιες φορές, πιθανώς θα χρειαστεί «θεραπεία». Ο στόχος είναι να περιοριστεί ο αριθμός αυτών και να αυξηθεί ο αριθμός των πελατών που η επιχείρηση θα απολαμβάνει να αναγνωρίζει το δίκιο τους!
Αριστοτέλης
Θεοδόσης Τάσιος – Αριστοτέλης, ο προφήτης των θετικών επιστημών
Θυμάμαι έναν συμπαθή υπεύθυνο μιας ραδιοφωνικής από τηλεφώνου συνεντεύξεως προ καιρού, ο οποίος σε κάποια στιγμή εξανέστη: «Μα καλά, εσείς δεν είσθε υπερήφανος για τα επιτεύγματα των Αρχαίων Ελλήνων;».
Όχι, τόλμησα να απαντήσω· πώς μπορεί κανείς να είναι περήφανος για κάτι στο οποίο δεν έχει συνεργήσει. Είμαστε ωστόσο πολύ τυχεροί επειδή ζούμε στους ίδιους τόπους μ’ εκείνους, και επειδή μιλάμε τη συνέχεια της γλώσσας που μιλούσαν εκείνοι.
Πάντως, τώρα με τα 2.400 χρόνια απ’ τη γέννηση του γίγαντα απ’ τα Στάγειρα, μου φάνηκε ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μας (και τα περισσότερα ΜΜΕ ίσως) δεν έδειξαν τόσο ενδιαφέρον για τις σημαντικές παγκόσμιες επιστημονικές εκδηλώσεις που οργανώνονται αυτόν τον καιρό στη χώρα μας, όσο έδειξαν «υπερηφάνεια» για τις ενδείξεις ενός πιθανού κενοταφίου…
Κι είναι κρίμα, διότι ο Αριστοτέλης (ο οποίος εκτιμούσε όλες τις χαρές του βίου) μας είχε διαβεβαιώσει ότι την «πιο ηδονική ευχαρίστηση [μας την δίνει] η σοφία» (Ηθικά Νικομάχεια 1177α, 2), δηλαδή (αν μου επιτρέπεται) μας λέει κάτι σχεδόν ανάλογο με τον πατριάρχη του Ωφελιμισμού J. Mill: «η Ποίηση συμβάλλει περισσότερο στην ευδαιμονία μας απ’ ό,τι η κατανάλωση χαβιαριού». Μόνο που δεν γίνεται να τους πιστέψομε επειδή απλώς το είπαν, αλλά χρειάζεται βιωματική εμπειρία – δηλαδή συμμετοχή και αυτενέργεια, τα οποία μερικοί κακεντρεχείς λένε πως τάχα είναι ουσιώδη εν ανεπαρκεία…
Για να τσιμπήσομε λοιπόν το αριστοτελικό δόλωμα της ηδονής μέσω της σοφίας, οι οργανωτές του πρόσφατου παγκόσμιου Συνεδρίου της Θεσσαλονίκης (το Διεπιστημονικό Κέντρο Αριστοτελικών Μελετών, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου) οργάνωσαν μιαν ανοιχτή εκδήλωση (στα ελληνικά, ειδικώς για τους πολίτες της Θεσσαλονίκης), με θέμα «Αριστοτέλης και (θετικές) Επιστήμες» – στην οποία εισαγωγικώς αναφέρθηκα σε μερικές γνωστές επιστημονικές θέσεις του Σταγειρίτη, οι οποίες πιθανώς να «αρέσουν» στους συγχρόνους μας. Και είπα να τις επαναλάβω και εδώ, για όποιους τυχόν δεν έτυχε να τις έχουν διαβάσει ώς τώρα.
Κοιτάξτε πρώτα τον γνωστό πίνακα του «ενήμερου» Ραφαήλ: Ο Πλάτων με τις μεγαλοφυείς του ιδέες δείχνει τον ουρανό, ενώ ο Αριστοτέλης τείνει το χέρι του οριζόντια, υπαινισσόμενος το ισόρροπο ενδιαφέρον του «και για τα ουράνια και για τα γήινα φαινόμενα» – με προτεραιότητα όμως γι’ αυτά τα τελευταία, αφού έχει στραμμένη την παλάμη του προς τα κάτω. Και πράγματι, ο Αριστοτέλης διερευνά και τον αντικειμενικό Κόσμο και τον Άνθρωπο – χωρίς όμως καμιάν αναφορά στη Μυθολογία, η οποία μέχρι τότε συνιστούσε νόμιμη ερμηνευτική των πραγμάτων μέθοδο.
Τώρα, βασικό όργανο είναι η επιστημονική μέθοδος:
«Η επιστήμη καταρτίζεται απ’ τη γνώση την αναφερόμενη στις αρχές ή τα αίτια. Πριν απ’ όλα, χρέος μας είναι να ξεκαθαρίσουμε τα ζητήματα που αναφέρονται στις αρχές» (Φυσ. 184α, 1 κ.ε.).
Πριν δε απ’ την παράθεση των δικών του ερμηνειών, αναφέρεται πάντοτε στις γνώμες των «αρχαιοτέρων» (σχολιάζοντας, απορρίπτοντας ή υιοθετώντας τες). Τέλος, μπροστά στην τραγικότητα της τεράστιας άγνοιάς μας, τολμά να νομιμοποιεί και την διανοητική απόδειξη του απλώς «εφικτού» μιας ερμηνείας (Μετεωρ. 344α, 5) – ανοίγοντας έτσι την πόρτα και για αναπόφευκτα σφάλματα.
Ωστόσο, ιδού ένα πάρα πολύ μικρό δείγμα επιστημονικών επιτυχιών του Αριστοτέλους, όχι μόνον ως προς την Μέθοδο, αλλά (προσεγγιστικώς έστω) και ως προς το αποτέλεσμα.
Και πρώτα στη γνώση της άβιας Ύλης:
Όταν, με τα πενιχρότατα μέσα της εποχής εκείνης, προσπαθούσε ν’ ανακαλύψει τα αίτια των σεισμών, κατέληξε τουλάχιστον να διακρίνει (αμυδρώς έστω) τα «διατμητικά» κύματα της παραμόρφωσης του φλοιού της Γης, απ’ τα κύματα «πιέσεως» τα οποία όπως ξέρομε προηγούνται κάθε σεισμού. Προβάλλει λοιπόν το σωματικό ανάλογον (ρίγος και σφυγμός), και λέει: «Τον μεν των σεισμών οίον τρόμον είναι, τον δ’ οίον σφυγμόν», (Μετεωρ. 366α, 18).
Καθώς ο Κόσμος του Αριστοτέλους είναι καμωμένος από ύλην, εύλογο είναι το ενδιαφέρον του για την γένεση των στερεών σωμάτων. Τόσο πολύ, ώστε να συντάξει ειδικό κεφάλαιο «Αντοχής των Υλικών» (θα το λέγαμε σήμερα), στο οποίο, με πάθος για τη λεπτομέρεια, προσφέρει ειδικήν ορολογία για τις ιδιότητες παραμόρφωσης και θραύσης στερεών σωμάτων, μαζί με ακριβέστατες περιγραφές μηχανικής συμπεριφοράς για δεκαέξι περιπτώσεις, όπως: Πηκτόν, καμπτόν, κατακτόν, πλαστόν, ελκτόν, τμητόν, γλίσχρον κ.ά. (Μετεωρ. 385α, 11). Άλλη μία ένδειξη ότι ο Σταγειρίτης ήταν ανοιχτός προς την Τεχνολογία.
Το εντυπωσιακό ουράνιο τόξο (η «ίρις») θα είναι άλλη μία επιστημονική πρόκληση για τον Αριστοτέλη. Με τις ατελείς ακόμη αντιλήψεις της γεωμετρικής Οπτικής της εποχής (και χωρίς σαφή αντίληψη για το φαινόμενο της διάθλασης του φωτός), θα αγωνισθεί σε πλήθος σελίδων μέσα στα Μετεωρολογικά του (371 έως 374), προκειμένου να προσφέρει μια φυσική εξήγηση και σ’ αυτό το εντυπωσιακό ουράνιο φαινόμενο.
Θα αποδείξει γιατί είναι ημικύκλιο, θα εξηγήσει τις ανακλάσεις του ηλιακού φωτός πάνω στην «ψεκάδα» (όπως σε καθρεφτάκια), θα αναλύσει τη χρωματική σύνθεση – καθώς και την αντίστροφη διαδοχή χρωμάτων στο διπλό ουράνιο τόξο. Δεν θα καταφέρει όμως, φευ, να ερμηνεύσει την εμφάνιση αυτού του διπλού τόξου.
Υποστηρίζεται ότι ολόκληρη η εξέλιξη των οδοντωτών τροχών και των ελικοειδών αξόνων που χρησιμοποιήθηκαν στην Ελληνιστική Τεχνολογία (απ’ τον Αρχιμήδη έως τον Ηρωνα τον Αλεξανδρέα) στηρίχθηκε στην αριστοτελική περιγραφή περί της περιστροφής σειράς «κυκλικών δίσκων εν επαφή», όταν περιστρέψομε έναν μόνον απ’ αυτούς τους δίσκους (Μηχ. Προβλ. 848α):
Η τριβή της επαφής τους πραγματώνεται από μεγάλο πλήθος «δοντάκια» της αδρομέρειας των περιφερειών των δίσκων – γεγονός που οδήγησε στο υστερότερο τεχνητό κόψιμο μεγαλύτερων δοντιών στα γρανάζια.
Ιδού λοιπόν άλλη μια τεχνολογική ροπή του Σταγειρίτη.
Δεν τολμώ να επεκταθώ εδώ σε ανάλογα μικρή δειγματοληψία απ’ τις επιστημονικές επιτυχίες του Αριστοτέλους στις Επιστήμες των εμβίων. Άλλωστε η αποφασιστική συμβολή του Σταγειρίτη στην επιστήμη της Βοτανικής και της Ζωολογίας είναι πολύ γνωστότερη. Ωστόσο, μόνον ένα τόλμημά του στο πλαίσιο των Επιστημών του Ανθρώπου θα πάρω το θάρρος εδώ να υπογραμμίσω: Με τον συνδυασμό των εργασιών «Περί Ενυπνίων» και «Περί της καθ’ ύπνον Μαντικής», θα δώσει ερμηνείαν των ονείρων αρκετά κοντινή με τις απόψεις της σύγχρονης Ψυχολογίας – και, το σπουδαιότερο, θα ’πει:
«Αφαιρεθείσης δε της από του θεού αιτίας […], υπέρ την ημετέραν είναι δοκεί σύνεσιν ευρείν την αρχήν» (ΠΚΥΜ, 492b, 21).
Ετόλμησε να εφαρμόσει και εδώ τις ίδιες ερμηνευτικές Αρχές που χρησιμοποίησε και για όλες τις άλλες Επιστήμες.
Ένα τέτοιο μικρό υπομνηστικό σημείωμα πρέπει ωστόσο να τελειώσει με την ηθική μεγαλοσύνη του ανδρός, του οποίου εορτάζεται αυτή η επέτειος. Έτσι, θέλω πρώτα να τονίσω ότι για να μελετήσει το «τμητόν» του ξύλου ή το «πιλητόν» του μπρούντζου, ο Αριστοτέλης καταδέχθηκε να σκύψει πάνω στη δουλειά του ξυλουργού και του χαλκουργού – αντί για τη γνωστή σνομπαρία του Ξενοφώντος εναντίον τους. Κι ακόμη, βλέποντας τις επερχόμενες τεχνολογικές εξελίξεις, θα ’πει εκείνο το προφητικό (Πολιτικά, 1253b, 34):
«Εάν τα μηχανήματα επιτελούσαν το έργο τους διατασσόμενα [αυτόματα] ή αισθανόμενα [ρομπότ], τότε δεν θα είχαν οι δεσπότες ανάγκη από δούλους».
Μια τεχνοαπελευθερωτική ουτοπία, 1.800 χρόνια πριν απ’ τον Campanella.
***
*Ο κ. Θεοδόσης Π. Τάσιος είναι ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ
Πηγή: Καθημερινή
Sigmund Freud
Το μεγάλο ερώτημα,…που δεν μπόρεσα να απαντήσω…είναι, “Τι θέλει μια γυναίκα;”