Συντάκτης: Kostas Bertsias

Πενηντάχρονες αναμνήσεις ..

Ο ώριμος άνθρωπος οφείλει

–πριν πεθάνει– να ξοδέψει όλα τα αποθέματα που διαθέτει. Και σωματικά και ψυχικά. Αν είναι δυνατόν, να μην αφήσει στον Χάρο τίποτε άλλο παρά μόνο ένα πέτσινο σακί γεμάτο με θρυμματισμένα κόκκαλα. Οι δεξαμενές αυτών των αποθεμάτων όμως πλάθονται και γεμίζουν όταν μέσα τους καταλήγουν τα πλουσιοπάροχα νερά της νεότητας. Άρα είναι ένα μέγεθος που καθορίζεται νωρίς στη ζωή του ανθρώπου. Τα ύδατα αυτά, αν και έχουν τη δυνατότητα να είναι χειμαρρώδη και γεμάτα με εύφορη ύλη, δεν σημαίνει ότι θα είναι και τέτοια. Ούτε σημαίνει ότι όλοι μας θα μπορέσουμε να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο πλησμονής. Χρειάζεται μέριμνα από νωρίς.

Πηγή:Μ. Μελετίου/neoplanodion

Έχετε προσέξει πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στη ζωή μιας επιχείρησης οι μειοψηφίες ;

μια χούφτα πελάτες μας δίνουν το μεγαλύτερο όγκο εργασιών , μικρός αριθμός πωλητών κάνουν τις σημαντικότερες πωλήσεις , μικρός αριθμός πελατών δημιουργεί το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτω και ούτως καθεξής , είναι ο νόμος του Παρέτο

Τα χρόνια φεύγουν. Ξεγλιστράνε στον ορίζοντα και χάνονται στο πουθενά. Μένει μόνο μια θύμηση που μερικές φορές αλλάζει ανάλογα με τηv συναισθηματική μας κατάσταση. Άλλοτε στριφογυρίζει θολή και άλλοτε μοιάζει με ξάστερο ουρανό. Μέσα εκεί κατοικούν τα παιδικά και εφηβικά μας κατάλοιπα. Οι ρίζες και οι καταβολάδες της προσωπικότητάς μας. Αδύνατον να κοπούν. Μόνο να δηλητηριαστούν μπορούν. Αλλά και πάλι, έχουν τον τρόπο να σε κρατάνε σε επαφή με το τότε.

Μέσα εκεί κατοικούν και οι πρώτες γυναίκες που αγαπήσαμε. Όχι πια όμως ως η αλλοτινή κορυφή του μυστήριου βουνού της Δημιουργίας. Όχι πια ως σύμβολο. Όχι πια ως η Γυναίκα που είναι φορτισμένη με όλες εκείνες τις αμφισημίες των μυθικών κόσμων. Κατάντησαν αυτές οι πρώτες αγάπες να μην είναι τίποτε άλλο παρά μια απλή στατιστική. Λησμονήθηκε η γόνιμη σημασία τους μέσα στη μέγγενη που μας καθήλωσε στην πεζότητα και στη χρησιμοθηρία.

Έγιναν σήμερα μόνο ένας αριθμός. Ποιες; Αυτές! Που αν κάτσω και συγκεντρωθώ και τα προσμετρήσω όλα θα γίνω πάλι δεκάξι χρονών, έτοιμος να θυσιαστώ για την πηγή όλων των Ιδεών. Πρόκειται για τους κρουνούς της αυθόρμητης, της αμόλευτης και κατάλευκης από την αγνότητα που τη γέννησε, εσωτερικής παρόρμησης. Της βεβαιότητας ότι «γνωρίζεις» ενώ δεν έχεις προηγούμενη εμπειρία. Τους χείμαρρους που θα ξεχειλίσουν τα φρεάτια της νιότης. Δεν θα το κάνω όμως γιατί η μόνη επιλογή που θα μου απομένει είναι να σταυρώσω το κουράγιο μου πάνω στον έναστρο ουρανό και να απαρνηθώ τον κόσμο. Τον κόσμο τον τρελό και τον άδικο. Αυτόν που τσακίζει τη νεότητα. Μόνο αυτόν έχουμε όμως. Σ’ αυτόν παίζεται η «παρτίδα».

Πεζά και θλιβερά τα χρόνια όσων ξεμένουν στη χώρα των ενηλίκων. Το μόνο που έμεινε ατόφιο είναι εκείνο το εσωτερικό ξάφνιασμα που το θυμάται ακόμα πεντακάθαρα η ύπαρξή μου. Ίσως η μόνη αληθινή στιγμή ολόκληρης της ίσαμε και τώρα παρουσίας μου εν τω κόσμω.

Τουλάχιστον υπήρξα για μια στιγμή τυχερός κι ευλογημένος. Έγινα ζωντανός μάρτυρας της αποκάλυψης του Θεού. Γιατί όταν η άδολη καρδιά σαστίζει συθέμελα από την εικόνα του ωραίου, τότε η ύπαρξη συντονίζεται με τον Θεό. Μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και μένει αυτή η στιγμή εις τους αιώνες. Κτήμα του Πνεύματος. Γιατί από αυτό πηγάζει.

Σταγόνα στον ωκεανό των διηγήσεων της τραγικότητας του ανθρώπου….

Πηγή: Μιχάλης Μελετιου/νέο πλανόδιον

Εκπαιδεύεται μια γενιά χωρίς πραγματικές εμπειρίες. Μια γενιά ανθρώπων που δεν έχουν επαφή με την αληθινή ζωή. Μια ολόκληρη στρατιά ανθρώπων που τους βιάζουν καθημερινώς στο να καλουπωθούν μέσα σε μια αλλοπρόσαλλη πνευματική αναπηρία, να εισέλθουν σ’ ένα αχυρένιο και παντελώς μέτριο πνευματικό προλεταριάτο, ενώ ταυτόχρονα τους παραμυθιάζουν για ελευθερίες, δικαιώματα και ευκαιρίες. Ο βιασμός εδώ έχει τη διττή σημασία της λέξης: είναι και βίαιος και βιαστικός (γρήγορος). Και στην τελική φάση του σχεδίου του πάντα άγαρμπος και με προφάσεις εν αμαρτίαις που θα ζήλευε ακόμα κι ο Προκρούστης. Έτσι, τα φρεάτια της σημερινής νεότητας κατασκευάζονται ρηχά διατρέχοντας τον άμεσο κίνδυνο να στερεύουν γρήγορα και να παραμένουν κατά την ενηλικίωση μόνο με τις κροκάλες του πάτου τους. Ή, έστω, μισογεμίζουν με ένα νερό γλυφό και παράξενο. Με νερό που αντί να σε ξεδιψά και να σε ξεκουράζει, περισσότερο σε συγχύζει, αφήνοντας σου ταυτόχρονα μια αίσθηση πίσσας στον ουρανίσκο, λες και έκανες πορείες μέσα στην έρημο κραδαίνοντας ένα άδειο παγούρι.

Πηγή: Μιχάλης Μελετίου/ νέο πλανόδιον