Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τελειώνουμε σιγά σιγά ….

Του Παναγιώτη Δημάκη, υπεύθυνου του Ιστορικού

Αρχείου Δήμου Αμφικλείας – Ελατείας

Το Μόδι, είναι ένα από τα χωριά, στις παρειές τού Καλλιδρόμου Όρους, από τα αρχαιότερα τής κοιλάδας τού Κηφισού, πού διατηρεί και προβάλλει και εμπράκτως, τήν αγροτική του παράδοση, πού διέσωσε, όπως και το ελληνικό του όνομα, χάρη στήν αφοσίωση και προσήλωση τών κατοίκων του, στήν παραγωγή εξαιρετικών προϊόντων, οσπρίων και δημητριακών, τής ευλογημένης και ποτισμένης με ιδρώτα και μόχθο, πατρικοδοσμένης γής.

Εξ ιδίων, οι φιλοπρόοδοι κάτοικοι, με εμπνευστή και οδηγό τον κ. Ι Σακελλαρίου, ίδρυσαν αυτό, το μικρό μνημείο τής Αγροτιάς, στήν μικρή νοικοκυρεμένη Πλατεία, τιμώντας τήν μακρά σειρά τών κεκοιμημένων προγόνων, πού αναλώθηκαν στήν πραγματική, αγροτική πρωτογενή παραγωγή.

Η ευρηματική σύνθεση, από το αλάθητο λαϊκό επιλεκτικό κριτήριο, τού αρότρου, σφηνωμένου σε αρμοσμένους λίθους, αιχμαλωτίζει αμέσως τον θεατή.

Εύγε στο Μόδι, πού παρά τα σημερινά ισχνά πολιτιστικά δεδομένα, διατηρεί ζώντα τα πατρικά του κληροδοτήματα.

Τα αγροτικά μνημεία, είναι εξαιρετικά σπάνια και πρέπει, να τούς αποδίδεται διαρκώς τιμή, αφού αφορούν σκληρούς αγώνες και μάχες, σε ειρηνικά όμως πεδία. Σπανιότατα μάλιστα, οι αγροτικοί πληθυσμοί, σε μία συγκυρία ή ευτυχή στιγμή, υπερβαίνουν, όπως εδώ, τήν τρέχουσα σκληρή καθημερινότητα, δημιουργώντας ένα, συλλογικό μνημείο, πού χαρακτηρίζει τον τόπο και τόν χώρο, μίας Μικροκοινωνίας, με δομές ιστό και δημιουργικό πυρήνα. Η επιτυχής επιλογή, ώς προτύπου μάλιστα, τού αρότρου, βασικού εργαλείου, από τα χρόνια τού Ησιόδου, ώς προγονική ενθύμηση είναι ευρηματική, όπως ευρηματική είναι και η σύνδεση, με τήν συμπίεση και αναδίπλωση, τού φτερωτού, μέσα σε λίθινα όρια, αρότρου, πού υπαινίσσεται, τον κάματο και τή βάσανο τών αγροτών, αλλά και τήν αρχαία παράδοση, καταστροφής σε ταφικά μνημεία. ειδών καθημερινής ανάγκης.

Πηγή: tymfristos.blogspot.com

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Η σπουδαίοτητα της συναίσθησης στην ανθρωπινη κοινωνία είναι προφανής και βασικά η συναίσθηση είναι προϊόν του υποσυνείδητου και σε αυτό το σημείο ο άνθρωπος μοιάζει με τα ζώα που και αυτά έχουν συναίσθηση ,τελευταίες έρευνες δείχνουν πως και ο φυτικός κόσμος έχει μια μορφή συναίσθησης .

Η ενσυναίσθηση (empathy) νομίζω ότι είναι η πιο παρεξηγημένη λέξη στην ψυχιατρική και στις νευροεπιστήμες γενικότερα. Παρότι μερικές φορές η λέξη μεταφράζεται λανθασμένα ως συναίσθηση, ουσιαστικά στα ελληνικά σημαίνει να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να βλέπουμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια.

Ο Αγγλοσαξονικός όρος empathy προέρχεται όντως από την αρχαιοελληνική γραμματεία, χωρίς με κανέναν τρόπο να σημαίνει εμπάθεια. Η λέξη εμπάθεια στα ελληνικά σημαίνει το μίσος για τον άλλον, ενώ για τους Αγγλοσάξονες σημαίνει την συναίσθηση του άλλου. Με λίγα λόγια πρέπει να βλέπουμε με τα μάτια του άλλου και να ακούμε με τα αυτιά του. Όταν κάποιος κλαίει ή σφαδάζει από τον πόνο, εύκολα κανείς μπορεί να καταλάβει τα συναισθήματά του. Τι γίνεται όμως όταν παρατηρείς ένα ανέκφραστο πρόσωπο σε σημείο που να μην ξέρεις εάν αυτός χαίρεται ή λυπάται;Πρέπει να εκπαιδευτούμε στην ενσυναίσθηση ώστε να μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική η επικοινωνία μας.

Παρνηθέας Αλλοτινός

Το έναυσμα για το γράψιμο αυτό του μικρού κειμένου μου το εδοσε πριν μερικές μέρες μια παλιά μου φίλη , που στο άκουσμα της λεξης νεοφιλελεύθερος ‘’στραβομουτσούνιασε ‘’ λες και άκουσε κάτι αισχρό !

Η αλήθεια είναι ότι στην επικοινωνία μας δίνουμε μεγάλη σημασία σε ετικέτες και σε λέξεις για τις οποίες δεν έχουμε προσυμφωνήσει το ακριβές περιεχόμενο τους . Επιχειρηματολογούμε , διαφωνούμε , συμφωνούμε , ενώ ο καθένας έχει μια δίκη του ερμηνεία το τι είναι δεξιός, αριστερός,φιλελεύθερος, νεοφιλελεύθερος ,σοσιαλιστής , φασίστας, κομμουνιστής , συντηρητικός, προοδευτικός, κτλ.

Βασικό λοιπόν είναι να συμφωνήσουμε στην ορολογία που θα πρέπει να εκφράζει μια πραγματικότητα που να την αντιλαμβανόμαστε όλοι το ίδιο , διαφορειτα χανόμαστε στην μετάφραση ….

Κάποτε και σε αυτό τον τόπο , το απλό , το σαφές, και το σύντομο ήταν ταυτόσημο με την σοφία.

Παρνηθέας Αλλοτινός