Συντάκτης: Kostas Bertsias

Περίπου σχέσεις, περίπου άνθρωποι, περίπου αισθήματα και πουθενά αλήθεια…..

Από τον Γιάννη τον Αναγνωστάκη στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση .

Ήμουν πενήντα δύο χρονών και σύμφωνα με τα σύγχρονα πορίσματα της επιστήμης ακόμα νέος. Ένιωθα ακόμα νεότερος. Είχα μια δουλειά τζετ σε πολυεθνική που μου επέτρεπε να πληρώνω τη διατροφή της γυναίκας μου που με ξεπουπούλιασε στο διαζύγιο, να κυκλοφορώ με μια άλλη δεκατέσσερα χρόνια μικρότερη από εμένα και να ζω άνετα. Η κρίση με είχε αγγίξει και εμένα κάπως αλλά ας μην είμαστε παράλογοι. Σε σχέση με τον μέσο Έλληνα, την πέρναγα κοτσάνι.

Ξαφνικά, μια μέρα ενώ κάλπαζα στον διάδρομο και χάζευα μία έναν αγώνα τένις στην τηλεόραση του γυμναστηρίου και μία τον κώλο της μπροστινής, ένιωσα έναν έντονο πόνο στο στήθος. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αλλά εκείνη τη μέρα δε γυμνάστηκα παρά το πειθαρχημένο πρόγραμμα μου. «Ας μην προκαλώ την τύχη μου και πάω σαν το σκυλί στο αμπέλι, όπως ο Μηνάς», σκέφτηκα. Με το δεύτερο κρούσμα σταμάτησα να εθελοτυφλώ και επισκέφθηκα τον παθολόγο πρωτοξάδελφο μου από την πλευρά της μάνας μου.

«Ξάδελφε, ίσως είναι νευρόπονος αλλά μπορεί να είναι και καρδιά, δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα. Θα σου γράψω κάποιες εξετάσεις και θα σε στείλω σε έναν πολύ καλό καρδιολόγο που ξέρω, να σε δει. Στο ενδιάμεσο, κομμένες οι έντονες δραστηριότητες.»

«Και τι σου χρωστάω, ξάδελφε;»

«Τίποτα».

«Επιμένω».

«Έλα, μην είσαι μαλάκας» μου λέει και ανοίγει την πόρτα του γραφείου του. Τι να πεις, το αίμα νερό δε γίνεται.

Για σκεφτείτε: πότε ήταν η τελευταία φορά που γελάσατε με την ψυχή σας, κλάψατε λυτρωτικά, ποθήσατε κάτι χωρίς αμέσως να σας σταματήσουν τα πώς και τα πρέπει; Η καρδιά -πώς να σας το πω να το καταλάβετε- ελλείψει ερεθισμάτων ατροφεί. Με πιο απλά λόγια μαραζώνει.

Κάνω τις εξετάσεις και κλείνω ραντεβού με τον καρδιολόγο για την μεθεπόμενη βδομάδα, στο ενδιάμεσο ήταν κλεισμένος. Μιλούσε και σε ένα συνέδριο στη Φρανκφούρτη, όπως με πληροφόρησε η γραμματέας του. Αλήθεια, ψέματα δεν ξέρω.

Κατεβαίνω με το αμάξι την Κηφισίας και το αφήνω στο πάρκινγκ του Πολεμικού Μουσείου. Κλασικά, στο Κολωνάκι ο γιατρός. Μπαίνω στο ιατρείο. Πολυτελές και κλασικό με δερμάτινους καναπέδες Chesterfield και έναν ευμεγέθη πίνακα του Φασιανού. Το γούστο των πλουσίων: οτιδήποτε, αρκεί να είναι αναγνωρίσιμο. Η γραμματέας του μια καλοβαλμένη και όμορφη αλλά όχι sexy σαραντάρα.

Φτάνει η σειρά μου, μπαίνω μέσα, Ο Καθηγητής, γέρος, σίγουρος, μετρίως προσιτός, ότι φαντάζεστε όταν σας έρχεται στο μυαλό η λέξη Καθηγητής. Κοιτάει για δυο λεπτά τις εξετάσεις μου και αποφαίνεται. «Μάλιστα, στεφανιαία νόσος. Δυο αρτηρίες με μέτρια προς μεγάλη στένωση» «Μισό λεπτό γιατρέ, είμαι μόλις πενήντα δύο χρονών», του λέω. «Δεν καπνίζω, δεν πίνω, ασκούμαι δυο φορές τη βδομάδα, τρώω ελάχιστο κρέας και δεν έχω άγχος, στα πλαίσια της λογικής βέβαια. Πώς είναι δυνατόν να μου λέτε ότι έχω στεφανιαία;”, ρώτησα και βύθισα νευρικά το δεξί μου πόδι στο ακριβό περσικό χαλί του ιατρείου του. Ο Καθηγητής χάιδεψε ασυναίσθητα τα λίγα, λευκά μαλλιά που του είχαν απομείνει, ακούμπησε τα γυαλιά πρεσβυωπίας πάνω στο γραφείο από μασίφ καρυδιά και μου είπε με σοβαρό ύφος:

«Αγαπητέ, τα πορίσματα της επιστήμης έχουν αλλάξει ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Για αιώνες πιστεύαμε ότι ο εγκέφαλος είναι το κέντρο του σώματος και αυτό ισχύει εν μέρει ως προς τις καθαρά νοητικές λειτουργίες όπως π.χ. τα μαθηματικά αλλά τελικά ανακαλύψαμε ότι κατά βάση κάναμε λάθος. Ο σοφός λαός είχε δίκιο. Η ψυχή κατοικεί στην καρδιά. Με τα χρόνια ο άνθρωπος -ιδίως ο άνθρωπος της πόλης- σταματά να ελπίζει, σταματά να ποθεί, σταματά να χαίρεται, σταματά ακόμα και να οδύνεται αν θέλετε και όλα αυτά αντικαθίστανται από μια παγερή και μόνιμη δυσθυμία. Για σκεφτείτε: πότε ήταν η τελευταία φορά που γελάσατε με την ψυχή σας, κλάψατε λυτρωτικά, ποθήσατε κάτι χωρίς αμέσως να σας σταματήσουν τα πώς και τα πρέπει; Η καρδιά -πώς να σας το πω να το καταλάβετε- ελλείψει ερεθισμάτων ατροφεί. Με πιο απλά λόγια μαραζώνει».

«Δεν καταλάβατε γιατρέ. Εγώ έχω μια καλή ζωή»

«Ναι, αλλά είστε ευτυχισμένος;»

«Ξέρω, γω; Έτσι νομίζω. Τέλος πάντων. Και τώρα τι μπορώ να κάνω;»

“Εδώ που φτάσαμε θα σας γράψω κάποια χάπια και μετά το σπινθηρογράφημα θα κανονίσουμε το μπαλονάκι. Από εκεί και πέρα θα σας συμβούλευα έναν καλό ψυχίατρο ή κάποιον καλό ιερέα, εσείς θα αποφασίσετε. Πρέπει πάση θυσία να ξαναμάθετε να αγαπάτε. Και -αυτό δεν εξαρτάται μόνο από εσάς βέβαια- ει δυνατόν, να αγαπηθείτε”.

Δεν είχα διάθεση να παραιτηθώ από τη ζωή και ακολούθησα αμέσως τη συμβουλή του. Ψάχνω στην ατζέντα μου για φίλους. Ποιότητα ζωής θέλεις; Ποιότητα ζωής θα αποκτήσω! Περιέργως δεν μου έκανε κανένας. Από τα επτά, οκτώ ονόματα που είχα κατά νου, οι τρεις ήταν συνάδελφοι από τη δουλειά που ευχαρίστως θα με καρφώνανε στον Διευθύνοντα αν μυρίζανε αίμα για να μου φάνε τη θέση, οι δύο ήταν καλοί για χαβαλέ αλλά όχι για να πεις τον πόνο σου και οι υπόλοιποι παντρεμένοι με παιδιά, δηλαδή οιονεί ξεγραμμένοι. Το γκομενάκι, ούτε γι’ αστείο. «Δεν κωλώνουμε, προχωράμε στο σχέδιο Β’», σκέφτηκα. «Παπάς ή ψυχίατρος» Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος της αναβολής άλλωστε. «Ας αποφασίσει η Τύχη, κορώνα γιατρός, γράμματα παπάς» Τελικά βγήκε γράμματα. «Δε γαμιέται, θα πάω σε γιατρό, σιγά μην τρέχω στο παπαδαριό», είπα και γύρισα την πλάτη μου στη θεά που σεβόταν μέχρι και ο Δίας. Παίρνω πάλι τηλέφωνο τον ξάδελφο, βρίσκω και τρελόγιατρο.

Πάω στον γιατρό, το και το. Ο γιατρός κάνει μια σύντομη παύση, με ζυγίζει και αρχίζει το λογύδριο. «Κύριε Παπαδόπουλε, είστε ένας σύγχρονος δυτικός άνθρωπος και σε πολύ καλύτερη μοίρα από τους περισσότερους όπως κι εσείς ο ίδιος καταλαβαίνετε. Πάσχετε από μια ελαφρά κατάθλιψη και κάποιους ψυχαναγκασμούς αλλά σπουδαία τα λάχανα! Ποιος δεν έχει; Θα μπορούσα να σας αρχίσω θεωρίες για το Υπερεγώ ή για τραύματα της παιδικής σας ηλικίας για να σας πάρω τα λεφτά όπως κάποιοι συνάδελφοι αλλά θα ήμουν ψεύτης. Συνεχίστε τη ζωή σας. Αν θέλετε πάρτε ένα κατοικίδιο, πάτε καμιά εκδρομή και -αν μου επιτρέπετε- βρείτε μια γυναίκα της ηλικίας σας. Από εμένα είστε εντάξει».

Βγαίνοντας μπερδεμένος και μάλλον απογοητευμένος από το ιατρείο του ψυχιάτρου και την έντιμη απάντηση του, περπάτησα λίγο να καθαρίσει το μυαλό μου και να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη. Το βλέμμα μου τότε πλανήθηκε στον χώρο, κοίταξε τον συννεφιασμένο ουρανό και σταμάτησε σε ένα εκκλησάκι στο κέντρο. Άγιος Νικόλαος. «Τι έχω να χάσω;», σκέφτηκα, σήκωσα τους ώμους μου και μπήκα να ανάψω ένα κεράκι. Προσευχήθηκα χωρίς να πολυπιστεύω, να βρω μια άκρη στο πρόβλημα μου. Αυτό ήταν.

Θα είχα κι άλλα να γράψω αλλά δυστυχώς πρέπει να σας αφήσω. Έχω να ταΐσω τα ζωντανά και μετά να πάω στον Εσπερινό χωρίς να χάσω λεπτό. Ο Ηγούμενος είναι αυστηρός. Ο Κύριος μεθ’ ημών.

Αδελφός Πορφύριος

δόκιμος μοναχός

Ιεράς Μονής Παντοκράτορος

Άγιον Όρος

«Οι πολιτισμένοι λαοί κερδίζουν την εξουσία με την ψήφο των πολλών, κυβερνώνται με την ικανότητα των ολίγων και μεγαλουργούν με την πνοή του ενός».

Ελευθέριος Βενιζέλος.

Άρθρο του Μιλτιάδη Νεκτάριου,

Καθηγητή Πανεπιστημίου Πειραιώς στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ .

Η γεωργική παραγωγή στην Ελλάδα έφτανε μέχρι πρόσφατα στο 6,5% του ΑΕΠ ή στα 12,5 δισ. €. Βέβαια, το σημαντικότερο δεν είναι η αγροτική παραγωγή αυτή καθαυτή, αλλά ο τζίρος των συσκευασμένων προϊόντων που παράγονται ή εισάγονται, μεταποιούνται και εξάγονται – όπου, για παράδειγμα, η Νέα Ζηλανδία παράγει 7 δις € και εξάγει 23 δισ. €, ενώ η Ελλάδα παράγει 12 δισ. € και εξάγει μόλις 5 δισ. €. Η Ολλανδία εξάγει αγροτικά προϊόντα αξίας 95 δισ. €.

Επομένως, μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα, πρέπει να κατανοήσουν πως το μέλλον βρίσκεται στην παραγωγή προϊόντων εντάσεως τεχνολογίας και όχι μόνο στη βασική πρωτογενή παραγωγή. Τα παραδείγματα προς μίμηση βρίσκονται στην Ολλανδία, το Ισραήλ, την Νέα Ζηλανδία, την Δανία. Η Ολλανδία παράγει αγροτικά προϊόντα σε αξία 1.700 € το στρέμμα, το Ισραήλ 1.290 € και η Ελλάδα μόλις 190 €. Μόνο από το συγκεκριμένο τομέα λοιπόν θα μπορούσαν να εξαπλασιαστούν οι εξαγωγές μας, καθώς επίσης να αυξηθεί το ΑΕΠ της χώρας κατά 25 δις €, εάν απλά μιμούμαστε το παράδειγμα της Νέας Ζηλανδίας – πόσο μάλλον της Ολλανδίας ή της Δανίας.

Τι έκαναν οι χώρες με τις επιτυχημένες αγροτικές πολιτικές; Σε αυτές τις χώρες η αγροτική παραγωγή έχει οργανωθεί -με τη βοήθεια της πολιτείας πρωτίστως- σε μεγάλες καθετοποιημένες μονάδες (παραγωγής-μεταποίησης-εμπορίας), οι οποίες στήθηκαν είτε από σύγχρονους συνεταιρισμούς είτε από ανώνυμες εταιρίες στις οποίες οι αγρότες έχουν εκχωρήσει τη γη τους με αντάλλαγμα μετοχές. Αυτό τους έχει δώσει τη δυνατότητα να απασχολούν επαγγελματίες υψηλού επιστημονικού επιπέδου σε όλα τα πόστα (γεωπόνους, τεχνολόγους, οικονομολόγους, μάνατζερ), να καταμερίζουν την εργασία, να έχουν πρόσβαση σε μοντέρνες μεθόδους χρηματοδότησης, να κάνουν διαφήμιση και να έχουν επιρροή. Τους επιτρέπει επίσης να ασφαλίζουν τις παραγωγές τους, να εισπράττουν μέρισμα από τα κέρδη, αλλά και μισθό και ασφάλιση από την προσωπική τους εργασία.

Η παραπάνω διεθνής εμπειρία αποτελεί την βάση για την δημιουργία εθνικής αγροτικής πολιτικής στην Ελλάδα. Ο αγροτικός τομέας αποτελεί τομέα αιχμής στη νέα προσπάθεια της χώρας να διπλασιάσει τις συνολικές εξαγωγές της. Η επιτυχία της προσπάθειας αυτής θα ενισχύσει την πληθυσμιακή και περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας και, μακροπρόθεσμα, έχει τις προϋποθέσεις να αναστρέψει το δημογραφικό πρόβλημα.

Βασική αρχή της νέας στρατηγικής για τον αγροτικό πληθυσμό είναι ότι για να παραμείνουν οι αγρότες στη γή τους και να αναπτυχθούν, θα πρέπει να πληρούνται δυο προϋποθέσεις: (α) εξασφάλιση για την απορρόφηση της παραγωγής τους και (β) μείωση της διακύμανσης των ετήσιων εισοδημάτων τους.

Το πρώτο βήμα για την επίτευξη των παραπάνω στόχων είναι η ίδρυση ενός Ιδιωτικού Φορέα Αγροτικών Εξαγωγών, ο οποίος θα λειτουργεί με βάση τις αρχές της «συμβολαιακής γεωργίας».

Η «Σύμβαση Συμβολαιακής Γεωργίας» θα συνάπτεται κατ’ έτος μεταξύ του Φορέα και των ενδιαφερόμενων αγροτών, και θα βασίζεται στα εξής στοιχεία: (α) την δέσμευση του Φορέα να απορροφά την διαθέσιμη αγροτική παραγωγή, σε «επαρκείς τιμές», χωρίς καμία διαμεσολάβηση, (β) οι αγρότες παρέχουν πληροφορίες για το είδος της παραγωγής, τις ποσότητες, την αιτούμενη τιμή, και πρόβλεψη παραγωγής για την επόμενη οικονομική χρήση, (γ) ο Φορέας δημιουργεί πανελλήνιο δίκτυο συγκέντρωσης και μεταφοράς της αγροτικής παραγωγής σε 2-3 Εργοστάσια Μεταποίησης, με κατάλληλη γεωγραφική τοποθέτηση για να καλύπτουν όλη την χώρα, (δ) ασφαλιστική κάλυψη για την προστασία του εισοδήματος των αγροτών από φυσικές καταστροφές και λοιπούς κινδύνους, (ε) πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση, με ευνοϊκούς όρους, (στ) ευνοϊκούς όρους για την προμήθεια αγροτικών εφοδίων, και (ζ) συμβουλευτικές υπηρεσίες για τις κατάλληλες αγροτικές καλλιέργειες.

Ο Φορέας θα συγκεντρώνει, μεταποιεί, και εξάγει την αγροτική παραγωγή. Η προστιθέμενη αξία θα προέρχεται όχι μόνο από το επαγγελματικό marketing, αλλά κυρίως από την ιδιοφυή διαδικασία μεταποίησης και συσκευασίας των προϊόντων της ελληνικής γης. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ικανότητα του Φορέα να δημιουργήσει ένα «Διεθνές Brand» για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα. Αυτό θα του παρέχει την ευχέρεια να προσφέρει «επαρκείς τιμές» στους παραγωγούς. Η επάρκεια των τιμών θα ενισχυθεί και από την εξαφάνιση του χονδρεμπορικού και λιανεμπορικού «περιθωρίου», με αποτέλεσμα την δημιουργία ισχυρών κινήτρων για προσέλκυση/παραμονή στην ύπαιθρο καθώς και την συνεχή αύξηση της αγροτικής παραγωγής.

Τα απαιτούμενα κεφάλαια για την ίδρυση και λειτουργία του Φορέα, με βάση σχετικό Business Plan, ανέρχονται στα 80-150 εκατ. Ευρώ, ανάλογα με την στρατηγική που θα επιλεγεί: το μικρότερο ποσό θα χρειαστεί στην περίπτωση της συμβολαιακής γεωργίας και το μεγαλύτερο ποσό στην περίπτωση των εξαγορών και συγχωνεύσεων υφιστάμενων μονάδων μεταποίησης γεωργικών προϊόντων.

Τα οφέλη από την λειτουργία ενός μεγάλου φορέα αγροτικών εξαγωγών, με τις προτεινόμενες προδιαγραφές, είναι τα εξής: (α) σημαντική ενίσχυση του εθνικού στόχου για διπλασιασμό των εξαγωγών, (β) ενίσχυση της τάσης επιστροφής εργαζομένων στην Περιφέρεια και αναζωογόνηση του κοινωνικού ιστού, με πολύ ευεργετικές συνέπειες για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, (γ) ενίσχυση κινήτρων συνεχούς αύξησης της αγροτικής παραγωγής, λόγω των «σχετικά επαρκών τιμών» και της ασφαλιστικής κάλυψη του εισοδήματος των αγροτών, (δ) δημιουργία τουλάχιστον 100.000 θέσεων εργασίας στον «επίσημο» τομέα της οικονομίας, με πλήρη φορολόγηση των εισοδημάτων και καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών, και (ε) ενίσχυση του ΑΕΠ με παραγωγικές δραστηριότητες, οι οποίες στο παρελθόν ανήκαν στην παραοικονομία.

Το συμπέρασμα είναι ότι εάν ακολουθήσουμε το παράδειγμα των μικρών χωρών με τους εξελιγμένους τεχνολογικά αγροτικούς τομείς, μπορούμε να αυξήσουμε δραματικά την αγροτική παραγωγή και να μετατρέψουμε έναν οπισθοδρομικό τομέα σε ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την χώρα.

Βουλή των Ελλήνων 1974

«Το διοικείν εστί προβλέπειν».

Αλκιβιάδης Κλεινίου Αθηναίος, πολιτικός,

ρήτορας και στρατηγός.