Άναμμα καντηλιών
Μεσοχωριό Ηρακλείου
Σάββατο βράδυ 
Χάρακας Ηρακλείου
Πύργος Ηρακλείου
Ο αγρότης και ο βιολόγος
Ο αγρότης και ο βιολόγος ή όπως θα λέγαμε εδώ στα δερβενοχώρια : ο Σπύρος και ο Ορέστης !!
Ορεινος
Ο πιο διαβασμένος δεν ξέρει πάντα τα περισσότερα,
ο πιο μορφωμένος δεν είναι και ο πιο καλλιεργημένος,
δεν κερδίζει πάντοτε ο καλύτερα πληροφορημένος.
Διδάσκει και η ζωή… και μάλιστα πολύ.
Από το βιβλίο του Jorge Bucai “Από την Άγνοια στη Σοφία
Σ’ ένα τρένο κάθονται μαζί, ο ένας απέναντι από τον άλλον, ένας διάσημος βιολόγος με διεθνή βραβεία, κι ένας σχεδόν αγράμματος αγρότης της περιοχής. Ο πρώτος, φοράει ένα άψογο επίσημο κοστούμι, σε σκούρο γκρι’ ο άλλος, ένα φθαρμένο αλλά καθαρό παντελόνι για τη δουλειά στα χωράφια. Ο επιστήμονας έχει γύρω του βιβλία, ενώ ο επαρχιώτης ένα μικρό μπογαλάκι με ρούχα.
«Θα διαβάσετε όλα αυτά τα βιβλία στο ταξίδι;» ρωτάει ο χωρικός.
«Όχι, αλλά ποτέ δεν ταξιδεύω χωρίς αυτά» αποκρίνεται ο βιολόγος.
«Και πότε θα τα διαβάσετε;»
«Τα έχω διαβάσει… και όχι μόνο μια φορά.»
«Και δεν τα θυμάστε;»
«Τα θυμάμαι, όπως κι άλλα, πολύ περισσότερα…»
«Τρομερό!!! Και για τι πράγμα μιλάνε αυτά τα βιβλία;»
«Για ζώα…»
«Τυχεροί θα είναι οι γείτονές σας, που έχουν κοντά έναν κτηνίατρο…»
«Δεν είμαι κτηνίατρος’ είμαι βιολόγος.»
«Ααααα!!! Και σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά που ξέρετε αφού δεν γιατρεύετε ζώα;»
«Για να ξέρω. Να ξέρω όλο και περισσότερα… Να ξέρω περισσότερα από κάθε άλλον.»
«Κι αυτό σε τι χρησιμεύει;»
«Κοιτάξτε… Θα σας δείξω, και με την ευκαιρία θα κάνουμε πιο παραγωγικό αυτό το ταξίδι. Ας υποθέσουμε ότι βάζουμε ένα στοίχημα. Ας πούμε ότι για κάθε ερώτηση που σας κάνω σχετικά με ζώα και δεν ξέρετε να μου απαντήσετε, θα μου δίνετε ένα πέσο. Και για κάθε ερώτηση που θα μου κάνετε εσείς σχετικά με ζώα κι εγώ δεν θα ξέρω να σας απαντήσω, θα σας δίνω, ας πούμε, εκατό πέσος…
Παρόλη τη διαφορά της χρηματικής αποζημίωσης, οι γνώσεις μου θα συμβάλουν να γείρει υπέρ μου η πλάστιγγα, και στο τέλος του ταξιδιού θα έχω κερδίσει και λίγα χρήματα.»
Ο χωρικός σκέφτεται, σκέφτεται… Κάνει λογαριασμούς με το νου του και με τη βοήθεια των δαχτύλων του.
Τελικά λέει:
«Είστε βέβαιος;»
«Απολύτως» απαντάει ο βιολόγος.
Ο άνθρωπος με τις χωριάτικες βράκες χώνει το χέρι στην τσέπη και βγάζει ένα κέρμα του ενός πέσο (ένας χωρικός ποτέ δεν στοιχηματίζει εάν όεν έχει να πληρώσει).
«Ν’ αρχίσω εγώ πρώτος;» ρωτάει ο χωρικός.
«Αρχίστε» απαντάει με άνεση ο βιολόγος.
«Για ζώα;»
«Για ζώα…»
«Αοιπόν… Ποιο είναι το ζώο που έχει πούπουλα αλλά δεν γεννάει αβγά, όταν γεννιέται έχει δυο κεφάλια, τρέφεται μονάχα με πράσινα φύλλα και πεθαίνει όταν του κόψεις την ουρά;»
«Τι;» ρωτάει ο βιολόγος.
«Ρωτάω πώς λέγεται το ζώο που έχει πούπουλα αλλά δεν γεννάει αβγά, όταν γεννιέται έχει δυο κεφάλια, τρέφεται μονάχα με πράσινα φύλλα και πεθαίνει όταν του κόψεις την ουρά.»
Ο επιστήμονας μένει άναυδος και δείχνει συλλογισμένος.
Αμίλητος, ψάχνει μανιωδώς στη μνήμη του τη σωστή απάντηση…
Περνούν τα λεπτά.
Τότε, βρίσκει το θάρρος να ρωτήσει:
«Μπορώ να χρησιμοποιήσω τα βιβλία μου;»
«Φυσικά!» απαντάει ο αγρότης.
Ο άνθρωπος της επιστήμης αρχίζει ν’ ανοίγει τον ένα τόμο μετά τον άλλον, ψάχνει στα ευρετήρια, κοιτάζει τις φωτογραφίες… Μετά, βγάζει ένα χαρτί και κρατάει σημειώσεις.
Ύστερα κατεβάζει από το ράφι μια τεράστια βαλίτσα και βγάζει από μέσα τρία χοντρά βιβλία που τα συμβουλεύεται.
Έχουν περάσει δύο ώρες και ο βιολόγος εξακολουθεί να ξεφυλλίζει βιβλία, να ψάχνει και να μουρμουρίζει ενώ κάνει ακατανόητα σχήματα στο σημειωματάριό του.
Τελικά, από τα μεγάφωνα ανακοινώνουν ότι το τρένο φτάνει στον σταθμό. Ο βιολόγος επιταχύνει, ενώ λαχανιάζει ταραγμένος. Δεν τα καταφέρνει. Όταν το τρένο κόβει ταχύτητα, ο επιστήμονας βάζει το χέρι στην τσέπη, βγάζει ένα κολλαριστό χαρτονόμισμα των εκατό πέσος και λέει στον χωρικό:
«Κερδίσατε… Ορίστε.»
Ο χωρικός σηκώνεται όρθιος, παίρνει το χαρτονόμισμα, το κοιτάζει ικανοποιημένος και το χώνει στην τσέπη.
«Ευχαριστώ» του λέει, και παίρνοντας το δισάκι του πάει να φύγει.
«Περιμένετε, περιμένετε» τον σταματάει ο βιολόγος. «Ποιο είναι αυτό το ζώο;»
«Ααααα… Ούτε εγώ το ξέρω…» λέει ο αγρότης. Και χώνοντας πάλι το χέρι στην τσέπη, βγάζει το ένα πέσο και το δίνει στον επιστήμονα, λέγοντας: «Ορίστε ένα πέσο. Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία, κύριε…»
Όποιος διαπράττει το σφάλμα να υπότασει το βλέμμα του στην αντίληψη του για τον κόσμο μια μέρα θα καταλήξει, αναπότρεπτα να τρώει τον κατάλογο αντί για το δείπνο .
Gregory Bateson .
* Και ξεκιναω με έναν αστείο τίτλο:
Ανθρωποκυνηγητό για ένα άλογο που τρέχει ελεύθερο στη Θεσσαλονίκη!
Μα, ανθρωποκυνηγητό για άλογο; Το βρίσκω εντελώς απάνθρωπο αλλά και παρ-άλογο.
Το θέμα προσφέρεται για λογοπαίγνια και το έθεσα (σε πρόγευση) χτες στο Φέισμπουκ και το Τουίτερ, απ’ όπου σταχυολογώ μερικά έξυπνα που γράφτηκαν, όπως ότι:
– είναι ιπποκριτικό
– αν ήταν Κένταυρος το άλογο, ο τίτλος δικαιολογείται
– τι ανθρωποκυνηγητό και πράσινα άλογα;
– κάποιος αναρωτήθηκε μήπως πρόκειται για κανέναν Βουκεφάλα που ξέμεινε απο τα συλλαλητήρια, ενώ
– μόνο ιππάνθρωποι θα εξαπολύανε ανθρωποκυνηγητό για άλογο!
Πηγή : sarantakoswordpress.com
Γιατί επιτίθενται στην Δόμνα Μιχαηλίδου;
Σάββατο 27 Ιουλίου 2019,
Του Σάκη Μουμτζή
Μα, επειδή είναι γυναίκα, θα μπορούσαμε να πούμε, προσεγγίζοντας την υπόθεση σε πρώτο επίπεδο. Αυτόν που ανέλαβε την ευθύνη για την εκφορά της επίμαχης φράσης—τον κ.Απόστολο Δοξιάδη—δεν τον ακούμπησαν. Η κυρία Δ.Μιχαηλίδου ήταν εύκολος στόχος.
Όμως αυτή η εξήγηση δεν αρκεί. Καλύπτει επιφανειακά το θέμα. Ας προσπαθήσουμε να το δούμε λίγο βαθύτερα.
Η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου διαθέτει έναν συνδυασμό χαρισμάτων που σκοτώνει κάθε Συριζαίο. Είναι νέα, μορφωμένη, όμορφη, χαμογελαστή. Είναι φεγγαρόφωτη.
Αυτή η παρουσία με αυτά τα χαρακτηριστικά κατεδαφίζει πλήρως το συριζαϊκό πρότυπο για τις γυναίκες, που το υποστήκαμε επί 54 μήνες.
Κατεδαφίζει πλήρως το πρότυπο που έχει η σύνολη Αριστερά για την γυναίκα.
Ως γνωστόν αυτός ο πολιτικός χώρος παράγει μιζέρια, θυμό, φθόνο, αγανάκτηση. Όλοι είναι «δυσκοίλιοι» και θυμωμένοι. Αγέλαστοι.
Γυναίκες και άντρες. Επιθετικοί, δεν έχουν να πουν μια καλή κουβέντα για κάποιον που δεν είναι ομοϊδεάτης τους.
Την αισθητική όλης αυτής της κατάστασης την είδαμε να απεικονίζεται στην απελθούσα βουλή. Σαγιονάρες, ταγάρια, αραλίκι στους καναπέδες, κακογουστιά.
Αυτοί οι άνθρωποι απεχθάνονται από την ιδεολογία τους κάθε τι που λάμπει, που παράγει πλούτο, που κάνει την ζωή των ανθρώπων καλύτερη και ευκολότερη.
Λένε πως αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία, αλλά τελικά θέλουν μια κοινωνία χαμηλού μέσου όρου. Έτσι νομίζουν πως διαιωνίζουν την κυριαρχία τους.
Και όλα αυτά στο όνομα της υπεράσπισης των κατατρεγμένων και καταφρονεμένων, τους οποίους βέβαια όταν γίνονται εξουσία είτε λησμονούν είτε καταδιώκουν.
Η μιζέρια έχει εισχωρήσει στο δέρμα τους. Είναι δεύτερη φύση τους. Προτιμούν ο Βοτανικός να παραμείνει ένας σκουπιδότοπος, παρά να ανεγερθεί ένα γήπεδο με το εμπορικό του κέντρο.
Η στάση τους υπαγορεύεται από τον φθόνο. Να μην βγάλει λεφτά ο επενδυτής και όλο το οικονομικό κύκλωμα που θα δραστηριοποιηθεί. Η δαιμονοποίηση του πλούτου.
Προτιμούν το Ελληνικό να στέκεται ακίνητο και να υπόκειται την φθορά του χρόνου, παρά η ανάπλαση του να μετατρέψει την περιοχή σε μια Ελληνική Ριβιέρα.
Γιατί μισούν την Ριβιέρα και ό,τι αυτή συμβολίζει.
Η ανηθικότητα αυτής της στάσης των αριστερών βρίσκεται στο γεγονός πως με την κοσμοαντίληψη τους, τελικά στρέφονται εναντίον των απλών πολιτών που δεν μπορούν να απολαύσουν και να χαρούν τις αναβαθμισμένες περιοχές. Τους καρπούς της ανάπτυξης.
Βέβαια, οι ηγέτες της Αριστεράς έχουν το «ηθικό» δικαίωμα να μένουν στο Μανχάταν ή σε πεντάστερα ξενοδοχεία του εξωτερικού.
Τα πούρα και η γκλαμουριά όταν αφορούν τους εαυτούς τους, δεν έχουν ταξικό πρόσημο. Αποκτούν, όταν αφορούν τους πολλούς.
Με αυτήν την νοοτροπία, είναι πολύ λογικό, περιπτώσεις σαν της κυρίας Δόμνας Μιχαηλίδου να τους αποσυντονίζουν. Αποτελούν το κόκκινο πανί για την αριστερή, μαραγκιασμένη ψυχή τους.
Συμπερασματικά, η κυρία Μιχαηλίδου συνεχίζεται να δέχεται επιθέσεις για κάτι που αποδεδειγμένα δεν είπε. Αυτό σημαίνει πως την είχαν «στημένη». Αφορμή έψαχναν για τους λόγους που προανέφερα.
Και αν τελικά δεν είπε αυτή την επίμαχη φράση, δεν πειράζει. Θα μπορούσε να την είχε πει.
Εννοείται, πως είμαστε με την κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, μια μορφωμένη, νέα και όμορφη κοπέλα. Μα πάνω απ΄όλα αυτά, με ένα πλατύ χαμόγελο.
«Εμπρός να τελειώνουμε με τους κακομούτσουνους !» ( Μπορίς Βιάν).
«Σκοτώσαμε τον Θεό και ορφανέψαμε»
Του Νικου Παπαχρηστου
«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς. Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…
«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες…», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος
Δε γελάω συχνά, κύριε, όπως μπορείτε να αντιληφθείτε από τον αέρα της όψης μου. Παρ’ όλ’ αυτά, διατηρώ το προνόμιο να γελάω όποτε μ’ ευχαριστεί.
Αλέξανδρος Δουμάς