Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τοποθεσία παρασκευης:Σκούρτα .

Έχει προηγηθεί η παραγωγή τυριού και με το τυρόγαλο φτιάχνεται ο ανθότυρος

Συχνά αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο συνάνθρωποί μας που θεωρούμε ότι έχουν δυνατότητες, “σαμποτάρουν” τις προοπτικές επιτυχίας τους. Η απάντηση είναι απλή. Όλοι μας, όσες δυνατότητες και όσο ταλέντο και αν διαθέτουμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια κοινή καθημερινή πραγματικότητα: τις αρνητικές σκέψεις. Πρόκειται για προσωπικές ερμηνείες γεγονότων και συμπεριφορών που στερούνται αισιόδοξης εκτίμησης και προκαλούν, μεταξύ άλλων, άγχος, ενοχές και διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας. Συλλογιστείτε, λόγου χάρη, το ακόλουθο.

Η σκηνή φαίνεται μεγάλη. Οι προβολείς πέφτουν πάνω σου. Νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν και την καρδιά σου να τρέχει ασταμάτητα. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι: “Θα ξεχάσω ό,τι θέλω να πω. Θα μπερδευτώ και θα γίνω ρεζίλι”. Είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχετε βρεθεί σε παρόμοια θέση. Ο ομιλητής του παραδείγματός μας αγχώνεται όχι επειδή γνωρίζει με βεβαιότητα ότι δεν θα τα καταφέρει, αλλά επειδή σκέφτεται ότι ίσως αποτύχει στα μάτια των άλλων. Η καταστροφή κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του.

Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Όλοι μας έχουμε αρνητικές σκέψεις. Κάθε μέρα. Πάρτε ακόμη μία βαθιά ανάσα. Όλοι μας μπορούμε να τις διαχειριστούμε. Κάθε μέρα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια και μοναδική δεξιότητα. Αν την κατακτήσουμε, θα μπορέσουμε να εξελιχθούμε ως άνθρωποι. Και δεν είναι άλλη από τη δεξιότητα του αναστοχασμού, του εσωτερικού διαλόγου, κοινώς, που επιλέγουμε να κάνουμε με τον εαυτό μας με σκοπό να τον κατανοήσουμε καλύτερα. Όπως πολλές δεξιότητες, έτσι και ο αναστοχασμός θέλει επιμονή και υπομονή. Όσο πιο συχνά και συνειδητά τον χρησιμοποιούμε, τόσο πιο απαραίτητος και φυσικός γίνεται.

Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι οι πιο συχνές αρνητικές σκέψεις που κάνουμε στην καθημερινότητά μας και πώς μπορούμε να τις διαχειριστούμε:

Προσκόλληση στη Λεπτομέρεια

Αγαπημένη λεπτομέρεια! Πόσο συχνά χαιρόμαστε με τα θετικά σχόλια συναδέλφων για το έργο μας, μέχρι που να εμφανιστεί ένα και μόνο σχόλιο με πιο κριτική διάθεση και να μας οδηγήσει στο μονοπάτι των εμμονικών αρνητικών σκέψεων για μέρες;

Ασπρόμαυρη Ταινία

Είναι γνωστόν τοις πάσι: αν ο προϊστάμενος μας κάνει αρνητική αξιολόγηση σε έναν τομέα της εργασίας μας, συχνά βασανίζουμε τον εαυτό μας αμφισβητώντας τις ικανότητές μας σε όλους τους τομείς. Ή άσπρο ή μαύρο. Το γκρι δεν είναι στις επιλογές μας…

Γενικολογία

Αν μας τύχει κάτι μια φορά που δεν συμβαδίζει με τις προσδοκίες μας, τείνουμε να σκεφτούμε “πάντα σε μένα”.

Αμφισβήτηση του Θετικού

Πόσο δύσκολα αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας προσωπικές επιτυχίες; Αμφισβητούμε τις δυνατότητές μας και διαχειριζόμαστε με αμηχανία φιλοφρονήσεις και θετική ανατροφοδότηση. Συχνά, στην απάντησή μας, υποβιβάζουμε τη συμβολή μας στην πραγμάτωση μιας επιτυχίας και, εν τέλει, την ίδια μας την αξία.

Όπως πολλές δεξιότητες, έτσι και ο αναστοχασμός θέλει επιμονή και υπομονή. Όσο πιο συχνά και συνειδητά τον χρησιμοποιούμε, τόσο πιο απαραίτητος και φυσικός γίνεται.

Καταστροφολογία

Όπως ο ομιλητής του παραδείγματός μας, προϊδεάζουμε τον εαυτό μας για την αρνητική έκβαση ενός γεγονότος, δίχως να έχουμε την υποστήριξη χειροπιαστών στοιχείων.

“Θα Έπρεπε”

Τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, όλοι μας πέφτουμε στην παγίδα του “θα έπρεπε”. “Θα έπρεπε να μην είχα αντιδράσει έτσι”, “θα έπρεπε να είχα πει αυτό ή εκείνο”. Αρνητικές σκέψεις. Από τα πιο μικρά στα πιο μεγάλα ζητήματα. “Είμαι 40, θα έπρεπε να είχα κάνει οικογένεια”, “είμαι γυναίκα, θα έπρεπε να είχα κάνει παιδιά” και ούτω καθεξής.

Ενοχοποίηση

Ειδικά στις διαπροσωπικές σχέσεις, η ενοχοποίηση μας χτυπάει συχνά την πόρτα. Πόσο συχνά κατηγορούμε τον εαυτό μας για κάτι που, πιθανώς, να μην μπορούμε να ελέγξουμε εξ ολοκλήρου από μόνοι μας; Με τον τρόπο αυτό, απομακρυνόμαστε από τις αιτίες των προκλήσεων που μας περιβάλλουν και ξεχνάμε ότι η λύση κρύβεται στη συνεργασία.

Μπροστά σε αυτές, αλλά και άλλες πολλές, καθημερινές αρνητικές σκέψεις, πώς μπορεί η ανάπτυξη της δεξιότητας του αναστοχασμού να μας βοηθήσει συγκεκριμένα; Ακολουθώντας τα παρακάτω 5 βήματα, μπορούμε να αρχίσουμε να εκπαιδεύουμε το μυαλό μας σε μια διαφορετική, πιο θετική και αισιόδοξη, νοοτροπία.

Βήμα 1

Πάρτε ένα χαρτί και ένα μολύβι. Ναι. Είναι διαφορετικό να σκεφτόμαστε κάποια πράγματα και διαφορετικό να τα καταγράφουμε. Γράψτε τις πιο συχνές αρνητικές σας σκέψεις και σχολιάστε με ρεαλισμό ό,τι σας σαμποτάρει. Κάντε αυτήν την άσκηση καθημερινά και δείτε τι μοτίβα θα προκύψουν.

Βήμα 2

Χρησιμοποιήστε την ενσυναίσθηση και για τον εαυτό σας. Όταν παρηγορείτε και συμβουλεύετε μία φίλη ή έναν φίλο σας, μιλάτε με ρεαλισμό, συμπόνια και υποστήριξη. Κάντε το ίδιο και για τον εαυτό σας, όχι μονάχα για τους άλλους.

Βήμα 3

Μάθετε από τις αποτυχίες σας (ή τις αρνητικές σας σκέψεις). Αναρωτηθείτε και καταγράψτε τι δεν πήγε καλά, αλλά και τι πήγε. Σκεφτείτε τι θα μπορούσατε να κάνετε έτσι ώστε, την επόμενη φορά, να έχετε το αποτέλεσμα που επιθυμείτε. Δείτε την αποτυχία (και την αρνητική σκέψη) σαν ευκαιρία μάθησης και γνώσης του εαυτού σας.

Βήμα 4

Όταν είμαστε παγιδευμένοι σε έναν κυκεώνα αρνητικών σκέψεων, ένας τρόπος για να ξεφύγουμε είναι να αναζητήσουμε τη θετική ανατροφοδότηση ανθρώπων που εμπιστευόμαστε. Θα μας προσφέρουν μια διαφορετική οπτική, θα μας συμβουλέψουν για το πού χρειαζόμαστε περισσότερη δουλειά και για το πού τα πάμε καλύτερα από ό,τι πιστεύαμε.

Βήμα 5

Δώστε προσοχή στη γλώσσα που χρησιμοποιείτε όταν κάνετε εσωτερικό διάλογο. Είναι συχνές οι ακραίες δηλώσεις και οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί; Σκεφτείτε πώς μπορείτε να αντικαταστήσετε την αρνητική γλώσσα με θετικές προτάσεις. Αντί, λόγου χάρη, ο ομιλητής του παραδείγματός μας να πει “θα ξεχάσω ό,τι θέλω να πω, θα μπερδευτώ και θα γίνω ρεζίλι”, θα μπορούσε να πει “ευτυχώς που είμαι καλά προετοιμασμένος και μπορώ να αντιμετωπίσω ό,τι απρόοπτο συμβεί πάνω στη σκηνή”.

Γιατί τα απρόοπτα πάντα συμβαίνουν. Στόχος μας, λοιπόν, δεν πρέπει να είναι πώς θα τα αποφύγουμε, αλλά πώς θα τα διαχειριστούμε. Πώς θα διαχειριστούμε, εν τέλει, την ίδια μας τη ζωή.

Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι στο μνημείο στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη, στο άγαλμα του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, υπάρχουν δίπλα στην προτομή του λαξευμένα δύο «παράξενα» αγάλματα – ο Ρώσος Κλήμης Βορόσιλοφ, στρατιωτικός και πολιτικός της Σοβιετικής Ένωσης, με τον υψηλότερο στρατιωτικό βαθμό, και ο Μιχαήλ Φρούνζε, στρατιωτικός, πολιτικός και πρέσβης που μετέφερε τα πρώτα 1.400.000 χρυσά ρούβλια από την Μόσχα στην Τουρκία το 1921.

Με την τεράστια, χρηματική και στρατιωτική βοήθεια των 11.000.000 χρυσών ρουβλίων και τα χιλιάδες στρατιωτικά όπλα της Σοβιετικής Ένωσης μπόρεσαν οι Τούρκοι να σταματήσουν την προέλαση του Ελληνικού Στρατού στην Μικρασιατική εκστρατεία.

Τα δύο αυτά γλυπτά τοποθετήθηκαν εκεί με τις προσωπικές οδηγίες του Κεμάλ Ατατούρκ. Το μνημείο αυτό είναι το σύμβολο της Τουρκικής Δημοκρατίας και εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1928. Στη βάση του, που έχει ύψος 11 μέτρα, δείχνει τους ανθρώπους-κλειδιά που πήραν ενεργό μέρος και βοήθησαν στην εδραίωση της σύγχρονης Τουρκίας.

Πηγή: Δημήτρης Λασκαρογλου

Ο Αδόλφος Χίτλερ

Οι New York Times αποκαλύπτουν έκθεση με στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η ναζιστική Γερμανία μοίρασε μέρος από το χρυσό που άρπαξε από χώρες που κατείχε, σε χώρες που συνεργάστηκαν ή κράτησαν στάση ουδετερότητας και την διευκόλυναν. Μεταξύ αυτών και η Τουρκία.

Πηγή: news247

Η Γερμανία αντιμέτωπη ξανά με το σκοτεινό ναζιστικό παρελθόν της. Κι αυτή τη φορά το επώδυνο για το Βερολίνο “φλας μπακ”, γίνεται από τις ΗΠΑ. Οι New York Times αποκαλύπτουν έκθεση που θα δημοσιοποιηθεί την Τρίτη, στην οποία υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η ναζιστική Γερμανία μοίρασε μέρος από το χρυσό που άρπαξε από χώρες που κατείχε σε χώρες που συνεργάστηκαν ή κράτησαν στάση ουδετερότητας και την διευκόλυναν. Μεταξύ αυτών και η Τουρκία!

Όπως αναφέρει το Militaire.gr, σύμφωνα με το προσχέδιο της έκθεσης που αποκαλύπτουν οι New York Times “μεγάλο μέρος του λεηλατημένου πλούτου κατευθύνθηκε μέσω της Ελβετίας για να πληρώσει άλλα ουδέτερα κράτη για ζωτικές προμήθειες και διευκολύνσεις που στήριξαν τον στρατό του Χίτλερ τα τελευταία χρόνια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου”.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των Αμερικανών, ο χρυσός που μοιράστηκε προερχόταν σε μεγάλο ποσοστό από τα θύματα του Ολοκαυτώματος. Οι χώρες που επωφελήθηκαν σύμφωνα με τα στοιχεία ήταν σίγουρα η Τουρκία, η Πορτογαλία και η Ισπανία.

Πριν καν δημοσιευθεί η τελική έκθεση των 200 σελίδων, έχει προκαλέσει συζητήσεις τόσο εντός όσο και εκτός των ΗΠΑ. Εβραϊκές ομάδες και άλλοι που εμπλέκονται σε νομικές διαμάχες με την Ελβετική Κυβέρνηση και τις τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας ,ανησυχούν ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προσπαθεί να “καλύψει” την Ελβετία.

Αμερικανοί διπλωμάτες προσπαθούν εδώ και χρόνια να εκτονώσουν την ελβετική οργή για μια έκθεση του 1997 που περιέγραφε με λεπτομέρειες πώς η Ελβετία βοήθησε τον Χίτλερ και ανέστειλε τις προσπάθειες να ανακτήσει το κλεμμένο χρυσό των Ναζί μετά την παράδοση της Γερμανίας.

Σύμφωνα με τη νεότερη έκθεση που θα δημοσιοποιηθεί την Τρίτη, περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια σε λεηλατημένο ναζιστικό χρυσό, -αξίας 2,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων σήμερα- χρησιμοποιήθηκαν για να πληρώσουν οι Γερμανοί, την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Σουηδία και την Τουρκία για πολεμικό υλικό . Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «τα τρία τέταρτα του ποσού αυτού μεταφέρθηκαν από τη Γερμανία μέσω της Ελβετικής Εθνικής Τράπεζας».

Οι λεπτομέρειες της έκθεσης για την προέλευση του χρυσού είναι ανατριχιαστικές: χρυσός αξίας περίπου 40 εκατομμυρίων δολαρίων, βρίσκεται στον λογαριασμό «Melmer Account», που φέρει το όνομα του αξιωματικού των SS που τον διαχειριζόταν. Οι ράβδοι χρυσού που προέρχονται από χρυσά δόντια θυμάτων του ολοκαυτώματος και από τα κοσμήματα τους!

Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι δύο μεγάλες γερμανικές τράπεζες, η Dresdner Bank και η Deutsche Bank, πούλησαν χρυσό από τον λογαριασμό Melmer στην Τουρκία για να προμηθεύσουν τη Γερμανία με σκληρό νόμισμα. Καμία από τις τράπεζες δεν έχει κατονομαστεί στη διαδικασία κατηγορίας κατά των ελβετικών τραπεζών ούτε έχει συμμετάσχει σε διαπραγματεύσεις για αποζημίωση θυμάτων. Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή φαίνεται να περιλαμβάνει τις δύο τράπεζες, οι οποίες έχουν σημαντικές δραστηριότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, σε αντίθεση με την Ελβετία, οι περισσότερες από τις άλλες «ουδέτερες» χώρες – ειδικά η Σουηδία – εκπλήρωσαν τις μεταπολεμικές τους συμφωνίες για να αποπληρώσουν το χρυσό και ένα μέρος άλλων περιουσιακών στοιχείων που διέθεταν στο τέλος του πολέμου.

Ο πυρήνας της νέας έκθεσης είναι στο πώς οι «ουδέτεροι» βοήθησαν τον Χίτλερ και πόσα κέρδισαν. Τα αποθέματα χρυσού της Τουρκίας, για παράδειγμα, από 27 τόνους πριν τον πόλεμο έφθασαν σε 216 τόνους στο τέλος του πολέμου .

Πρώτη είδηση :

Η ΔΕΗ αναμένεται να προχωρήσει σε κατάσχεση περιουσίας μεγαλοϊδιοκτήτη, ο οποίος οφείλει στην Επιχείρηση 24.000 ευρώ. Ο συγκεκριμένος πολίτης, παρότι έχει βίλα 1.400 τ.μ. στην Κηφισιά, ήταν στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο για τρία χρόνια και δεν πλήρωνε. Όπως έκανε γνωστό ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κωστής Χατζηδάκης τα 800 εκατ. από τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΗ τα οφείλουν 60.000 άνθρωποι οι οποίοι είναι πλούσιοι και εντάσσονται σε παρόμοιες κατηγορίες.

Δεύτερη είδηση:

Στην ανάκληση αποφάσεων έκδοσης συντάξεων που έφταναν μέχρι και τις 24 χιλ. ευρώ το μήνα, προχώρησε ο υπουργός Εργασίας μετά τη διαπίστωση της εκτεταμένης στρέβλωσης του νόμου Κατρούγκαλου, εξαιτίας της μη πρόβλεψης για ανώτατο πλαφόν. «Το ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα» ανέφερε ο κ. Βρούτσης και επισήμανε ότι την ίδια στιγμή επιβαλλόταν στη πλειονότητα των συνταξιούχων μειώσεις στις συντάξιμες αποδοχές τους.

Κείνο το καλοκαίρι, στην ηλεκτροφώτιστη λουτρόπολη, η μικρούλα Τζένη έφερνε την ομορφιά των δεκάξι της χρόνων, την πρώιμη κοκεταρία της, τ’ ασημένιο της γέλιο. Έφερε όμως και τη δασκάλα της, που ήταν, όπως όλες οι Εγγλέζες μίσσες, ψηλή, ξεραγκιανή και σεμνότυφη σαν ξουρισμένος πάστορας. Λουτρά θα έκαναν μόνο η μαμά της, η κυρία Χατζηγιάννη και η θεία της―άλλη γεροντοκόρη αυτή― που είχαν πιαστεί από την τανάλια της αρθρίτιδας. Η Τζένη και η μις Γουότσον θα έκαναν μόνο εκδρομές στα γύρω, θα ψάρευαν σπάρους με το καλαμίδι και θα διάβαζαν τους τόμους του «Τιτ-Μπιτς» και άλλων περιοδικών, που τους φύλαγαν από τον περασμένο χειμώνα.

Η οικογένεια Χατζηγιάννη επήρε τα καλύτερα δωμάτια του ξενοδοχείου, στο πρώτο πάτωμα, με τη βεράντα ανοιχτή στη θάλασσα. Εκεί η Τζένη, ξαπλωμένη σε μια σεζ-λογκ, άκουγε τη δασκάλα της να διαβάζει και να εξηγεί την ατέλειωτη «Ιστορία της Αγγλίας». Τη στιγμή που ήταν έτοιμη να χασμουρηθεί, άκουσε μια φωνή από κάτω, από το δρόμο:

― Αγωγιάτη θέλετε, κυρίες;… Έχουμε ζα καλά, βασταγερά… ξέρουμε όλα τα κατατόπια…

Η Τζένη σηκώθηκε κι ήρθε στη ράμπα. Κείνος που μιλούσε ήταν ένας νέος χωριάτης, έφηβος ακόμη, ντυμένος με τη ντρίλινη φορεσιά του τόπου. Έστεκε ταπεινά, κρατώντας με το ‘να χέρι το κασκέτο του και με τ’ άλλο το σκοινί ενός γαϊδάρου. Κοιτάζοντας επάνω, περίμενε την απάντηση. Ήταν όμορφο αγόρι, μελαχρινό, με μάτια σα μαύρα κεράσια και μαλλιά σγουρά… Στο μυαλό της Τζένης άστραψε μια ιδέα.

― Είσαι αγωγιάτης… συστηματικός; ρώτησε.

Ο έφηβος χαμογέλασε. «Νούκου τε καταλάβ», μουρμούρισε αρβανίτικα, σηκώνοντας τους ώμους.

― Δηλαδή, σε ξέρουνε στο ξενοδοχείο; εξήγησε η κοπέλα.

― Εμένα;… Ρωτήστε! Ο Μήτσος, πέστε… Ούλο το χωριό με ξέρει… Έχουμε πάντα ζα εμείς!…

Η μις Γουότσον είχε διακόψει την ανάγνωση, και θυμωμένη στριφογύριζε στο πλιαν της.

― Τι θα κάνεις, Τζένη; ρώτησε η κυρία Χατζηγιάννη την κόρη της.

― Δεν είπαμε ν’ ανεβαίνουμε στα βουνά, μαμά; Λοιπόν κοιτάχτε (έδειξε τους λόφους πίσω από το χωριό.) Πώς θ’ ανεβαίνουμε αυτά τα κατσάβραχα;… Θα πάρω αγωγιάτη.. Πάω να ρωτήσω το Μετρ ντ’ Οτέλ, αν τόνε ξέρει αυτόνε.

Ύστερ’ από λίγο, η Τζένη ήταν στο δρόμο. Δροσερή μέσα στην πρωινή αλαφριά τουαλέτα της, χάιδευε τη ράχη του ζώου και κουβέντιαζε με το μικρό αγωγιάτη: Ναι, είχαν πάρει καλές πληροφορίες. Ο Μήτσος ήταν «γαϊδουριάρης» επιδέξιος. Αν και σχεδόν παιδί ακόμη, ήξερε όλα τα μονοπάτια, όλες τις κακοτοπιές και τα διάσελα… Πρώτα, τη δουλειά αυτή την έκαναν ο πατέρας του κι ο μεγάλος αδερφός του. Μα ο αδερφός του σκοτώθηκε στον Πόλεμο, ο πατέρας είχε γεράσει πια, τώρα πήρε τα ζωντανά αυτός και κυβερνούσε το σπίτι. «Αυτός πια είναι ο οικογενειάρχης, κυρία Χατζηγιάννη, είχε πει ο μετρ στη μητέρα της Τζένης. Είναι γνωστικό παιδί, δε μοιάζει τ’ άλλα, τ’ αρβανιτόμουτρα,… παρντόν!… Μπορείτε να ‘χετε απόλυτη εμπιστοσύνη.»

* * *

Την άλλη μέρα, πρωί, η Τζένη με τη δασκάλα της θα ‘καναν πρώτη εκδρομή στο Μεγάλο Χωριό, τον ανήφορο… Ντύθηκαν, ετοιμάστηκαν. Η Τζένη φόρεσε την άσπρη της λινέτα, την ιταλική της ψάθα, η μις Γουότσον ντύθηκε σαν Άγγλος εντομολόγος που βγαίνει να πλουτίσει τη συλλογή του και περίμεναν κάτω από το υπόστεγο του ξενοδοχείου… Και να ο Μήτσος. Ήρθε, σέρνοντας δυο γαϊδαράκους σήμερα: το χτεσινό κι άλλον ένα, όμοιο.

Είναι αδέρφια, εξήγησε σοβαρά. Ο Μπουρίκος κι ο Γιουρντής. Είναι μπινιάρια.

Η Εγγλέζα καταλάβαινε λίγο τα ρωμέικα, μα αυτή τη λέξη την άκουγε πρώτη φορά. ― «Γοτ χι σέι;» («Τι λέει;») ρώτησε τη Τζένη. Μα ούτε η Τζένη ήξερε, και τότε ο Μήτσος, περήφανος για τις γνώσεις του, εξήγησε ότι τα γαϊδουράκια ήταν δίδυμα, διχρονίτικα κι αγαπημένα. Ποτέ δε μάλωσαν σε ξένο αχερώνα, γιατί, απλούστατα, ο αχερώνας ήταν… δικός του, κι όλο το θυμάρι του βουνού. Ο αγωγιάτης ήταν ξυπνός, σβέλτος, έκανε μάλιστα ξεχωριστή εντύπωση στην Εγγλέζα, γιατί είπε πως της θύμιζε ένα αρχαίο άγαλμα, του Λυσίππου, που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Και τον κοίταζε με τα σταχτιά της μάτια, αρματωμένα με στρογγυλά ματογυάλια, περασμένα στ’ αυτιά.

Ο Μήτσος τις βοήθησε να καβαλικέψουν, πρώτα τη δασκάλα, έπειτα τη Τζένη. Κάνοντας το δεξί του χέρι σκάλα, την έπιασε με τ’ αριστερό από τη μασκάλη και χοπ! η Τζένη βρέθηκε μ’ ένα ανασήκωμα στη ράχη του Μπουρίκου. Για τη μις Γουότσον χρειάστηκε περισσότερη δουλειά, μα τέλος το βρετανικό της υποκείμενο κατόρθωσε να θρονιαστεί στο σαμάρι του Γιουρντή.

― Εσύ, Μήτσο; ρώτησε μ’ ενδιαφέρον η Τζένη.

― Εγώ; με τούτα! Έδειξε με τη λιανή βέργα τα πόδια του και ξεκίνησαν. Η κυρία μητέρα και η κυρία θεία παρακολουθούσαν το ξεκίνημά τους από τη βεράντα κι έριχναν συμβουλές:

― Τζένη, φρόνιμα!… Μις Γουότσον, γκουτ μπάι!…

Από τις άλλες βεράντες κι από τα παράθυρα, άλλοι παραθεριστές εκοίταζαν το πρωινό θέαμα, που είχε αρκετή γραφικότητα και άκουγαν τα γέλια της μικρής Τζένης, τις διαβεβαιώσεις της δασκάλας και τα ξεφωνητά του Μήτσου:

― Άι, Μπουρίκο!…Άι, Γιουρντή!… Λά’ξ!… λά’ξ!…

Πήραν το μονοπάτι, ανάμεσα στα τελευταία σπίτια του χωριού και στρίψανε, ανηφορίζοντας. Περνούσαν μέσ’ από ελιές, συκιές, μυγδαλιές, αφήνοντας δεξιά κι αριστερά καταπράσινα αμπέλια, με τις δραγασιές τους και την άσπρη σημαιούλα ψηλά, να τρεμοπαίζει στο καλάμι του δραγάτη. Κάποια συννεφάκια μαλάκωναν την πύρα του ήλιου. Πουλάκια του Θεού, κορυδαλλοί ένα πλήθος, ανέβαιναν κελαηδώντας στο πρωινό φως. Μοσκοβολούσε γύρω το φλισκούνι, η αλυγαριά, η ανθισμένη κάπαρη…

Τα γαϊδουράκια σκαρφάλωναν στο στριφτό δρόμο, κι ο αγωγιάτης ακολουθούσε πατώντας στέρεα με τα χοντρά του παπούτσια, όλο καρφί και βιδέλο. Ήταν ευχαριστημένος που βρήκε τέτοιο αγώγι, και σφύριζε και παρακινούσε τα ζα του. Πότε πότε συναπαντιόταν με άλλους χωριανούς, που κατέβαιναν στο γιαλό, με τα ζα τους φορτωμένα φρούτα. «―Τσε μπεν, ωρέ Μήτσο;» «―Μιρ.» «―Πάντα μιρ!» Αντιχαιρετιόνταν σοβαροί και προσπερνούσαν. Η Εγγλέζα έκανε μια περιφρονητική γκριμάτσα, ακούγοντας τη γλώσσα των αρχαίων Πελασγών και τότε η Τζένη, για να την πειράξει, έλεγε στο Μήτσο πως θ’ αφήσει τ’ Αγγλικά για να μάθει τ’ αρβανίτικα, και πως θα τον πάρει δάσκαλό της, κι όλο ρώταγε το ‘να και τ’ άλλο. Η δεκαεξάχρονη καρδιά της πετούσε σαν πουλί, μέσα σε κείνη τη χλωρασιά…

Φτάσανε στο Μεγάλο Χωριό, ξεπέζεψαν, κάθισαν στο μαγαζάκι, ήπιαν φρέσκο γάλα, ξεκουράστηκαν. Ο Μήτσος, στο πηγάδι, πότιζε τα ζα του…

Στο γυρισμό, η μέση της Εγγλέζας έπαθε συφορές. Άμα φτάσανε στο ξενοδοχείο, εδήλωσε πως θα πάρει μπάνιο και θα πέσει στο κρεβάτι της. Την άλλη μέρα, συμπλήρωσε τη δήλωσή της, λέγοντας πως δεν της άρεσε καθόλου το σπορτ αυτό και ότι προτιμούσε να μένει στη βεράντα να κοιτάει τη θάλασσα. «Τη θάλασσα που αρχίζει από παντού, μα τελειώνει στην Αγγλία!»

* * *

― Μήτσο, θα πάμε μόνοι μας σήμερα στον περίπατο, είπε την παραπάνω μέρα η Τζένη στο μικρόν αγωγιάτη. Η «κυρά δασκάλα» είναι άρρωστη.

Ο Μήτσος πήγε να πετάξει από τη χαρά του, μα σα γνωστικό παιδί έκρυβε το συναισθήματά του κι ετοίμαζε τα ζα του και τα σαμάρια του. Τώρα θα πήγαινε κι αυτός καβάλα, πλάι σε κείνο το πλουσιοκόριτσο, που ήταν ―Παναγία μου!― τόσο όμορφο, τόσο καταδεχτικό, που δεν του φερνότανε σαν κυρά, μα σαν… πώς να το πει;.. να, σαν ξαδέρφη του!…

Όταν σε λίγο ξεκίνησαν, θαρρούσες πως και τα δυο γαϊδουράκια, τα «μπινιάρια», καταλάβαιναν κι αυτά την κρυφή χαρά του μικρού τους αφέντη, και βάλθηκαν να γίνουν Πήγασοι φτερωτοί.

― Γιατί τρέχουν έτσι σήμερα; ρωτάει η Τζένη.

― Να, γιατί χαίρονται, κυρία Τζένη, απαντάει ο ευτυχισμένος Μήτσος.

Λοιπόν, σήμερα ο Μήτσος έκανε θάματα: Σκαρφάλωσε σε μια θεόρατη συκιά, κι έκοψε μεταξόσυκα και τα πήγε της μικρής του κυρίας, επάνω σε πλατιά φύλλα, κει που ήταν καθισμένη, κοντά στην πηγή, και τον περίμενε… Της έκοψε μύγδαλα αφράτα, να τα τραγανίσει με τ’ άσπρα της δοντάκια… Της έφερε κι έναν πετροκάβουρα ―κοίτα, καλέ!― που τον έπιασε ζωντανό στο ρυάκι, ανάμεσα στα βότσαλα και στα ούμβρυα… Στο τέλος, ο Μήτσος κάθισε παράμερα και την κοίταζε… Την κοίταζε σιωπηλός, όλος μάτια, με το κασκέτο στο χέρι…

― Μήτσο, έλα πιο κοντά, γιατί κάθισες εκεί;

Κείνος δειλιάζει, τα χάνει: «―Ε, να προσέχω τα ζα», λέει τάχα, μα κοντοζυγώνει και κάθεται στα χόρτα…

― Μήτσο… θα με μάθεις, λοιπόν, αρβανίτικα;… Πώς το λένε το λουλούδι;

― Λιούλιε.

― Και το σταφύλι;

― Ρους.

Στέκεται μια στιγμή, κι ύστερα θεότρελη:

― Κι αν θέλουμε να πούμε… (τόνε κοιτάζει από κοντά, στα δυο κεράσια των ματιών), να πούμε: σ’ αγαπώ:…

Τα δυο κεράσια λάμψανε, σα χτυπημένα από ξαφνικόν ήλιο.

― Τε ντούα σα τι βντες! είπε ζωηρά.

― Τόσο πολύ είναι; γέλασε η Τζένη.

― Μα θα ‘πει: σ’ αγαπώ ως να πεθάνω!

Η Τζένη άφησε τα γέλια τώρα. Σώπασε κι έμεινε συλλογισμένη… Μέσα στη λαγκαδιά, δεν ακούγονταν παρά η νεροσυρμή που κατηφόριζε στα χαλίκια της ρεματιάς. Άξαφνα, η Τζένη σηκώθηκε:

― Μήτσο, να πάμε! Να γυρίσουμε! διάταξε το νεαρό αγωγιάτη.

Περνάει γρήγορα ο καιρός, οι βδομάδες. Οι περίπατοι αραιώνουν… Κοντεύει να τελειώσει η σεζόν. Άξαφνα, να πάλι, που την Εγγλέζα την πιάνουν οι ιδιοτροπίες της και αρνιέται να συντροφεύει τη μαθήτρα της. Η Τζένη αποφασίζει να πηγαίνει πάλι μόνη.

Είναι οι πρώτες χινοπωριάτικες μέρες. Ξεκινάνε. Όμως παράξενο: Σήμερα ο Μήτσος δε μοιάζει χαρούμενος. Είναι λίγος καιρός τώρα που ακολουθεί σιωπηλός, δε σφυρίζει σαν πρώτα, και στις ερωτήσεις της Τζένης απαντάει με λίγα λόγια…

Σήμερα παίρνουν άλλα μονοπάτια, ανηφορίζουνε σ’ άλλο διάσελο, ξεμοναχιάζονται.

―Τι ‘ναι κει; ρωτάει σε μια στιγμή η Τζένη, δείχνοντας κάτι σκοτεινό στ’ αστήθι του βουνού.

Ήταν ένα σπήλαιο με σταλαχτίτες. Η περιέργειά της κεντήθηκε ζωηρά. Θέλησε να το δει. Ξεπέζεψαν. Ο Μήτσος έδεσε τα ζα σ’ ένα δέντρο και ανέβηκαν. Στο στόμα της μικρής σπηλιάς η Τζένη στάθηκε θαμπωμένη από το εξαίσιο θέαμα. Μα ήταν κουρασμένη πια και κάθισε. Ο Μήτσος έστεκε ορθός αντικρύ της και την κοίταζε. Αν τα μάτια της μικρής ασυλλόγιστης δεν ήταν σκλαβωμένα από τους σταλαχτίτες, θα ‘βλεπαν πως ο μικρός αγωγιάτης είναι πολύ αλλιώτικος, χλωμός και πως τα μάτια του βγάζανε φλόγες.

― Μήτσο, πώς το λένε το μέρος τούτο; ρωτάει χωρίς να τόνε βλέπει.

― Σπηλιά του Καρίπη.

― Τι ήταν ο Καρίπης αυτός; Λέγε μου. Γιατί δε μιλάς σήμερα;

― Ο Καρίπης ήτανε ληστής… Μια μέρα, έκλεψε ένα κορίτσι, που δεν του το ‘διναν και το ‘φερε δω… Μα στερνά, ήρθαν οι δικοί της αρματωμένοι, τόνε κλείσανε στη σπηλιά και τόνε σκοτώσανε.

Τόνε κοιτάζει σαστισμένη.

― Και… το κορίτσι;

― Πρόφτασε κείνος και το ‘σφαξε, απαντάει σιγά.

Γίνεται σιωπή. Άξαφνα, ο Μήτσος ορμάει και πέφτει στα γόνατα, της πιάνει τα χέρια, τα πόδια, και της τα φιλεί γρήγορα, της φιλεί το φουστάνι, κάνει σαν τρελός:

― Αχ, Τζένη, τε ντούαI φωνάζει κλαίγοντας, τε ντούα σα τι βντες!

Τρομάρα την έπιασε, πετάχτηκε ορθή. Ο έφηβος στέκεται έτσι, γονατισμένος, με το κεφάλι στο χώμα, και τρέμει.

― Καλά, Μήτσο… καλά… Πάμε τώρα!… πάμε!… αργήσαμε… Θα φωνάζει η μαμά… σήκω, σε παρακαλώ, πάμε!…

Την ακολουθεί σαν αρνάκι. Καβαλικεύουν και φεύγουν. Στο δρόμο δε μιλούν. Και η μικρή φιλάρεσκη δε βλέπει την ώρα να φτάσει στο Ξενοδοχείο.

* * *

Ήταν η τελευταία εκδρομή της Τζένης αυτή. Ετοιμάζονται πια να φύγουν για το σπίτι τους, για την Αθήνα. Η Τζένη είναι όλη χαρά, γιατί θα ξαναβρεί τον κόσμο της: τις φιλενάδες της, το τένις, το Ωδείο… Αμ ο Μήτσος. Αυτός όλη τη νύχτα έστεκε σε κείνο το λόφο και κοίταζε τα φωτισμένα παράθυρά της. Το πρωί, παίρνει το Μπουρίκο του και πάει τάχα να βρει αγώγι, στην ταχτική του θέση, πίσω από τον κήπο του ξενοδοχείου.

Το παπόρι ήρθε· τα μπαούλα είναι φορτωμένα στη βάρκα· η παραλία ανάστατη. Η μαμά, η θεία, η δασκάλα είναι έτοιμες και φωνάζουν τη Τζένη:

― Τζένη! Τζένη!… πού είσαι;… Μα η Τζένη είναι κοντά στο Μήτσο, σε κείνη την ερημική γωνιά. Τόνε βλέπει που στέκεται άλαλος, χλωμός, με το κασκέτο στο χέρι, και τόνε λυπάται. Δε βρίσκει λέξη να του πει. Χαϊδεύει τα γαϊδουράκι και τόνε κοιτάει…

Άξαφνα, ακούγεται το σφύριγμα του παποριού. Η Τζένη σκύβει γρήγορα, φιλεί το Μπουρίκο στο κούτελο, «αντίο!» και φεύγει. Κάνει τρία βήματα και γυρίζει. Με την ίδια ορμή, αρπάζει το κεφάλι του Μήτσου και τόνε φιλεί στο μέτωπο.

― Αντίο, Μήτσο! Αντίο!

Και η αλαφριά σιλουέτα της χάνεται φτερωτή κατά το λιμάνι, στη βάρκα.

Φεύγουν. Η Τζένη κάθεται στη πρύμνη και τ’ αεράκι της ανεμίζει τη σάρπα.

* * *

Αυτόν το Μήτσο να τόνε κλαίτε. Είναι χαμένος άνθρωπος.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΦΝΗΣ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Μπουκέτο», τόμος 11, τεύχος 545, 9 Αυγούστου 1934

Πηγή : sarantakoswordpress.com