Συντάκτης: Kostas Bertsias

I Am Who I Say I Am

της Μαριάννας Σκυλακάκη

“Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις.” Πρόκειται για τη φράση που γράφτηκε αμέτρητες φορές το τελευταίο εικοσιτετράωρο με αφορμή την υπόθεση της Ελένης Αντωνιάδου, της νεαρής επιστήμονα την οποία πιθανώς γνωρίζετε ως “ερευνήτρια της NASA”, όμως τελικά φαίνεται ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό.

Φυσικά, αν την κυρία Αντωνιάδου τη γνωρίζαμε, είναι ακριβώς επειδή τα μέσα ενημέρωσης, στην πλειοψηφία τους, είχαν προηγουμένως καταπιεί αμάσητο το βιογραφικό της. Αν δεν είχαν κερδίσει αρκετά κλικ μέσα από αναφορές στην “καλλονή επιστήμονα” -λες και ο ένας χαρακτηρισμός έχει οιαδήποτε σχέση με τον άλλον- η δημοσιότητα που θα είχε κερδίσει, θα ήταν πολύ μικρότερη.

Η αλήθεια είναι ότι ξέρω ανθρώπους που θα φρόντιζαν να διορθώσουν μια υπερβολή που γράφτηκε για τους ίδιους ως ζήτημα αρχής ή υπό το άγχος του να φανεί ότι δηλώνουν κάτι παραπάνω απ’ ό,τι είναι. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι γύρω μας, αλλά στην κουλτούρα του σήμερα κάποιοι θα τους χαρακτήριζαν κορόιδα. Αντιθέτως, η Ελένη Αντωνιάδου φαίνεται να επωφελήθηκε από την ανακριβή παραφιλολογία γύρω από το πρόσωπό της και αυτό δεν την τιμά. Αν μάλιστα δεν είχε αναδειχθεί το θέμα από κάποιους, θα εξακολουθούσε να θεωρείται επιτυχημένη στον “τομέα της” κατά την ευρεία κοινή γνώμη.

Μη ξεχνάμε δε ότι μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μας δεν έχει κανένα πρόβλημα με όσους “κόβουν δρόμο”. Καλά κάνουν, μπράβο τους, “αφού τους βγαίνει”, θα τους ακούσετε να λένε. Μάλλον οι υπόλοιποι κάνουμε κάτι λάθος, κρίνοντας φυσικά εκ του αποτελέσματος. Είναι βέβαια οι ίδιοι που με ενθουσιασμό θα ρίξουν την πρώτη πέτρα και θα επιδοθούν στην πιο φανατική ανθρωποφαγία όταν η παλίρροια γυρνά.

Έτσι, στην Ελλάδα θα εξακολουθείς να είσαι ό,τι δηλώσεις. Και θα είσαι χαμένος μόνο αν σε πιάσουν να ψεύδεσαι. Στο μεταξύ, θα μπορείς να απολαμβάνεις τις δάφνες μιας -παραφουσκωμένης- πραγματικότητας, εντελώς ανενόχλητος.

 

 

Στο Αρχονταρίκι του  πατέρα Κωνσταντίνου , στο Μοναστήρι   της Αυτάρκειας μαζί με τους μεγαλόσχημους αδέλφούς…

Παγκόσμια ημέρα Πρώτων Βοηθειών

 

ΣΟΦΤ , σύλλογος οικιστών και φίλων Τσιγκουρατίου .

ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ, Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΙΣΤΩΝ ΤΣΙΓΚΟΥΡΑΤΙΟΥ, ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΔΙΗΜΕΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΟΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗ (ΚΑΡΠΑ) ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΑΠΙΝΙΔΩΤΗ ΣΤΙΣ 10 ΚΑΙ 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019. ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ, ΣΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΑΣ, ΣΤΙΣ 10:00 ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ 10 ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΘΟΥΝ ΜΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ. ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ, Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ 33, Π.ΦΑΛΗΡΟ, ΕΝΑΝΤΙ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ), ΟΠΟΥ ΘΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΘΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΙΣΤΕΣ, ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ. Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΣΤΑ ΜΕΛΗ, ΟΙΚΙΣΤΕΣ, ΦΙΛΟΥΣ, ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ. ΕΥΕΛΠΙΣΤΟΥΜΕ, Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΥΤΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ Α ΒΟΗΘΕΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΣ.

ΣΟΦΤ

Η Διεθνής Ομοσπονδία Συλλόγων Ερυθρού Σταυρού/Ερυθράς Ημισελήνου καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα Πρώτων Βοηθειών κάθε δεύτερο Σάββατο του Σεπτεμβρίου, για να τονίζεται κάθε χρόνο η σπουδαιότητα των Πρώτων Βοηθειών σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αλλά και στην καθημερινότητα, εκεί όπου η έγκαιρη και σωστή παρέμβαση μπορεί να αποτρέψει μια αναπηρία ή να σώσει μια ζωή.

Η σπουδαιότητα της γνώσης των πρώτων βοηθειών είναι προφανής εάν αναλογιστούμε ότι στην Ευρώπη συμβαίνουν 100 εκατομμύρια περίπου  έκτακτα περιστατικά σε ετήσια βάση. Επιπλέον οι Ευρωπαίοι πολίτες στις μέρες μας καλούνται να αντιμετωπίσουν τις λεγόμενες σύγχρονες απειλές,  όπως τα τεχνολογικά ατυχήματα, την αύξηση των τροχαίων, εργατικών ατυχημάτων, καρδιακών επεισοδίων καθώς και ατυχήματα που προκύπτουν από τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας.

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Πρώτων Βοηθειών, το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, διασώστες του ΕΚΑΒ, πραγματοποίησαν  επίδειξη Πρώτων Βοηθειών βασικής υποστήριξης της ζωής. Τη δράση παρακολούθησε ο Υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας.

«Ο λόγος ύπαρξης του Υπουργείου Υγείας, αλλά και του ΕΚΑΒ – που είναι το πρώτο κομμάτι του ΕΣΥ που έρχεται σε επαφή με τον ασθενή – είναι να σώζονται ζωές, να ανακουφίζονται ευπαθείς ομάδες, να βελτιώνεται η ζωή των πολιτών.

Είναι σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος τα βασικά των Πρώτων Βοηθειών. Ξεκινώντας από σήμερα που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πρώτων Βοηθειών, οι δράσεις αυτές θα συνεχιστούν σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η επόμενη κίνηση που θα κάνουμε, σε συνεργασία με την Υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως και το Υπουργείο Παιδείας, είναι να οργανώσουμε τέτοιες δράσεις στα Λύκεια όλης της χώρας.

Είμαι σίγουρος ότι το ΕΚΑΒ θα κάνει ό,τι μπορεί, για να αντιμετωπίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα περιστατικά σε όλη τη χώρα. Θέλουμε και τους συμπολίτες μας δίπλα στο Σύστημα Υγείας. Το Σύστημα Υγείας δεν είναι κάτι άυλο και θεωρητικό. Είναι οι διασώστες μας, οι νοσηλευτές μας, οι γιατροί μας, που πασχίζουν καθημερινά. Γιατί η προσπάθεια να σώσεις έστω και μία ανθρώπινη ζωή, είναι κάτι ιερό», τόνισε ο κ. Κικίλιας.

 

Τι μου επιτρέπεται να ελπίζω;

Ας πάρουμε τα τρία περίφημα καντιανά ερωτήματα σχετικά με τα ανθρώπινα ενδιαφέροντα: «Τι μπορώ να γνωρίσω; Τι πρέπει να κάνω; Τι μου επιτρέπεται να ελπίζω;».

Για τα δύο πρώτα δεν έχω έτοιμη απάντηση. Σας θυμίζω απλώς ότι η σχετική συζήτηση ξεκίνησε από τους Έλληνες. Στο τρίτο όμως ερώτημα έχω την απάντηση: τίποτα. Και ισχυρίζομαι πως η απάντηση αυτή βρίσκεται στη βάση της ελληνικής σύλληψης του κόσμου. Πρέπει βέβαια να διευκρινίσουμε τον όρο ελπίδα. Η ελπίδα ή προσδοκία έχει δύο έννοιες.

Αφενός, μια έννοια τρέχουσα, εμπειρική, που παραπέμπει στο γεγονός ότι στην καθημερινή μας ζωή έχουμε απέναντι στην πραγματικότητα ορισμένες καθορισμένες – περιορισμένες προσδοκίες σε σχέση με δραστηριότητες μας. Περιμένουμε την επόμενη να ανατείλει και πάλι ο ήλιος, να βρούμε ψάρια στη θάλασσα … Η ελπίδα αυτή παραπέμπει άλλωστε σε σειρά πολύ σημαντικών προβλημάτων κοσμολογικής και ταυτόχρονα ψυχολογικής τάξεως …

Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η εικασία μιας κάποιας κανονικότητας των πραγμάτων και κυρίως των φαινομένων των οποίων η κανονικότητα τα καθιστά θετικά για τους ανθρώπους ή τουλάχιστον σχετικά «εύχρηστα». Αντιθέτως, κανένας δεν θα έλεγε ότι ελπίζουμε στο θάνατό μας, παρά το ότι το γεγονός είναι εξίσου πιθανό με την ανατολή του ήλιου … τουλάχιστον ως γεγονός.

Η προσδοκία ή η ελπίδα όμως έχουν όμως και μια άλλη έννοια, … «destinal» (της μοίρας) … : δηλαδή την ιδέα μια θεμελιακής, έσχατης συμφωνίας, πέραν όλων των δυνατών αντιθέσεων και αντιφάσεων, μεταξύ των βαθύτερων φιλοδοξιών μας και αυτού που θα συμβεί. Την ιδέα μιας κάποιας αρμονίας μεταξύ του κόσμου και της ύπαρξης μας, που περιλαμβάνει βέβαια, κατά προνομιακό τρόπο και αυτό που επιθυμούμε. Η ελπίδα αυτή συνεπάγεται, επομένως, ότι η τάξη του κόσμου … περιέχει την απάντηση στις δικές μας προσδοκίες. Μια τέτοια αναπαράσταση συναντάται σε πολλές αν όχι σε όλες τις κοινωνίες. Πρόκειται άλλωστε κατά τη γνώμη μου, για τη θεμελιακή θέση του μονοθεϊσμού. Ωστόσο, απουσιάζει παντελώς από την πρωταρχική ελληνική στάση, τουλάχιστον μέχρι τον 5ο αιώνα, πράγμα που φαίνεται στο μύθο της Πανδώρας στον Ησίοδο …

Γνωρίζετε ότι η Πανδώρα ήρθε στους ανθρώπους ως δώρο των θεών. Το δώρο όμως αυτό ήταν παγίδα και θα όφειλαν να το είχαν αποποιηθεί. Η Πανδώρα θα ανοίξει το περίφημο αγγείο από το οποίο θα ξεπηδήσουν όλα τα δεινά της ανθρωπότητας … Όταν θα το ξανακλείσει, θα κλείσει μέσα και την ελπίδα. Ιδού λοιπόν η ελληνική θεώρηση της ανθρώπινης ζωής: πληθώρα κάθε λογής κακών και απουσία ελπίδας – η ελπίδα κλείστηκε σ’ ένα κουτί που κανείς πλέον δεν μπορεί να ανοίξει.

_______________________

~  Κορνήλιος Καστοριάδης, Η ελληνική ιδιαιτερότητα: Από τον Όμηρο στον Ηράκλειτο,   (Εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ, 2007, σελ. 257-259)

Πηγή: axia-logou.blogspot.gr

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε

από ψηλά αν το κοιτάξεις

θα σου φανεί τόσο ασήμαντο

που στη στιγμή θα το ξεχάσεις!!.

Πότε επιτρέπεται το κρασί στο Άγιο Όρος;

Στην πατερική και ασκητική γραμματεία υπάρχουν πολλές αναφορές για την διακριτική χρήση του ευλογημένου ποτού.

Ο όσιος Αθανάσιος, ιδρυτής της Μ. Λαύρας, ήδη από την Υποτύπωση του 985 όρισε πότε και πόσο κρασί πίνουν οι μοναχοί.

Οι κανόνες αυτοί επηρέασαν όλες τις μονές και ισχύουν σχεδόν ίδιοι μέχρι σήμερα.

Η νηστεία είναι όπως και η προσευχή για τους μοναχούς. Περίοδοι νηστείας που δεν επιτρέπεται ο οίνος είναι η Μεγάλη Σαρακοστή και η Μ. Εβδομάδα, της Κοιμήσεως Θεοτόκου 1-14 Αυγούστου, των Χριστουγέννων 15 Νοεμβρίου -24 Δεκεμβρίου, των Αγ. Αποστόλων 8 μέρες μετά την Πεντηκοστή ως τις 29 Ιουνίου.

Τον υπόλοιπο χρόνο δεν επιτρέπεται Τετάρτη και Παρασκευή και σε όσους νηστεύουν και Δευτέρα. Για τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους και όσους κάνουν βαριές δουλειές γίνονται κάποιες εξαιρέσεις.

Ο όσιος Αθανάσιος όριζε τη μερίδα του μοναχού με το κρασοβόλιο, το ειδικό ποτήρι για το κρασί. Έγραφε για παράδειγμα ότι την Μ. Σαρακοστή έχουμε κατάλυση οίνου μόνο τα Σαββατοκύριακα: δύο κρασοβόλια στο γεύμα και ένα το βράδυ. Αναφέρει ακόμα και πώς θα γίνεται η πόση του οίνου, ένας κανόνας που τηρείται ως σήμερα στον Άθω.

Όταν οι μοναχοί συγκεντρώνονται στην Τράπεζα ο ηγούμενος χτυπά το κουδούνι που σημαίνει την έναρξη φαγητού και ευλογεί «την βρώσιν και την πόσιν». Σε λίγο ακούγεται δεύτερος ήχος οπότε μοναχοί και επισκέπτες μπορούν να πιούν. Το ίδιο κουδούνι χτυπά και για το τελείωμα του φαγητού. Επομένως οι μοναχοί δεν έχουν πολύ ώρα μπροστά τους ώστε να ξεχαστούν με φαγητό και κρασί.

Όμως παρά τους αυστηρούς κανόνες οι εξαιρέσεις υπήρχαν και άρχισαν να γίνονται κανόνας μετά τον 14ο αι. Κύριος λόγος είναι ότι καταπατείται το κοινοβιακό τυπικό και πολλά μοναστήρια αρχίζουν να είναι ιδιόρρυθμα. Στα ιδιόρρυθμα οι μοναχοί δεν δεσμεύονται από υποσχέσεις για ακτημοσύνη και υπακοή στον ηγούμενο. Μπορούν να λειτουργούν με δικούς τους κανόνες, κάποιες φορές σε αντίθεση με τα πατερικά διδάγματα.

Ο όσιος Αθανάσιος στήριζε το κοινοβιακό σύστημα αλλά επιθυμούσε μια ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στο κοινοβιακό και ερημητικό. Έτσι επέτρεψε σε κάθε μονή να έχει 5 ερημίτες που θα ζουν έξω απ τα τείχη της. Ο καθένας μπορούσε να έχει ένα μαθητή και το μοναστήρι έπρεπε να τους παρέχει τα απαραίτητα για τη διαβίωσή τους. Μέσα στους αιώνες οι μονές απέκτησαν σκήτες, κελιά, ασκηταριά με αποτέλεσμα εύκολα να ξεφεύγουν από τον αρχικό σκοπό τους. Κι ενώ τα Τυπικά των μοναστηριών ψέγουν την κατάχρηση οίνου και ιδίως της λαθροποσίας, το κρασί είτε ως κερδοφόρο εμπορικό προϊόν είτε ως γλυκόπιοτος πειρασμός συνεπήρε κάποιους.

Ήδη επί Αλεξίου Κομνηνού υπάρχει επιστολή αποδιδόμενη στον Πατριάρχη Νικόλαο που αναφέρει ότι «οι Αγιορείται βαγένια (βαρέλια) έχουσι μέγιστα και ουσίας και γλυκοπάλαια….» κι αλλού «διότι ακούομεν, ότι οι ησυχασταί Αγιορείται εις τα καπηλεία ευρίσκονται και εις τα νούμερα εκράτησαν. Και βλασφημείται η αγγελική πολιτεία». (1)

Λόγοι φωτισμένων ηγουμένων, χρυσόβουλα και πατριαρχικές καταδίκες που εκδίδονται προσπαθούν να νουθετήσουν όσους παραβαίνουν τον κανονισμό.

Όταν μετά τον 16ο αι. άρχισαν να αποστάζουν και ρακή τα πράγματα περιπλέχθηκαν. Η μεγάλη στροφή στον ιδιόρρυθμο τρόπο ανάγκασε τον Πατριάρχη Ιερεμία στις διατάξεις του 1574 να απαγορεύσει στους μοναχούς να αποστάζουν και να πίνουν ρακή «την πηγή κάθε κακού».

Ζώντας τα σκαμπανευάσματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Αγιορείτες εξελίχθηκαν σε ικανούς διπλωμάτες. Μετά την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς το 1371 ο Μιχαήλ Παλαιολόγος δήμευσε τα κτήματα των μονών για να πληρώσει τον στρατό του. Μερικά χρόνια αργότερα οι μοναχοί δηλώνουν υποταγή στο Σουλτάνο.

Έτσι θα πληρώνουν μεν φόρους αλλά δεν θα απειλείται η ιδιοκτησία τους και το πιο κερδοφόρο προϊόν, το κρασί. Η αλήθεια είναι ότι χάρη στις συμφωνίες του 1383 και 1424 οι μοναχοί κατάφεραν να σώσουν την αυτονομία, την ιδιοκτησία και πάνω απ όλα τη θρησκεία τους (2). Οι Οθωμανοί γνώριζαν ότι οι μονές όχι μόνο διέθεταν πλούτο αλλά έχαιραν και του σεβασμού του λαού. Γι αυτό ήταν ελαστικοί με τους κατοίκους του Άθω.

Το 1433 ο Μουράτ καταπάτησε τις συμφωνίες και κατάσχεσε πλοία και ιδιοκτησίες των μονών. Οι αδελφοί όμως κατάφεραν να τα ξαναγοράσουν. Το 1568 ο Σελήμ Β΄ επιχείρησε να δημεύσει τα αγιορείτικα κτήματα. Και πάλι οι μοναχοί με τη στήριξη των κυβερνητών της Μολδοβλαχίας κατάφεραν να τα εξαγοράσουν. Μέχρι τα μέσα του 16ου αι. οι Αγιορείτες κατάφεραν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους.

Οι αιώνες της κατοχής του Αγίου Όρους από τους Οθωμανούς αποτελούν μια ιδιαίτερη περίοδο για το ευλογημένο προϊόν της αμπέλου αλλά και τη ρακή που αρχίζει πια να αποστάζεται.Σχετίζεται με τη στάση των Μουσουλμάνων απέναντι στον οίνο και στο εμπόριό του, που θα είναι ο επόμενος σταθμός στο ταξίδι μας στον κόσμο των αγιορείτικων κρασιών.

Ι. Παπάγγελου-Σ. Μαμαλούκου. «Το βαγεναρείο της Μονής Ιβήρων», Ιστορία του ελληνικού κρασιού. Εκδ. ΕΤΒΑ 1992

Γκράχαμ Σπηκ. « Άγιον Όρος». Εκδ. Ίνδικτος 2005

Ελένη Κεφαλοπούλου, Δημοσιογράφος Οίνου