Συντάκτης: Kostas Bertsias

Πύλου 9 Χαϊδάρι ο Γιώργος Τζελάς με τη παραία του προσφέρει τα καλύτερα μεζεδάκια των Δυτικών προαστίων !

React

000000

Τελικά, ήταν τόσο απλό;

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΦAΛHPEYΣ/ Καθημερινή

Για να απαντήσω στον τίτλο, ναι, ήταν. Αυτό μας δείχνουν τα γεγονότα. Μια υπουργική απόφαση χρειαζόταν όλη κι όλη, για να φύγουν το θρήσκευμα και η ιθαγένεια από τους τίτλους σπουδών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Είχε προηγηθεί, βέβαια, σχετική απόφαση της αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), επίσης ήταν και θέμα εναρμόνισης των πρακτικών του υπουργείου Παιδείας με τις επιταγές του εθνικού και του ευρωπαϊκού δικαίου, τελικά όμως ήταν κυρίως θέμα «πολιτικής βούλησης», μιας απόφασης δηλαδή της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως.

Αν εγώ εντυπωσιάζομαι από την ευκολία με την οποία έφυγαν το θρήσκευμα και η ιθαγένεια από τα απολυτήρια του λυκείου –χωρίς κρότο, χωρίς ούτε καν κλαψούρισμα–, τότε πώς πρέπει να νιώθει άραγε ο Νίκος Φίλης; Ηταν υπουργός, έχει περάσει από τη θέση της Κεραμέως, πώς δεν είχε καταλάβει ότι ήταν τόσο απλό να γίνει; Στο κάτω κάτω, σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα, ο Φίλης είναι «προοδευτικός», ενώ την Κεραμέως την κατηγορούν ότι είναι εκπρόσωπος του σκοταδισμού, επειδή επαναφέρει την αριστεία. Δεν μπορεί, επομένως, να μην ήταν σύμφωνος ο προοδευτικός Φίλης με την απαλοιφή θρησκεύματος και ιθαγένειας από τα πιστοποιητικά σπουδών! Πώς, λοιπόν, του είχε διαφύγει η απλότητα του εγχειρήματος, ενώ δεν διέφυγε από την Κεραμέως; Μήπως, αναρωτιέμαι, έπαιξε ρόλο το ότι ο ίδιος –να το πω παραφράζοντας τους στίχους του ποιητή– την εκκλησίαν αγαπά, τα εξαπτέρυγά της, τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της; Δεν αποκλείεται. Και ευλαβής και συριζαίος, ο Νίκος Φίλης είναι οπωσδήποτε μια περίπλοκη περίπτωση ανθρώπου.

Καιρός ήταν, πάντως, να προσαρμοσθούμε στον ευρωπαϊκό κανόνα σχετικά με το θέμα. Καμία ουσιαστική θέση δεν μπορεί να έχει το θρήσκευμα με την πιστοποίηση που παρέχει το κράτος για την ολοκλήρωση ενός κύκλου σπουδών. Εξάλλου, από την ώρα που οι σπουδές προσφέρονται ελεύθερα σε όσους επιθυμούν να τις ακολουθήσουν, ανεξαρτήτως των όποιων θρησκευτικών πεποιθήσεών τους, δεν βλέπω σε τι χρησιμεύει η μνεία αυτών των πεποιθήσεων στον τίτλο σπουδών.

Στο κάτω κάτω, η θρησκευτική πίστη είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, τι θέση μπορεί να έχει σε ένα δημόσιο έγγραφο τέτοιου χαρακτήρα; Και ο Τσίπρας, λ.χ., πιστεύει ότι πρώτα ανεβάζεις τους μισθούς και ύστερα έρχεται η ανάπτυξη – τα λέγαμε χθες σχετικώς. Το πιστεύει ο άνθρωπος! Τι θέλετε να κάνουμε; Να μπούμε στο κεφάλι του να το διορθώσουμε; Δεν γίνεται. Δεν χρειάζεται όμως να αναγράφεται κιόλας ότι το πιστεύει στο απολυτήριο του λυκείου του…

Παντός καιρού

Ελεγα κι εγώ! «Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;». Αλλά, όπως τα σαλιγκάρια με τη βροχή, έτσι και ο Γιάννης Σμαραγδής, με αφορμή την ταινία που γύρισε ο Γαβράς για τον χοροπηδηχτό αγορίνο, βγήκε και αυτός να θυμίσει την ύπαρξή του ως εθνικού κεφαλαίου. Βρίσκεται προφανώς σε θαυμάσια φόρμα, διότι δηλώνει ότι του αρέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης: «Ξέρεις με τι άνθρωπο έχεις να κάνεις». Αλλά τη βαθιά υπόκλιση ξέρει πού πρέπει να τη ρίξει και γι’ αυτό συμπληρώνει: «Εκτιμώ και τη Μαρέβα, που είναι η πλέον μορφωμένη και πολύγλωσση σύζυγος Ευρωπαίου ηγέτη». Σας είπα: σε τοπ φόρμα ο μετρ! Να μην πετύχει μόνο πουθενά το ζεύγος Μητσοτάκη, γιατί ο μετρ δεν θα εκπλαγώ αν έχει έτοιμες τις μαντινάδες να τους ψάλει, όχι όπως την άλλη φορά με τον Αντώνη, που αυτοσχεδίασε και έχασε το μέτρο.

Η κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ

Λέει και κάτι ακόμη ο μετρ, στην ίδια συνέντευξη, το οποίο αξίζει να προσέξουμε: «Εγώ αριστερός είμαι, αυτοί που κυβέρνησαν ως αριστεροί δεν είναι». Πρόκειται, φυσικά, για τη γνωστή και τετριμμένη κοινοτοπία, χάρη στην οποία ανανεώνεται κάθε φορά η ουτοπία της Αριστεράς – δεν υπάρχει τίποτε πρωτότυπο στον ισχυρισμό.

Με αφορμή αυτόν, όμως, σκέπτομαι τη μειωμένη αξία που έχει πλέον η ιδιότητα του αριστερού, την οποία επικαλείται υπερηφάνως ο σκηνοθέτης.

Θέλω να πω –χωρίς, προς Θεού, να αποδίδω ούτε προς στιγμήν παρόμοιες προθέσεις στον μετρ Γιάννη Σμαραγδή– ότι κάποτε η ιδιότητα του να είσαι αριστερός παντός καιρού σού άνοιγε πόρτες: όλοι, ακόμη και οι δεξιοί, ήθελαν για άλλοθι κάποιον πεφωτισμένο αριστερό (όχι τους ακοινώνητους του ΚΚΕ) στο περιβάλλον τους. Χάρη σε αυτή την αίγλη, άλλωστε, έκαναν καριέρα, χωρίς ουσιαστικά να έχουν δουλέψει ποτέ, οι αριστεροί που μας κυβέρνησαν επί πενταετία – ελέω του εξυπνότερου λαού του κόσμου, για να μην ξεχνιόμαστε.

Αυτές οι μέρες νομίζω ότι πέρασαν. Μαζί με τους απίθανους μύθους για την κρίση, η πενταετία της πρώτης φοράς Αριστερά διέλυσε και τον ιστορικό μύθο της Αριστεράς. Μας κυβέρνησαν –επιτέλους, θα έλεγαν κάποιοι– εκείνοι που είχαν τον αγιάτρευτο καημό ότι η Ελλάδα δεν έγινε κομμουνιστική χώρα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είδαμε τα χάλια τους, βγάλαμε και το άχτι μας. (Οσοι το είχαν τέλος πάντων – όχι βέβαια εγώ…) Τέρμα το παραμύθι!

Για να εμπεδωθεί όμως αυτή η πολύτιμη κληρονομιά που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα, προϋπόθεση απαραίτητη είναι η επιτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η απομυθοποίηση της Αριστεράς είναι το πραγματικό έργο που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση της Ν.Δ. οφείλει και να το διατηρήσει και να χτίσει πάνω σε αυτό.

Πηγή : καθημερινή

React

000000

Σήμερα ο μήνας έχει δεκαεννιά. Έχουμε δηλαδή 19 Σεπτεμβρίου του 2019, ή αλλιώς 19/9/19, μια μέρα με δύο δεκαεννιάρια, ή ίσως δυόμισι, αν θεωρήσουμε ότι και το 9 είναι ένα εκκολαπτόμενο 19. Με το σημερινό άρθρο συνεχίζουμε μια παράδοση του ιστολογίου.

Οι ταχτικοί θαμώνες ίσως να θυμούνται ότι στις 12 Δεκεμβρίου του 2012 (στις 12/12/12) είχα γράψει ένα άρθρο για τη Μέρα με τα τρία δωδεκάρια, συνεχίζοντας μια παράδοση που ήδη μετρούσε τέταρτο χρόνο, αφού στις 11/11/2011 είχαμε τη μέρα με τα τρία εντεκάρια, στις 10/10/ 2010 είχαμε γράψει για τη  μέρα με τα τρία δεκάρια και στις 9/9/2009 για  την αντίστοιχη μέρα με τα τρία εννιάρια. Η ωραία αυτή παράδοση κινδύνεψε να σταματήσει το 2013, διότι μέρα με τρία 13άρια δεν υπάρχει, αφού δεν έχουμε δέκατο τρίτο μήνα, τελικά όμως σκέφτηκα ότι η 13/3/13 ήταν μια καλή προσέγγιση κι έτσι έγραψα το άρθρο για τα δεκατριάρια, και στο ίδιο πατρόν το 2014 το άρθρο για τα δεκατεσσάρια, στις 14/4/14. Στις 15/5/15 αγρόν ηγόραζα, κι έτσι το αντιστοιχο άρθρο με τα δεκαπεντάρια το έβαλα τελικά στις 15 Οκτωβρίου, αλλά το 2016 επανήλθα στην κανονικότητα κι έτσι είχαμε το άρθρο για τα δεκαεξάρια στις 16/6/16 και το άρθρο για τα δεκαεφτάρια στις 17/7/17. Το περυσινό άρθρο θα έπρεπε να δημοσιευτεί στις 18 Αυγούστου, αλλά λόγω ραστώνης δημοσιεύτηκε στις 18/9/18.

Ο αριθμός 19 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν διαιρείται παρά μόνο με το 1 και με τον εαυτό του. Οι τέσσερις από τους πέντε αριθμούς της δεύτερης δεκάδας είναι πρώτοι (11, 13, 17, 19) κάτι που ξανασυμβαίνει στην πρώτη δεκάδα των τριψήφιων αριθμών (101, 103, 107, 109) και δεν ξέρω αν ξανασυμβαίνει ποτέ. Οι αριθμοί 17 και 19 είναι δίδυμοι πρώτοι διότι απέχουν κατά 2.

Λέμε «δεκαεννέα», σε πιο ανεπίσημο ύφος λέμε «δεκαεννιά». Η λέξη «δεκαεννέα» είναι της ελληνιστικής εποχής, στην κλασική εποχή προτιμούσαν το… ανάποδο «εννεακαίδεκα». Ο τύπος «δεκαεννέα» εμφανίζεται τον 1ο αι. π.Χ. στη γραμματεία, αλλά σε επιγραφές ήδη από τον 4ο αιώνα πΧ όπως βρίσκω στο ΙΛΝΕ. Ο Διόδωρος Σικελιώτης χρησιμοποιεί και τους δύο τύπους, εννεακαίδεκα και δεκαεννέα.

Στα λατινικά της κλασικής εποχής το 19 συνήθως δηλώνεται με την αφαιρετική μορφή, undeviginti (δηλ. ένα από είκοσι, γι’ αυτό τα κατάργησε ο Γαβρόγλου) ενώ οι τύποι novendecim/novemdecim είναι μεταγενέστεροι. Το λέγανε και περιφραστικά, decem novem, απ’ όπου το dix-neuf των γαλλικών και τα ανάλογα των άλλων ρωμανικών γλωσσών. Στις σαξονικές γλώσσες έχουμε πρώτα τις μονάδες: π.χ. nineteen, neunzehn. Στις σλαβικές γλώσσες οι δεκάδες είναι πρώτες, όπως και στα τούρκικα (ondokuz, όπου on το δέκα και dokuz το εννιά).

Εκτός από τον τύπο «δεκαεννιά», το ΙΛΝΕ καταγράφει και ιδιωματικούς τύπους χωρίς χασμωδία: δεκαννέα, δεκεννέα, δεκαννιά στην Κρήτη.

Στο ελληνικό αριθμητικό σύστημα το 19 είναι ιθ’, ενώ στο ρωμαϊκό είναι XIX. Τους αριθμούς αυτούς τους χρησιμοποιούμε πλέον κυρίως για αιώνες και για εστεμμένους αν και το να υπάρξει δέκατος ένατος εστεμμένος με το ίδιο όνομα δεν είναι εύκολο. Οι Λουδοβίκοι της Γαλλίας μέχρι τα 18 φτάσανε κι εκεί σταμάτησαν (ούτε μέχρι το 20 δεν μάθανε να μετράνε, έλεγε ο Ζακ Πρεβέρ). Υπάρχει όμως πάπας Ιωάννης ΙΘ’ (1024-1032), αλλά και Πατριάρχης-Πάπας Αλεξανδρείας της Κοπτικής εκκλησίας, τον 20ό αιώνα αυτός.

Το 19 είναι ο ατομικός αριθμός του Καλίου. Το Γκο παίζεται σε επιφάνεια με 19 επί 19 θέσεις. Να θυμηθούμε και το MiG-19, το υπερηχητικό σοβιετικό αεροσκάφος. Για τους ανθρώπους της γενιάς μου, ο 19ος αιώνας ήταν «ο προηγούμενος αιώνας» και τώρα μας ξενίζει να χρησιμοποιούμε την έκφραση για τον εικοστό, παρόλο που σιγά σιγά το συνηθίζουμε. Κατά τον Χόμπσμπαουμ, ο 19ος αιώνας διάρκεσε από το 1789 ως το 1914. Όπως προφέρουν τις χρονολογίες στα αγγλικά, το 19 ακουγόταν συνέχεια παλιότερα, διότι για να πεις π.χ. 1984 λες «19-84».

Στον στρατό, θυμάμαι, λέγαμε ειρωνικά «δεκαεννέα» τον δεκανέα. Άλλη σχέση του αριθμού 19 με την αργκό δεν ξέρω.

Στη βαθμολογία με άριστα το 20, όπως στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το 19 είναι το «σχεδόν άριστα». Το λέμε «δεκαεννιάρι». Κάποτε ήταν δυσπρόσιτο έπαθλο. «Το είκοσι είναι για τον Θεό, το 19 για τον καθηγητή, για τους μαθητές το άριστα είναι 18» έλεγε ένας μαθηματικός στη δεκαετία του 1970. Με τον πληθωρισμό που επικρατεί εδώ και μερικές δεκαετίες στα γυμνάσια και τα λύκεια, πολλοί μαθητές ενοχλούνται από τα δεκαεννιάρια που τους χαλάνε το απόλυτο 20.

Στο ΙΛΝΕ βρίσκω ότι δεκαεννιάρι ή δεκαννιάρι ήταν νόμισμα επί τουρκοκρατίας που άξιζε 19 ή 20 γρόσια. Καταγράφεται και η έκφραση «τα κάνω δεκαννιάρια», π.χ. τα πρόβατα τα πούλησα / τα’κανα δεκαννιάρια / και της Λενιώς μου τα’στειλα / της αγαπητικιάς μου. Και «τα κόβω δεκαννιάρια» με τη σημασία «λέω πολλά και ανακατεμένα».

Δεκαεννιάρι όμως δεν είναι μόνο ο βαθμός, είναι και το αγόρι ή το κορίτσι των 19 χρονών, στην καλύτερη ηλικία, φοιτητική τώρα για τα περισσότερα παιδιά, ακόμα ανέμελη αλλά με όλους τους δρόμους ανοιχτούς.

Αγόρι μου, λαχτάρα μου, φεγγάρι μου|

κορμάκι δροσερό, δεκαεννιάρι μου

είχε τραγουδήσει η Μοσχολιού (μουσική του Ζαμπέτα σε στίχους Λεων. Τζεφρώνη):

Κι έτσι περάσαμε στις τέχνες. Στη λογοτεχνία, θυμάμαι το σοβιετικό Αιώνια δεκαεννιά χρονών, θαρρώ με θέμα τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Στη Μαρία Νεφέλη, ο Ελύτης έχει μια «ωραία σερβιτόρισσα» που

Της είχανε υπογράψει δεκαεννέα εραστές τα στήθη της
μαζί με τον τόπο της καταγωγής τους
μια μικρή τρυφερή γεωγραφία.

ΠΗΓΗ: sarantakos.wordptress.com

React

000000

Φυτεύουμε Βελανιδιές Στα Καμένα

Η μόνη λύση για τις πυρκαγιές και η πραγματική λύση για την κλιματική αλλαγή: απέναντι στα δάση των ανεμογεννητριών που φυτεύουν οι Μεγαλοεργολάβοι της «Πράσινης Ανάπτυξης» ας αντιτάξουμε την δημιουργία πραγματικών δασών μέσω της σποροφύτευσης βελανιδιών!

.

Ας μην περιμένουμε από τους ανευθυνοϋπεύθυνους πολιτικούς μας «άρχοντες» να πάρουν τους κασμάδες και τα τσαπάκια τους για να φυτέψουν πευκάκια στα καμένα μπροστά από τις τηλεοπτικές κάμερες του ΣΚΑΪ ! Ας αναλάβουμε δράση τώρα εμείς: οι Πολίτες και οι Συλλογικοί μας φορείς! Η λύση είναι μία και χωρίς μεγάλο κόστος: Σποροφύτευση Βελανιδιών!

Η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων με βελανιδιές μπορεί να βελτιώσει αισθητά το μικροκλίμα της περιοχής, να περιορίσει τις πυρκαγιές και να κάνει το έργο της πυρόσβεσης πολύ πιο εύκολο. Πρόκειται για λύση που αφορά όλη τη νότια Ευρώπη, που έτσι κι αλλιώς παλαιότερα καλυπτόταν από τεράστια βελανιδοδάση, και παρά τις «φιλότιμες προσπάθειες» του Ελληνικού Κράτους να τα εξαφανίσει παντελώς, υπολείμματά τους συναντούμε ακόμη σε όλη την Ελλάδα!

Γιατί οι βελανιδιές;

1. Καίγονται πιο αργά. Τα περισσότερα είδη βελανιδιάς, εκτός από το πουρνάρι, καίγονται πιο δύσκολα από τα πεύκα που συνήθως η πολιτεία χρησιμοποιεί στις αναδασώσεις. Οι αναδασώσεις με πεύκα και γενικότερα με τα κωνοφόρα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ερημοποίηση και την καταστροφή αφού αρπάζουν φωτιά πολύ εύκολα σε αντίθεση με την βελανιδιά που είναι πολύ πιο βραδυφλεγής.

2. Φυτρώνουν παντού. Η βελανιδιά είναι από τα λιγοστά πλατύφυλλα δέντρα που μπορούν να φυτρώσουν πάνω σε καθαρά βραχώδεις περιοχές. Αυτό αποδεικνύεται από την παρουσία της περιοχές όπως το Ξηρόμερο της Αιτωλοακαρνανίας αλλά και στις Κυκλάδες όπως Τζια, Κύθνος, Τήνος ή Νάξος.

3. Αποθηκεύουν νερό. Χάρη στο τεράστιο ριζικό σύστημα που αναπτύσσει, η βελανιδιά λειτουργεί σαν μια μεγάλη αποθήκη νερού. Με την διαπνοή των φύλλων αυξάνει την υγρασία στο περιβάλλον και ταυτόχρονα ψύχει την ατμόσφαιρα.

4. Φέρνουν βροχές. Όπως το νερό φέρνει νερό, έτσι και οι μεγάλες εκτάσεις με Δρυοδάση φέρνουν βροχή. Μπορούν, έτσι, να παίξουν σημαντικό ρόλο στον κύκλο του νερού αυξάνοντας τις βροχοπτώσεις και εμπλουτίζοντας τον υδροφόρο ορίζοντα. Μιλάμε, άρα, για μία άμεση βελτίωση του μικροκλίματος ως λύση στην κλιματική αλλαγή. Έτσι, δεν διορθώνεται απλώς μία συνέπεια της κλιματικής αλλαγής αλλά ανεβαίνουμε στην κορυφή της πυραμίδας και λύνουμε το μεγάλο αυτό πρόβλημα που ξεκινάει με την αύξηση της θερμοκρασίας.

5. Ευνοούν την βιοποικιλότητα. Η βελανιδιά δημιουργεί πολύ πλούσια οικοσυστήματα. Επιτρέπει και ευνοεί την μεγάλη ποικιλία φυτών και δέντρων στην περιοχή της. Σφενδάμια, κουτσουπιές, φράξοι και πολλά άλλα φυτρώνουν με ευκολία αν έχει δουλευτεί το έδαφος από τις βελανιδιές. Χάρη στα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου που με την πάροδο των χρόνων δημιουργούν ένα πλούσιο χούμους που ακόμη και σε πετρώδεις περιοχές ευνοούν την εγκατάσταση και άλλων φυτών. Αντίθετα, οι πευκώνες δημιουργούν πολύ φτωχά οικοσυστήματα αφήνοντας ελάχιστα άλλα φυτά να φυτρώσουν στις περιοχές τους.

6. Ξαναφυτρώνουν αν καούν. Ακόμα και σε περίπτωση πυρκαγιάς, η βελανιδιά μπορεί χάρη στο βαθύ της ριζικό σύστημα να βγάλει νέους βλαστούς χωρίς να έχει ανάγκη από τεχνητή αναδάσωση.

7. Ο μύθος των ταχυαυξών ειδών πεύκου… Λένε για την βελανιδιά ότι μεγαλώνει αργά. Είναι μύθος. Σε συγκεκριμένο τεστ που έγινε στον Υμηττό της Αττικής υπάρχουν βελανιδιές που έχουν το τριπλάσιο μέγεθος από πεύκα της ίδιας ηλικίας.

Το παρελθόν της βελανιδιάς γενικότερα…

Η βελανιδιά αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία εξέλιξης του ανθρώπου. Υπήρξε ένας από τους βασικότερους παράγοντες για την στήριξη της κτηνοτροφίας στο παρελθόν. Εκτός από τα φρέσκα φυλλώματα που έτρωγαν τα ζώα το καλοκαίρι, οι κτηνοτρόφοι αποθήκευαν σε θημωνιές τα κλαδιά της βελανιδιάς και τάιζαν τα ζώα το χειμώνα. Τα βελανίδια αποθηκεύονταν για τον ίδιο σκοπό. Οι γεωργικές εκτάσεις στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν κυρίως στην παραγωγή τροφής για τον άνθρωπο και για όχι για τα ζώα όπως γίνεται σήμερα. Έτσι η κτηνοτροφία που αποτελούσε βασικό στοιχείο της ασχολίας και της διατροφής των ανθρώπων στηριζόταν ειδικά για το χειμώνα σε περιοχές με δρυοδάση. Για πολλούς αιώνες η ήμερη βελανιδιά αποτέλεσε συμπληρωματική ασχολία για πολλές περιοχές στην Ελλάδα όπου μάζευαν τα βελανίδια και έκαναν εξαγωγή στην Ιταλία για την επεξεργασία της βυρσοδεψίας. (Οι τανίνες που υπάρχουν στα κύπελλα των βελανιδιών χρησιμοποιούνταν έως το 1970 για την επεξεργασία των δερμάτων). Χαρακτηριστικό είναι το δάσος του Ξηρόμερου αλλά και της Τζιας όπου έκαναν συστηματικά εξαγωγή.

Τα σκληρά μέρη των πλοίων (σκελετός, καρίνα κτλ) κατασκευάζονταν κυρίως από βελανιδιές ή βουνοκυπάρισσα. Τα βουνοκυπάρισσα εξαφανίστηκαν για το λόγο αυτό από πολλές περιοχές της Ελλάδας. Η βελανιδιά μειώθηκε πάρα πολύ σε περιοχές όπου υπήρχέ έντονη η παρουσία του ανθρώπου.

Η σκληρότητα και η ανθεκτικότητα στο χρόνο έκαναν το ξύλο της βελανιδιάς το καταλληλότερο για την κατασκευή σπιτιών (Οι ξυλοδεσιές των τοίχων, ξεκινούν στα Μυκηναϊκά χρόνια και σταματούν πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με την ύπαρξη του τσιμέντου). Στα όρθια μέρη της στέγης αλλά και σε κολώνες εσωτερικές και εξωτερικές στα σπίτια προτιμούνταν πάντα η βελανιδιά. Τα δρύινα πατώματα ήταν και είναι ακόμη από τις καλύτερες επιλογές. Το ίδιο και στην επιπλοποιία. Τα δρύινα τραπέζια ή γραφεία τα βρίσκει κανείς σε άψογη κατάσταση μέσα σε αρχοντικά του περασμένου αιώνα.

Τα δρύινα βαρέλια τα συναντούμε από τα ομηρικά χρόνια έως σήμερα στην οινοποιία αλλά και σε άλλες χρήσεις όπως η τυροκομία.

Στα ξυλόγλυπτα τέμπλα των εκκλησιών συχνά συναντούμε δρύινα τμήματα.

Εκεί που οι βελανιδιές ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξης του ανθρώπου ήταν στην παραγωγή ξυλοκάρβουνου. Το δε ξυλοκάρβουνο με τη σειρά του ήταν απόλυτα αναγκαίο για τη μεταλλουργία και την υαλουργία. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος ειδικά για της περιοχές της Ελλάδας να τήξουν πρώτα το χαλκό, αργότερα το σίδερο και το γυαλί χωρίς τη χρήση του ξυλοκάρβουνου. Οι θερμοκρασίες που απαιτούνται στα καμίνια για τη χύτευση επιτυγχάνονται μόνο με το ξυλοκάρβουνο ( στο παρελθόν ).

Ο προβιομηχανικός πολιτισμός δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς να έχει κοντά του βελανιδιές για την δημιουργία ξυλοκάρβουνου. Οι ανάγκες στη μεταλλουργία ήταν τεράστιες αν σκεφτεί κανείς τα σκεύη καθημερινής χρήσης, τους ναούς, τα πλοία αλλά και τη συχνότητα των πολέμων.

Τι προτείνουμε…

Για τις καμένες περιοχές προτείνουμε την φύτευση βελανιδιών διαφόρων ειδών εκτός από πουρνάρι (στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον 9 είδη βελανιδιάς). Επειδή έχουν διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης θα βοηθήσουν στην εδαφοκάλυψη και στη γρηγορότερη αποκατάσταση.

Βελανίδια υπάρχουν άφθονα σε όλη την Ελλάδα και δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από μια απλή φύτεψη με 2 εκατοστά χώμα πάνω από το βελανίδι.

Η συλλογή πρέπει να γίνει από τέλη Σεπτεμβρίου έως μέσα Νοεμβρίου ανάλογα με την περιοχή και το είδος και ταυτόχρονα μπορεί να ξεκινήσει και η σπορά.

Όσον αφορά τους καμένους κορμούς δέντρων, προτείνουμε να μην κοπούν, πέρα από αυτούς που είναι απαραίτητοι για τα αντιπλημμυρικά έργα και τα κορμοδέματα. Και αυτό γιατί τα όρθια καμένα δέντρα προσφέρουν σκιά στο έδαφος για να μην αφυδατώνεται που τα πρώτα χρόνια μετά την φωτιά την έχει πολύ ανάγκη. Με τον ίδιο τρόπο μειώνουν την ένταση της βροχής προσφέροντας επιπλέον προστασία στη γη. Τα μεγάλα δέντρα μπορούν επίσης να προσφέρουν καταφύγιο ή σταθμούς ξεκούρασης στην ορνιθοπανίδα η οποία συμβάλλει ουσιαστικά στην μεταφορά και σπορά πολλών διαφορετικών φυτών.

Το σχέδιο…

Να καλυφθούν όλες οι καμένες – αλλά και οι γυμνές βραχώδεις – εκτάσεις του Νομού μας με δάση βελανιδιάς. Μια τέτοια δράση θα μπορούσε να είναι ένα πρότυπο μοντέλο για πολλές περιοχές της Μεσογείου και να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση.

Σε βάθος χρόνου τα δάση βελανιδιάς μπορούν να αποτελέσουν έναν άξονα ανάπτυξης για την βιολογική κτηνοτροφία, την συλλογή μανιταριών (τα δάση βελανιδιάς είναι ιδανικές περιοχές για μανιτάρια), την επιλεκτική υλοτομία, ενώ με βάση πρόσφατες έρευνες τα βελανίδια αποτελούν πρώτη ύλη και για την κοσμετική.

Οι δυσκολίες…

Ένα βασικό και ουσιαστικό πρόβλημα στο θέμα των βελανιδιών είναι η βόσκηση των αιγοπροβάτων. Για να πετύχει μια αναδάσωση με βελανιδιές, χρειάζεται απόλυτη προστασία από τα φυτοφάγα θηλαστικά για τουλάχιστον μια δεκαετία. Μετά τη δεκαετία, η παρουσία της κτηνοτροφίας σε δάση βελανιδιάς είναι απαραίτητη για την καλλιέργεια του δάσους ενώ συγχρόνως τα καθαρίζουν από τα χόρτα μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Ιδανικό μοντέλο αποτελεί η νομαδική κτηνοτροφία για να μπορεί το δάσος να αναπτύσσεται. Εδώ χρειάζεται μια γενναία απόφαση. Με νομοθετικές ρυθμίσεις αλλά και χρηματικές αποζημιώσεις, οφείλουμε να εμποδίσουμε την βόσκηση στις καμένες περιοχές αν θέλουμε να ευνοήσουμε την ανάπτυξη της βελανιδιάς. Μετά από μία δεκαετία, μπορεί να επανέλθει ελεγχόμενη και να επιτρέπεται μόνο για έξι μήνες το χρόνο.

Από το εξαιρετικό ιστολόγιο «Γη και Ελευθερία»

React

000000

Σταλμένο από Γιάννη Αναγνωστάκη:

Σοφία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη…

Μεγάλο πράγμα η Σοφία σε έναν άνθρωπο. Να ξέρει πότε να μιλήσει. Να ξέρει τι να πει. Να ξέρει τι να κάνει. Να έχει διάκριση. Να ξέρει πως να φερθεί στους διπλανούς του. Να ξέρει πότε πρέπει να αγωνιστεί, να ξέρει και πότε να αποχωρήσει. Να ξέρει πως να πορευθεί μες στη ζωή. Να ξέρει από που έρχεται να ξέρει και που πηγαίνει.

Μεγάλο πράγμα η Πίστη σε έναν άνθρωπο. Να μένει ακλόνητος όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά. Να μένει σταθερός στις πιο μεγάλες δυσκολίες. Κόντρα στο ρεύμα, κόντρα σε συστήματα, κόντρα σε νέες εποχές, ακόμα και μόνος εναντίον όλων.

Μεγάλο πράγμα η Ελπίδα σε έναν άνθρωπο. Να μην απογοητεύεται όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα. Να μην επιτρέπει στον εαυτό του να παραιτηθεί και ας είναι πεσμένος κάτω. Με το βλέμμα στην Ανάσταση να ανεβαίνει στο σταυρό. Μεγάλο πράγμα η Ελπίδα.

Μα υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Και απ’ τη Σοφία, και απ’ την Πίστη και απ’ την Ελπίδα πιο σπουδαίο…

Και αυτό είναι η Αγάπη.

Μπορεί η Σοφία να χαθεί.

Μπορεί η Πίστη να αχρηστέψει.

Μπορεί η Ελπίδα να μην έχει πλέον λόγο ύπαρξης.

Η Αγάπη όμως είναι που θα μείνει στον αιώνα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

React

000000