1968
1972
«Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις;»
Όταν έκανα την έρευνά μου για το βιβλίο μου “Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του”, βρήκα την ιστορία ενός Ινδού μαχαραγιά που είχε υιοθετήσει μια αλλόκοτη πρωινή λειτουργία: κάθε μέρα, αμέσως μόλις ξυπνούσε, επαναλάμβανε την τελετή της κηδείας του με κάθε λεπτομέρεια, ακόμα και με την αρμόζουσα μουσική και τα απαραίτητα λουλούδια.
Και σε όλη τη διάρκεια της τελετής, εκείνος τραγουδούσε: «Έζησα μια πλήρη ζωή, έζησα μια πλήρη ζωή, έζησα μια πλήρη ζωή».
Όταν διάβασα για πρώτη φορά αυτή την ιστορία, δε μπορούσα να καταλάβω το σκοπό της συγκεκριμένης τελετουργίας.
Έτσι, ζήτησα από τον πατέρα μου να μου το εξηγήσει. Μου έδωσε την εξής απάντηση: «Γιε μου, αυτό που έκανε εκείνος ο μαχαραγιάς ήταν να υπενθυμίζει κάθε μέρα στον εαυτό του τη θνητότητά του, έτσι ώστε να ζει την κάθε μέρα του σαν να ήταν η τελευταία.
Ήταν μια πολύ σοφή τελετουργία, που του υπενθύμιζε ότι ο χρόνος ξεγλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μας σαν τους κόκκους της άμμου και ότι η κατάλληλη στιγμή για να ζήσουμε τη ζωή μας δεν είναι το αύριο αλλά το σήμερα».
Η επίγνωση της θνητότητας αποτελεί σημαντική πηγή σοφίας.
Όταν ζητήθηκε από τον Πλάτωνα, λίγο καιρό προτού πεθάνει, να συνοψίσει το μεγάλο φιλοσοφικό έργο της ζωής του, τους Διαλόγους, εκείνος σκέφτηκε γι’ αρκετή ώρα κι έπειτα απάντησε με δυο λέξεις: «Μελέτη θανάτου».
Οι αρχαίοι σοφοί είχαν ένα ρητό που απέδιδε με διαφορετικές λέξεις την ουσία αυτών των λόγων του Πλάτωνα: «Ο θάνατος θα έπρεπε να είναι μπροστά στα μάτια αυτών που είναι νέοι τόσο έντονα όσο και μπροστά στα μάτια αυτών που είναι ηλικιωμένοι.
Η κάθε μέρα μας, επομένως, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν αυτή που θα φέρει το τέλος, σαν αυτή που θα κλείσει τον κύκλο και θα ολοκληρώσει τη ζωή μας».
Κάνε την κηδεία σου όσο είσαι ακόμη ζωντανός, ώστε να συνειδητοποιήσεις πως ο χρόνος είναι ένα ανεκτίμητο αγαθό και πως η καλύτερη στιγμή για να ζήσεις μια πιο πλούσια, σοφή και πλήρη ζωή είναι το τώρα.
_______________________
~ Απόσπασμα από το βιβλίο του Robin Sharma «Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις;» από τις εκδόσεις Διόπτρα
Πηγή: enallaktikiagenda.gr
12 μύθοι για τα ζυμαρικά που δεν έχουν καμία μα καμία βάση
Τι να μην κάνετε, όταν κάνετε pasta…
12 μύθοι για τα ζυμαρικά που δεν έχουν καμία μα καμία βάση
Ντενίσα Μπαϊρακτάρι
Όλοι έχουμε τις περιέργειες μας όσον αφορά στο φαγητό. Εγώ, για παράδειγμα, τρώω τις μελιτζάνες τηγανητές ή στον μουσακά, αλλά γενικότερα τις σιχαίνομαι. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν, όμως, να λέει ότι δεν του αρέσουν τα ζυμαρικά. Είναι ο βασιλιάς των φαγητών και όπως κάθε βασιλιά που σέβεται τον εαυτό του, τον ακολουθούν φήμες και μύθοι, έτσι υπάρχουν και μερικοί μύθοι για τα ζυμαρικά, που τους πιστέυουμε ίσως πολλοί. αλλά τελικά απέχουν πολύ από την αλήθεια…
1. Πετάξτε ένα μακαρόνι στον τοίχο κι αν κολλήσει είναι έτοιμα.
Τόσο τα παραβρασμένα αλλά και το λίγο βρασμένα ζυμαρικά μπορεί να κολλήσουν στον τοίχο. Αυτό οφείλεται στο άμυλο που δημιουργεί μια κολλώδη ουσία γύρω από το μακαρόνι.
2. Αν βάλετε αλάτι στο νερό τότε θα βράσει γρηγορότερα
Για την ακρίβεια αυτό μπορεί να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα καθώς το αλάτι αυξάνει το σημείο βρασμού του νερού.
3. Αν τα ξεπλύνετε με κρύο νερό τότε δεν θα κολλάνε μεταξύ τους
Εκτός και αν θέλετε να τα κρυώστε πιο γρήγορα για να τα βάλετε σε σαλάτα, τότε καλό θα είναι να μην τα ξεπλένετε γιατί φεύγει το άμυλο και χαλάει η μεταξένια υφή τους
4. Αν βάλετε λάδι στο νερό που βράζουν τα μακαρόνια τότε δεν θα κολλάνε μεταξύ τους
Απλά θα σπαταλήσετε το λάδι σας. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε για να μην κολλήσουν είναι να τα ανακατέψτε καλά.
5. Αν σπάσετε τα μακαρόνια στη μέση θα βράσουν γρηγορότερα
Το πόσο γρήγορα θα βράσουν εξαρτάται από το πάχος τους και όχι το μάκρος, άρα το μόνο που θα καταφέρετε είναι να τα κάνετε λίγο κοντύτερα.
6. Πρέπει να τα μαγειρεύουμε πάντα σε νερό που βράζει
Για την ακρίβεια ιδανικό είναι να τα βράζουμε μόνο για δυο λεπτά και μετά να τα αφήσουμε να μαγειρευτούν εκτός φωτιάς.
7. Δεν πρέπει ποτέ να βράζουν με το καπάκι
Το μόνο κακό που μπορεί να δημιουργήσει το καπάκι, είναι να ξεχειλίσει το νερό. Η υφή και η γεύση των ζυμαρικών σας δεν θα αλλάξει καθόλου
8. Όταν φτιάχνετε λαζάνια θα πρέπει το ζυμαρικό να έχει βράσει εντελώς
Αν η σάλτσα σας είναι αρκετά υγρή τότε δεν είναι ανάγκη να τα βράσετε καθόλου, καθώς θα βράσουν μαζί με την σάλτσα στον φούρνο.
9. Να τα σουρώνετε εντελώς για να μην σας νερώσει η σάλτσα
Λίγο από το νερό που έβραζαν τα μακαρόνια σας δεν θα χαλάσει την σάλτσα, το αντίθετο μάλιστα.
10. Τα στεγνά ζυμαρικά δε ζυγίζουν όσο και τα βρασμένα
Το σχήμα του ζυμαρικού δείχνει και το πόσο νερό θα απορροφήσει στο βράσιμο. Μεγαλύτερη η επιφάνεια, μεγαλύτερη απορρόφηση νερού.
11. Οι Ιταλοί προτιμούν αυστηρά τα φρέσκα ζυμαρικά
Κάποια ζυμαρικά είναι νοστιμότερα όταν τα βράζετε φρέσκα, όχι όλα όμως. Έχει να κάνει με το πιάτο που θα φτιάξετε.
12. Τα ζυμαρικά πρέπει να βράζουν μόνο σε αλατισμένο νερό
Αν και το αλατισμένο νερό είναι ο συνηθέστερος τρόπος για να βράσετε τα μακαρόνια σας, δεν σημαίνει ότι είναι και ο μόνος. Δοκιμάστε μια φορά να τα βράσετε σε κόκκινο κρασί.
Η μοναδική μορφή οικονομικης ασφαλείας είναι ικανότητα κάποιου να δημιουργει αξία στη αγορά, ότιδηποτε άλλο αποτελεί ψευδαίσθηση και κοινωνικό στερεότυπο που εξυπηρετεί άλλους σκοπούς.
Οι δύο πηγές της γνώσης
Τζον Λοκ – Οι δύο πηγές της γνώσης
Ο Λοκ ξεκινά από την υπόθεση ότι ο νους είναι tabula rasa (άγραφος πίνακας) που δέχεται αισθήσεις κι είναι ικανός να παράγει ιδέες για τις λειτουργίες του. Οι δύο πηγές της γνώσης είναι, επομένως, οι αισθήσεις και οι σκέψεις και οι δύο προϋποθέτουν την εμπειρία, με τη σειρά της, των εξωτερικών πραγμάτων και των εσωτερικών διαδικασιών.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το μυαλό είναι, όπως λένε, λευκό χαρτί, κενό από οποιοσδήποτε μορφές, χωρίς καθόλου ιδέες. Πώς γίνεται και γεμίζει; Πώς γίνεται και καταλήγει με αυτό το τεράστιο απόθεμα πάνω στο οποίο η πολυάσχολη και απεριόριστη φαντασία του ανθρώπου χρωμάτισε με μία σχεδόν ατελείωτη ποικιλία;
Από πού έχει όλα τα υλικά της λογικής και της γνώσης; Σε αυτά απαντώ με μια λέξη: από την εμπειρία. Σε αυτή θεμελιώνεται και εντέλει από αυτήν πηγάζει όλη η γνώση μας. Η παρατήρησή μας, που αναφέρεται είτε σε εξωτερικά αισθητά αντικείμενα είτε στις εσωτερικές λειτουργίες του μυαλού μας τις οποίες αντιλαμβανόμαστε και στοχαζόμαστε οι ίδιοι, είναι αυτό που εφοδιάζει τη νόηση μας με όλα τα υλικά της σκέψης. Αυτές είναι οι δύο πηγές της γνώσης από τις οποίες αναβλύζουν όλες οι ιδέες που έχουμε ή μπορούμε με φυσικό τρόπο να έχουμε.
Πρώτον, τα αισθητήρια μας, που είναι εξοικειωμένα με ξεχωριστά αισθητά αντικείμενα, μεταφέρουν στο μυαλό αρκετές διακριτές αντιλήψεις των πραγμάτων, ανάλογα με τους διαφόρους τρόπους με τους οποίους τα αντικείμενα αυτά επηρεάζουν τα αισθητήρια.
Και έτσι αποκτούμε εκείνες τις ιδέες που έχουμε, του κίτρινου, του λευκού, του ζεστού, του κρύου, του μαλακού, του σκληρού, του πικρού, του γλυκού και όλων εκείνων που αποκαλούμε αισθητές ποιότητες, για τις οποίες, όταν λέω ότι τα αισθητήρια τις μεταφέρουν στο μυαλό, εννοώ ότι αυτά, από τα εξωτερικά αντικείμενα μεταφέρουν στο νου ό,τι παράγει μέσα στον νου εκείνες τις αντιλήψεις. Αυτή τη σπουδαία πηγή των περισσότερων ιδεών τις οποίες έχουμε, που εξαρτάται απολύτως από τα αισθητήρια μας και μεταφέρεται από αυτά στη νόηση, αποκαλώ αίσθηση.
Δεύτερον, η άλλη πηγή μέσω της οποίας η εμπειρία εφοδιάζει τη νόηση με ιδέες είναι η αντίληψη των λειτουργιών του δικού μας νου, μέσα μας, καθώς απασχολείται με τις ιδέες τις οποίες έχει. Όταν η ψυχή σκέφτεται και αναλογίζεται αυτές τις λειτουργίες, αυτές εφοδιάζουν τη νόηση μας με ένα άλλο σύνολο ιδεών, το οποίο δεν θα μπορούσε να αποκτηθεί από εξωτερικά του εαυτού μας πράγματα. Τέτοια είναι η αντίληψη, η σκέψη, η αμφιβολία, η πίστη, ο συλλογισμός, η γνώση, η θέληση και όλες οι διαφορετικές ενέργειες του νου μας.
Έχοντας συνείδηση όλων αυτών των καταστάσεων και παρατηρώντας τις μέσα στη νόηση μας, και από αυτές, επίσης, αντιλαμβανόμαστε μέσα στη νόησή μας το ίδιο διακριτές ιδέες, όπως αυτές τις οποίες αποκτούμε από σώματα που επηρεάζουν τα αισθητήρια μας.
Αυτή την πηγή ιδεών κάθε άνθρωπος έχει αποκλειστικά μέσα του. Και αν και δεν είναι αίσθηση, καθώς δεν έχει να κάνει τίποτα με τα εξωτερικά αντικείμενα, ωστόσο μοιάζει πολύ με αυτήν και κάλλιστα μπορεί να αποκαλείται εσωτερική αίσθηση.
Η ιστορία της φιλοσοφίας – Umberto Eco- Riccardo Fedriga
Αντικλείδι , https://antikleidi.com
ΜOUNT : Ένα έργο της Βιτόρια Κωτσάλου
Μια πρωτοποριακή δουλειά της Βιτόρια Κωτσάλου που μας προς -γειώνει στις γήινες διαστάσεις μας , μας ενώνει με την μάνα γη και μας θυμίζει το Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…, και μας συμφιλιώνει με το φυσικό μας οικοτόπιο .
Ορεινος .
Η Βιτόρια είναι κόρη του Γιώργου, φίλου των ορεινών δερβενοχωριων , που συχνά τα επισκέπτεται καθότι διαθέτει λατιφούντιο στο Τσιγκουράτι.
“Στεκόμαστε στη θύελλα της δικής μας ύπαρξης. Σε έναν κόσμο που δεν δημιουργήθηκε απο τον Θεό, αλλά απο τις δικές μας ψυχές. Είναι αδιαμφισβήτητα η μοίρα μας, οπότε πρέπει αν αντιμετωπίσουμε το γεγονός του φυσικού μας οικοτοπίου προς την κατεύθυνση του τι είναι ικανή να μάθει η θέληση…”
Μ. Κλίεν.
ΜOUNT
Ένα έργο της Βιτόρια Κωτσάλου από χορό, βουνό και πηλό που συμπεριλαμβάνει μία per-
formance, μια εγκατάσταση και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους.
Το έργο προτείνει μια διάσταση όπου η χορογραφία δημιουργεί το χώρο και το χρόνο ώστε το
κοινό να εμπλακεί με το έργο, προσφέροντας μία διαφορετική ποιότητα συνύπαρξης.
Performance 26,27,28/9/2019
Eγκατάσταση 29,30/09 &1,2/10/2019
Ρerformance MOUNT
Οι πόρτες του πρώην συνεργείου αυτοκινήτων στην οδό Φαλήρου 99 στο Κουκάκι ανοίγουν για το κοινό το οποίο καλείται να παρακολουθήσει τη διαδικασία δημιουργίας ενός γλυπτού βουνού από μία ετερόκλητη ομάδα καλλιτεχνών. Ο χορός ενυπάρχει με την γλυπτική έτσι όπως ο ρυθμός εμπλέκεται με την αλλαγή του φωτός σε μία μέρα. Η διαμόρφωση και η αποτύπωση της κίνησης είναι μια συνεχόμενη διαδικασία ενός ενιαίου νου που διαπερνά και ταυτόχρονα δημιουργεί το σώμα μας, τις σχέσεις και το περιβάλλον μας.
Σύλληψη: Bιτόρια Κωτσάλου
Χορογραφία: Bιτόρια Κωτσάλου σε συνεργασία με την ομάδα Ομάδα ερμηνευτών:
Γιώργος Αμέντας
Γιώργος Βήττος
Γιάννης Καβαλάρης
Λία Καράμπελα
Ανδρονίκη Μαραθάκη
Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου
Βασιλική Τσαγκάρη Χρυσανθακοπούλου
Χρήστος Χρυσανθακόπουλος
Θεοδώρα Χωραφά
Σύμβουλος Έργου: Γιάννης Καβαλάρης
Αρχιτεκτονική Σχεδιασμός/Επιμέλεια: Iωσήφ Ευφραιμίδης Βοηθός οργάνωσης: Μαριάννα Καψιμάλη
Επικοινωνία: Φαίη Ιωαννίδου
Φωτογραφίες: Mυρτώ Αποστολίδου
Πληροφορίες:
26, 27, 28 Σεπτεμβρίου 2019 // Ώρες: 17.00-20.00
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
(οι πόρτες ανοίγουν στις 17.00 και στις 18.30.To κοινό μπορεί να εισέλθει είτε στις 17.00 είτε
στις 18.30 και να αποχωρήσει είτε στις 6.30 είτε στις 20.00)
Εγκατάσταση MOUNT
Το βουνό από πηλό θα διατηρείται σε ιδανική υγρασία και θα παραμείνει στον χώρο σαν εγκατάσταση για τέσσερις μέρες. Το κοινό μπορεί να περπατήσει πάνω του με γυμνά πόδια, να σκαρφαλώσει, να το σμιλέψει.
Ένα ζωντανό γλυπτό, ένας τόπος περισυλλογής, μία μάζα που απορροφά.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να έχουν μαζί τους άνετα ρούχα που μπορούν να λερωθούν και
την προσωπική τους πετσέτα.
Πληροφορίες:
29, 30 Σεπτεμβρίου & 1, 2 Οκτωβρίου 2019 // Ώρες: 11.00-20.00 ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Εργαστήρια χορού και γλυπτικής MOUNT
Σχολεία
3, 4, 7, 8, 9, 10 Οκτωβρίου 2019 // Ώρες: 8.30-14.00
4, 5, 6 Οκτωβρίου 2019 & 7, 8, 9 Οκτωβρίου 2019
Ώρες: 17.00-19.00
Εργαστήρι ανοιχτής συμμετοχής για παιδιά (ηλικία 6-15) 5 & 6 Οκτωβρίου 2019 // Ώρες: 11.00-13.00
10 Οκτωβρίου 2019 // Ώρες: 17.00-19.00
Δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες για το κόστος των εργαστηρίων στο
Γείωση – ένας τρόπος για να σμιλευτεί η αντίληψη του ανθρώπου σε σχέση με το έδαφος
που περπατά- εσωτερικά, σωματικά, ηλεκτρομαγνητικά, μεταφορικά.
Η εγκατάσταση του MOUNT προτείνει τη λειτουργία ενός χώρου ως καταφύγιο, ενός χώρου για περισυλλογή, θεραπεία, φροντίδα, εμπλέκοντας την εικαστική τέχνη με την χορογραφία
των ανθρώπων.
Εργαστήρια για μεγάλους
(ανοιχτά για όλους ανεξαίρετου ηλικίας και εμπειρίας)
Τα εργαστήρια θα δώσουν την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να έρθουν σε επαφή με το
βουνό από πηλό, να κινηθούν πάνω και γύρω του.
Στο εργαστήρι αυτό, η γλυπτική προσεγγίζεται από την κίνηση του σώματος και αντίστοιχα η κίνηση του σώματος σαν γλυπτική. Το σώμα, σαν γλυπτό που καθημερινά διαμορφώνεται από τις κινήσεις που κάνουμε, αποκαλύπτεται μέσα από την επαφή με την αντίσταση του πηλού. Με αυτόν τον τρόπο, γεννιέται μία καινούργια σωματικότητα, που προωθεί τη διαφορετικότητα, τη φαντασία και τη δημιουργικότητα του καθενός. Ο πηλός απορροφάει αλλά και αντικατοπτρίζει την κίνηση μας και ταυτόχρονα μας δίνει διαφορετικές κατευθύνσεις μετακινώντας τα όρια της επίγνωσής και τις αντίληψής μας. Στο εργαστήρι, θα επικεντρωθούμε στην ανακούφιση που προσφέρουν τα όρια μέσα από την τρισδιάστατη
αίσθηση της κίνησης που πλάθει και της αντίστασης που κινεί.
Συντονισμός εργαστηρίων: Bιτόρια Κωτσάλου Πληροφορίες για το έργο: www.mount2019.com
Το έργο MOUNT πραγματοποιείται με την ευγενική προσφορά της οικογένειας Λύρα
και την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Τον εκλεκτό της καρδιάς της παντρεύτηκε η Νεκταρία Μπέσσα της Συνεταιριστικής Ασφαλιστικής
Σε στενό οικογενειακό κύκλο στην Κηφισιά παντρεύτηκε η Νεκταρία Μπέσσα, στέλεχος της ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗΣ Ασφαλιστικής, τον εκλεκτό της καρδιάς της, τον γνωστό κομμωτή Βασίλη Διαμαντόπουλο.
Το wedding party των νεονύμφων πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο του Μουσείου Γουλανδρή και διήρκεσε μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες.
Το νυφικό ήταν δημιουργία του σχεδιαστή Vassili Zoulia και το κουστούμι του Βασίλη Διαμαντόπουλου ήταν Papadogamvros.
Τους ευχόμαστε να ζήσουν!
Πηγή φωτό: protothema.gr
e.asfalistiki.gr
Oil research
Κατατέθηκαν χθες στη Βουλή για κύρωση από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας οι συμβάσεις που ορίζουν την παραχώρηση τεσσάρων θαλάσσιων περιοχών στο Ιόνιο και στην Κρήτη, ώστε να ξεκινήσουν έρευνες υδρογονανθράκων. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη θαλάσσια περιοχή “Ιόνιο”, που αναλαμβάνει η κοινοπραξία της ισπανικής Repsol Exploracion με τα Ελληνικά Πετρέλαια, το “Μπλοκ 10” στον Κυπαρισσιακό Κόλπο, όπου την έρευνα θα αναλάβουν τα Ελληνικά Πετρέλαια και, τέλος, τις θαλάσσιες περιοχές δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, που παραχωρούνται για έρευνα στην κοινοπραξία των Total, ExxonMobil και ΕΛΠΕ.
Από την εκλεκτή αναγνώστρια μας Σοφία Ρήγ. το πιο κάτω κείμενο ως συμπλήρωμα προηγουμένης ανάρτησης με τίτλο, “Σοφία ,Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη” :
«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.»
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ Η ΑΣΧΗΜΙΑ….
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ… ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ Η ΑΣΧΗΜΙΑ
Τις προάλλες κοιτούσα μία επιγραφή που έγραφε “ΑΤΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ”, η οποία παλαιότερα ήταν “ΑΤΤΙΚΟΝ ΩΔΕΙΟΝ”. Σκέφτηκα, πως θα μπορούσε ένας λαός να δεχτεί μία τέτοια ακαλαίσθητη χασμωδία όπως είναι προφανές στην πρώτη εκφορά (Ο -> Ω) στην γλώσσα που κάποτε τον ξεχώριζε από τους “βαρβάρους”; Πράγματι, οι ίδιοι βάρβαροι που πτώχευσαν την χώρα μας άρχισαν πρώτα με την πτώχευση της Ελληνικής γλώσσης το 1980… Και μάλιστα αυτή η γλωσσική προσβολή αποτέλεσε μία από τις βαναυσότερες επιθέσεις που δέχτηκε ο Ελληνισμός μεταπολιτευτικώς: η ‘καφροποίηση’ της γλωσσικής μας δομής δια της υπεραπλούστευσης των καταλήξεων (τύπου ‘Η Ελλάς, της Ελλάδος’ στο ‘Η Ελλάδα, της Ελλάδας’ ή ‘Η Ακρόπολις, της Ακροπόλεως’ στο ‘Η Ακρόπολη, της Ακρόπολης’…) και την απογύμνωση του τελικού ‘ν’ στα άρθρα και όχι μόνον… (τύπου ‘στο φάρο’ αντί ‘στον φάρο’, ‘τη Σάμο’ αντί ‘τηΝ Σάμο’, ”Δημαρχείο’ αντί ‘Δημαρχείον’, κλπ).
Αλήθεια, πόσο απολίτιστος πρέπει να είναι κάποιος ώστε να επιλέγει το “δεν είναι δυνατό” εννοώντας “δεν είναι δυνατόν” ή το “τι ποσό πλήρωσες” αντί “τί ποσόν…” Όλο και περισσότεροι εκφράζονται έτσι για να αναδείξουν την ένταξή τους στην “προοδευτικότητα” (τρομάρα τους).
Αφήκαμεν του “κάφρους” να πολιτικοποιήσουν την γλώσσα μας, όπως πολιτικοποίησαν την γραβάτα…
Ταύτησαν την καθαρεύουσα με την δικτατορία και την μαλλιαρή με την “πρόοδο”. Μόνο που επρόκειτο για “προοδευτική” ασθένεια, όπως ο καρκίνος…
Πράγματι, πόσο ανθέλληνες είναι εκείνοι που παρενέβησαν στην ορθογραφία μας αφαιρώντας το ‘έτυμον’ από τις λέξεις (την ίδια την ψυχή και αρχικό νόημά των). Π.χ. το ‘παλληκάρι’ (από το ‘πάλλω’ την ‘κάραν’ [που έκαναν οι αρχαίοι οπλίτες δημιουργώντας κυματισμό με τα λοφία των περικεφαλαίων..]) έγινε ‘παλικάρι’, το νοιώθω (που περιέχει την ‘εννοια’ της ‘νόησης’) έγινε ‘νιώθω’, όπως και η ‘οξύτητα’ έφυγε από το ‘ξύδι’ με την ‘ιωτοποίησή’ του σε ‘ξίδι’… κ.ο.κ. Και ω φεύ! Τι πιο οξύμωρο από το να υποχρεώνεται ένας διδάσκαλος (που υποτίθεται ότι πρέπει να ‘ασκεί’ το ‘δίδειν’ [δίδω+ασκώ = διδάσκω]) να ασκεί το ‘αφαιρείν’ στις αίθουσες σβήνοντας το ‘ν’ από τις επιλογές μαθητών να γράφουν “τον λαό” αντί “το λαό” (λες και γίνεται αναφορά σε κάτι ουδέτερο, όπως ‘το μολύβι’…).
Μία επιβεβλημένη γλωσσοκτονία/μνημοκτονία, λοιπόν, μεθοδευμένως ‘ασχήμισε’ την γλώσσα μας για να μην θυμίζει τις εποχές που τα Ελληνικά θεωρούντο η τραγουδιστή γλώσσα. Θα μπορούσαν να είχαν διατηρηθεί οι καταλήξεις της καθαρευούσης χωρίς να επηρεαζόταν η μετάβαση από την βαριά αρχαΐζουσα προς την καθομιλουμένην ή, ακόμα καλύτερα, να επιτρέπετο η ανάμικτη χρήση των δύο γλωσσικών ιδιωμάτων (Δημοτικής/Καθαρευούσης) κατά το δοκούν του γράφοντος/ομιλούντος, όπως πράττω ενθάδε και εγώ. Αυτό επίσης θα διευκόλυνε και τα παιδιά μας να κατανοήσουν τα αρχαία.
Όπως έχουν τα πράγματα, ο κάθε λαός παίρνει αυτό που του αξίζει – και η σημερινή μας αξεστιά υπαγορεύει τον τρόπο που χειριζόμεθα μία γλώσσα άλλοτε αξιοζήλευτη και κορωνίδα του εθνικού μας πλούτου. Εάν ποτέ ξαναγαπήσουμε τους εαυτούς μας, πιστεύω ότι το κύριο μας μέλημα είναι να αποκαταστήσουμε την γλωσσική μας ομορφιά.
Και για να μην ξεχνιώμαστε…:
Σκισμένα τζιν ακριβοπληρωμένα, που ούτε λέτσοι θα φορούσαν…
Αξύριστ-ατημέλητοι με κότσους και τσουλούφια,
σκουλαρήκια, τατουάζ, φιγουράρουνε στην πλαζ…
Σαραντάχρονα μπακούρια, γεροντοκόρες μεσ’ στην φούρια,
ερωτροπούνε στο ΤV… μα καταλήγουν μοναχοί.
Άτεκνοι συνταξιούχοι, Δημοσίου προνομιούχοι
παίζουν Λόττο, παίζουν τάβλι, το αργόσχολο σουραύλι…
Νέα παιδιά να μακαρίζουν Αμερική, να πιθηκίζουν…
Πέφτουν των τα παντελόνια. (Κανείς τους δεν δουλεύει)
Είναι ξένα τα γκαρσόνια!
Μασημένη τους τροφή… του μπαμπά το μαγαζί.
Όλο “selfies” για “τσεκ ιν”… προτεταμένες γλώσσες,
i-phone, i-pad και καφέ για ώρες… σαν τις κλώσσες.
Ακουστικά στα αυτιά και βλέμματα χαμένα,
μια ζωή “σπουδάζουν” κι ονειρεύονται τα ξένα.
Όλοι κι όλες σπουδαγμένοι, μα βρε που οι μορφωμένοι…;
Σαν τα στόματα ανοίγουν και τα πάντα γύρω θίγουν,
μαλλιαρή λαλιά αρθρώνουν… Χωρίς τα ‘νι’ και ‘σίγμα’ τους, οι λέξεις μαραζώνουν.
Greeklish πάντα στην γραφή! Και η γλώσσα; Σαν πορδή…
“Γουάο, φίλε! Ο μι τζι! Κουλ ο τύπος! Face τζι τζι!”
YOLO, LOL και ROCK AND ROLL…με σουλούπια σαν τα TROLL!
“Διαπολιτισμικά” πια τα σχολεία… συ τί θέλεις ιστορία;
Δασκαλίσκοι μας διαβάζουν: “Γάτες και πουλιά μονιάζουν…”
Όλοι κι όλα είναι ίδια, μέσ’ στην στάνη σαν τα γίδια!
Αντιρησίας είσ’ εσύ; Βούλωσέ το “ρατσιστή”!
Τ’ είναι αυτό; “Ελληνισμός”;;; Αυτός κι αν είναι “Φασισμός”!
Τους προγόνους σαν ‘παινέσεις, ετοιμάσου να πονέσεις…
Τούρκος, Σλάβος, ό,τι νά ‘ναι! Μη πεις “Έλλην”… Θα σε φάνε!
Το “διαφορετικό” να αγκαλιάσεις! Το δικό σου να ξεχάσεις!
Νεοταξίτης ενταγμένος, μπαίνεις μόνο αλεσμένος.
Βάσει “τύπων” πια η σκέψη! Φαντασία; Έχει στερέψει…
Ροκ, ρέιβ, σόουλ και ποπ! Τζαζ, προγκρέσιβ και χιπ χοπ !
Άνευ Μούσας “μουσική…”, πάνω κάτω η κεφαλή!
Άνα χείρας το σφηνάκι για να “ρίξεις” γκομενάκι…
Γεροροκάδες τσακισμένοι, αριστερίσκοι βολεμένοι,
χέρι χέρι gay parade… Λεμονάδα; Lemonade!
Μαλλιαρή ψευτοκουλτούρα, κι εκδηλώσεις με μαστούρα…
Τσιγαράκι, εσπρεσάκι, σαγιονάρες στο παπάκι…
με εξέχουσα κοιλία, αμιγής γελοιογραφία!
ΤΙ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΠΛΗΘΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!
Τί κι αν ζω στην χώρα του φωτός; Τώρα πια αλλοδαπός!
“Πώς καταντήσαμε έτσι;” Μερικοί θ’ αναρωτιέστε…
Κι όμως, όλα εξηγούνται αν τους μύθους δεν βαριέστε:
Η Κίρκη κάποτε έδωσε στους συντρόφους του Οδυσσέα να πιούν το ποτό της λήθης, και ξέχασαν πως ήσαν Έλληνες.
ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ… ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ!
-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου-
Το Ξύλινο στο Χαϊδάρι !
Πύλου 9 Χαϊδάρι ο Γιώργος Τζελάς με τη παραία του προσφέρει τα καλύτερα μεζεδάκια των Δυτικών προαστίων !
