Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο

Ο Sheldon Yellen, CEO της εταιρείας BELFORHoldings Inc., που μετρά 9.200 υπαλλήλους, δεν είναι ένας συνηθισμένος διευθύνων σύμβουλος, καθώς έχει βρει έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε να επικοινωνεί και να ευχαριστεί το προσωπικό του.

Ο εν λόγω κύριος στέλνει, από το 1985, σε κάθε έναν υπάλληλό του μία χειρόγραφη εορταστική κάρτα. Όταν ταξιδεύει με το αεροπλάνο έχει μαζί του μία βαλίτσα με γραφική ύλη, για να γράψει κάρτες για να τους ευχαριστήσει, για επετείους, γενέθλια, γιορτές, ακόμα και για πιο ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως όταν το παιδί ενός υπαλλήλου είναι άρρωστο.

Σύμφωνα με έρευνες, οι πετυχημένοι μάνατζερ είναι αυτοί που έχουν βρει έναν αυθεντικό τρόπο ώστε να ενθαρρύνουν και να ευχαριστήσουν τους ανθρώπους τους – ουκ ολίγες φορές, οι καλοί υπάλληλοι φεύγουν από την εταιρεία αν οι κόποι τους δεν αναγνωρίζονται. Και, στην (ηλεκτρονική) εποχή μας, μια χειρόγραφη επιστολή είναι αναμφίβολα μια αυθεντική (και ασυνήθιστη) πράξη.

Ο Yellen ξεκίνησε αυτή τη συνήθεια το 1985, όταν προσλήφθηκε στην εταιρεία από τον αδερφό της συζύγου του, καθώς οι υπόλοιποι υπάλληλοι δεν είδαν με καλό μάτι την «προνομιακή» πρόσληψή του. Με τον τρόπο αυτό, θα ενθάρρυνε τους εργαζομένους να περάσουν από το γραφείο του, έχοντας παραλάβει την κάρτα, για να πουν ευχαριστώ. Το κόλπο έπιασε, με το προσωπικό να πιάνει κουβέντα με τον Yellen, τον πάγο να σπάει και τον ίδιο να κερδίζει το σεβασμό τους.

Όπως επισημαίνει ο Yellen, έχει παρατηρήσει ότι η εργασιακή κουλτούρα μέσα στην επιχείρηση έχει βελτιωθεί αισθητά προς το καλύτερο, ενώ δεν παραλείπει να πει ότι δεν θα πρέπει να εστιάζουμε στα κέρδη και στους στόχους, αλλά στο σημαντικότερο κεφάλαιο μιας εταιρείας, τους ανθρώπους της, χάρη στους οποίους μια εταιρεία θα ευημερήσει.

Πηγή: protopapadakis.blogspot.com

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Είναι γνωστό ότι το καλοκαίρι του ’15 ο Στουρνάρας πήρε τηλέφωνο τον Παυλόπουλο και τον προειδοποίησε ότι οι Συριζαίοι ετοίμαζαν παράλληλο νόμισμα, άρα ήταν έτοιμοι να βγάλουν την χώρα από το ευρώ. Ο Πρόεδρος τότε του απάντησε ότι «θα κάνει το καθήκον του», υπονοώντας δεν θα υπογράψει τέτοιο πράγμα και ότι ως έσχατη λύση ήταν έτοιμος να παραιτηθεί.

Το ρεπορτάζ αυτό έχει γραφτεί και ξαναγραφτεί, ενώ το τηλεφώνημα έχει επιβεβαιωθεί απ’ τον Στουρνάρα δίχως να έχει δώσει λεπτομέρειες της συνομιλίας. Η Προεδρία επισήμως ουδέποτε το επιβεβαίωσε ή το διέψευσε (και ορθώς), αν και ανεπισήμως διαρρέεται ότι ο Πρόεδρος είχε καθοριστική συμβολή στην παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Δεν είναι πρόθεση του σημερινού κειμένου να κρίνει την στάση Παυλόπουλου εκείνη την κρίσιμη περίοδο. Δεν διαθέτω πρωτογενές ρεπορτάζ ούτε από το Προεδρικό, ούτε από την Τράπεζα της Ελλάδας, ούτε από τα τότε ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης Σύριζα που διαχειρίστηκε την κρίση του πρώτου εξαμήνου του ’15 (αφού πρώτα την δημιούργησε). Άρα δεν έχω κάτι περαιτέρω να συνεισφέρω σε επίπεδο πληροφοριών.

Αν όμως θέλετε επιγραμματικά την εκτίμηση μου, πιστεύω ότι ο Παυλόπουλος πράγματι εναντιωνόταν σε σενάρια ή σχέδια εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Όμως αμφιβάλω σφόδρα αν είχε καν ενημερωθεί από την τότε κυβέρνηση για την πιθανότητα τέτοιας εξέλιξης, εξάλλου οι Συριζαίοι διέψευδαν μετά βδελυγμίας ότι σχεδιάζουν ή προετοιμάζονται για κάτι τέτοιο. Το πιθανότερο είναι ότι κι αυτός, κλεισμένος στο Προεδρικό άκουγε διάφορα ανεπιβεβαίωτα από δω κι από κει, όπως όλοι μας.

Άρα, δίχως να αμφισβητώ την πρόθεση του Παυλόπουλου, αυτή η «καθοριστική συμβολή» του στην παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη είναι λίαν συζητήσιμη. Ο Τσίπρας έκανε την κωλοτούμπα πιεσμένος από την μελέτη των επιπτώσεων μιας εξόδου που είχε στα χέρια του και από τους υπόλοιπους ευρωπαίους ηγέτες. Η δεκαεπτάωρη διαπραγμάτευση, ο έρπις στα χείλια και η τελική υπογραφή του, ήταν προϊόντα της συνειδητοποίησης του ότι δεν υπήρχε άλλη λύση.

Άντε να αναγνωρίσω ότι ο Αλέξης συνυπολόγισε μέσα σ’ όλα τα υπόλοιπα και μια πιθανή διαφωνία Παυλόπουλου, αλλά αυτό απέχει πολύ από όσα διατείνονται σήμερα κάποιοι στενότατοι φίλοι του Προέδρου. Ότι δηλαδή ο Τσίπρας πήγαινε ντουγρού για έξοδο, αλλά είδε το οδόφραγμα Παυλόπουλου και έκανε αναστροφή. Αυτά είναι παιχνίδια υποψηφιότητας για την δεύτερη Προεδρική θητεία και όχι αντανάκλαση της ιστορικής αλήθειας.

Παρά ταύτα, την οπτική των φίλων του Παυλόπουλου στην συγκεκριμένη ιστορία την αντιλαμβάνομαι. Αυτοί που συνεχίζουν να με αφήνουν άναυδο, είναι οι ίδιοι οι Συριζαίοι. Οι οποίοι στα τηλεοπτικά πάνελ, όταν ακούν για την «καθοριστική συμβολή του Προέδρου στην παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη», σηκώνουν το δάκτυλο προς τους νεοδημοκράτες και τους Πασόκους και τους εγκαλούν επειδή ενδέχεται να καταψηφίσουν έναν Πρόεδρο με τόσο καθοριστική συμβολή στην σωτηρία της χώρας.

Για μισό λεπτό, διότι εδώ τα πράγματα παραμπερδεύονται. Δηλαδή, ο Σύριζα υπερψηφίζει τον Παυλόπουλο, επειδή αυτός όρθωσε το ανάστημα του απέναντι στον… Σύριζα. Επειδή εναντιώθηκε στην καταστροφική επιλογή της εξόδου από το ευρώ, την οποία έξοδο ετοίμαζε ο Αλέξης. Έτσι ο Προκόπης μας διέσωσε από μια εθνική καταστροφή και γι αυτό εκείνοι που ήταν έτοιμοι να μας καταστρέψουν, τον υπερψηφίζουν για δεύτερη φορά ακριβώς επειδή δεν τους άφησε να μας καταστρέψουν.

Εντάξει λοιπόν, αν είναι έτσι να τον ψηφίσουμε άπαντες, δεν λέω. Αλλά να περάσουμε πρώτα κι από έναν ψυχίατρο να μας ρίξει μια ματιά

Με την ευκαιρία συνάντησης Τραμπ και Μητσοτάκη

Θουκυδίδης επίκαιρος όσο ποτέ !!

Συμβουλές και προειδοποιήσεις του προγόνου μας Θουκυδίδη προς τους πολίτες του σύγχρονου Ελληνικού κράτους για το 2020 και τις επερχόμενες δεκαετίες

ΑΞΙΩΜΑΤΑ που ισχύουν σε κάθε κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα

Θουκυδίδης (Διάλογος Μηλίων-Αθηναίων)

(εδ. 89-116): (εδάφιο.89). Αθηναίοι: α) υπαινίσσονται πως δίκαια έχουν την ηγεμονία β) υποδεικνύουν το γεγονός πως κάθε πλευρά έχει την δική της αντίληψη περί δικαίου-δικαιοσύνης και γ) ρητά προειδοποιούν τους Μήλιους πως «δίκαιο υπάρχει όταν υπάρχη ίση δύναμη [σημ. ισορροπία δυνάμεων] και όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται».

(Εδάφιο 97). Αθηναίοι: «λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα. … όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους». (εδάφιο 103). Αθηναίοι: «Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν».

Κατάληξη: (εδάφιο 114). «άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους … έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία ανάμεσα στους Μηλίους … (οι Αθηναίοι) σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους».

Κατά συνέπεια, έσχατες αξιωματικές θέσεις όταν χαράσσεται η στρατηγική ενός οποιουδήποτε κράτους εάν θέλει να επιβιώσει υπό συνθήκες ευημερίας, ευταξίας και ασφάλειας

· Κάθε κράτος θεωρεί απαραβίαστη την εθνική του κυριαρχία. Δεν εκχωρείται κυριαρχία παρά μόνο μετά από ένα αποτυχημένο επιθετικό πόλεμο

· Κάθε πολίτης κάθε κράτους υποχρεωμένος (ηθικά και νομικά) να επιδείξει αυτοθυσία εάν και όταν κινδυνεύσει η κρατική κυριαρχία.

· Μόνο εθνοκράτη ανθρωπολογικά ζωντανά, δυναμικά και στρατηγικά προσανατολισμένα μπορούν να έχουν εθνικούς σκοπούς και έσχατα εθνικά συμφέροντα και να συγκροτούν στρατηγικές εκπλήρωσης αυτών των σκοπών. Για να το επιτύχουν πρέπει να υπάρχουν οι προϋποθέσεις συσπείρωσης των πολιτών γύρω από τα εθνικά συμφέροντα.

· Υπέρτατο και έσχατο εθνικό συμφέρον όλων των εθνοκρατών είναι η εθνική επιβίωση μέσα σε ένα ως εκ της φύσεώς του άκρως ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα.

· Εάν τα μέλη μιας κοινωνίας αντί πίστης, νομιμοφροσύνης και φιλοπατρίας αλληθωρίζουν εσχατολογικά προσβλέποντας προς ανύπαρκτους και ανέφικτους παγκόσμιους πολιτικούς τόπους, η πολιτεία δύσκολα επιβιώνει και είναι διαρκώς ευάλωτη σε έξωθεν διαβρώσεις και επιβουλές. Δύσκολα επιβιώνει επίσης εάν η ιδιωτεία κυριαρχήσει εις βάρος του κοινού συμφέροντος των πολιτών ενός κράτους.

· Όποια κράτη στερούνται αυτών και άλλων συναφών προϋποθέσεων παραπαίουν ή και αποθνήσκουν.

Αναρτώνται επίσης ο πίνακας-τυπολογία των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων και διαφάνειες διαλέξεων κορυφαίων Θουκυδίδειων στοχαστών, του του Kenneth Waltz και του John Mearsheimer όπου συνοψίζονται οι προϋποθέσεις κάθε κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και οι στρατηγικές των ηγεμονικών δυνάμεων.

Μερικά δοκίμια:

Θουκυδίδης και σύγχρονες διεθνείς σχέσεις https://wp.me/p3OlPy-qu

Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb

Οντολογική θεμελίωση του Πολιτικού και ο ρόλος της ισχύος στην αθέσπιστη διεθνή πολιτική: Πολιτικός στοχασμός versus Πολιτική Θεολογία http://wp.me/p3OlPy-1no

Θουκυδίδης. Ο διάλογος Αθηναίων-Μήλιων http://www.ifestosedu.gr/72ThycididesDialogue.htm

Όσο πιο πολύ γερνάω, βλέπω πως το μόνο που δεν εξασθενεί είναι τα όνειρα !

Ζαν Κοκτώ.

Ουμπέρτο Εκο – Το όνομα του Ρόδου

στις 5 Ιανουαρίου 1932, γεννήθηκε ο μεγάλος Ουμπέρτο Έκο. Λέγεται ότι το επώνυμο Εκο είναι το αρκτικόλεξο των λέξεων Ex Coelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο» και πράγματι ο λόγος αυτού του ανθρώπου αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν ένα δώρο για την ανθρωπότητα.