Συντάκτης: Kostas Bertsias

Προσφυγόπουλα από Συρία στα ορεινά δερβενοχώρια !!

Η κατσίκα Δαμασκού , επίσης γνωστή ως η Shami , είναι μια αυτόχθονη φυλή από τη Συρία .

Διαβάστε το..

αξίζει !!

Ορεινός .

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

EΠIΦYΛΛIΔA -Καθημερινή .

Στη διάρκεια μιας και μόνο γενιάς τα δεδομένα και οι προϋποθέσεις κρατικής άμυνας έχουν αλλάξει στην Ελλάδα ριζικά.

Ενδεικτικό (συμβατικό) ορόσημο είναι η δικτατορία 1967-1974. Μέχρι τότε, η υπεράσπιση της «πατρίδας», της κρατικής ανεξαρτησίας, της ελληνικής ιδιαιτερότητας (των «παραδόσεων») ήταν κάτι κοινά αυτονόητο. Στη γενική επιστράτευση που κήρυξαν οι δικτάτορες το 1974, με αφορμή την πολεμική εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η ανταπόκριση του ελλαδικού πληθυσμού ήταν μουδιασμένη, αλλά αυτονόητα πάγκοινη. Αποκαλύφθηκε, βεβαίως, και το «μπάχαλο» (η οργανωτική διάλυση και παντοδαπή ασυναρτησία) του κρατικού μηχανισμού, όπως και η γελοιότητα της εθνικιστικής ρητορείας. Αλλά δεν εμπόδισαν και οι δυο αυτές παράμετροι να δηλωθεί εμφατικά η κοινωνική ετοιμότητα για υπεράσπιση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.

Είκοσι δύο, μόλις, χρόνια μετά, το 1996, με την κρίση στη βραχονησίδα των Υμίων, αποκαλύφθηκε η αλλαγή που είχε ραγδαία συντελεστεί στη νοο-τροπία και στον ψυχισμό των Ελλήνων: Ενας πρωθυπουργός της κομματικής χαρτοκοπτικής, κρεμασμένος ολονυχτίς στο τηλέφωνο και εκλιπαρώντας αμερικανική παρέμβαση, χάρισε στους Τούρκους το πρόσχημα να μιλάνε για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και να συμπεριφέρονται, σε καθημερινή βάση, σαν αφεντικά. Ναι μεν ασελγούν οι Τούρκοι συνεχώς στο Διεθνές Δίκαιο και σε κάθε κώδικα ανθρώπινων δικαιωμάτων, όμως τον βαρβαρικό τους ρόλο τον παίζουν σοβαρά, με πυγμή. Κατακτούν ηγεμονικό ρόλο στη διεθνή σκακιέρα, προμελετημένα και ευφυέστατα, βήμα προς βήμα. Εχουν σοβαρότητα, γιατί είναι έτοιμοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την πατρίδα τους.

Οι Ελληνες είμαστε πιο εκσυγχρονισμένοι, προσαρμοσμένοι στο καινούργιο «παράδειγμα»: στους ρυθμούς της παγκοσμιοποίησης. Εχουμε σιωπηρά αλλά φανερά αποδεχθεί τη συντελεσμένη ενοποίηση μαρξισμού και καπιταλισμού (των δύο όψεων του Ιστορικού Υλισμού) στο αμφίφυλο μάγμα της «προοδευτικής πρωτοπορίας». Σε μια «προοδευτική» συλλογικότητα δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο, όλα τα επιλέγει το άτομο, κατά το γούστο του, κάθε ατομική επιλογή είναι νομικά κατοχυρωμένη – προτεραιότητα έχει το άτομο, όχι η κοινωνία των αναγκών, η εγωτική προτίμηση, όχι οι συλλογικές στοχεύσεις.

Για τον «προοδευτικό» ατομοκεντρισμό τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν μας ξεπερνάει ώστε να μας προσδιορίζει συλλογικά – ό,τι είναι και ό,τι κάνει ο καθένας, το επιλέγει: Επιλέγει το φύλο του, τον ή τη σύντροφό του ασχέτως φύλου, τη μόνιμη ή ευκαιριακή πατρίδα του, το να «εκφράζεται» ανεμπόδιστα με βανδαλισμούς και εγκληματικές αυθαιρεσίες, να επιβάλλει την αυθαιρεσία του εγώ βασανίζοντας συνανθρώπους του.

Αυτή η εκτρωματική «ελευθερία» του κτηνώδους «προοδευτικού» ατομοκεντρισμού δεν πολεμιέται. Και, αντίστοιχα, η αγάπη για την πατρίδα, η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ο σεβασμός της διαφοράς, η φιλία, ο έρωτας, δεν διδάσκονται, δεν επιβάλλονται με νουθεσίες και προτροπές. Μόνο γεννιώνται. Στόχος του σχολειού, στόχος της παιδείας, για την ελληνική τουλάχιστον εμπειρία και παράδοση, δεν είναι να «πληροφορήσει» – «ενημερώσει» – «πείσει» για το αξιοσέβαστο και προτιμητέο. Ο στόχος είναι να οδηγηθεί το παιδί («παιδαγωγηθεί») στην εμπειρία της χαράς που δίνει η αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά, η συμμετοχή, συμμέθεξη, σύμπραξη, η από κοινού στόχευση σε χαροποιές επιδιώξεις.

Το σχολείο, η κοινότητα ή γειτονιά ή ενορία, η γιορτή, το τραγούδι, ο χορός, οι εθιμικές παραδόσεις, η ιστορική πληροφόρηση, η οικογενειακή οικειότητα, τα θησαυρίσματα της γλώσσας – αυτά όλα γεννάνε την αγάπη για την πατρίδα, χωρίς νοητικές αναλύσεις, διδαχές, ηθικές προστακτικές. Στους αντίποδες της φιλοπατρίας είναι ο διεθνισμός: του προλεταριάτου ή του κεφαλαίου (αποδείχθηκε περίτρανα η κοινή τους ρίζα και οι καρποί πανομοιότυπης απανθρωπίας). Αποδείχθηκε η συμφυΐα και ομοιοκαρπία και στην περίπτωση των υπουργών Παιδείας: Σε τι διέφεραν οι «αριστεροί» υπουργοί (Φίλης, Γαβρόγλου, Αρσένης ή Βερυβάκης) από τους «δεξιούς» της συμπλεγματικής απομίμησης των αριστερών της «προόδου» (Κεραμέως, Γιαννάκου, Σπηλιωτόπουλος ή Αρβανιτόπουλος);

Οπως και σε όλες τις μετα-αποικιακές κοινωνίες, έτσι και στην Ελλάδα, η ανάγκη που ενστικτωδώς αξιολογείται πρωτεύουσα είναι ο διεθνισμός, η απατρία. Γεννάει αυτή την ανάγκη η απαιδευσία, η χρηστική εκδοχή της μάθησης, η βαρβαρική ωφελιμοθηρία και ηδονοθηρία που τη βαφτίσαμε «πρόοδο». Νέμονται τον μεθοδευμένο παλιμβαρβαρισμό, αδίστακτοι, οι εξουσιολάγνοι επαγγελματίες της πολιτικής.

Γελοιοποίησαν τη στρατιωτική θητεία σε βραχύτατη «παρένθεση» στην ανεργία ή στον χαβαλέ, εγκατέλειψαν κάθε στοιχειώδη έγνοια εξοπλισμού της χώρας. Θεωρούμε πια αυτονόητο ότι τον πόλεμο τον αναλαμβάνουν καλοπληρωμένοι μισθοφόροι – ή και άθλια μισθοδοτούμενοι αναγκεμένοι σαν τους αστυφύλακες που καίγονται κάθε βράδυ για το κέφι των κανακάρηδων της πλουτοκρατίας. Τώρα περιμένουμε μοιρολατρικά το όποιο «θερμό επεισόδιο» σκαρφιστεί ο Ερντογάν, για να προσθέσει στις κατακτήσεις του άγνωστο αριθμό νησιών στο πανάρχαια ελληνικό Αιγαίο.

Ο εξευτελιστικός αφελληνισμός μας απαιτεί, να επαναληφθούν τα αμήχανα αλλά αυτάρεσκα γλυκοχαμόγελα τύπου Νίκου Κοτζιά, όταν ξεπούλαγε στο ΝΑΤΟ τη Μακεδονία – συνεπής κατάληξη μιας, εκτρωματικής ιστορικά, πολιτικής χαμέρπειας. Οι άνθρωποι πολεμάνε, όταν θέλουν να μη χάσουν κάτι, που χωρίς αυτό η ζωή τους δεν έχει νόημα. Σήμερα αυτό το «κάτι» είναι μόνο το χρήμα. Γι’ αυτό και οι πόλεμοι μόνο για μισθοφόρους.

Έντυπη καθημερινή

Πάρνηθα, 12ος αιώνας και κάποιος η κάποιοι ρισκάρουν την ζωή τους και κτίζουν στο πιο απίθανο και επικίνδυνο σημείο του βράχου ( βαθιά μέσα στην Πάρνηθα) την μικρή Αγία Μαρίνα – 800 χρόνια μετά οι κάτοικοι του Αυλώνα θα επαναλάβουν το ίδιο εγχείρημα. 

Μέχρι την Αγία Τριάδα πηγαίνει αυτοκίνητο, μέχρι τον Προφήτη Ηλία αγροτικό σε χωματόδρομο και ως την Αγία Μαρίνα μόνο άνθρωπος και με δυσκολία εφόσον ο ήλιος ειναι ψηλά. Μετά ξεχάστε το . 50% Αγιο Ορος και 50% δάσος στην Ιρλανδία. Μέρος άγριο και μυστηριώδες. Εκεί στο πιο απρόσιτο και πανέμορφο συνάμα σημείο του δάσους 800 χρόνια πρίν, ο Ανθρωπος έβαλε την σφραγίδα του Χριστού με το όνομα της Αγίας Μαρίνας.

Σε τούτα τα μέρη της Αττικής την νύχτα , χορεύουν ακόμα οι Νεράιδες , Αερικά και Ξωτικά.

Ο καλύτερος τρόπος για να κρατάς τον λόγο σου είναι να μην το δίνεις .

Η διαφορά μεταξύ ιδιοφυΐας και βλακείας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει όρια !!

Θήβα : Στα χνάρια της μακραίωνης βοιωτικής ιστορίας

Χτισμένη στη θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης, σε εύφορη και καλά αρδευόμενη πεδιάδα, η Θήβα, το ένα από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας (η Λιβαδειά είναι το άλλο), αποτελεί αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής

Θήβα, η περιοχή του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης (πηγή: Δήμος Θηβαίων)

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Χτισμένη στη θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης, σε εύφορη και καλά αρδευόμενη πεδιάδα, η Θήβα, το ένα από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας (η Λιβαδειά είναι το άλλο), αποτελεί αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.

Σύμφωνα με τη μυθική παράδοση, ο Kάδμος, γιος του Aγήνορος, βασιλιά της Φοινίκης, ανήγειρε τα τείχη της Καδμείας, της φημισμένης ακρόπολης της πόλης, με τη βοήθεια του Αμφίονος και του Ζήθου, γιων του Δία και της Αντιόπης.

Δείτε επίσης: Από που πήρε το όνομά του ο… κουτσός Φλεβάρης

Από τον ιδρυτή της Καδμείας καταγόταν το γένος των Λαβδακιδών (Λάιος, Οιδίποδας κ.ά.), που ενέπνευσε με την τραγική μοίρα του πολλούς δραματικούς ποιητές.

Η Θήβα κατοικήθηκε κατά τους Νεολιθικούς Χρόνους, αποτέλεσε ισχυρό οικισμό κατά την Πρωτοελλαδική και τη Μεσοελλαδική Εποχή, έφθασε δε σε ύψιστο σημείο ανάπτυξης κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο (1600-1100 π.Χ.).

Κατά τους Γεωμετρικούς και τους Αρχαϊκούς Χρόνους τέθηκε επικεφαλής των βοιωτικών πόλεων και αποτέλεσε ισχυρό αντίπαλο της Αθήνας.

Διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στον ελληνικό χώρο κατά την Κλασική Περίοδο (371-362 π.Χ.), με επικεφαλής τον Επαμεινώνδα και τον Πελοπίδα.

Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.) και την ολοκληρωτική καταστροφή της από τους Μακεδόνες (335 π.Χ.) η Θήβα δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλαιότερη δύναμή της.

Την παρακμή που επέφεραν στην πόλη η Ρωμαιοκρατία και οι βαρβαρικές επιδρομές διαδέχτηκε περίοδος οικονομικής άνθησης (8ος-12ος αιώνας), χάρη στην παραγωγή και την επεξεργασία μεταξιού, τη βαφή υφασμάτων και την κατασκευή ταπήτων.

Ακολούθησαν η Φραγκοκρατία (12ος-15ος αιώνας) και η Τουρκοκρατία (15ος-19ος αιώνας), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός πληθυσμός μειώθηκε αισθητά.

Η πόλη απελευθερώθηκε με τη μάχη της Πέτρας, το Σεπτέμβριο του 1829.

Η αρχαία πόλη

Τα σημαντικότερα μνημεία της είναι οι μυκηναϊκοί θαλαμοειδείς τάφοι, το μυκηναϊκό ανάκτορο ή Καδμείον (14ος-13ος αι. π.Χ.), στο κέντρο περίπου της Καδμείας ακρόπολης, ο ναός του Ισμηνίου Απόλλωνα και οι πύλες της Καδμείας (από τις επτά μυθολογικές πύλες των Θηβών σώζεται μόνο η είσοδος ανάμεσα στους δύο κυκλικούς πύργους των Ηλεκτρών πυλών, που χρονολογούνται στην εποχή της ανάκτησης της πόλης από τον Κάσσανδρο, το 315 π.Χ.).

Ανασκαφικές έρευνες σε οικόπεδο της περιοχής της Καδμείας ακρόπολης (έξω από τα τείχη της αρχαίας πόλης, σε μικρή απόσταση νότια από τις Ηλέκτρες πύλες) έφεραν στο φως αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και κινητά ευρήματα με λατρευτικό χαρακτήρα, που χρονολογούνται από τους Πρωτοελλαδικούς έως και τους Ύστερους Βυζαντινούς Χρόνους.

Σύμφωνα με μια εκδοχή, εδώ βρισκόταν τέμενος αφιερωμένο στον Ηρακλή, που χρησιμοποιήθηκε πιθανώς από τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. έως το 480 π.Χ. περίπου.

Η Οιδιπόδεια κρήνη και η κρήνη της Δίρκης

Στην πηγή των Αγίων Θεοδώρων, γνωστή από την αρχαιότητα ως Oιδιπόδεια κρήνη, ξεπλύθηκε κατά την παράδοση ο Oιδίποδας μετά το φόνο του πατέρα του, Λαΐου.

Μνημείο των χρόνων της Tουρκοκρατίας είναι η κρήνη της Δίρκης, στο φράγκικο υδραγωγείο της πόλης.

Τα θρησκευτικά μνημεία της Θήβας

Χτισμένη στη θέση παλαιότερου ναού, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου – Μεγάλης Παναγίας (1867) υπήρξε έργο του τηνιακού αρχιτέκτονα Ιωάννη Φιλιππότη και του γιου του, του ονομαστού γλύπτη Δημητρίου Φιλιππότη.

Ο δισυπόστατος ναός διαθέτει ιδιαίτερα αξιόλογο γλυπτό διάκοσμο, μαρμάρινο τέμπλο και την εικόνα της Μεγάλης Παναγίας, που ιστορήθηκε κατά την παράδοση από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Στο A’ Nεκροταφείο είναι χτισμένη η εκκλησία του Ευαγγελιστή Λουκά, όπου βρίσκεται η λάρνακα με το σκήνωμα του Ευαγγελιστή.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν, επίσης, ο πρωτοχριστιανικός ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο μητροπολιτικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και η εκκλησία του πολιούχου, Αγίου Ιωάννη Καλοκτένη.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο

Στο αντάξιο της μακραίωνης βοιωτικής ιστορίας μουσείο στεγάζονται αντικείμενα αντιπροσωπευτικά των χιλιετιών της συνεχούς ανθρώπινης δραστηριότητας στη Βοιωτία, από την Παλαιολιθική Περίοδο έως το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας.

Το ταξίδι στο παρελθόν αφορά τον πολιτισμό, την καθημερινή ζωή, την πολιτική και κοινωνική εξέλιξη στη Βοιωτία.

Σε εξειδικευμένες ενότητες παρουσιάζονται η ιστορία του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών και των πρώτων αρχαιολογικών ερευνών στην περιοχή, οι μύθοι που σχετίζονται με τη Βοιωτία, καθώς και η πνευματική ακτινοβολία της Βοιωτίας από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, με ιδιαίτερη αναφορά στις τραγωδίες του θηβαϊκού μυθολογικού κύκλου.

Σε στεγασμένο χώρο, στα θεμέλια του μουσείου, διατηρούνται τμήμα οικίας της 3ης χιλιετίας π.Χ., τάφοι του 17ου αιώνα π.Χ. και η θεμελίωση του μυκηναϊκού τείχους της Καδμείας (13ος αιώνας π.Χ.).

Η επίσκεψη συμπληρώνεται με περιήγηση στον αύλειο χώρο του μουσείου, όπου εκτίθενται λίθινα μνημεία, και ολοκληρώνεται με την επίσκεψη στο μεσαιωνικό πύργο.

Οι λαογραφικές συλλογές

Οι λαογραφικές συλλογές της Θήβας προσφέρουν πληροφορίες για τα ήθη, τα έθιμα και τον καθημερινό βίο των κατοίκων της πόλης στο διάβα του χρόνου.

*Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο παρόν άρθρο προέρχονται από το διαδικτυακό τόπο του Δήμου Θηβαίων (visitthiva.gr).