Συντάκτης: Kostas Bertsias

Όταν ο Σεφέρης είδε τον Αλέξη Ζορμπά στο σινεμά:

Κυκλοφόρησε πέρυσι ο τελευταίος τόμος των Ημερολογίων του Γιώργου Σεφέρη (Μέρες Θ’) που πιάνει τα ημερολόγια της περιόδου από 1 Φεβρουαρίου 1964 έως 11 Μαΐου 1971 -είναι η τελευταία εγγραφή, αν και ο ποιητής πέθανε τέσσερις μήνες αργότερα.

Μπορεί να γράψω και άλλο άρθρο για το σημαντικό αυτό βιβλίο, αλλά προς το παρόν θέλω να εστιαστώ σε μία μόνο εγγραφή, που με έχει προβληματίσει. Είναι σχετικά γνωστή, με την έννοια ότι αναδημοσιεύτηκε σε διάφορους ιστότοπους πέρυσι, οπότε ίσως να την ξέρετε, αλλά θαρρώ πως αξίζει να τη συζητήσουμε.

Eίναι η εγγραφή της 21.3.1965, η εξής:

Χτές είδαμε το Ζορμπά, το φίλμ του Κακογιάννη-Καζαντζάκη. Με δηλητηρίασε όλη τη νύχτα και σήμερα πρωί. Όχι από συναίσθημα εθνικής προσβολής, που ύστερα από βροντερές τυμπανοκρουσίες και παρασημοφορίες για την πρεμιέρα του στο Παρίσι, ανακαλύπτουν τώρα οι Έλληνες χωρίς να’ χουν το θάρρος ν’ αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Αλλά για την ανυπόφορη αναισθησία αυτού του ανθρώπου, του Καζ., που νομίζει πως είναι ευαίσθητος, που νομίζει πως είναι ερευνητής της αλήθειας για να μην πω φιλόσοφος. Δε με πειράζει ο σκοτωμός της χήρας – ούτε το πλιάτσικο στο σπίτι της ετοιμοθάνατης Ορτάνς. Όλα μπορεί να τα πει κανείς. Αν ένα χωριό στην Κρήτη ήταν κάποτε βάρβαρο, ήταν βάρβαρο· ποιος δεν ήταν βάρβαρος κάποτε –όλα μπορεί να τα πει κανείς– αλλά σ’ ένα έργο που διεκδικεί την ανθρωπιά το θέμα δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι πώς εξαγοράζει κανείς αυτά που γράφει κι αν δεν τα λέει στο βρόντο. Ψεύτικη γλώσσα, ψεύτικες πόζες, απομιμήσεις αισθημάτων μου φαίνεται είναι ο Καζαντζάκης. Και δεν βρέθηκε άνθρωπος να τον κρίνει, τόσα χρόνια που αλωνίζει ανάμεσό μας. Έχω την εντύπωση πως είμαστε συνηθισμένοι στην ψευτιά χρόνια και αιώνες. Μας αρέσει. Δεν έχουμε δύναμη ν’ αντιδράσουμε.

Πρόκειται για την πασίγνωστη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη με τον Άντονι Κουίν στον ρόλο του Ζορμπά. Η ταινία όπως βρίσκω στη Βικιπαίδεια) έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 14 Δεκεμβρίου 1964, δηλαδή όταν την είδε ο Σεφέρης είχε ήδη τρεις μηνες που προβαλλόταν στις αίθουσες.

Ο Σεφέρης δεν συμπαθούσε τον Καζαντζάκη. Σαν συγγραφείς και σαν άνθρωποι είναι τα δυο άκρα αντίθετα. Στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων του Καζαντζάκη βρίσκουμε το εξής:

Ο νεοελληνιστής καθηγητής στο King’s College (Λονδίνο) Ροντερίκ Μπιτόν έχει ασχοληθεί κυρίως με το έργο του Νίκου Καζαντζάκη και του Γιώργου Σεφέρη. «Δύο αντίθετοι πόλοι», σχολιάζει: «Ο Σεφέρης δεν τον χώνευε καθόλου. Πιστεύω, ζήλευε θανάσιμα τον Καζαντζάκη επειδή ο τελευταίος είχε την πολυτέλεια να ζει μόνο από το γράψιμο. Ίσως γι’αυτό τα περισσότερα απ’όσα έχει γράψει ο Καζαντζάκης δεν διαβάζονται. Ο Σεφέρης ήταν διπλωμάτης, ο οποίος όμως στις κρίσιμες στιγμές τον βρίσκουμε πάνω στη δουλειά και να φτάνει σε υψηλές θέσεις μεταπολεμικά. Θυμάμαι πάντως κάτι αστείο. Ο μεταφραστής του Καζαντζάκη, ο Πήτερ Μπιν, συνάντησε τον Σεφέρη σε ένα ταξίδι του τελευταίου στην Αμερική, επί χούντας. Όταν ο Μπιν του είπε ότι έχει μεταφράσει Καζαντζάκη, ο Σεφέρης έγινε έξαλλος: «Μα τι είναι πια αυτός ο Καζαντζάκης; Ένας τιποτένιος είναι.» (εφημερίδα Καθημερινή, 9 Ιανουαρίου 2011)

Πηγή: sarantakos.wordpress.com

Νίκος Νανόπουλος: Φωτογραφίζοντας τους δρόμους
«Εθνικός Κήρυξ» 17 Φεβρουαρίου, 2020

Μεγάλωσα στα Πατήσια και μέχρι τα 18 μου, τον κόσμο μου τον οριοθετούσε η Πατησίων και οι παράδρομοί της, από το Μουσείο έως το Τέρμα Πατησίων και από την Αχαρνών έως την Πλατεία Κυψέλης και την Πίνδου. Ένας απέραντος κόσμος, πολύβουος, γεμάτος πλατείες, περατζάδες, κινηματογράφους. Τα καφέ λίγα, τα παγκάκια πιασμένα, στα σινεμά πολύ συχνά δεν έβρισκες θέση, ιδιαίτερα στα β’ προβολής.

Η «νέα» Αθήνα ανέπνεε εδώ, εύρωστη και αισιόδοξη, αυτάρκης. Όλα αυτά τα χρόνια, του σχολείου, δεν είχα νιώσει την ανάγκη να βγω έξω, γιατί άλλωστε; Εδώ σύχναζε το μισό ελληνικό σινεμά, τις δικές μας γειτονιές βλέπαμε στις σκοτεινές αίθουσες. Στην Πατησίων, στο «Au Revoir», ήρθε να πιει το ουίσκι του ο Frank Sinatra, εδώ ήταν και ο Eric Clapton.

Έτσι λοιπόν, βολτάροντας στην Πατησίων και αράζοντας στη Φωκίωνος Νέγρη (μία στο Οριεντάλ για το Μες-Μελπά, μία στο Σελέκτ για την Σεράνο) είχα καταλήξει ότι θα γίνω πολιτικός μηχανικός, στα χνάρια του πατέρα μου, αλλά και για να κτίσω – επιτέλους – το σπίτι του παππού μου, όπως το ήθελε «με τα θεμέλια προς τα πάνω»…

Ταυτόχρονα γύριζα και με μία άβολη κουτένια Kodak, μία κάμερα που μου είχε κάνει δώρο η θεία Μαρίνα, που την είχε φέρει ο θείος Μάικος (από το Μάικ και αυτό από το Μιχάλης), που είχε γυρίσει πλούσιος από την Αμερική, μετά από 50 χρόνια σκληρής δουλειάς και κάποια λίγα στη Λεγεώνα των Ξένων.

Αυτή η πρώτη κάμερα έκλεισε μέσα της τις πρώτες παγωμένες μου εικόνες, που με περισσή προσοχή επέλεγα, μια και το φιλμ, η εμφάνιση και η εκτύπωση δεν ήταν «τζάμπα» όπως σήμερα. Σιγά σιγά άρχισα να αγοράζω «ξένα» περιοδικά και να ονειρεύομαι καριέρα στη φωτογραφία και στον κινηματογράφο, ένα όνειρο που ποτέ δεν εξέφρασα στα σοβαρά, δεδομένου ότι το να μην γίνω πολιτικός μηχανικός, απλά δεν «έπαιζε».

Στα χρόνια του Πολυτεχνείου, στο Μετσόβιο, εδώ στην Πατησίων πάντα, αγόρασα την πρώτη μου διοπτική φωτογραφική μηχανή, τύλιγα το λουράκι στο χέρι μου και έβγαινα βόλτα, έχοντάς την πάντα stand by, να αποτυπώσω την στιγμή, να δημιουργήσω ένα παράθυρο στον χρόνο. Καμιά πενηνταριά φιλμς αργότερα, απέκτησα το όνειρο, μία μονοοπτική ρεφλέξ και ξεκινώ την φωτογραφική μου «καριέρα», παρακολουθώντας, από κάποια απόσταση και τα μαθήματά μου στο Πολυτεχνείο.

Στην δεκαετία που ακολουθεί αποφοιτώ από το Μετσόβιο, κάνω τα χαρτιά μου να μεταναστεύσω στον Καναδά, βρίσκω όμως και ξεκινώ δουλειά στην Αθήνα, σε ένα οικονομικό χώρο που ποτέ δεν φανταζόμουν, στην ασφαλιστική αγορά, «μηχανικός-εκτιμητής βιομηχανικών κινδύνων» και… τελικά, πιάνω στασίδι στην ευδαιμονία της δεκαετίας του ΄80, παρέα με τις Nikon μου, που καμιά φορά μου προσέφεραν και ένα μικρό εισόδημα, από κάποιες φωτογραφικές συνεργασίες με περιοδικά της εποχής.

Και….CUT !!!!!!

Μετεκπαίδευση στο Μόναχο Ασφάλιση/Αντασφάλιση? Risk Management…Πώρωση… Απειρη δουλειά…Να αλλάξουμε τα πράγματα στην Ελλάδα… Εκσυγχρονισμός… Καριέρα !!!

Φωτογραφία; Τι είναι αυτό; Καμιά φορά έβγαζα την F2 από την βαλίτσα, πίεζα το κλείστρο, κλατς !!! να ακούω το διάφραγμα να ανοίγει και να μαντεύω την ταχύτητα..

Πέρασαν έτσι αρκετά χρόνια, εργάστηκα σε υψηλές θέσεις ευθύνης και στις τρεις μεγάλες σχολές, τις εταιρείες του Ευρύτερου Δημόσιου Τομέα, του Ιδιωτικού, τις πολυεθνικές, συναρπαστική ζωή, εμπειρίες. Και μετά το κλίμα άλλαξε, όχι μόνο εδώ, σε όλη την Ευρώπη, οι managers αποκτούσαν σταδιακά ένα λιγότερο δημιουργικό ρόλο, ανελάμβαναν κυρίως την ευθύνη για την τήρηση πολύπλοκων εσωτερικών διαδικασιών και κανονισμών, απομακρυνόμενοι από αυτό καθαυτό το business, μετατρεπόμασταν σε αυτό που μεταξύ μας αποκαλούσαμε reporting…

Ενας κύκλος λοιπόν έκλεινε, έπρεπε να γιορταστεί κατάλληλα και τι καλύτερο και πιο συμβολικό από ένα φωτογραφικό ταξίδι στη Νέα Υόρκη, στην Πατησίων των ονείρων μου, εκεί που γύριζε τις ταινίες του ο Woody Allen και ο Scorsese, εκεί που περπατούσαν η Hepburn και ο Peppard, στους δρόμους που τρελαινόταν ο Robert De Niro…

Η έκθεση φωτογραφίας που ακολούθησε, αφιερωμένη στην επίσκεψη αυτή στη Νέα Υόρκη, άνοιξε μία νέα σελίδα και έτσι, μετά από μία μεγάλη βόλτα, λέω να ξαναπιάσω τα ταξίδια μου, να περπατήσω πάλι στις γειτονιές του κόσμου και να ξαναδώ τα πράγματα μέσα από τον φακό της φωτογραφικής μηχανής μου.

Νίκος Νανόπουλος

Photo by nnanopoulos

 

Γράφονται με -εια τα θηλυκά:
-που παράγονται από ρήματα σε -εύω: ειρωνεύομαι –> ειρωνεία
-που παράγονται από επίθετα σε -ης: ευγενής –> ευγένεια
-που παράγονται από επίθετα σε -είος: ανδρείος –> ανδρεία
-παροξύτονα που παράγονται από επίθετα σε -υς: ευθύς –> ευθεία
-προπαροξύτονα που παράγονται από ρήματα δεύτερης συζυγίας και τάξης: ωφελώ –> ωφέλεια
-προπαροξύτονα κύρια ονόματα: Ιφιγένεια (Αλλά τα παροξύτονα –> -ια εξού και Ευγενία)

 

 

Τι μου έμαθε μια Corvette στον Route 66Του Κωνσταντίνου Δούβλη, Ph.D.

Ήταν ένα απόγευμα του Απρίλη του 1999. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και το εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα έκανε το συγκινησιακό φορτίο τόσο έντονο που είχα σχεδόν βουρκώσει… Με το δίκιο μου, φυσικά! Στεκόμουν με καμάρι και έντονη συγκίνηση στην αρχή του ιστορικού route 66. Είχα και εγώ μεγαλώσει με την εμβληματική του παρουσία σε τόσες και τόσες ταινίες.

Ο ιστορικός αυτοκινητόδρομος που ένωνε το Chicago με το Los Angeles είχε φτιαχτεί το 1926. Συμβόλιζε την οικονομική δύναμη και το πνεύμα ελευθερίας, αλληλένδετες έννοιες με την ίδια την ύπαρξη των ΗΠΑ.

Αν και ο θρυλικός αυτοκινητόδρομος “γέρασε” και αποσύρθηκε από την κυκλοφορία το 1985, ο τεράστιος συμβολισμός του και η ασύλληπτη τουριστική του απήχηση ώθησαν πολλές πολιτείες τις οποίες διέσχιζε να διατηρήσουν ορισμένα τμήματά του για ιστορικούς λόγους.

Ήμουν πίσω από το τιμόνι ενός ακόμα ισχυρού Αμερικανικού συμβόλου. Μιας Corvette. Μεταχειρισμένης μεν, αλλά σε άριστη κατάσταση. Την είχα αγοράσει με χρήματα από τη δεύτερη δουλειά που έκανα για να συμπληρώσω τα εισοδήματα από μια καλή υποτροφία που είχα λάβει, πλην όμως δεν αρκούσε για να καλύψει όλες τις δαπάνες των σπουδών μου.

Ένιωθα παντοδύναμος. Όπως έλεγε και ο Ντι Καπριο στον Τιτανικό, “βασιλιάς του κόσμου”! Ο βασιλιάς όμως επρόκειτο να πάρει ένα καλό μάθημα…

Ξεκινώντας για το ιστορικό ταξίδι ζωής, άρχισα να παρατηρώ τα χαμηλά όρια ταχύτητας. Στα οποία, ως κλασικός Έλλην, δεν έδωσα καμία σημασία. Έδινα όμως σημασία στις πινακίδες των ορίων με το χαρακτηριστικό σχήμα και μέγεθος, που πολλές φορές βλέπουμε να κοσμούν τους τοίχους γνωστής Αμερικανικής αλυσίδας εστιατορίων.

Θεώρησα ότι είναι και αυτές “απολιθώματα”. Η σειρήνα και ο φάρος του περιπολικού πίσω μου, διέκοψαν βάναυσα την κατάσταση μεταξύ ονείρωξης και νιρβάνα στην οποία βρισκόμουν. Αδιανόητο να σταματούν έναν άνθρωπο που θέλει να ζήσει την εμπειρία, σκέφτηκα! Δεν τους νοιάζει ο τουρισμός; Που είναι η Αμερικάνικη ελευθερία που πολυδιαφημίζουν;

Αυτή η επιπόλαια σκέψη ήταν το πρώτο λάθος.

Το δεύτερο ήταν ότι αποφάσισα να την μοιραστώ με τον αστυνομικό που με σταμάτησε…

Κλασσικός State trooper. Άψογα σιδερωμένη και πεντακάθαρη στολή, γυαλισμένος σαν να πρόκειται να περάσει επιθεώρηση. Με κυρτό πλατύγυρο καπέλο κατεβασμένο ως τη μύτη, επαγγελματισμό και καμία διάθεση για σαχλή ψιλοκουβέντα.

Παρ’ όλα αυτά, δεν άντεξε και μου είπε με ύφος ειρωνικό. “Για ποια ελευθερία μιλάτε κύριε”; Για αυτήν να σκοτώνετε συνανθρώπους σας πηγαίνοντας 30 μίλια πάνω από όριο; Άδεια να σκοτώνει έχει μόνο ο James Bond και αυτός δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο”

Η φιλοσοφική μου διάθεση είχε εκληφθεί –και σωστά– ως αναίδεια και ο αστυνομικός δεν είχε διάθεση να τελειώσουμε έτσι εύκολα…

“Γνωρίζετε ότι έχετε σπασμένο το πίσω δεξί φανάρι των φρένων”; “No officer.” Ασφαλώς και το ήξερα. Δεν είχα όμως ούτε τον χρόνο, ούτε τη διάθεση να ασχοληθώ με μια “σαχλαμάρα”, για τα ελληνικά πάντα δεδομένα.

“Μπορεί να τυφλώσετε τον οδηγό που ακολουθεί και να προκαλέσετε ατύχημα”. Δεν χρειάζεται να σας πω πώς τον χαρακτήρισα. Ευτυχώς, από μέσα μου…

Είχε ήδη περάσει ένα τέταρτο και το ταξίδι μου προς το ηλιοβασίλεμα καθυστερούσε. “Άδεια δίπλωμα, ασφάλεια, inspection”. Το δικό μας ΚΤΕΟ. Τα είχα όλα. Η ασφάλεια έληγε σε 6 μέρες. Ο αστυνομικός χαμογέλασε πικρά. “Τυχερός είστε. Αν σας είχα πιάσει χωρίς ασφάλεια, το πρόστιμο είναι το 5πλάσιο των ασφαλίστρων σας και αφαίρεση διπλώματος για 1 χρόνο”.

Η διάθεση μου δεν είχε καμφθεί.

“Φαντάζομαι να είχα κάνει και ατύχημα ανασφάλιστος”, αστειεύτηκα βλακωδώς. Ο αστυνομικός χαμήλωσε κι άλλο τον γείσο, σε σημείο που δεν έβλεπα καθόλου τα μάτια του.

“Τότε δεν θα μιλούσαμε κύριε. Θα ήσασταν ήδη στο κρατητήριο και θα αντιμετωπίζατε ποινή κάθειρξης 1 έτους”.

“Εκτιόμενη” ρώτησα. “Υπάρχει και άλλη”; απάντησε. Με αναστολή.
Η αναστολή είναι κάτι που συμβαίνει όσο εκτίεται η ποινή, κύριε…

Ο εκνευρισμός μου είχε αρχίσει να με ελέγχει. “Δηλαδή, αν είχα σκοτώσει κάποιον ενώ ήμουν ανασφάλιστος και είχα υπερβεί το όριο ταχύτητος, τι θα πάθαινα”;

Ο αστυνομικός ανέβασε ξαφνικά τον γείσο και μου έριξε ένα βλέμμα που 2 δεκαετίες αργότερα ακόμα θυμάμαι. Πριν καν μιλήσει, αποφάσισα να το κάνω πιο πιπεράτο. “Ετσι για την πλάκα, ας πούμε και ότι είχα πιει και είχα καταναλώσει ίσως και ουσίες… και έκανα και κόντρες… Α… και εγκατέλειπα το θύμα μου”…

Ο αστυνομικός είχε σταματήσει να γράφει την κλήση και προσπαθούσε να αντιληφθεί για ποιο λόγο έλεγα όλα αυτά τα τρελά σενάρια. Μου μιλάτε για βαριά αμέλεια που βρίσκεται στα όρια της ανθρωποκτόνου πράξεως με ενδεχόμενο δόλο”.

“Μου μιλάτε για χρήση του αυτοκινήτου ως όπλο”; “Ας πούμε ότι δεν θα οδηγούσατε ξανά ποτέ και πως ένα σημαντικό μέρος της περιουσίας σας θα πήγαινε σε αποζημιώσεις. Εσείς δε, θα αναγκαζόσασταν να εκτίσετε ποινή που θα υπερέβαινε τα 5 χρόνια. Όταν θα βγαίνατε θα ήσασταν ένας κατεστραμμένος άνθρωπος…. Σαν αυτόν που καταστρέψατε”.

Εκείνο το βράδυ δεν ταξίδεψα.

Γύρισα σπίτι με μια ανεξήγητη θλίψη και έντονο προβληματισμό για την κουλτούρα της χώρας που επέλεξα να σπουδάσω. Μα πάνω από όλα, για την προβληματική ελληνική νοοτροπία που κυριαρχούσε μέσα μου. Το ταξίδι ζωής το πραγματοποίησα αρκετά αργότερα. Τότε που είχα συνειδητοποιήσει δια της Κρατικής εφαρμογής του Νόμου, ότι η δική μου καλοπέραση δεν είναι ανώτερη καμιάς ζωής…

ΥΓ. Κάθε ομοιότητα με γεγονότα της επικαιρότητας είναι απολύτως συμπτωματική….

• Ο κ. Κωνσταντίνος Δούβλης είναι εγκληματολόγος, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας της Αστυνόμευσης.

Επετειακή ανάρτηση

Αγαπητοί φίλοι ,

Ο Ορεινός συμπλήρωσε χθες οχτώ χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στην μπλογκόσφαιρα της σύγχρονης επικοινωνιακής πλατφόρμας.

Το ιστολόγιο μας, που ξεκίνησε πειραματικά στις 22/2/2012 και συνεχίζει πειραματικά και πιθανώς και πειρατικά να «εκπέμπει » σε καθημερινή βάση και να διαβάζεται και να ακούγεται μέσα σε αυτή την ζούγκλα των κοινωνικών αμφίδρομων ή μονόδρομων επικοινωνιακών διαύλων.
Στα οχτώ χρόνια αποκτήσαμε φίλους , συνεργάτες και συνοδοιπόρους, που και μόνο , η αίσθηση ότι μας παρακολουθούν, με την βροντερή σιωπή τους ή με την αιχμηρή απουσία τους ή ακόμη και με την φανερή επιδοκιμασία τους, έδωσαν την απαραίτητη δύναμη στα πτερύγια του σύγχρονου επικοινωνιακού μύλου ώστε οι μυλόπετρες του να παράγουν ή να αναπαράγουν αναρτήσεις και να τις μεταφέρουν στο ωκεανό του Διαδικτύου μνήμες καταχωνιασμένες στα χρονομπαούλα για να είναι φανερές και να «κλέβουν » και να σταματούν τον χρόνο το άχρονο….

Ο ΟΡΕΙΝΟΣ ευχαριστεί θερμά τους 600.000 χιλιάδες αναγνώστες του, που κλικάρισαν στις σχεδόν 35.000 χιλιάδες αναρτήσεις, οι περισσότερες πρωτοδημοσίευτες, και πιστεύει και αισιοδοξεί ότι θα κρατά αλλά και θα του κρατούν συντροφιά οι φίλοι του και στα επόμενα ταξίδια του ………

Καλή δύναμη σε όλους.

 

 

Η πρώτη ανάρτηση του ορεινού με τίτλο : όμορφη απόσυρση ( 22/2/2012 και ώρα 20.15 )