Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η ζωή δημιουργεί τάξη, αλλά η τάξη δεν δημιουργεί ζωή!!

Σε αποκαλούν ξεροκέφαλο αν αποτύχεις και πεισματάρη αν πετύχεις!!

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ… ΣΚΥΛΩΝ

Η ιστορία έχει εκδώσει τη ετυμηγορία της.

Λέγοντας ιστορία, δεν εννοούμε το κουρκούτι, με το οποίο αποβλακώνουν τον κόσμο κάποιοι μεγάλαυχοι (καυχησιάρηδες) πανεπιστημιακοί ντενεκέδες και κάτι συμπλεγματικοί «προοδευτικοί».

Η ετυμηγορία είναι πως οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι, με τη βοήθεια των επίσης «φίλων» μας των Γερμανών, σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν τη γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και λοιπών Μικρασιατών.

Ο ακροδεξιός εθνικισμός των Νεότουρκων Τζεμάλ, Εμβέρ και Ταλαάτ και, εν συνεχεία, του «γκρίζου λύκου» Μουσταφά Κεμάλ πασά, επιβεβαίωσε τη βαρβαρότητα της τουρκικής στέπας, με τη μόνη διαφορά πως η εξόντωση πραγματοποιήθηκε, πλέον, κατά τρόπο γερμανικό. (1)

Θυμίζουμε πως ο Ταλαάτ πασάς, ίσως ο πιο αιμοβόρος, ο «αρχιτέκτων» της εξόντωσης Ελλήνων και Αρμενίων, εξοντώθηκε και ο ίδιος από το εκδικητικό χέρι του Αρμένιου Τεϊλιριάν, ο οποίος τελικά αθωώθηκε.

Ακόμη να θυμηθούμε ότι πάντα πίσω από τον αιμοσταγή Ταλαάτ έστεκε μια ύαινα, ο Γερμανός στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς, ο οργανωτής του τουρκικού στρατού και θεμελιωτής των μεθόδων εξόντωσης. Όταν ο πρόγονος του Χίτλερ και του Χίμλερ επισκέφτηκε μαζί με τον Ταλαάτ το Αϊβαλί και είδε εκεί τους Έλληνες, τάχα έκπληκτος, ρώτησε τον Τούρκο : «Μπα! Υπάρχουν ακόμα Έλληνες στις Κυδωνίες;». Κι ο Ταλαάτ του απάντησε, προφανώς, όπως θα απαντούσαν οι χιτλερικοί 25 χρόνια αργότερα: «…Ευρισκόμεθα εις την οδόν της εξοντώσεως…». (2)

Επομένως, η εξόντωση και ο ξεριζωμός δεν άρχισαν, όπως κάποιοι τουρκέλληνες υποστηρίζουν, εξ αιτίας των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία, αλλά σχεδιάστηκαν ψυχρά και «επιστημονικά», όταν άρχισε να απλώνει τα πλοκάμια του ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, 15 χρόνια, τουλάχιστον, πριν τη μετάβαση- απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.

Πάντως οι γερμανικές φιλοδοξίες είχαν διαφανεί και νωρίτερα. Χαρακτηριστικό το βιβλίο του δρος Κέρκερ, (Dr. Kerker), που εκδόθηκε με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Μικρά Ασία, περιοχή αποίκησης των Γερμανών». (3)

Κρίνουμε αναγκαίο, στο σημείο τούτο, να υπενθυμίσουμε τα εξής: «Γενοκτονία είναι η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας». (4)

Ο τρόπος και οι μέθοδοι, όπως αυτά καθορίζονται από τον ΟΗΕ με τη Σύμβαση του 1948, συντρέχουν στην περίπτωση των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε αρέσει στους πολιτικούς και πανεπιστημιακούς ραγιάδες μας είτε όχι.

Γιατί και οι πέντε τρόποι γενοκτονίας εφαρμόστηκαν τόσο από τους Νεότουρκους (1914-1918), όσο και από τον συμμορίτη Μουσταφά Κεμάλ πασά, τον οποίο πρότεινε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σε μια έξαρση πολιτικού ρεαλισμού, για το Νόμπελ Ειρήνης (5), και τον οποίο τιμούν, σε μια έξαρση γλοιώδους τουρκοφροσύνης και βλακείας, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ο κυρ Μπουτάρης με τους απανταχού ομοίους του.

Λέμε πως η λέξη «γενοκτονία» – που μόνο στο άκουσμά της φλυκταινείται (γεμίζει πληγές) η «αριστερή» συνείδηση του ανάγωγου της «παιδείας» υπουργού – αναφέρεται σε ανθρώπους.

Τι γίνεται, όμως, όταν η κακουργία, η συστηματική, δηλαδή, εξόντωση, πέραν των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων φυλών, πραγματοποιείται και σε βάρος της φυλής των …. σκύλων;

Ας πάμε στα τραγικά γεγονότα:

Οι Νεότουρκοι αποφασίζουν, στο πνεύμα εκσυγχρονισμού του κράτους, την εξόντωση όλων των σκύλων. Το πνεύμα αυτό, σε λίγο, θα τους οδηγήσει και στις μαζικές εξοντώσεις ανθρώπων.

Αργότερα θα εμπνεύσει και τους χιτλερικούς. Ήταν κάτι σαν προπόνηση θανάτου.

Γράφει ο συγγραφέας Ζαν Μαρί Καρζού:
«Η Κωνσταντινούπολη ήταν ξακουστή για την υπερπληθώρα των σκύλων της – σκύλοι που ανήκαν σε ένα ιδιαίτερο είδος, κάτι μεταξύ δυτικού σκύλου, λύκου και τσακαλιού -, αληθινός «παράλληλος πληθυσμός» με εκείνον των ανθρώπων, που ανέρχονται σε 60.000 έως 80.000…..

Αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής, αλλά την ώρα της επανάστασης αποτελούν το σύμβολο του παλαιού καθεστώτος και οι καινούργιοι κυβερνήτες αποφασίζουν να αποδείξουν, εξαφανίζοντάς τους, πως η Κων/λη θα γίνει μια σύγχρονη πόλη, στα πρότυπα των δυτικών.» (6)

Έτσι αποφασίζουν την μαζική τους εξόντωση!

Τότε εμφανίστηκε ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ, ο δόκτωρ Ρέμπινγκερ (Rembinger), οποίος αντιτάχθηκε στη μεταφορά των ζώων σε ένα έρημο και άνυδρο νησί, ώστε να ψοφήσουν από την πείνα και τη δίψα, όπως σχεδίαζαν οι Τούρκοι.

Πρότεινε αυτός ο «πολιτισμένος» το εξής λίαν επωφελές και συνάμα «ανθρωπιστικό»:
«Το δέρμα, το τρίχωμα, τα κόκκαλα, το λίπος, οι μύες, οι λευκωματώδεις ουσίες γενικά, ακόμη και τα έντερα του σκύλου ανεβάζουν την αξία του σε 3-4 φράγκα.

Υπήρχαν μέσα στην Πόλη 80.000 σκύλοι! Αντιπροσώπευαν, λοιπόν, ένα κεφάλαιο 200 έως 300.000 φράγκα.

Μήπως θα ήταν δυνατόν, ύστερα από πλειστηριασμό (εν. διαγωνισμό), να αναθέσουμε την απαλλαγή της πόλης από τους σκύλους σε έναν επιχειρηματία, ο οποίος θα εγκαθιστούσε μάντρες εκδοράς των ζώων; Εκεί θα υπήρχε δωμάτιο ερμητικά κλεισμένο που θα συγκοινωνούσε με σωλήνες αερίου, καθώς και εργαστήριο εκδοράς …Θα πιάνανε τους σκύλους τη νύχτα, με διακριτικότητα (!) και θα τους μετέφεραν στα εργαστήρια μέσα σε κλειστά αμάξια, του τύπου που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη(!)» (7)

Τι ευαισθησία! Τι επιστημονική ακρίβεια!
Τι Ίδρυμα Θανάτου!

Ας προσεχθεί η συνήθης στους Ευρωπαίους πλάγια εκφορά του λόγου («Μήπως θα ήταν δυνατόν…»), όταν σχεδιάζουν τα εγκλήματά τους, η απαίσια αγάπη τους προς τη διακριτικότητα, η αρρωστημένη ροπή τους προς την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ακόμα και του θανάτου.

Οι προτάσεις του Ινστιτούτου Παστέρ για την εξόντωση των σκύλων δεν έγιναν δεκτές από τον Σουλτάνο. Χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, αυτούσιες, στην Ευρώπη για την εξόντωση των ανθρώπων.

Τελικά η κυβέρνηση προτίμησε την τουρκική δυναμική μέθοδο:

«Πρώτα σκοτώνουν τα νεογέννητα: τα σκυλάκια στοιβάζονται μέσα σε σακούλες και ρίχνονται στη θάλασσα. Έρχεται ύστερα η σειρά των μεγαλύτερων σκυλιών: Περίπολοι στρατιωτών και αστυνομικών πιάνουν τα σκυλιά, τα βάζουν σε τεράστια κλουβιά και μετά με πλοιάρια τα μεταφέρουν σε ένα έρημο νησί του Μαρμαρά, όπου εγκαταλείπονται χωρίς καμιά τροφή. Τότε ακούονται για πολλές βδομάδες ακόμη πιο σπαρακτικά ουρλιαχτά και ύστερα ξανάρχεται η σιωπή.

Δεν υπάρχουν πια σκυλιά στην Κωνσταντινούπολη». (8)

Η ίδια πατροπαράδοτη μέθοδος γενοκτονίας, δοκιμασμένη επιτυχώς στους σκύλους, θα εφαρμοστεί, επίσης αυτούσια, για τον αφανισμό των Ελλήνων, των Αρμενίων και των άλλων Μικρασιατών αμέσως μετά.

1,3,4,5. Βλάσης Αγτζίδης, εισαγωγή στο βιβλίο του Μιχαήλ Αγγέλου «Η Μικρασιατική Τραγωδία», εκδ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.
2,7. Σαράντος Ι. Καργάκος, «Η Μικρασιατική Εκστρατεία, από το Έπος στην Τραγωδία», εκδ. REAL news.
6,8. Ζαν – Μαρί Καρζού, Αρμενία 1915, μια υποδειγματική γενοκτονία. (Jean –Marie Carzou, Armenie 1915, un genocide exemplaire.) εκδ. ΚΕΔΡΟΣ 1975.

Νίκος Καραβέλος
([email protected])

Του Δημήτρη Κουρέτα .

Δημιουργία ενός πρότυπου, ενεργειακά αυτόνομου, αγροκτήματος, με σύγχρονες υποδομές και τεχνολογικό εξοπλισμό, το οποίο θα υποστηρίζεται από εξειδικευμένο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό σχετικών φορέων της Θεσσαλίας, θα παράγει με συμβατικό ή/και ολοκληρωμένο ή/και βιολογικό τρόπο διαχείρισης προϊόντα φυτικής και ζωϊκής παραγωγής τα οποία θα τυποποιεί και θα συσκευάζει με δική του ετικέτα, ενώ οι ενεργειακές του ανάγκες θα καλύπτονται σε συστήματα παραγωγής ενέργειας με τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, με έμφαση στη βιομάζα, στην ηλιακή και την αιολική ενέργεια.

Σκοπός του είναι η διαχείριση της γεωργικής παραγωγής με βάση τις πιο σύγχρονες παγκοσμίως μεθόδους από τεχνολογικής πλευράς, με απώτερο σκοπό τη βελτιστοποίηση της παραγωγής, την αύξηση της οικονομικότητας, την παραγωγή ασφαλών και ποιοτικών προϊόντων και κυρίως την προστασία του περιβάλλοντος, ακολουθώντας τις προσταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως αυτές καθορίζονται και διαμορφώνονται με τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτκή (ΚΑΠ). Το αγρόκτημα του μέλλοντος θα ανταποκριθεί στις προοπτικές της γεωργίας του μέλλοντος, ενσωματώνοντας νέους κανόνες διαχείρισης (management), νέα συστήματα παραγωγής και νέες τεχνολογίες και θα οδηγήσει στην καλύτερη λήψη αποφάσεων από τους παραγωγούς, σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές των ορθών γεωργικών πρακτικών.

Αξίζει να σημειωθεί πως η πρόταση απευθύνεται στους αγρότες και τις αγροτικές περιοχές της χώρας όπου υπάρχουν σημαντικά προβλήματα βιωσιμότητας των αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Τα προβλήματα αναμένεται να επιδεινωθούν, καθώς η νέα ΚΑΠ θα προκαλέσει νέα μείωση των επιδοτήσεων και επομένως και του εισοδήματος των αγροτών. Μια έξοδος πληθυσμού από τη γεωργία θα δημιουργήσει νέα προβλήματα αύξησης της ανεργίας στην περιοχή. Με το προτεινόμενο έργο θα υπάρξουν σημαντικές επεμβάσεις και θα δοθούν προοπτικές βελτίωσης της κατάστασης. Θα βελτιωθεί η οικονομικότητα της παραγωγής του γεωργικού τομέα και επομένως η βιωσιμότητα των αγροκτημάτων της περιφέρειας, αλλά εν δυνάμει και όλης της χώρας, με ταυτόχρονη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις της ΚΑΠ.

Η χρήση τεχνολογιών πληροφορικής θα βοηθήσει στη βελτίωση της οικονομικότητας και ανταγωνιστικότητας των αγροκτημάτων και θα συμβάλει στη διατήρηση θέσεων εργασίας σε περιοχές με υψηλή ανεργία. Επιπλέον η Θεσσαλία αποτελεί μια περιοχή υψηλού κινδύνου για ερημοποίηση, καθώς υπάρχουν σοβαρά προβλήματα μείωσης των αποθεμάτων νερού και αυξημένης ρύπανσης. Τα προβλήματα αναμένεται να ενταθούν με την αναμενόμενη κλιματική αλλαγή. Ενδεικτικά αναφέρονται μερικά προσδοκώμενα αποτέλεσμα του προτεινόμενου έργου:

• Η ενσωμάτωση τεχνολογιών πληροφορικής στην παραγωγική διαδικασία.

• Μείωση του λειτουργικού κόστους και βελτιστοποίηση στη διαχείριση πληροφοριών.

• Βελτίωση της ποιότητας και ποσότητας των παραγόμενων προϊόντων μέσω αποτελεσματικότερης χρήσης και διαχείρισης του εξοπλισμού – παραγωγή οικολογικών προϊόντων- «πράσινο» προϊόν.

• Μείωση των εισροών ενέργειας (εξοικονόμηση ενέργειας, καλύτερη διαχείριση μικροκλίματος).

• Μείωση των χημικών εισροών για φυτοπροστασία.

• Μείωση εκπεμπόμενων ρύπων – βελτίωση ποιότητας αέρα – προστασία του περιβάλλοντος.

• Αυτοματοποίηση διαδικασιών ελέγχου της παραγωγής, διακίνησης, αποθήκευσης και τιμολόγησης των προϊόντων.

• Βελτίωση ποιότητας ζωής αγροτών στην περιφέρεια – συγκράτηση πληθυσμού στην περιφέρεια – τόνωση περιφερειακών αγορών – αποκέντρωση.

• Δημιουργία νέων θέσεων εργασίας – τόνωση απασχόλησης – μείωση ανεργίας.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο στις 7 Μαρτίου.

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως στα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι, σε όλη σου τη ζωή, να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική άνθιση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του αληθινού ανθρώπου!

Να ξεφύγουμε λίγο από τη ζοφερήν επικαιρότητα, με ένα μάλλον ανεπίκαιρο γλωσσικό άρθρο. Ανεπίκαιρο, επειδή γράφτηκε πριν απο 30 τουλάχιστον χρόνια, και πολύ περισσότερο επειδή δεν αφορά επιδημίες, πανδημίες και ιούς. Αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα ντοκουμέντο για τις γλωσσικές συζητήσεις και το περιεχόμενό του διατηρεί το ενδιαφέρον του σε αρκετό βαθμό. Μάλιστα, έχει ενδιαφέρον να δούμε αν και πόσες από τις θέσεις του συντάκτη του, του Θ.Π.Τάσιου, διατηρούν και σήμερα την αξία τους.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στην Καθημερινή με τίτλο «Τα γλωσσικά λάθη των οψιγενών δημοτικιστών» («Καθημερινή», 22-23.5.83) ενώ στη συνέχεια ο κ. Τάσιος το δημοσίευσε, ως επιστολή, στο δελτίο του Τεχνικού Επιμελητηρίου (ΤΕΕ) στο τχ. 1571, 19.6.1989. Το είχα διαβάσει τότε, φωτοτυπημένο από έναν συνάδελφο, αλλά δεν φρόντισα να το φωτοτυπήσω ή να το κρατήσω και επιπλέον είχα τη λαθεμένη εντύπωση πως ήταν δημοσιευμένο στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Όταν για ένα φεγγάρι ο ΔΟΛ έδινε πρόσβαση στο αρχείο του με προσιτή τιμή, είχα κάνει αναζήτηση στα τεύχη του Οικ.Ταχ. και είχα πολύ δυσαρεστηθεί που δεν το είχα βρει.

Πάντως, το άρθρο αυτό μου έδωσε το έναυσμα για να γράψω έναν δικό μου αντίλογο -όπως ο Τάσιος καυτηρίαζε τις υπερβολές των «οψιγενών δημοτικιστών», έτσι κι εγώ στον Δωδεκάλογο της νεοκαθαρεύουσας (αρχική δημοσίευση στον παλιό μου ιστότοπο, μετά στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων» και μετά στο ιστολόγιο) επισήμανα τις ακρότητες των νεοκαθαρευουσιάνων.

Όπως είπα, το άρθρο δημοσιευτηκε ως επιστολή. Προτάσσεται η εξής εισαγωγή από τους συντάκτες του Ενημ. Δελτίου:

Από τον καθηγητή του ΕΜ Πολυτεχνείου Θ. Τάσσιο, λάβαμε και δημο­σιεύουμε άρθρο για «τα γλωσσικά λάθη όψιμων δημοτικιστών», όπως χαρα­κτηριστικά αναφέρει. Το άρθρο, είχε δημοσιευθεί παλιότερα στην εφημερίδα «Καθημερινή». Αφορμή για την επιστολή του κ. Τάσσιου ηταν μια λεζαντα σε τεύχος του Ε.Δ., στην οποία αναφερόταν «Αποψη από την αίθουσα της Αντιπροσωπείας που έγινε το διήμερο», αντί του σωστού «όπου». Ευχαρι­στούμε θερμά τον κ. Τάσσιο για την παρατήρηση και το άρθρο. Με την ίδια χαρά θα δεχτούμε τις παρατηρήσεις και τις υποδείξεις των συναδέλφων, οι οποίες στοχεύουν στη βελτίωση του Ε.Δ.

Δημοσιεύω λοιπόν το άρθρο, παρεμβάλλοντας σε αγκύλες κάποια δικά μου σχόλια. Κρατάω την ιδιότυπη ορθογραφία του συγγραφέα -π.χ. το η στην υποτακτική.

ΠΡΟΧΕΙΡΟΛΟΓΙΑ

Η εγκατάλειψη της καθαρεύουσας ήταν ένα μεγάλο βήμα για τη γνη­σιότητα: Όταν δεν δανείζεσαι τις προκατασκευασμένες και γυαλιστερές φράσεις των άλλων, όταν ψάχνης αυ­θόρμητα για την προσωπική σου έκφραση, δεν κινδυνεύεις να πης ψέ­ματα. Κι απ’ αυτή την άποψη η δημοτική γλώσσα είναι συντελεστική μιας διανοητικής τιμιότητας, με σπουδαία επιστημο­νική σημασία δε.

Προσοχή όμως· ό,τι ισχύει για την κα­θαρεύουσα, ισχύει και για κάθε τυ­ποποιημένο ιδίωμα. Κάμποσες δημοτικίζουσες τυποποιημένες εκφρά­σεις (λαθεμένες, μάλιστα, οι πιο πολλές), με δυσανάλογα μεγάλη συχνό­τητα επανόδου στον λόγο (δηλωτική ενός αντιπνευματικού συρμού), την κα­θαρεύουσα μιμούνται.

Ασε πια το ποπουλίστικο ύφος, την νεο-ρητορεία, τον στόμφο και το σφί­ξιμο που κατατρύχουν κάμποσους επιδειξιομανείς της δημοτικής (ιδίως σε κάτι συνελεύσεις ή συνεντεύ­ξεις…).

Λοιπόν, με το θάρρος ενός που έγραψε πριν από 20 χρόνια το πρώτο του επιστημονικό βιβλίο στη δημοτική, είπα να διηγηθώ (σε λίγες γραμμές μόνο) κάμποσα απ’ τα πάθη της αγο­ραίας νεοελληνικής. Να διηγηθώ κοι­νοτοπίες δηλαδή — όλος ο κό­σμος τα ξέρει αυτά. Τα ξέρει, αλλά, σιγά-σιγά, κάτω απ’ το βάρος της ενδημικής μας προχειρολογίας, διαφθείρεται και μιμείται.

Αναμετρώντας-τα λοιπόν αυτά τα πάθη των όψιμων δημοτικιστών του και­ρού μας, είπα να σταματήσω στα δέκα ετούτα πάθη (μόνο):

• Σανισμός

• Νυφοβία

• Συνεχείτιδα

• Γενικομανία

• Επιρρηματίτιδα

• Λεξαγκύλωση

• Ασθένεια «σε – σε»

• Αντιμετοχία

• Πουπουδισμός

• Μονοτυπίτιδα

Και με τις υγείες μας.

[Να κάνω το εισαγωγικό σχόλιο ότι ο Τάσιος γράφει από τη σκοπιά του δημοτικιστή. Σημαντικό αυτό, σε μια εποχή που άλλοι δημοσιολογούντες για τη γλώσσα έγραφαν για ένα ιδίωμα «πέρα της καθαρευούσης και της δημοτικής»]

1. Σανισμός:

Ασκοπη χρήση του «σαν».

ΛΑΘΟΣ                                                               ΣΩΣΤΟ

• Υπηρετούσα σαν υπάλληλος                      Υπηρετούσα υπάλληλος

• Τον πήρε σαν μάρτυρα                                Τον πήρε για μάρτυρα

• Ηρθε σαν πραγματογνώμονας                    Ηρθε ως πραγματογνώμονας

[Τα δύο πρώτα παραδείγματα είναι ολόσωστη δημοτική που σήμερα έχει λίγο υποχωρήσει στη χρήση]

2 Νυφοβία:

Μυωπικός διωγμός του τελικού συμφώνου «ν».

ΛΑΘΟΣ                                                                              ΣΩΣΤΟ

• Τη περίοδο εκείνη πήγαμε στο πόλεμο                      Την περίοδο εκείνη πήγαμε στον πόλεμο

• Σε όλο το δημόσιο τομέα                                            Σε όλον τον δημόσιον τομέα

(Αλλιώτικα θα πάθουμε σχιζο­φρένεια, περιμένοντας ουδέτερο όνομα αντί αρσενικό).

[Το πρώτο δεν νομίζω να το λέει κανείς φυσικός ομιλητής της κοινής]

3 Συνεχείτιδα:

Μετάφραση του «εν συνεχεία» απ’ την καθαρεύουσα.

ΛΑΘΟΣ                                                                                      ΣΩΣΤΟ

• Στη συνέχεια, διακόπτεται η συνεδρίαση                           Αμέσως μετά, η συνεδρίαση διακόπτεται

• Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο…                                        Κατόπιν μίλησε ο..

• Στη συνέχεια, παρουσιάστηκαν τα παρακάτω πρόσωπα  Ύστερα, παρουσιάστηκαν τα παρακάτω πρόσωπα

• Στη συνέχεια ακούτε το τραγούδι…                                   Τώρα θ’ ακούσετε το τραγούδι…

4 Γενικομανία:

Ασκοπη (λογιωτατική) συσσώρευση ονομάτων στη γενική πτώση. Η νεοελ­ληνική δεν την πολυσηκώνει τη γενική.

ΛΑΘΟΣ

• Ηταν άκαιρη η αναβολή της συζήτησης της πρότασης της απόρριψης

ΣΩΣΤΟ

Ήταν άκαιρο να αναβληθεί η συζήτηση της προτάσεως για την απόρριψη

[Στον δικό μου «Δωδεκάλογο» ονομάζω γενικομανία την τάση να συντάσσονται με γενική αντί αιτιατικής κάποια ρήματα για φιγούρα πχ μετέρχομαι όλων των μέσων, αποποιούμαι της ευθύνης κτλ.

Συμφωνώ όμως με τη σύσταση να προτιμάμε ρηματικές προτάσεις και να αποφεύγουμε τη συσσώρευση των γενικών. Βέβαια, πρόκειται για σύσταση -όχι για «Σωστό/Λάθος»]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εδώ, κόντρα στο ρεύμα, θέλω να πω δυο λόγια για ένα δημοτικίστικο φαρδομάνικο — για την κακό­ζηλη κατάληξη «ης» στη γενική ενικού των θηλυκών αρχαιόκλιτων (η πρόταση – «της πρότασης», αντί «της προτάσεως»). Θυμίζω λοιπόν πρώτα πως είναι μάλλον τεχνητή κι αυθαί­ρετη. Αλλά, το χειρότερο, είναι και μάταιη. Ούτε μ’ αυτήν δεν καταρ­γούμε αυτά τα αρχαιόκλιτα, αφού ο πληθυντικός δεν γίνεται «οι προτάσεις, των πρότασων» (αλλά «οι προτάσεις, των προτάσεων»). Μάταιο λοιπόν το ζόρισμα. Κι ίσαμε ‘δω τα πράγματα «τρώγονται». Το μεγάλο κακό όμως εί­ναι που στο στόμα κάμποσων – κάμπο­σων που δήλωσαν δημοτικιστές, δεν απόμεινε πια τίποτ’ άλλο απ’ τη δημοτι­κή πάρεξ η κατάσταση / της κατά­στασης…

[Την άποψη αυτή την είχαν εκφράσει και άλλοι π.χ. ο Αλέξ. Σχινάς. Κι ενώ έχουν δίκιο ότι τα παλιά τριτόκλιτα του τύπου πόλις-πόλεως είναι πρωτόκλιτα στον ενικό και τριτόκλιτα στον πληθυντικό, αυτο έχει πλέον καθιερωθεί και δεν ενοχλεί κανέναν. Ίσως αξίζει άρθρο το θέμα.]

5. Επιρρηματίτιδα:

Η γλώσσα δεν είναι «ζυγηθήτε και στοιχηθήτε». Δεν αποφααίζεται και δεν διατάσσεται να λήγουν όλα τα επιρρή­ματα σε -α.

ΛΑΘΟΣ

ΣΩΣΤΟ

ενδεχόμενα

ενδεχομένως

επιεικά

επιεικώς

παραπέρα, εξετά­σθηκε το ενδεχό­μενο…

περαιτέρω, εξετάστηκε το ενδεχόμενο…

(το «παρα­πέρα» είναι τοπικό επίρρημα και να λεί­πουν οι βιασμοί).

Τέτοια υλικά είναι ενεργειακά ισχυρά

Τέτοια υλικά είναι ενεργειακώς ισχυρά

Αυτά είναι απλά αποτελέσματα σκέ­ψεων

Αυτά είναι απλώς απο­τελέσματα σκέψεων

(δηλ. δεν είναι αποτε­λέσματα μετρήσεων λ.χ.)

Αυτά δεν είναι αποδεί­ξεις. Απλά είναι επιχειρήματα.

 

Αυτά δεν είναι αποδεί­ξεις. Είναι απλώς επιχειρήματα.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

α) Εδώ στ’ όνομα της απλότητας (σι­γά την περιπλοκή!) καλλιεργείται άλλη σχιζοφρένεια: Εύκολα μες στη σύνταξη συγχέεται το επίρρημα με το επίθετο.

β) Μ’ αυτή την ευκαιρία, ας θυμη­θούμε και κάτι άλλο. Μες στην επιστη­μονική ορολογία περιλαμβάνονται και κάμποσα κρουστά επιρρήματα λόγιας προελεύσεως (λ.χ. «συναρτή­σει», «βάσει») που δεν μπορούν να λογοκριθούν. Έχουμε δεχθή λόγια ουσια­στικά, θα δεχθούμε και λόγια επιρρή­ματα. Η ελληνική γλώσσα δεν είναι τι­μάριο κανενός.

6. Λεξαγκύλωση:

Ο απέραντος πλούτος της ελληνικής γλώσσας έχει θρέψει όλες τις γλώσσες του κόσμου. Πώς είναι δυνατόν η δίκιά μας βελόνα να κολλάη πάνω σε ορι­σμένες λέξεις του συρμού, που απλώς δεν λένε τίποτε πια;

ΛΑΘΟΣ

ΣΩΣΤΟ

«βασικά»

(Καταργείστε το. Ή πέστε στη θέση του «πρώτα – πρώτα» ή «κυρίως»).

«ας πούμε»

(Πέστε: «λόγου χάρη» ή «για παρά­δειγμα», μόνο όταν στ’ αλήθεια φέρνετε παράδειγμα ή κάμετε υπόθεση)

Μ’ αυτά τα αριθμη­τικά δοσμένα υπολογί­ζουμε….

Μ’ αυτά το αριθμητικά δεδομένα υπολογί­ζουμε…

(Εντελώς άλλο πράμα είναι «τα δοσμένα αγαθά», αυτά δηλαδή που μας δόθηκαν κατά κυριολεξία)

… από ρύπανση μα και από πυρκαγιά

… από ρύπανση και από πυρκαγιά (εδώ το μακαρονάδικο «μα» εί­ναι περιττό).

Σύμφωνοι. Μα ήθελα να παρατη­ρήσω…

Σύμφωνοι. Ηθελα όμως να παρατη­ρήσω.

[Θα προσέξατε ότι ο Μέφρι ανέλαβε δράση στο «Καταργείστε το». Κατά τα άλλα, τα «βασικά» και «ας πούμε» κυρίως είναι κενές φράσεις, αδρανή υλικά του λόγου, που βοηθάνε τον ομιλητή να βρει τον ειρμό]

7. Η ασθένεια «σε-σε»:

Η πρόθεση «εις» (σε) κακοπαθαίνει στα χείλια πολλών.

ΛΑΘΟΣ                                                   ΣΩΣΤΟ

• σε βάρος μου*                                εισβάρος** μου

• αφορά σε όλα τα θέματα                 αφορά όλα τα θέματα* Μια αναλογία κονιάματος 1:3, πάλι δεν είναι «σε βάρος» — είναι «κατά βάρος». Η, βεβαίως, «σε μέρη βά­ρους».

• ** Μια ωραία σύνθετη λέξη, όπως «εισβολή», «είσοδος», «αφού», κλπ.

[Μάλλον ισχνή αυτή η κατηγορία, αλλά σπεύδω να δηλώσω την απόλυτη συμφωνία μου στην καταδίκη του μπαμπινιωτικού «αφορά σε»]

8. Αντιμετοχία:

Μόνο ορισμένα αφρικανικά ιδιώματα δεν έχουν μετοχές.

Η νεο-ελληνική έχει και παραέχει. Οποιος τις εξοστρακίζει για ν’ αποχτήση (δήθεν) εύσημα δημοτικής, απλώς αυτοευνουχίζεται — και τυραννιέται χωρίς λόγο….

• Οι μετοχές στον ενεστώτα και τον παρακείμενο της μέσης και της παθη­τικής φωνής (εργαζόμενος, επεξεργασμένος) δεν δημιουργούν κανένα πρό­βλημα.

• Οι θηλυκές μετοχές στον ενεργη­τικό ενεστώτα (παρούσα, δεσπό­ζουσα) περπατάνε μια χαρά.

• Οι αντίστοιχες αρσενικές όχι πάντα: παρών, δεσπόζων. Μπορούν όμως να χρησιμοποιούνται κι αυτές (αποφεύγοντας τη γενική), σαν επί­θετα, ή ουσιαστικά.

• Τέλος, οι παθητικές του αορίστου (αποδειχθείς, αποδειχθείσα) δεν είναι απαραίτητες· εύκολα αντικαθίστανται απ’ τις αντίστοιχες του παρακειμένου: Εκτός όταν (στον θεωρητικό λόγο) η χρονική τους ακριβολογία είναι καίρια -οπότε και φυσικά θα χρησιμο­ποιηθούν. Διότι, είπαμε, όχι αυτο-ευνουχισμοί.

9. Πουπουδισμός

Ενα απ’ τα κουτά φαρδομάνικα των οψιγενών δημοτικιστών είναι κι ο πό­λεμος ενάντια στις αναφορικές αντω­νυμίες (όταν ακόμα κι η αγγλική εσπε­ράντο έχει τις δικές της).

ΛΑΘΟΣ

ΣΩΣΤΟ

Η περίπτωση που εξετάζουμε αφορά τα είδη που έγινε η λεπτομερής μελέτη τους, που επαλήθευσε τις ιδιότητές τους

Η περίπτωση που εξετάζουμε αφορά τα είδη των οποίων έγινε η λεπτομερής μελέτη που επαλήθευσε τις ιδιότητές τους

Στην περιοχή τιμών που σχεδιάσαμε τη διερεύνηση…

Στην περιοχή τιμών όπου σχεδιάσαμε τη διερεύνηση…

[Δεν διαφωνώ σε γενικές γραμμές. Ένας καλός επιμελητής κειμένου έχει τον κανόνα να μην αφήνει τρία «που» στη σειρά. Ίσως γράψω άρθρο.]

10 Μονοτυπίτιδα:

Ενα άλλο νεόκοπο κοσκινάκι είναι και το παιδαριώδες πάθος ενάντια στην πολυτυπία.

Πρώτα – πρώτα, πολυτυπία δεν πάει να πη πολυγλωσσία. Η πολυτυπία, όταν ανταποκρίνεται σε πλήθος εννοιολογικών αποχρώσεων, είναι πλούτος κι εί­ναι και φαινόμενο διεθνές, θα λέμε λ.χ. δύναμη «ελκτική» (ATTRACTIVE) κι όχι «τραβηχτική» (PULLING), όπως και θα λέμε «ταχύτητα» του κινητού «VELOCITY), όχι «γρηγοράδα» (QUI­CKNESS) για ν’ αποφύγουμε απλού­στατα άστοχους συνειρμούς (συναι­σθηματικούς, μάλιστα, στα παραδεί­γματα αυτά). Απ’ αυτήν την άποψη μά­ταια καμάρωσαν οι κακόζηλοι συντά­κτες του δικτατορικού λίβελλου «Εθνι­κή γλώσσα» (1973), όταν έπιασαν τον Γ. Λαμψίδη να χρησιμοποιή τον επιστη­μονικό όρο «σωμάτιο» (PARTICLE) αντί, λένε, να πη «σωματάκι» (LITTLE BODY). Δεν το ξέραμε ότι η ελληνική είναι φραγμένο τιμάριο της καθα­ρεύουσας…

Ας θυμηθούμε και μερικά ακόμη πα­ραδείγματα της αναγκαίας αυτής πολυ­τυπίας, σε διάφορα χρηστικά επίπεδα, που τ’ αναφέρει ο Κριαράς: προώθηση (όχι σπρώξιμο), απρόοπτος (όχι ανα­πάντεχος), διέλευση (όχι πέρασμα), ενίσχυση (όχι δυνάμωμα), διευρύνομαι (όχι πλαταίνω), εμφανής (όχι φανερός) κλη., για ορισμένες ανάγκες του θεωρητικού λόγου. Αυτό θα πη χυμώδης γλώσσα κι όχι άλγεβρα…

Λοιπόν, ας μας κάνουν τη χάρη μερι­κοί ημιμαθείς μιλιταριστές της γλώσσας να κρατήσουν για τον εαυτό τους τις ποικίλες απαγορεύσεις της δημοτικής καθαρολογίας — που οδηγεί στα κο­ρακίστικα, όπως επιγραμματικά τα βά­φτισε πέρσι ο Ελύτης.

Και, για να τελειώνουμε μ’ αυτό το πρόχειρο σημείωμα, είναι ίσως καιρός ν’ αναγνωρίσουμε γενναία (και επιστημονικότατα) ότι, ύστερα απ’ όσα στοί­χισε ο λογιωτατισμός στο Γένος, τώρα εισπράττουμε κι άλλη μια θετική του παρενέργεια: Αφησε στην σύγχρονη ελληνική έναν πλούτο απέραντο — μεγαλύτερον απ’ ό,τι άφησαν οι Νορμανδοί στα αγγλικά…

Πηγή: sarantakos.wordpress.com

 

 Είναι υποχρέωση του ανθρώπου να αποδώσει πίσω στον κόσμο το ισοδύναμο τουλάχιστον αυτού, που έχει πάρει από αυτόν.

Άλμπερτ Αϊνστάιν.