Πρώτο πλάνο το Κλειδί και ακριβώς πίσω ο Άγιος Θωμάς στο βάθος η Εύβοια

Κλειδί Βοιωτίας

Κρεμάστρα από τα Άγραφα ευχαριστούμε κύριε Αλέξανδρε !

Σύμφωνα με τον θρύλο που παραδίνει ο Αρειανός ιστορικός Φιλοστόργιος, το 362, ως απεσταλμένος του Αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, ο Ορειβάσιος επισκέφθηκε το Μαντείο των Δελφών, που βρισκόταν πλέον λεηλατημένο από τους θησαυρούς του και σε άθλια κατάσταση, προσφέροντας τα δώρα και τις υπηρεσίες του Αυτοκράτορά του στον ναό και λαμβάνοντας σε ανταπόδοση μία από τις τελευταίες απαντήσεις από τη δελφική Πυθία, την εξής:

Και σε μεταφορά στα Νέα Ελληνικά:

Αυτή η φράση έχει χαρακτηρισθεί ως «ένα από τα λίγα κείμενα, που υπάρχουν στην παγκόσμια φιλολογία, που ηχούν τόσο σπαρακτικά και σαν πένθιμο σήμαντρο σημαίνουν το τέλος ενός κόσμου».^[7] Ωστόσο, η γνησιότητά της έχει αμφισβητηθεί έντονα από σύγχρονους ιστορικούς. Μερικοί από αυτούς τη θεωρούν εφεύρημα ενός μονοθεϊστή συγγραφέα με σκοπό να δείξει τη ματαιότητα της πίστεως του Ιουλιανού στα μαντεία των ειδωλολατρών. Άλλοι θεωρούν ότι πρόκειται για παρεφθαρμένη μορφή κλήσεως για βοήθεια, διατυπωμένης με δόση υπερβολής, από ιερείς του Μαντείου ή τον ίδιο τον Ορειβάσιο, σε μορφή επιγράμματος

1992

Πολύ συχνά οι άνθρωποι νομίζουν ότι κάνουν κάτι για κάποιον άλλον ενώ στην πραγματικότητα το κάνουμε για τον εαυτό τους.

Όλα όσα κάνεις τα κάνεις για τον εαυτό σου. Όταν αφυπνισθείς σε αυτή την επίγνωση θα έχεις φτάσει σε μια σημαντική ανακάλυψη. Και όταν κατανοήσεις ότι αυτό ισχύει ακόμη και για το θάνατο δεν θα τον φοβηθείς ποτέ ξανά.

Και όταν πάψεις να φοβάσαι το θάνατο θα πάψεις να φοβάσαι και τη ζωή.

Θα την ζήσεις στο έπακρο θα την ρουφάς μέχρι την τελευταία σταγόνα, μέχρι την έσχατη στιγμή.