Συντάκτης: Kostas Bertsias

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,

σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι

με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες.

Κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης

κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά, εσειόνταν οι κολώνες.

Να μπούνε στο χερουβικό και να ‘βγη ο βασιλέας,

φωνή τους ήρθε εξ’ ουρανού κι απ’ Αρχαγγέλου στόμα.

Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ άγια,

παπάδες πάρτε τα ιερά και ‘σεις κεριά σβηστείτε,

γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη.

Μον’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ‘ρθουνε τρία καράβια

το ‘να να πάρει το σταυρό και τ’ άλλο το βαγγέλιο,

το τρίτο το καλύτερο την ΄Αγια Τράπεζά μας

μη μας την πάρουν τα σκυλιά, μη μας την μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες

“Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις

πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι”!!!

Του Θανάση Κ.

Σπεύδω να υπογραμμίσω, πως όσα θα γράψω σήμερα για το περιστατικό στον Έβρο είναι αναγκαστικά “στρογγυλεμένα”. Γιατί δεν πρέπει να δημιουργούμε, τέτοιες ώρες, πρόσθετα προβλήματα στη χώρα.

Αλλά δεν πρέπει να αποσιωπούμε και λάθη που γίνονται.

Ούτε να εφησυχάζουμε απέναντι σε ολοφάνερες απειλές που έρχονται…

Να δηλώσω επίσης ότι έχω υπηρετήσει τη θητεία μου στον Έβρο και – κατά σύμπτωση – στο σημείο αυτό ακριβώς. Έχω “οργώσει” όλη την περιοχή (Δορίσκος, Φέρρες, Πόρος, Αρδάνιο, Βρυσούλα, Πέπλος, Κήποι, Τυχερό ως το Φυλακτό (προς βοράν) – κι έχω κάνει “φυλακειάρχης” σε δύο παραμεθόρια φυλάκια του Νότιου τομέα. Σε εποχές “δύσκολες” (Αν και τώρα είναι δυσκολότερες, όπως φαίνεται…)

Την δε περιοχή “Μελισσουργείο” – ελληνικό έδαφος ανατολικά της κοίτης του ποταμού – την έχω περπατήσει πολλές φορές…

Και γι’ αυτό ίσως δεν αντέχω τις…“πατάτες” που γίνονται!

Πρώτον: Είναι αλήθεια ότι εποχιακά η κίνηση των υδάτων του ποταμού, δημιουργεί προσχώσεις είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη. Αλλά αυτά πάντα θεωρούνταν προβλήματα ρουτίνας και λύνονταν με διαδικασίες ρουτίνας. Σχεδόν πάντα σε τοπικό επίπεδο…

Όμως αυτό που έγινε στα μέσα Μαϊού δεν είναι κάτι “συνηθισμένο”. Δεν είναι περιστατικό ρουτίνας που, για κάποιους λόγους, “στράβωσε”…

Είναι κάτι άλλο…

Δεύτερον: Όλα άρχισαν όταν η Τουρκική πλευρά προσπάθησε να αντιδράσει γιατί η Ελληνική πλευρά κατασκευάζει φράχτη στον Έβρο. Ζήτησαν, λοιπόν, οι Τουρκικές αρχές να δώσουμε στοιχεία για την κατασκευή, οι Ελληνικές αρχές απάντησαν – σωστά – ότι το έργο βρίσκεται ολόκληρο επί ελληνικού εδάφους και δεν έχει η Ελλάδα κανένα λόγο να δώσει τα στοιχεία – αυτή ήταν η “πρώτη διακοίνωση από Ελληνικής πλευράς…

Κι ύστερα μια μικρή δύναμη Τουρκικής Στρατοχωροφυλακής βρέθηκε πολύ κοντά στο χώρο που γίνονταν οι προ-παρασκευαστικές εργασίες (μετρήσεις κατ’ ουσίαν) από ελληνικά κλιμάκια.

Αλλά όπως επιμένουν όλοι οι αρμόδιοι παράγοντες κι όπως επιβεβαιώνουν και κάτοικοι της περιοχής, οι Τούρκοι στρατοχωροφύλακες παρέμειναν επί τουρκικού εδάφους, αλλά σε σημείο όπου έχει συμφωνηθεί να μην υπάρχουν ένοπλες δυνάμεις εκατέρωθεν.

Η Ελλάδα εξέδωσε δεύτερη διακοίνωση με την οποία απαιτεί να μην προκαλούν οι Τούρκοι. Μέχρις εδώ κανένα πρόβλημα από τους χειρισμούς της πλευράς μας…

Τρίτον, μια tabloid βρετανική εφημερίδα δημοσίευσε την “είδηση” (πέτσινη όπως αποδείχθηκε) ότι Τούρκοι “κατέλαβαν Ελληνικό έδαφος στον Έβρο”! Η Ελληνική κυβέρνηση το διέψευσε ως fake news. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε και ουσιαστικά υιοθέτησε τη σαχλαμάρα του “ευτελούς” βρετανικού εντύπου.

Δεν εξέπληξε κανένα! Πρόσφατα υπήρξαν κι άλλα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου (από πολύ πιο έγκυρα έντυπα), τα οποία στρέφονταν κατά της Ελλάδας και αποδείχθηκαν όλα fake news. Στο μεταξύ όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ τα είχε υιοθετήσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά λοιπόν…

Τέταρτον, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δένδιας έκανε τότε μια δήλωση, που έριξε λάδι στη φωτιά. Και προκάλεσε σοβαρή ανησυχία ακόμα και σε όσους δέχονται ως αληθή τα στοιχεία που έδινε ο ίδιος για το περιστατικό και απορρίπτουν τα fake news της βρετανικής φυλλάδας και του ΣΥΡΙΖΑ:

Η δήλωση αυτή ήταν ελαφρώς… εκτός θέματος. Αναφερόταν στις συνηθισμένες τροποποιήσεις της κοίτης του ποταμού και στην πάγια τακτική να λύνονται αυτά με επιτόπιες συνεννοήσεις. Αυτό ειδικά δεν ήταν “λάθος”.

Τα λάθη ήταν αλλού:

–Πρώτον ότι η κρίση που δημιουργήθηκε δεν είχε σχέση με τα ως τώρα “συνηθισμένα” που αντιμετωπίζονται με συνηθισμένο τρόπο. Είχε σχέση με μετρήσεις που έκαναν ελληνικά κλιμάκια για την κατασκευή του φράχτη.

–Δεύτερον λάθος: ανέφερε την Τουρκία ως “φίλη και σύμμαχo” χώρα!

Την ώρα που η Τουρκία μόλις πριν δύο μήνες εξαπέλυσε επίθεση υβριδικού πολέμου εναντίον της Ελλάδας, την κατήγγειλε επίσημα η Ελληνική κυβέρνηση, την κατήγγειλαν τελικά και πολλά άλλα κράτη – της Ευρώπης και εκτός Ευρώπης – τώρα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας προεξοφλεί δημόσια ότι θα υπάρξει και δεύτερο κύμα τέτοιας υβριδικής επίθεσης (με “εργαλείο” λαθρομετανάστες) και πολύ πρόσφατα υπήρξαν και πυροβολισμοί από την τουρκική πλευρά, σε αυτήν την περιοχή, κατά χερσαίων περιπόλων της Frontex στην Ελληνική πλευρά, πυροβολισμοί που τους κατήγγειλε δημόσια η Γερμανία…

Σε τέτοιες συνθήκες – πώς να το κάνουμε; – δεν είναι και πολύ “ευφυές” να χαρακτηρίζει ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών την Τουρκία… “ως φίλη και σύμμαχο”!

Τυπικά μπορεί να είναι “σύμμαχος”. Πρακτικά δεν φέρεται ούτε ως φίλη ούτε ως σύμμαχος!

Κι όταν σε φτύνουν και εσύ νομίζεις ότι… βρέχει είσαι ανόητος ή φοβικός.

Ή τουλάχιστον, αυτό δείχνεις. Και στέλνεις το λάθος μήνυμα στην άλλη πλευρά.

–Τρίτο λάθος: ανέφερε ότι πρόκειται για” λίγες δεκάδες μέτρα”!

Εννοώντας ότι η επίδικη “διαφορά” είναι ασήμαντη…

Άλλη χονδροειδής “πατάτα” κι αυτή.

Αφού μας διαβεβαιώνουν ότι δεν μπήκαν οι Τούρκοι στο Ελληνικό έδαφος! Άρα δεν υπάρχει πρόβλημα! Τα “λίγες δεκάδες μέτρα” πόθεν προέκυψαν…

Η εθνική κυριαρχία είναι αδιαίρετη! Ό,τι αξία έχει ένα μέτρο πάνω στη ορογραμμή έχουν και εκατό στρέμματα πιο πίσω!

Αν αρχίσεις να δέχεσαι την “οριακή” επέκταση του αντιπάλου σου – γιατί περί αντιπάλου πρόκειται όταν σε απειλεί συνεχώς, όχι περί “συμμάχου” ή “φίλου” – τότε σε λίγο θα σου αρπάξει κι άλλα.

Το έπαθε η Ελλάδα το 1996 στα Ίμια. Με τη λογική “σιγά να μην εμπλακούμε για μιαν ακατοίκητη βραχονησίδα” μετά από λίγα χρόνια έφτασαν οι Τούρκοι να γκριζάρουν το μισό Αιγαίο, να διεκδικούν εκατοντάδες νησίδες και να απειλούν κατοικημένα νησιά.

Δεν αμύνεσαι του εδάφους και της κυριαρχίας σου, ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι αυτό που επιχειρούν να σου αρπάξουν. Αμύνεσαι και στον ένα πόντο, γιατί αν το αφήσεις να στον πάρουν, μετά θα σου αρπάξουν δέκα μίλια!

Αυτό δεν είναι “υπερπατριωτισμός”! Λέγεται Ρεαλισμός. Πάντα…

Μ’ άλλα λόγια, στην εθνική κυριαρχία δεν υπάρχει “ολίγον έγκυος”!

Προφανώς ο κ. Δένδιας δεν ήθελε να πει αυτό.

Προσπαθούσε – ακόμα – να συγκαλύψει τη σοβαρότητα του επεισοδίου, επιχειρούσε να το εμφανίσει ως μια “συνηθισμένη” διαφορά ρουτίνας που σχετίζεται με την μετακίνηση της κοίτης του ποταμού (ενώ δεν είχε καμία σχέση) και αναφέρθηκε σε “διαφορά μερικών δεκάδων μέτρων”.

Οπότε άλλο εννοούσε, άλλο κατάλαβαν όλοι οι άλλοι, με δύο λόγια: τα έκανε μούσκεμα!

Ας πούμε πως ήταν “παραδρομή της γλώσσας”

Ναι, εντάξει, αλλά υπουργοί Εξωτερικών ΔΕΝ κάνουν τέτοιες “πατάτες”!

Και μάλιστα τέτοιες ώρες…

ΥΓ. Τώρα για τις “αντιδράσεις” του ΣΥΡΙΖΑ τι να πούμε; Μιλάνε όλοι μιλάει και ο ΣΥΡΙΖΑ! Που κάλυπτε και καλύπτει τη “μαύρη Διεθνή” των no borders. Που διαμαρτυρήθηκε πριν δύο μήνες, για εκείνο ακριβώς που όλοι οι Έλληνες νοιώσαμε υπερήφανοι: που η Κυβέρνηση εμπόδισε τον Ερντογάν να καταλύσει τα ελληνικά σύνορα στέλνοντάς μας δεκάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες με το έτσι θέλω!

Ο ΣΥΡΙΖΑ που ζητούσε να μην είμαστε “μοναχοφάηδες” στο Αιγαίο και να μοιράσουμε με τους Τούρκους… τα δικά μας!

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ ξαφνικά βγήκε “να πάρει το αίμα του πίσω” για τις Πρέσπες! Σου λέει “με βγάλατε μειοδότη εμένα που έδωσα το όνομα της Μακεδονίας” θα σας βγάλω “μειοδότες” και σας, που χάσατε, λέει, “εθνικό έδαφος” έστω και … λίγων δεκάδων μέτρων. Πράγμα που αποδείχθηκε fake news…

Μωρέ φουστανέλα και τσαρούχια να φορέσουν, καριοφίλια να αρπάξουν και να ζωστούν με γιαταγάνια και φυσεκλίκια, ξέρουμε τις “εθνικές ευαισθησίες τους”.

Και δεν μασάμε…

ΥΓ.2 Είχες και την Επιτροπή για τα 200 χρόνια του 1821 που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της απόσπασμα καταγγέλλοντας τις… φαλλοκρατικές συμπεριφορές και τα σχετικά “γαλλικά” αποφθέγματα του ήρωα της Παλιγγενεσίας, Γεώργιου Καραϊσκάκη!

Μας αποκάλυψαν ότι ο Καραϊσκάκης ΔΕΝ ήταν φεμινιστής!

Λες και δεν το ξέραμε.

Κι ότι ήταν λέει “βωμολόχος”! Oh mon Dieu…

Αλλά κι αυτό το ξέραμε…

Ήταν όμως ήρωας και έδωσε τη ζωή του για την Ελευθερία μας!

Και το τελευταίο που μας ενδιαφέρει ήταν η στάση του απέναντι στην… “τοξική αρρενοπότητα” και στις “έμφυλες ταυτότητες”.

Άει στην ευχή πια…

Παρεμπιπτόντως, πολύ “φαλλοκράτες” ήταν και ο Μάρξ και ο Λένιν και ο Στάλιν και ο Μάο (για τους Αριστερούς)

και ο Ρούσβελτ και ο Τζών Κέννεντυ για τους Φιλελεύθερους

και ο Μιτεράν για τους Σοσιαλιστές

και ο Αϊνστάϊν και ο Σρέντιγκερ από τους μεγάλους επιστήμονες του 20ου Αιώνα.

και ο Περικλής και ο Δημοσθένης και ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης από τους αρχαίους

και ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Ιουστινιανός και όλοι οι Ίσαυροι και οι Κομνηνοί από τους Βυζαντινους…

Όλοι αυτοί δεν ήταν… φεμινιστές! Καρατσεκαρισμένο…

Δεν μας παρατάτε με τις σαχλαμάρες σας!

Όταν συζητάμε για μια ιστορική προσωπικότητα δεν επικεντρώνουμε στις “προσωπικές” τους συνήθειες.

Πήραν ιστορικές διαστάσεις, ακριβώς γιατί ξεπέρασαν τα προσωπικά τους όρια – και τις μικρότητες!

Αν θέλετε να μετατρέψετε σε σκουπίδια το 1821 και τους ανθρώπους που έδωσαν το αίμα τους, συνεχίστε καλά το πάτε.

Βέβαια η Επιτροπή για τα 200 χρόνια κατέβασε το δημοσίευμα από τον ιστότοπό της! Το κατάλαβε.

Αλλά είναι η δεύτερη φορά που ο ίδιος “φωστήρας” χτυπάει μέσα σε λίγες μέρες! Πρόσφατα είναι βγάλει τον πρώτο Κυβερνήτη της χώρας, τον Ιωάννη Καποδίστρια… δικτάτορα!

Άλλη “πατάτα” κι αυτή…

Σαν πολλές πατάτες δεν μαζεύονται;

Παιδιά, μήπως να το κλείσετε το μαγαζί;

Φιλικά ρωτάω…

Αφού δεν το ‘χετε! Ας το να πάει στην ευχή…

Πηγή:

 

της Μαριάννας Σκυλακάκη

 

Το καλό πράγμα αργεί, λένε, και στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η πρόταση που ανακοινώθηκε χθες για την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας υπερβαίνει ακόμη και το φιλόδοξο σχέδιο Γαλλίας-Γερμανίας που είχε παρουσιαστεί προ ημερών.

Το σχέδιο της Επιτροπής που έχει τίτλο “Next Generation EU” περιλαμβάνει 500 δισ. ευρώ σε επιχορηγήσεις και 250 δισ. σε δάνεια. Το μεγάλο ταμπού που σπάει, αν εγκριθεί από τα κράτη-μέλη και το Ευρωκοινοβούλιο, είναι ότι τα ποσά αυτά θα προέλθουν από κοινό δανεισμό, ενώ θα διανεμηθούν ανάλογα με τις ανάγκες που προέκυψαν από την πρωτοφανή και παγκόσμια αυτή κρίση. Το πακέτο συμπληρώνει ένας 7ετής προϋπολογισμός 1,1 τρισ. ευρώ και έτσι το ευρωπαϊκό οπλοστάσιο θα αγγίξει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 1,8 τρισ. ευρώ.

Δεν είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων, αν και ειδικά για τη χώρα μας, που θα μπορούσε να λάβει συνολικά 22,5 δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις και 9,5 δισ. σε δάνεια για την προσεχή τετραετία, χώρια τα 19 δις. ευρώ που εκτιμάται πως θα δικαιούται από το νέο ΕΣΠΑ, πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό χρηματοδοτικό πακέτο. Το γεγονός όμως ότι το σχέδιο σπάει το ταμπού του κοινού δανεισμού, με τους όποιους αστερίσκους προκύψουν κατά τη διαπραγμάτευση που θα ακολουθήσει, δεδομένου ότι πρέπει στο σχέδιο να συναινέσουν και οι λεγόμενοι “Τέσσερις Λιτοδίαιτοι” (Αυστρία, Ολλανδία, Δανία, Σουηδία), είναι ένα σημαντικό βήμα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο να συζητείται κάτι που μέχρι πρότινος θα έμοιαζε ανήκουστο και το οποίο απέρριπταν κατηγορηματικά χώρες όπως η Γερμανία; Ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας (εκ των Σοσιαλδημοκρατών προερχόμενος) Olaf Scholz, μιλώντας στο Politico για το Ταμείο Ανάκαμψης ανέφερε ότι αφορά “την ενίσχυση της Ευρώπης και τη βελτίωση της κυριαρχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που θα είναι απολύτως απαραίτητο σε έναν κόσμο που θα είναι εντελώς διαφορετικός σε 20 χρόνια”. Όταν η γερμανική κυβέρνηση μιλά για “κυριαρχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης” αντιλαμβάνεστε ότι η συζήτηση αφορά μια ένωση κρατών βαθιά πολιτική.

Είναι προφανές ότι μέχρι την έγκριση του σχεδίου έχουμε δρόμο ακόμα να διανύσουμε, όμως η ιστορικότητα της στιγμής δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Κι ενώ μπορεί να δώσει κανείς πολλές διαφορετικές απαντήσεις στο ερώτημα, τι άλλαξε και αυτό που δεν καταφέραμε να κάνουμε όταν η Ευρωζώνη απειλούνταν από μια υπαρξιακή κρίση χρέους πριν κάποια χρόνια επιτυγχάνεται τώρα εν μέσω της πανδημίας, μια παράμετρος καταλυτικής σημασίας είναι η ίδια η φύση της κρίσης που βιώνουμε.

Δεν είναι όλες οι κρίσεις ίδιες – η κρίση του κορωνοϊού είναι σε θέση να πλήξει τους πάντες σφοδρότατα με έναν (αρχικά τουλάχιστον) σχετικά τυχαίο τρόπο. Την ίδια στιγμή, αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη δεν βρέθηκαν στη θέση αυτή με δική τους “υπαιτιότητα”. Η “αλληλεγγύη” δεν κινδυνεύει να παρεξηγηθεί ως κατευνασμός και επιβράβευση μιας κακής προηγούμενης συμπεριφοράς. Δεν δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα. Στο σταυροδρόμι αυτό, ο πιο μεγάλος φόβος και το σημαντικότερο επιχείρημα των “Λιτοδίαιτων” απέναντι σε μια στενότερη ένωση καθίσταται άνευ αντικειμένου

ιερή μου αδάμαστη

εύχομαι να ήταν πάντα

λιόγερμα

δίχως σκιές

να τρέχω στ’ αχείλι

των βουνών

με τ’ άλογα

μαλλιά μου που ανέμισαν

σαν άγιες δορκάδες

σκέψεων στεφανωμένες φαεινών

να ήταν δείλι

απολωλώτων

των καιρών…

Ιστορίες για τον άγιο Πορφύριο από τον Παρασκευά που έζησε μαζί του πάνω από είκοσι χρόνια

Από τον Αλέξανδρο από τα όμορφα Άγραφα η πιο κάτω ανάρτηση :

Ο ορισμός της φιλίας…

Ας πούμε τώρα ποιους αγαπούν οι άνθρωποι και θέλουν να τους έχουν φίλους τους και ποιους μισούν , καθώς και για ποιον λόγο –αφού όμως πρώτα δώσουμε τον ορισμό της φιλίας και της αγάπης.

Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι’ αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου· κάνω μάλιστα και ό,τι μπορώ για να αποκτήσει αυτά τα καλά εκείνος .

Φίλος είναι το πρόσωπο που αγαπά με τον ίδιο τρόπο που είπαμε και αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο: όσοι πιστεύουν ότι η σχέση τους είναι αυτού του είδους, θεωρούν ότι είναι φίλοι .

Με όλα αυτά να τα έχουμε δεχτεί, καταλήγουμε πια –υποχρεωτικά– στο ότι φίλος είναι αυτός που χαίρεται με τα καλά και λυπάται με τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον φίλο του – και αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη εκείνου.

Κάτι δεν πάει καλά με την επιτροπή της κυρίας Γιάννας…..

Ορεινός

Γράφτηκε από τον Θανάση Κ στην Daily Post

Η Ιστορικός και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Μαρία Ευθυμίου, παραιτήθηκε χθες από την Επιτροπή για τα 200 χρόνια της Παλιγγενεσίας, καταγγέλλοντας «ουδετεροπατρία» και «αποχρωματισμό» της Ελληνικής Ιστορίας από το εθνικό της περιεχόμενο.

Τελευταία δημοσιεύματα από άλλους συνεργάτες της Επιτροπής – που παρουσίαζαν τον Ιωάννη Καποδίστρια ως… «δικτάτορα» και τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ως… «σεξιστή» – την έφτασαν στα όρια της. Ή μάλλον ξεπέρασαν τις αντοχές της.

Η κα. Μαρία Ευθυμίου είναι από τις σπάνιες εκπροσώπους της σύγχρονης Ελληνικής διανόησης με βαθιά καλλιέργεια και ευρύτατη κατάρτιση στο αντικείμενό της – ιδιότητες όχι και τόσο «αυτονόητες» για τους Πανεπιστημιακούς μας.

Παράλληλα, δεν τη χαρακτηρίζει η αηδιαστική τάση να «πιθηκίζει» διάφορους συρμούς – όπως συμβαίνει με κάποιους συναδέλφους της. Ούτε να δίνει τα «διαπιστευτήριά» της στους καλικάντζαρους της «Πολιτικής Ορθότητας». Αντίθετα είχε συχνά το θάρρος να τους αποκηρύξει.

Γιατί μεγάλα πνευματικά αναστήματα δεν έχουν ανάγκη να γίνονται «εξαπτέρυγα» σε πομπές φανατισμένων μασκαράδων του ψευτο-ακαδημαϊκού δογματισμού ούτε να δηλώνουν υποταγή σε κλίκες πανεπιστημιακών φατριών…

Είναι αυτόφωτη πνευματικά. Γι’ αυτό ξεχωρίζει.

Κι αυτό δεν της συγχωρούν…

Αυτά που ανέφερε χθες περί «ουδετεροπατρίας» και εθνικού «αποχρωματισμού», ωστόσο, δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα ή ασχολίαστα.

Γιατί δεν αφορούν μόνο την ίδια, ως Ιστορικό και Πανεπιστημιακό…

Ούτε αφορούν μόνο την… εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα «Επιτροπή για το 1821» από την οποία η κα. Ευθυμίου, απηυδισμένη παραιτήθηκε…

Για να καταλάβουμε «τι παίζεται» και μας αφορά όλους, μερικές παρατηρήσεις:

* Πρώτον, η Ιστορική έρευνα δικαιούται και υποχρεούται να ασχολείται με τα πάντα: Με ιστορικά πρόσωπα, με ιστορικά γεγονότα, με τις λεπτομέρειές τους, με το αφανές παρασκήνιό τους, με τις διασυνδέσεις τους, με ο,τιδήποτε μπορεί να στοιχειοθετηθεί από πηγές και να διασταυρωθεί στη συνέχεια…

Προσοχή, όμως: άλλο η έρευνα και η μελέτη της Ιστορίας κι άλλο η αποτίμηση των Ιστορικών γεγονότων και των προσώπων που πρωταγωνίστησαν.

Άλλο η έρευνα της Ιστορίας από τους ιστορικούς σε πανεπιστημιακό επίπεδο κι εντελώς άλλο πράγμα η καλλιέργεια της Ιστορικής συνείδησης ενός λαού που έχει τεράστια Ιστορία, αλλά την αγνοεί. Και συχνά την υποτιμά…

Η επέτειος για το 1821 δεν έρχεται να καλύψει οποιοδήποτε κενό «ιστορικής έρευνας». Έρχεται να καλύψει ένα εντελώς διαφορετικό κενό: Καλλιέργειας ιστορικής συνείδησης. Να μορφοποιήσει σκόρπια «θραύσματα αναμνήσεων» σε σύγχρονη ιστορική αυτογνωσία της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτό ακριβώς έκαναν όλες οι αντίστοιχες Επιτροπές για τα 200 χρόνια άλλων μεγάλων επετείων, άλλων ιστορικών κοινωνιών της Δύσης: Όπως η αντίστοιχη για τα 200 χρόνια της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας στις ΗΠΑ το 1976 ή για τα 200 χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης το 1989…

Εδώ λοιπόν, δεν χρειάζεται να… «ανακαλύψουμε την Αμερική»! Ξέρουμε πώς λειτουργούν τέτοιες εκδηλώσεις. Και ξέρουμε τι χρειάζεται να κάνουν για να πετύχουν το σκοπό τους…

Ή μάλλον θα έπρεπε να ξέρουμε.

Αλλά η εν λόγω Επιτροπή για τα 200 χρόνια από το 1821 μάλλον είναι «μακριά νυχτωμένη»…

* Δεύτερον, η επέτειος για το 1821, λοιπόν, ΔΕΝ είναι… «διαρκές συμπόσιο Ιστορικών» (ή ξαναμμένων λεκτόρων που βιάζονται να «αποδομήσουν» ό,τι μάθανε λίγο πριν στα θρανία). Δεν είναι ευκαιρία για να λύσουν τις διαφορές τους οι ιστορικοί και οι «ιστορικοί»…

Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να στοχαστεί ο Ελληνισμός τον εαυτό του, την Ιστορία του και το Παρόν του με προέκταση στο μέλλον του. Είναι μια παιδαγωγική διαδικασία εξωστρεφής προς την κοινωνία, κι όχι εσωστρεφής μεταξύ «ειδημόνων».

Αφορά πώς βιώνει η κοινωνία το ιστορικό παρελθόν της (γιατί αυτό καθορίζει, σε ένα βαθμό και το μέλλον της) – κι όχι τους «δογματισμούς» μεταξύ ιστορικών (που αναπαράγονται συνεχώς και δεν θα «λυθούν» ποτέ).

* Τρίτον, η Επανάσταση του 1821 υπήρξε ένας εθνικός ξεσηκωμός! Είχε και άλλες «διαστάσεις» αναμφίβολα. Ταξικές, φυλετικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές, οικονομικές, διπλωματικές, οικονομικές και στρατιωτικές.

Αλλά βασικά ήταν εθνική Επανάσταση!

Δεν μπορούμε να μηδενίζουμε την εθνική της υπόσταση, όπως δεν μπορούμε να αναφερόμαστε στην Επανάσταση του Σπάρτακου (73-71 π.Χ) που συγκλόνισε την αρχαία Ρώμη μηδενίζοντας την ταξική της υπόσταση.

Η επανάσταση των δούλων τότε, ήταν πρωτίστως «ταξική», η Γαλλική Επανάσταση του 1789 ήταν ενάντια στο ancient regime της Φεουδαρχίας και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν κατά βάσιν «εθνική Παλιγγενεσία»!

Το Ελληνικό «1821» ήταν η πρώτη ίσως εθνική Επανάσταση που έγινε και πέτυχε την Ανεξαρτησία και τη συγκρότηση εθνικού κράτους στην Ευρώπη! Έστω και «κρατιδίου», αρχικά, έστω και υπό την «Προστασία» των Μεγάλων Δυνάμεων. Αλλά δεν έπαψε να επεκτείνει τα σύνορά του, παρά τις παθογένειές του, τα επόμενα 100 χρόνια…

Κι από αυτή την άποψη – συμβολικά τουλάχιστον – έχει διαστάσεις που ξεπερνούν τον εθνικό μας χώρο – γιατί δημιούργησε μοναδικό προηγούμενο τότε στην ευρύτερη Ευρώπη…

Δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον ταξικό χαρακτήρα της Επανάστασης του Σπάρτακου, δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον αντί-αποικιακό χαρακτήρα της Αμερικανικής Επανάστασης του 1776, δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον «αντι-μοναρχικό» χαρακτήρα της Επανάστασης του Όλιβερ Κρόμγουελ στην Αγγλία (1642-49) – και ακριβώς για τους ίδιους λόγους δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον Εθνικό χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης…

Ένας «αναστοχασμός» του 1821 που διαγράφει τον εθνικό του χαρακτήρα, αποτελεί παραχάραξη της Ιστορίας! Από αυτές τις παραχαράξεις που μόνο τυραννικά καθεστώτα συνηθίζουν για να ξεριζώσουν από τους λαούς μνήμες Ελευθερίας και αναμνήσεις Υπερηφάνειας.

Μια «νέα Πατριδογνωσία» χωρίς… Πατρίδα, είναι «σχήμα οξύμωρο». Για την ακρίβεια είναι ανοησία. Που δεν πείθει κανένα. Αλλά εξοργίζει όλο και περισσότερους…

* Τέταρτον, το πράγμα γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικό, όταν παρατηρείται – και επιβεβαιώνεται συνεχώς – η προσπάθεια όχι μόνο αλλοίωσης του «εθνικού χαρακτήρα» της Παλιγγενεσίας, αλλά και «αποδόμησης» (για την ακρίβεια, χυδαίου ευτελισμού) των πρωταγωνιστών της. Κυρίως των ηρώων της.

Τους οποίους μάλιστα τους κρίνουν με μέτρα σημερινά. Πράγμα που και για δογματικούς ιστορικούς ακόμα θεωρείται ανεπίτρεπτο. Ή μάλλον αθεράπευτα παιδαριώδες.

Δεν μπορούμε με βάση τις ορθοπολιτικές εμμονές κάποιων, να… αμφισβητούμε την «δημοκρατικότητα» του αρχαίου Αθηναίου Περικλή (επειδή τότε επικρατούσε η δουλοκτησία). Ή να θεωρούμε… «σεξιστή» τον Καραϊσκάκη (επειδή «παρέπεμπε» μεγαλοπρεπώς τους αντιπάλους τους – κοινώς τους «έγραφε», εκεί που τους έγραφε, τέλος πάντων) Ή να θεωρούμε «πορνοβοσκό» των Παπαφλέσσα…

Πρόκειται για ανθρώπους που πολέμησαν πεισματικά και έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία!

Ένας σοβαρός Ιστορικός, είναι ακριβώς αυτό: σοβαρός (κι όχι κουτσομπόλης του ιδιότυπου ιστορικού «κιτρινισμού»), όταν αναγνωρίζει στις ιστορικές προσωπικότητες – και πολύ περισσότερο στους ήρωες – αυτή ακριβώς την υπέρβαση: Από τις μικρότητες και τις ιδιαιτερότητες που όλοι οι άνθρωποι έχουν, στην ευθύνη του ιστορικού τους ρόλου, την κρίσιμη στιγμή – ή τις κρίσιμες εποχές.

Αν δεν δεις και δεν μπορείς να αξιολογήσεις αυτή την υπέρβαση, δεν είσαι ιστορικός, δεν κάνεις Ιστορία, δεν αναγνωρίζεις «ιστορικά μεγέθη», κοιτάς από την «κλειδαρότρυπα» και καταγράφεις σκαμπρόζικα στιγμιότυπα, ενίοτε και κακοήθεις διαδόσεις της εποχής…

Η τραγικότητα των προσώπων αυτών ήταν ότι έγραψαν Ιστορία, ή πρωταγωνίστησαν στην Ιστορία, παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα ανθρώπινα πάθη τους. Όταν ο ιστορικός αδυνατεί να καταλάβει αυτή την υπέρβαση, δεν «γράφει» Ιστορία. Μουτζουρώνει την Ιστορία…

* Πέμπτο, χρειαζόμαστε σήμερα – δηλαδή είναι τώρα περισσότερο επίκαιρο και απαραίτητο ίσως από κάθε άλλη στιγμή – να στοχαστούμε και την εθνική διάσταση της Ιστορίας μας και την ηρωϊκή υπέρβαση των πρωταγωνιστών της, ακριβώς γιατί η χώρα αντιμετωπίζει εθνικούς κινδύνους! Πιο άμεσους και απειλητικούς από οποιαδήποτε φορά στο πρόσφατο παρελθόν.

Τη στιγμή που ίσως χρειαστεί να υπερασπιστούμε τον Έβρο ή τα νησιά μας θέλουμε Έλληνες που αναριγούν αντικρύζοντας τη γαλανόλευκη, δεν θέλουμε φρικιά που ξεσαλώνουν σε gay parades!

Θέλουμε ανθρώπους που θα σέβονται στον Γεώργιο Καραϊσκάκη και θα «γράφουν» κι εκείνοι (εκεί όπου έγραφε και ο Καραϊσκάκης) τις απειλές των «υπέρτερων εχθρών»! Δεν θέλουμε λιμοκοντόρους που βρίσκουν αυτή τη στάση…«σεξιστική».

Θέλουμε άντρες ψυχωμένους και γυναίκες ανυπότακτες! Δεν θέλουμε σούργελα να κραυγάζουν κατά της «τοξικής αρρενοπότητας». (Αλλά να σιωπούν όταν λαθρομετανάστες μουσουλμάνοι κακοποιούν βάναυσα τις γυναίκες τους!)

Το Ισραήλ είναι ένα σύγχρονο κράτος που έχουμε πολλά να του ζηλέψουμε. Εκεί τα 16χρονα κορίτσια κατέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας να στρατολογούνται κι αυτά στις Ειδικές Δυνάμεις της χώρας τους! Αυτές έχουν επίγνωση της Ιστορίας τους! Αλλά έχουν κυρίως επίγνωση του σήμερα και του αύριο της κοινωνίας τους.

Πολύ περισσότερο από κάτι δικές μας που καταγγέλλουν την «Πατριαρχία» γενικώς και αορίστως αλλά σιωπούν για τις… κλειτοριδοεκτομές που πραγματοποιούνται σήμερα ΚΑΙ στην Ελλάδα, στα στέκια των λαθρομεταναστών.

Με δύο λόγια η ιστορική συνείδηση είναι όπλο να αντιμετωπίζουν οι λαοί το σήμερα και το αύριο.

Γι’ αυτό και τα μεγάλα Κινήματα Διαφωτισμού που προετοίμασαν ιστορικά ξεσπάσματα Ελευθερίας των λαών, είχαν αυτό το χαρακτήρα εθνικής αυτοσυνειδησίας και εθνικής αφύπνισης – όχι εθνομηδενισμού!

–Οι Γάλλοι επαναστάτες του 1789 ανέδειξαν ως λαϊκό τους ήρωα τον Βερσεζεντορίξ, τον Γαλάτη αρχηγό που το 52 π.Χ επαναστάτησε κατά της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και νίκησε τους Ρωμαίους (του Ιουλίου Καίσαρα) στη Ζεργκόβια πριν ηττηθεί στην Αλέσια…

–Οι Γερμανοί όλο τον 19ο Αιώνα ανέδειξαν ως ήρωά τους τον Aρμίνιο, τον ηγέτη που εξόντωσε δύο ρωμαϊκές λεγεώνες το 9 μ.Χ στον Τευτουργιανό Δρυμό ουσιαστικά αποτρέποντας τη ρωμαϊκή κατάκτηση πέραν του Ρήνου.

–Οι Ιταλοί του Rizorgimento, επίσης των 19ο Αιώνα, ανέδειξαν ως μεγάλο ήρωα του λαού τους τον Ρωμαίο ύπατο του 4ου π.Χ. Αιώνα Κάμιλλο, ο οποίος ανακατέλαβε την Ρώμη που την είχαν κατακτήσει οι Γαλάτες το 390 π.Χ.

–Και οι Γάλλοι ηγέτες του 20ου Αιώνα, από τον «συντηρητικό» Ντε Γκώλ ως τον Σοσιαλιστή Μιτεράν, ανέδειξαν σε μεγάλη ηρωϊδα του Γαλλικού Έθνους την Ιωάννα της Λωρραίνης! Ένα 16χρονο κορίτσι, που… ηγήθηκε του στρατού της χώρας στην πιο κρίσιμη στιγμή του 100ετούς Πολέμου κατά της Βρετανικής εισβολής και έπαιξε ρόλο στην διαμόρφωση της Γαλλικής εθνικής ταυτότητας.

Κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα για τις… σεξουαλικές προτιμήσεις του Βερσιζετορίξ ή του Αρμίνιου ή του Κάμιλλου ή της καημένης της Ιωάννας, που άκουγε «φωνές αγίων» και πέθανε παρθένα! Γιατί όλα αυτά τα πρόσωπα, στις ιστορικές και τις μυθολογικές προεκτάσεις τους, είχαν ήδη σημαδέψει βαθιά την πολιτιστική φυσιογνωμία των κοινωνιών τους. Και αποτύπωσαν το ιστορικό υπόβαθρο χωρίς το οποίο οι κοινωνίες διαλύονται.

Και οι «βάρβαροι τελικώς περνούν»…

Αυτό που έχουν καταλάβει όλες οι άλλες σύγχρονες κοινωνίες, κάποιοι «φωστήρες» της Επιτροπής για τα διακόσια χρόνια της Παλιγγενεσίας δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα. Ούτε και πρόκειται…

Μήπως πολύ ασχοληθήκαμε μαζί τους;

Μήπως είναι καιρός να πάνε σπίτι τους;

Μήπως αυτό ακριβώς τους υπέδειξε η κα. Μαρία Ευθυμίου με την παραίτησή της; Να πάνε σπίτι τους!

ΥΓ. Πάντως «αποχρωματισμό» της εθνικής μας συνείδησης δεν θα καταφέρουν. Που να χτυπιούνται…

Απο τότε που γνωρίσαμε ( εφτά χρόνια σχεδόν ) τον Γιάννη Αναγνωστακη τον ακούμε συχνά να μιλά με έμφαση για τον σημαντικό ρόλο της βιταμίνης D, ξαφνικά τώρα άρχισαν να μιλούν πολλοί …..

Πρωτοπόρος πάντα ο φίλος μας

Ορεινός

Από το news.gr

Ταμπλέτες και δισκία βιταμίνης D

Πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι τα επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται με την έκβαση των ασθενών που έχουν μολυνθεί με κορονοϊό.

Ένας παράγοντας που δεν έχει αναλυθεί επαρκώς και μπορεί να επηρεάσει την έκβαση του κορονοϊού είναι τα επίπεδα της βιταμίνης D στον πληθυσμό, αναφέρουν οι γιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαρία Γαβριατοπούλου, Ιωάννης Ντάνασης και Θάνος Δημόπουλος και αναλύουν τα σχετικά δεδομένα.

Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας, όπου οι κυβερνητικές υπηρεσίες υγείας συνέστησαν στους πολίτες να λαμβάνουν συμπληρώματα βιταμίνης D μέχρι το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, καθώς κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι πολίτες αναγκάζονται να παραμένουν κατ’ οίκον για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Η εξωγενής χορήγηση βιταμίνης D μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους ηλικιωμένους, καθώς αυτή η πληθυσμιακή ομάδα διατρέχει υψηλό κίνδυνο αρνητικής έκβασης από COVID-19 και ανεπάρκειας βιταμίνης D. Τα χαμηλά επίπεδα της βιταμίνης D σχετίζονται επίσης με άλλες μη μεταδοτικές ασθένειες και με αυξημένη ευαισθησία σε λοιμώδεις ασθένειες, κυρίως λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος. Ωστόσο, δεν έχει διευκρινιστεί σαφώς εάν τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D αποτελούν αίτιο ή αιτιατό της λοίμωξης».

Πρόσφατα στοιχεία,σύμφωνα με τους τρεις καθηγητές, «υποδεικνύουν ότι τα επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται με την έκβαση των ασθενών. Σε σχετική ανάλυση ευρωπαϊκών δεδομένων σε ολόκληρη την Ευρώπη, η θνησιμότητα από COVID-19 συσχετίστηκε σημαντικά με τα επίπεδα της βιταμίνης D σε διαφορετικούς πληθυσμούς». Τα χαμηλά ποσοστά θνησιμότητας, αναφέρουν, στις σκανδιναβικές χώρες αποτελούν εξαίρεση από την τάση για χειρότερα αποτελέσματα σε πιο βόρεια γεωγραφικά πλάτη, αλλά οι πληθυσμοί σε αυτές τις χώρες παρουσιάζουν σχετική επάρκεια σε βιταμίνη D λόγω του εκτεταμένου εμπλουτισμού των τροφίμων. Η Ιταλία και η Ισπανία αποτελούν επίσης εξαιρέσεις, αλλά σε αυτές τις χώρες είναι υψηλός ο επιπολασμός της ανεπάρκειας της βιταμίνης D. Επιπλέον, οι πολίτες της μαύρης φυλής και όσοι ανήκουν σε μειονότητες είναι πιθανότερο να έχουν ανεπάρκεια βιταμίνης D και φαίνεται να έχουν χειρότερη έκβαση από COVID-19 σε σύγκριση με τους λευκούς. Σχετικά με την Ελλάδα, η σύσταση είναι να έχουμε επαρκή έκθεση στον ήλιο, ούτως ώστε να έχουμε ικανοποιητικά επίπεδα βιταμίνης D στον ορό, τονίζουν οι καθηγητές.

Ο ρόλος της βιταμίνης D στην αντιμετώπιση της λοίμωξης COVID-19 θεωρείται ότι είναι διπλός. «Πρώτον, η βιταμίνη D υποστηρίζει την παραγωγή αντιμικροβιακών πεπτιδίων στο αναπνευστικό επιθήλιο, καθιστώντας έτσι λιγότερο πιθανή τη μόλυνση με τον ιό SARS-CoV-2 και την ανάπτυξη συμπτωμάτων COVID-19. Δεύτερον, η βιταμίνη D μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της φλεγμονώδους απόκρισης σε λοίμωξη με SARS-CoV-2, το οποίο έχει θετική επίδραση στην έκβαση των ασθενών, καθώς η υπέρμετρη φλεγμονώδης αντίδραση μπορεί να οδηγήσει σε συστηματικές εκδηλώσεις που αυξάνουν τη βαρύτητα και τις επιπλοκές της νόσου”.

Πηγή: 

ΑΠΕ-ΜΠΕ