Συντάκτης: Kostas Bertsias

news247

13 Ιουλίου 2020 

Ιμάμογλου εναντίον Ερντογάν για την Αγία Σοφία

Ερντογάν και Εκρέμ Ιμάμογλου

Σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση, μόνο το 46% του τουρκικού λαού είναι υπέρ της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και το 44% είναι εναντίον.

Για την τύχη των τζαμιών ανά τον κόσμο ανησυχεί ο Εκρέμ Ιμάμογλου έπειτα από την απόφαση για μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος.

Παράλληλα, διερωτάται τι άλλαξε μέσα σε έναν χρόνο που ο Τούρκος Πρόεδρος τασσόταν ενάντια στο άνοιγμα του μνημείου για μουσουλμανική προσευχή επειδή θα κινδύνευαν τα τζαμιά σε διάφορες χώρες του κόσμου. “Το έθνος μας διαθέτει κοινή λογική και θα κρίνει την απόφαση”, είπε ο Εκρέμ Ιμάμογλου.

Σε συνέντευξή του στην αντιπολιτευτική εφημερίδα “Τζουμχουριέτ”, ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου διερωτήθηκε τι άλλαξε μέσα σε έναν χρόνο από τότε που (ο Ταγίπ Ερντογάν) είπε “αυτή τη στιγμή έχουμε πολλά τζαμιά σε διάφορες χώρες του κόσμου, μήπως αυτοί (που λένε να ανοίξει η Αγία Σοφία σε μουσουλμανική προσευχή) γνωρίζουν τι θα πάθουν αυτά τα τζαμιά; Ως πολιτικός ηγέτης δεν έχω χάσει τον προσανατολισμό μου για να μπω σε ένα τέτοιο παιχνίδι”.

Ο Εκρέμ Ιμάμογλου διερωτήθηκε αν τώρα με αυτή την απόφαση κινδυνεύουν τα τζαμιά σε διάφορα μέρη του κόσμου και αν μπορεί να συμβεί κάτι στα τζαμιά αυτά όπου χιλιάδες ομογενείς του μουσουλμάνοι προσεύχονται ειρηνικά.

“Τι θα γίνει εάν οι κυβερνώντες αυτών των χωρών πουν ‘θεωρούμε επίθεση κατά των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων τις κατηγορίες εναντίον της απόφασής μας για τα τζαμιά;’ Αυτό θα κριθεί οπωσδήποτε από το έθνος μας το οποίο διαθέτει κοινή λογική. Θέλω πολύ να το κρίνει αυτό ο λαός και θα το κρίνει. Εάν αυτή η αλλαγή στην Αγία Σοφία θα προσθέσει τόσο υλικό όσο και πνευματικό πλούτο, θα ανακουφίσει τα εκατομμύρια άνεργους, θα προσφέρει εργασία στα εκατομμύρια νέων αποφοίτων πανεπιστημίων μας, εάν η χώρα μου κερδίσει σεβασμό στην διεθνή κοινή γνώμη, τότε στηρίζω μέχρι τέλους αυτή την απόφαση”, ανέφερε ο Εκρέμ Ιμαμογλου.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με δημοσκόπηση της ερευνητικής εταιρείας Μετροπόλ η οποία διεξήχθη τον Ιούνιο και δημοσιεύτηκε σήμερα, μόνο το 46% του τουρκικού λαού είναι υπέρ της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και το 44% είναι εναντίον. Μάλιστα η βάση του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικής Δράσης (ΜΗΠ) τάσσεται εναντίον της μετατροπής σε τζαμί κατά 50% και μόνο το 40% είναι υπέρ. Υπενθυμίζεται ότι οι δημοσκοπήσεις ενώπιον του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ έκαναν λόγο για 80% του τουρκικού λαού υπέρ της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Πηγή: 

ΚΥΠΕ

Εάν Αποσυνθέσεις Την Ελλάδα, Στο Τέλος Θα Δεις Να Σου Απομένουν Μια Ελιά, Ένα Αμπέλι Κι Ένα Καράβι. Που Σημαίνει: Με Άλλα Τόσα Την Ξαναφτιάχνεις.

Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996, Ποιητής, Νόμπελ 1979

Συχνά έχουμε μια λανθασμένη εντύπωση για το τι ακριβώς είναι αγάπη και τι σημαίνει αγαπάω τον εαυτό μου (αυτοαγάπη) και κατ’ επέκταση Αγαπώ τη Ζωή μου.

Θέλοντας να φωτίσω τις ασάφειες και τις ανακρίβειες που κατά καιρούς φτάνουν στα αυτιά μου μοιράζομαι μαζί σας το παρακάτω κείμενο από το βιβλίο «Το Μυστικό Του Μαγνήτη Της Καρδιάς» του Ruediger Schache

Η συχνά κακώς εννοούμενη αγάπη

Πού στο Σύμπαν είναι γραμμένο ότι αγάπη σημαίνει να ανέχεσαι και να υπομένεις τη συμπεριφορά των άλλων;

Ναι, αγάπη σημαίνει να δέχεσαι τον άλλο όπως είναι, αλλά ση­μαίνει επίσης και να εκτιμάς το δώρο της δικής σου ζωής τό­σο ώστε να μην απαρνιέσαι τον εαυτό σου.

Πού είναι γραμμένο ότι δεν επιτρέπεται να πληγώνουμε κανέναν με τις αποφάσεις που παίρνουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό;

Αν κάποιος υποφέρει από μια κατάσταση, είναι σημάδι αγάπης να κινητοποιηθεί και να δώσει τέλος σε αυτό το βάσανο. Δεν είναι σημάδι αγάπης να τυραννιέται και ούτε θα πάρει κανένα παράσημο, όπως γενεές και γενεές μανάδων και παιδιών λένε στα παιδιά τους.

Το να αποφασίζει κανείς για τον εαυτό του και την ευτυχία της ζωής του δεν είναι ανευθυνότητα.

Που είναι γραμμένο ότι αγάπη σημαίνει να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη για την ευτυχία και την ικανοποίηση ενός άλλου ανθρώπου;

Τη στιγμή που θα πιστέψετε ότι είστε υπόλογοι για την ευτυχία ενός άλλου ανθρώπου, αποχαιρετίστε την αγάπη για τη ζωή σας. Μπορεί ένας άλλος άνθρωπος να αισθάνεται ευτυχία όταν είστε μαζί του. Αλλά υπάρχουν πολλές πηγές ευτυχίας, κι αν εσείς αύριο πάψετε να υπάρχετε σε τούτο τον κόσμο, η ζωή του θα συνεχιστεί κανονικά.

Είναι αλήθεια ότι αγάπη σημαίνει να μην έχει κανείς απαιτήσεις;

Αυτό είναι μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις για την έννοια της αγάπης. Ναι, η αγάπη από μόνη της δεν έχει απαιτήσεις. Και το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι έχεις ανάγκες, επιθυ­μίες και πόθους. Αν αγαπάτε τον άνθρωπο που είστε εσείς οι ίδιοι, θα του επιτρέψετε να βρει την ολοκλήρωσή του.

Τι θα αλλάξει όσο περισσότερο αγαπάτε τη ζωή σας

Πολλές συγκρούσεις θα εξαφανιστούν ή θα διαλυθούν πιο εύκολα γιατί δεν έχετε πια να απαιτήσετε ή να ανταλλάξετε αγά­πη, αναγνώριση ή εκτίμηση.

Θα προσελκύετε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους που αισθάνονται καλά με την ακτινοβολία σας.

Θα κρατάτε σε απόσταση τους ανθρώπους που δεν αντέχουν το ότι εσείς είστε εσωτερικά ανεξάρτητοι και ελεύθεροι.

Θα κατηγορείτε λιγότερο τους άλλους γιατί θα κατηγορείτε και λιγότερο τον ίδιο σας τον εαυτό.

Θα εκπέμπετε εμπιστοσύνη γιατί έχετε εμπιστοσύνη στον εαυ­τό σας. Οι άλλοι θα αλλάξουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σας προς το καλύτερο.

Θα μειώσετε τις αυθόρμητες ενέργειες και τις σπασμωδικές αντιδράσεις απέναντι στους ανθρώπους που έχουν να κάνουν με εσάς. Ακόμα κι αν θα έχετε τη δυνατότητα, δε θα πρέπει πια να αντιδράτε απέναντι στους άλλους.

Δε θα θέλετε πια να «είστε αγαπητοί» και «καλοί» για να είστε αρεστοί. Κι όμως θα κάνετε καλές πράξεις ορμώμενοι από την αγάπη.

Θα κυνηγάτε λιγότερο την επιβράβευση και την αναγνώριση.

Δε θα αφήνετε πια να σας εκμεταλλεύονται.

Δε θα πληγώνεστε πια τόσο εύκολα.

Θα μπορείτε να δίνετε χωρίς να περιμένετε ανταλλάγματα. Θα μπορείτε να κάνετε πράγματα χωρίς να νιώθετε τύψεις. Θα μπορείτε να δεχτείτε ότι αισθάνεστε αμηχανία, επειδή ξέρετε ότι δεν είστε υποχρεωμένοι να κάνετε κάτι.

Σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίζονται ή μειώνονται οι αλλεργίες, οι ψυχοσωματικές ασθένειες και τα παράπονα για το σώ­μα σας. Και ως αποτέλεσμα, απομένει πολύ λιγότερη εσωτερι­κή απόρριψη.

Θα κάνετε πράγματα που σας γεμίζουν και θα παίρνετε και ανταλλάγματα.

Οι άνθρωποι που μέχρι τώρα ανησυχούσαν για σας θα έχουν μια έγνοια λιγότερη.

Οι άνθρωποι που μέχρι τώρα εξαρτώνταν από πάνω σας θα απελευθερωθούν, γιατί εσείς θα κόψετε αυτή την αμοιβαία εξάρτη­ση χάρη στην αυταγάπη σας. Αυτό δε σημαίνει ότι θα εγκατα­λείψετε τους άλλους. Προφανώς θα είστε πιο κοντά στον άλλο από ποτέ άλλοτε, επειδή δε νιώθετε υποχρέωση απέναντι του. Κι όταν νιώθετε ότι είναι καλό να αποχωρήσετε, θα αποχωρείτε. Στην περίπτωση αυτή είναι καλύτερο και για τον άλλο.

Οι άνθρωποι που είχαν χάσει την αγάπη για τον εαυτό τους ίσως την ξαναβρούν, γιατί η ακτινοβολία αγάπης από το μαγνήτη σας θα μεταδίδεται στους κοντινούς σας ανθρώπους (νευρώνες-καθρέφτες).

Μέσα από το νόμο του συντονισμού, η αγάπη σας θα φέρει στην επιφάνεια και την αγάπη στους άλ­λους. Και σε περίπτωση που κάποιος δεν είναι ακόμα έτοιμος γι’ αυτό, το πεδίο της αυταγάπης δημιουργεί γύρω σας ένα εί­δος προστατευτικού μανδύα.

Και όλα αυτά χωρίς κάποιο σχέδιο και χωρίς κόπο!

Η αγάπη για τη ζωή σας είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να προσφέρετε στον εαυτό σας και στους άλλους. Ένα σωρό λοιπόν θετικοί λόγοι να δώσετε προτεραιότητα στον εαυτό σας. Το μό­νο που χρειάζεται είναι να πάρετε μια απόφαση: ότι θέλετε να βιώσετε αυτό που θα συμβεί αν αποτολμήσετε το πείραμα.

Πηγή: awakengr.com

Δεν όρισαν τυχαία οι Αμερικάνοι στο Σύνταγμά τους, ως βασικό σκοπό του κράτους, την ευημερία των πολιτών, ατομική και οικογενειακή (…promote the general Welfare, and secure the Blessings of Liberty to ourselves and our Posterity…).

Η ευτυχία κάθε ανθρώπου, με τον τρόπο που εκείνος επιλέγει, είναι ο πυρήνας της φιλελεύθερης σκέψης, αλλά και της λειτουργίας της Οικονομίας: ο ένας είναι ευτυχισμένος σε ένα ράντζο στην Αριζόνα, ο άλλος σε ένα γραφείο ουρανοξύστη στο Μανχάταν, ο τρίτος σε ένα σκάφος που έχει για σπίτι κι ο τέταρτος σε ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο με το οποίο γυρνάει τον κόσμο.

Μπορεί η Αμερική, εδώ και καιρό, να έχει πάψει να λειτουργεί ως πρότυπο φιλελεύθερου οικονομικά κράτους, όμως έχει διατηρήσει, ως πολιτισμική της αξία, τον σεβασμό στην ευτυχία και τη χαρά.  Και όλοι ξέρουν πως το να ζεις με τον τρόπο που θες, κινεί ολόκληρους τομείς της αγοράς.

Στο Οθωμανοσοβιετιστάν, που μια βάσκανος μοίρα μάς όρισε να γεννηθούμε, τα πράγματα είναι αλλιώς: το κράτος θα σου πει πώς θα ζεις και με ποια πράγματα επιτρέπεται να χαίρεσαι. Όσα δεν εγκρίνει η κυβέρνηση, απαγορεύονται. Κι επειδή πρέπει να κρατάν και τα προσχήματα του Δυτικού κόσμου, δεν τα απαγορεύουν ευθέως. Απλώς τα τσακίζουν στη φορολογία, θεωρώντας τα πολυτελή. This is  Sparta! Αν σου βαστάει, πάρ’ τα.

Δεν έχουμε συζητήσει, όσο θα έπρεπε, την ουσία αυτής της αντίληψης, ίσως γιατί γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μαζί της. Όμως πρόκειται για τον ορισμό του φασισμού. Τι σημαίνει πολυτέλεια; Ποιος την ορίζει; Υπάρχει ας πούμε μία πανεθνική προκρούστεια κλίνη επιθυμιών και δαπανών που καθορίζει το επιτρεπόμενο ύψος κάθε επιλογής του πολίτη και ό,τι το ξεπερνάει τσεκουρώνεται με τον βαρύν πέλεκυν του Υπουργού Οικονομικών; Ο καθένας μας φορολογείται για τα εισοδήματά του με άμεσο φόρο. Για ό,τι αγοράζουμε φορολογούμαστε και με έμμεσο. Εκεί θα έπρεπε να τελειώνει η σχέση του κράτους με την τσέπη μου – και πολύ κράτησε. Με ποιο ηθικό και νομικό δικαίωμα, το κράτος βάζει κι άλλο φόρο – καπέλο σε κάποιες προτιμήσεις μου, θεωρώντας τες πολυτελείς και επιπλέον τεκμήριο για συγκεκριμένο ύψος δαπανών που αν δεν το έχω δηλώσει ως εισόδημα πάει να πει ότι το έκρυψα; Το 2018, όπως μας ενημερώνει η Α.Α.Δ.Ε., 1.929.180 φορολογούμενοι λόγω τεκμηρίων, φορολογήθηκαν για ποσό μεγαλύτερο από αυτό που δήλωσαν.  Το επιπλέον τεκμαρτό, δηλαδή φανταστικό εισόδημα ήταν 6,7 δισ. ευρώ και πλήρωσαν στο κράτος – ληστή 150 περίπου εκατ. ευρώ επιπλέον φόρο. Θα νομίζετε ότι οι περισσότεροι ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες που δουλεύουν με μαύρα! Αμ, δε! Η μεγαλύτερη κατηγορία ήταν μισθωτοί! Μετά οι συνταξιούχοι και τρίτοι οι εισοδηματίες! Όλοι, νεόπτωχοι της κρίσης που βρέθηκαν με είδη “πολυτελείας” αγορασμένα προ κρίσης και δεν θέλουν να τα “σκοτώσουν”. Είναι αυτό καραμπινάτη κρατική ληστεία, ναι ή όχι; Δεν το έχουμε πει όσο θα έπρεπε. Καιρός να να το πούμε. Και για να μην θεωρητικολογώ, εκθέτω 3 συγκεκριμένες περιπτώσεις φορολογικού φασισμού, παραλογισμού αλλά και δημοσιονομικής ανοησίας. Θα εξηγήσω γιατί.

1Σκάφη.

Σε μια χώρα με 6.000 νησιά και σχεδόν 17.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής θα έπρεπε κάθε ελληνική οικογένεια να ενθαρρύνεται να αποκτήσει, αν αντέχουν τα οικονομικά της, όχι ένα αλλά δύο σκάφη. Μια βαρκούλα για να πηγαίνει γιαλό γιαλό κι ένα μεγαλύτερο για να ανοίγεται στο πέλαγος συνεχίζοντας μια παράδοση ναυτοσύνης 5000 ετών. Με ποια λογική ένα σκάφος πάνω από 5 μέτρα είναι είδος πολυτελείας για τον θαλασσινότερο λαό του κόσμου; Γιατί είναι τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης μια μπανιέρα με πανί ή με εξωλέμβια; Επειδή, γελοίο κράτος, δεν μπορείς να πιάσεις τη φοροδιαφυγή, αποφασίζεις ότι αν έχω ένα ιστιοπλοϊκό 9 μέτρα (το πιο μικρό της αγοράς), μού κοστίζει το χρόνο 21.000 ευρώ και μου κοπανάς φόρο πολυτελούς διαβίωσης 2.730 ευρώ; Μπορεί να ψειρίζω τη μουράβια μόνος μου ή μπορεί να το είχα αγοράσει όταν είχα περισσότερα λεφτά κι επειδή δεν θέλω να στερηθώ αυτή την απόλαυση να κάνω αιματηρές οικονομίες από αλλού, για να το διατηρήσω. Γιατί με αναγκάζεις να το πουλήσω; Κι όσο ανεβαίνει η κλίμακα ανεβαίνει και η παραφροσύνη: ένα (όντως μεγάλο) ιστιοπλοϊκό 64 πόδια  έχει τεκμήριο €238.500 και φόρο πολυτελείας €31.005! Για σκάφη πάνω από 22 μέτρα, προστίθενται €50.000 τεκμηρίου για κάθε επιπλέον μέτρο μήκους! Αποφασίζομεν και διατάσσομεν.

Το πόσο άσχετοι είναι, ακόμα και στα βασικά, αποδεικνύεται από το ότι πρέπει να δηλώσεις το μήκος του σκάφους σε μέτρα και όχι σε πόδια (0,3048 του μέτρου) και το σύστημα δέχεται μόνο… ακέραιες μονάδες. Αν δηλαδή το σκάφος είναι 15,01 μέτρα θα το δηλώσεις για 16. Αποτέλεσμα: νεκρή αγορά, μηδέν φορολογικά έσοδα (ακόμα κι οι θαλαμηγοί των μεγιστάνων δηλώνονται ως επαγγελματικά σκάφη και δεν πληρώνουν φόρο) και οι χιλιάδες Έλληνες που θα μπορούσαν να έχουν ένα αξιοπρεπές σκάφος να γυρνάν τα νησιά δημιουργώντας μια ολόκληρη αγορά γύρω από αυτό, χαζεύουν στα ξένα sites μεταχειρισμένων, καταριούνται τη μοίρα τους και ζηλεύουν τους Μαυροβούνιους και τους Τούρκους.

2Αυτοκίνητα

Το αυτοκίνητο είναι ένα μηχάνημα, ένα εργαλείο. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις το είδαν ως αστείρευτη πηγή φορολογικών εσόδων, επιβαρύνοντας την αγορά αλλά και τη χρήση του με παράλογους και παράνομους φόρους, τέλη και δασμούς – και στο ίδιο το αυτοκίνητο και στα καύσιμα. Κι επειδή η Ε.Ε απαγορεύει τον δασμό σε ενδοκοινοτικές συναλλαγές, τον βαφτίσαμε “τέλος ταξινόμησης”. Διπλή παρανομία, καθώς και η ελληνική νομοθεσια ορίζει ότι το τέλος πρέπει να έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα. Πόσο κοστίζει στο κράτος να πληκτρολογήσει την καταχώρηση του αυτοκινήτου μου σε μια κατηγορία ώστε να πρέπει να πληρώσω “τέλος”, ύψους ακόμα και δεκάδων χιλιάδων ευρώ για ένα καλό μοντέλο; Και σαν να μην έφτανε το αρχικό χαράτσι υπάρχει και συνέχεια: τεκμήριο που φτάνει τα 53.800 ευρώ, φόρος πολυτελούς διαβίωσης και τέλη κυκλοφορίας που φτάνουν τα 1380 ευρώ. Μα αυτά μπαίνουν σε μεγάλα αυτοκίνητα, θα πει ο λαϊκιστής. Και λοιπόν; Το έκλεψα; Με δικά μου, φορολογημένα λεφτά δεν το αγόρασα; Θέλω να το έχω στο γκαράζ, να το γυαλίζω και να το βγάζω βόλτα μια φορά το μήνα. Έτσι μ’ αρέσει. Τι λόγος σού πέφτει; Έχω το δικαίωμα; Ναι, θα έλεγαν οι Αμερικάνοι. Όχι λένε στο Οθωμανοσοβιετιστάν.

Τώρα θέλουν να μας στρέψουν στα ηλεκτρικά, τα οποία ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να αγοράσει, αλλά και η χώρα δεν έχει τις υποδομές να τα εξυπηρετήσει.  Και βάζουν “περιβαλλοντικό” φόρο 4.000 ευρώ σε ένα ελαφρώς μεταχειρισμένο εισαγωγής, που μπορεί να αγοράσει. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Να κλείσουν όλοι οι εισαγωγείς μεταχειρισμένων, να απολυθούν χιλιάδες υπάλληλοι και η ελληνική οικογένεια να συνεχίσει να χρησιμοποιεί αυτοκίνητα 20ετίας.

Εκεί που η αντιμετώπιση φτάνει τα όρια του σαδισμού είναι στα αυτοκινούμενα. Σ’ όλον τον κόσμο πολλές οικογένειες χαίρονται τις διακοπές στη φύση με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα. Κάποιοι μάλιστα που μπορούν (συνταξιούχοι ή εργαζόμενοι από απόσταση) τα έχουν κάνει κύριο ή και μοναδικό σπίτι τους, συντηρώντας μια ολόκληρη αγορά αξεσουάρ, εξοπλισμού, υπηρεσιών, κατασκευών και μετασκευών αυτοκινήτων γι’ αυτόν τον σκοπό. Εδώ, αυτού του είδους την ευτυχία την απαγορεύει το πολίτ μπιρό. Τα αυτοκινούµενα τροχόσπιτα στην Ελλάδα ταξινοµούνται ως ΙΧ µε αποτέλεσµα το «τέλος ταξινόµησης» να παίζει από 15.000 ευρώ και πάνω. Ενώ δηλαδή ο Ευρωπαίος αγοράζει ένα μέσο αυτοκινούμενο με 45.000- 50.000 ευρώ, ο Έλληνας ξεκινάει από τα 60.000 ευρώ. Το ίδιο υψηλά είναι και τα τέλη κυκλοφορίας, διότι τα αυτοκινούμενα έχουν συνήθως κινητήρα πάνω από 2 λίτρα. Δεν φτάνουν αυτά, έρχονται και τα διόδια που υπολογίζονται όχι με τον τύπο του αυτοκινήτου αλλά με το… ύψος και αντιστοιχούν σε τριαξονικό φορτηγό! Σταθμός και δεκάευρω. Για Αθήνα – Θεσσαλονίκη, ο φυσιολάτρης οδηγός θα σκάσει για διόδια 85 ευρώπουλα. Γιατί; Γιατί έτσι. Κι επειδή το ποσό είναι δυσβάσταχτο, όλοι οι “καμπεράδες” βρίσκουν παρακαμπτήριους δρόμους με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια και την άνεσή τους, και για την εικόνα της χώρας μας σε αυτή την κατηγορία τουριστών. Τι καταφέρνει η υπερβολική φορολογία; Να εμποδίζει τους πολίτες να απολαύσουν τη φύση μ’ αυτόν τον τρόπο και, φυσικά, να νεκρώνει την αγορά! Ενώ στην Γερμανία ο αριθμός των αυτοκινούμενων έφτασε το 2019 στα 533.000 οχήματα, στην Ελλάδα τα τελευταία 3 χρόνια δεν έχει πουληθεί ούτε ένα καινούργιο, ενώ στο σύνολό τους όλα τα ιδιόκτητα αυτοκινούμενα δεν ξεπερνούν τα 700!

3Πισίνες

Τι είναι η πισίνα; Μια γούρνα με νερό. Μια πισίνα 50 τετραγωνικών κοστίζει 15.000 ευρώ, όσο μια καλή κουζίνα, αλλά ανεβάζει το επίπεδο απόλαυσης μιας οικογένειας κατακόρυφα. Δόξα τω Θεώ, ούτε το νερό μας λείπει. Όχι, λέει το κράτος. Δεν το εγκρίνω. Αυτές είναι συνήθειες των πλουσίων. Έτσι και τολμήσεις να φτιάξεις πισίνα στην αυλή σου, ακόμα και συναρμολογούμενη, θα πληρώσεις ως διαβιών πολυτελώς, παραβάτης των εντολών του πολίτ μπιρό. Κι αν είναι σκεπαστή, διπλός ο φόρος. Εκεί να μείνεις, στην ξεραΐλα. Να ψήνεσαι στον ήλιο. Το πολύ – πολύ να καταβρέχεσαι με το λάστιχο του ποτίσματος, πριν το φορολογήσουμε κι αυτό. Βλέπω, σε ξένα κανάλια, περίεργες κατασκευές σε πισίνες που μοιάζουν με φυσικές λίμνες, με καταρράκτες, με μόνιμα water sports και τις χαίρεται η ψυχή μου. Χαίρεται και τους πελάτες που επενδύουν στην απόλαυση και τους κατασκευαστές που έχουν αναπτύξει τεχνογνωσία να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε παραπόταμο του Αμαζονίου και το κράτος που δεν ανακατεύεται! Και γιατί να ανακατευτεί; Πιστοποιεί τους κατασκευαστές, ώστε να είσαι σίγουρος ότι δεν θα πλημμυρίσεις και δεν θα πάθεις ηλεκτροπληξία από τα υποβρύχια φώτα και αυτό είναι όλο. Παραγγέλνεις, πληρώνεις, τελείωσες. Δικά σου τα λεφτά, δικός σου ο κήπος, δική σου η απόλαυση.

Δεν είναι οικονομικού χαρακτήρα αυτά τα θέματα. Είναι η ουσία της πολιτικής φιλοσοφίας: ποιος είναι ο ρόλος του κράτους και ως ποιο βαθμό νομιμοποιείται να εμπλέκεται στις ζωές των πολιτών, κατευθύνοντάς τους σε κάποιες οικονομικές επιλογές μέσω φοροελαφρύνσεων και αποκλείοντας άλλες μέσω φορογδαρσίματος. Τo τι είναι πολυτελές το κρίνω εγώ, για τον εαυτό μου, όχι το κράτος για μένα. Δεν είναι δημόσια έννοια η πολυτέλεια. Είναι αυστηρώς ιδιωτική. Το οξύμωρο είναι πως με την υπερφορολόγηση καταρρέουν τα φορολογικά έσοδα, συρρικνώνεται και στρεβλώνεται η αγορά, τροφοδοτείται η παραοικονομία και χάνονται χιλιάδες θέσεις εργασίας. Όλα τα στραβά μαζί. Στα κοσμήματα, για παράδειγμα (άλλο απαγορευμένο προϊόν από το πολίτ μπιρό), η Τουρκία που δεν έχει τέτοιους φασιστικούς και βλακώδεις φόρους σκουπίζει εδώ και χρόνια την αγορά. Ένα κόσμημα που στο Οθωμανοσοβιετιστάν πουλιέται €2.500, στην Ιταλία το βρίσκεις με €2000 και στην Τουρκία με €1600. Πώς να γίνει ανταγωνιστικός ο έλληνας χρυσοχόος; Αναγκαστικά με αγορές στη μαύρη. Με πρώτη ύλη από χρυσό που λιώνουν τα ενεχυροδανιστήρια. Θα προτιμούσες να κλείσει;

Οι «φόροι πολυτελείας» του άρθρου 17 του Ν3833/2010, που μπήκαν για την… αντιμετώπιση της κρίσης και τροποποιήθηκαν τουλάχιστον 15 φορές, είχαν πενιχρά αποτελέσματα. Διότι όλοι σχεδόν οι πολίτες μπροστά στην προοπτική του φορολογικού ξεσκίσματος, παρέδωσαν πινακίδες, πούλησαν σκάφη και αυτοκίνητα, άδειασαν και σκέπασαν πισίνες. Και σταμάτησαν να αγοράζουν τα είδη που χαρακτηρίσθηκαν πολυτελείας, συρρικνώνοντας δραματικά και την αντίστοιχη αγορά. Δηλαδή έχασαν χαρά, χωρίς κανένας να κερδίσει! Κι αντί οι κυβερνητικοί, πράσινοι, μπλε και κόκκινοι, να διαπιστώσουν το λάθος τους και να καταργήσουν αυτούς τους σοβιετικής αντίληψης, καταστροφικούς φόρους, τους διατηρούν μέχρι σήμερα και επινοούν νέους!

Τελικά η μόνη πολυτέλεια σ΄ αυτή τη χώρα, λόγω σπανιότητας, είναι η κοινή λογική. Ελπίζω να μην την φορολογήσουν κι αυτή.

Θάνος Τζήμερος

έτοιμη η πισίνα

Συναρμολόγηση πισίνας

Θέρος, Τρύγος, Πόλεμος (Έρως;)

2019 Πριν ένα χρονο…

Θέρος, Τρύγος, Πόλεμος, (και κάποιοι συμπληρώνουν και Έρως), είναι μια αρχαία ελληνική παροιμία, από τις πιο πολυ χρησιμοποιημένες -συχνά άστοχα- καθώς το νόημα που της αποδίδεται είναι εντελώς λανθασμένο.

Πολλές φορές τείνουμε να θεωρούμε ότι, ο Θέρος και ο Τρύγος είναι Πόλεμος, δηλαδή μια χαοτική κατάσταση όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος της ήττας. Η κρατούσα αντίληψη βέβαια είναι ότι και οι τρεις λέξεις που εμπεριέχονται στην παροιμία, απαιτούν τη μέγιστη κινητοποίηση όλης της κοινότητας για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και τις προκλήσεις που  οι δράσεις αυτές εμπεριέχουν και όταν ξεκινήσουν δεν πρέπει να διακοπούν πρέπει να φθάσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα στο τέλος -στο αποτέλεσμα-, δεν υπάρχει δηλαδή χρόνος για διακοπή και ξεκούραση.

Σήμερα το πρωί κάνοντας την βόλτα μου στο μικρό κάμπο του οροπεδίου των Σκούρτων στα ΒΔ της Πάρνηθας , έπεσα πάνω σε σύγχρονο θερισμό δημητριακών που δεν μοιάζει σε τίποτε με τον παραδοσιακό που κάποιοι μπορεί να έχουμε στο νου μας .

Ένα μηχάνημα τελευταίας τεχνολογίας με δορυφορική σύνδεση, με αυτόματους αισθητήρες για το ύψος και το πλάτος της κοπής και την αποφυγή εμποδίων . Με κάμερες για την καλύτερη και μέγιστη οπτική, ένα πιλοτήριο με klima, που προσομοιάζει με πιλοτήριο σύγχρονων αεροσκαφών και με joy stickdrive control , αυτόματη εν κινήσει παροχέτευση του καρπού στο φορτηγό μεταφοράς που κινείται σε παράλληλη τροχιά και άλλες τεχνολογικές καινοτομίες που μάλλον πρέπει ο συγχρονος θερισμός να αφαιρεθεί από την παροιμία !!!

Απόλαυσα ως συγκυβερνήτης για μια περίπου ώρα τον θερισμό τριάντα στρεμμάτων και κάνοντας παρέα, (μετα μουσικης παρακαλώ) , στον κυβερνήτη , τον νεαρό σύγχρονο αγροτοεπιχειρηματία Νίκο Γκίκα.

Μπράβο ρε Νικόλα και σε σένα Σπύρο που από το επίγειο control room έκανες τις παρεμβάσεις σου σαν ελεγκτής εναερίου κυκλοφορίας !!!

Ορεινός

Photo by nick lagaras