Συντάκτης: Kostas Bertsias

Νέος είσαι μόνο μια φορά, ανώριμος μπορείς να παραμείνεις αιωνίως.

Είχα την τύχη να συμμετέχω σε αυτό το πρώτο και το μόνο εγχείρημα συμμετοχικού συμβουλίου κοινωνικού ελέγχου της ΕΡΤ και ένιωσα από πρώτο χέρι πως θανατώνονται από την πολιτική εξουσία ανεξάρτητες πρωτοβουλίες που εκλαμβάνονται ως απειλή της παντοδυναμίας της.

Κ Μπερτσιάς

«Η τραγωδία στο Μάτι, η ΕΡΤ και ο Ν. Παππάς. Η Βαλκάνια σοσιαλδημοκρατία» του Περικλή Βασιλόπουλου

Δεν ήταν μόνο στην Πυροσβεστική που ο κομματικός διαλυτισμός συνέτεινε στην έκταση της πρωτοφανούς τραγωδίας στο Μάτι. Παρόμοιες ενέργειες εξωφρενικού και αναξιοκρατικού κομματισμού είχαν ήδη ξεκινήσει στην ΕΡΤ από τον τότε υπουργό Ν. Παππά και τους συνεργάτες του, ευτυχώς εδώ χωρίς άμεσες υλικές συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές. Έγραψα το άρθρο πού ακολουθεί με τίτλο «Η ΕΡΤ και η αντιμετώπιση καταστροφών έκτακτης ανάγκης», πριν ακριβώς δύο χρόνια, ως διαμαρτυρία και ως ύστατη έκκληση ενάντια στην διάλυση των δημόσιων μηχανισμών προστασίας των πολιτών. Οι άνθρωποι αυτοί όμως ήσαν κυριολεκτικά άπαιχτοι, όχι μόνο στην Πυροσβεστική αλλά σχεδόν παντού …….στο κράτος (με λίγες εξαιρέσεις).

Αυτό που γίνεται θεαματικό όμως, είναι ότι ένα χρόνο μετά τις εκλογές η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει ξεστομίσει καμία αυτοκριτική, είτε θεσμικά, είτε με ονοματεπώνυμο. Απόλυτη σιωπή. Κάτι τέτοιο δεν οδηγεί τον Σύριζα προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία κάθε μορφής (κλασσικού ή ριζοσπαστικού τύπου), αλλά προς τη γνωστή κουτοπόνηρη στρατηγική «άστο και θα ξεχαστεί».

Τον οδηγεί στην παγίωση ενός κυνικού, δήθεν, ρεαλιστικού κομματισμού βαλκάνιου τύπου που κάνει συμμαχίες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με αποκλειστικό στόχο την «εξουσία για μας τους ίδιους» (κάτι σαν ΠαλαιοΠΑΣΟΚ, αλλά χωρίς την εξέχουσα φυσιογνωμία του Αντρέα). Κάτι τέτοιο δεν αφορά μόνον τον Σύριζα, με ή χωρίς την Προοδευτική Συμμαχία, μας αφορά όλους. Γιατί εγκαθιδρύεται τάχιστα ένα χαώδες πολιτικό κενό στο κέντρο του πολιτικού συστήματος της χώρας, τη στιγμή ακριβώς που αντιμετωπίζουμε πολλαπλές Διακινδυνεύσεις ως κοινωνία (covid-19, Τουρκία, παγκόσμια κρίση). Με τον Σύριζα να οπισθοδρομεί με πλήρη άρνηση αλλαγής και αυτοκριτικής, το ΚΙΝΑΛ να βολοδέρνει, το ΠΟΤΑΜΙ, δυστυχώς να έχει διαλυθεί, τους πράσινους/ οικολόγους να είναι σχεδόν ανύπαρκτοι – δύο φορές, δυστυχώς – την εκσυγχρονιστική τάση να έχει αποσυντεθεί (δυστυχώς ούτε και ο κ. Σημίτης, ένας πολύ αξιοπρεπής πολιτικός, έκανε ποτέ του πραγματική αυτοκριτική), το πολιτικό κενό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Την ίδια στιγμή, η ανεξάρτητη Κοινωνία Πολιτών και οι ΜΚΟ έχουν διαχυθεί μεν παντού στην κοινωνία (αυτό είναι καλό), αλλά είναι πολιτικά ανύπαρκτοι ως αντίβαρο στον σκληρό κομματισμό, ενώ η ακροδεξιά καραδοκεί περιμένοντας στραβοπατήματα της κυβέρνησης στα εθνικά/μεταναστευτικό.

Η κατάσταση αυτή, μπορεί βραχυπρόθεσμα να συμφέρει τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη που κυριαρχεί προς το παρόν άνευ αντιπάλου, αλλά μεσοπρόθεσμα δεν τον συμφέρει καθόλου, όπως βεβαίως και τη χώρα. Μια κυβέρνηση που στηρίζεται σε evidence based policies/ politics (σε τεκμήρια και αποτελέσματα), χρειάζεται μια αξιόπιστη αντιπολίτευση για να είναι αποδοτική. Οι δημιουργικοί πολίτες αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού από την κεντροαριστερά, την αριστερά, έως και τη σύγχρονη Κεντροδεξιά, νομίζω ότι πρέπει περισσότερο από ποτέ να εμείνουν στη μόνη στάση που μπορεί να οδηγήσει στον πραγματικό εκσυγχρονισμό της χώρας: τον προοδευτικό πραγματισμό του πολίτη, δηλαδή, τεκμήρια, σύγκριση αποτελεσμάτων και κυρίως, όπως έλεγε ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ – που έγραφε πάντα στα ελληνικά τη λέξη – ΠΑΡΡΗΣΙΑ. Παρρησία, τόλμη, αυτοκριτική και ανάληψη ευθύνης και ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ. Παρρησία και Λογοδοσία. Να δύο αρχαιοελληνικές λέξεις/ έννοιες με τεράστια επικαιρότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η μικρή και δευτερεύουσας σημασίας ιστορία για την ΕΡΤ που ακολουθεί – μικρή, ανύπαρκτη κυριολεκτικά, μπροστά στην απίστευτη τραγωδία στο Μάτι που στοίχισε τη ζωή σε 102 συνανθρώπους μας – αφορά ακριβώς τη Λογοδοσία. Γι’ αυτό έχει μεγάλη συμβολική σημασία. Αφορά το πρώτο και το μόνο εγχείρημα συμμετοχικού συμβουλίου κοινωνικού ελέγχου της ΕΡΤ με κλήρωση 50 πολιτών που μαζί με μια παρόμοια πρωτοβουλία της γαλλικής Δημόσιας Τηλεόρασης ήσαν πρωτοποριακές δράσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, που έλαβαν μάλιστα και έπαινο από την EBU. Κοιτάξτε τώρα τι συνέβη στις δύο χώρες και θα καταλάβετε γιατί χρησιμοποιώ στον τίτλο τη λέξη Βαλκάνιος (όχι Βαλκανικός).

Στην Ελλάδα, ο εποπτεύων την ΕΡΤ υπουργός Νίκος Παππάς, όχι μόνον δεν ανέφερε ούτε μια και μόνη φορά την πρωτοβουλία, παρότι ήταν εφαρμογή άρθρου του δικού του νόμου, αλλά μαζί με τους στενούς συνεργάτες του διέλυσαν εν μια νυκτί το ΣΚΕ της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2018, και μάλιστα με αγενή και κυνικό τρόπο προς τους συμμετέχοντες πολίτες. Απόλυτη δυσφορία απέναντι και σε υποψία απειροελάχιστης Λογοδοσίας.

Στην Γαλλία ο Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν υιοθέτησε την αντίστοιχη πρωτοβουλία της France Televisions, ίδρυσε 823 Κοινωνικά Συμβούλια σε ολόκληρη τη Γαλλία και πέρυσι προχώρησε στην ίδρυση ενός Πανεθνικού Κοινωνικού Συμβουλίου Πολιτών (βλέπε φωτό, τηλεοπτική εκπομπή “Πολίτες” ΕΡΤ- ΣΚΕ (2016-2018), με τυχαία κλήρωση 155 πολιτών από το σύνολο της επικράτειας και θέμα την εκπόνηση πολιτικής για την κλιματική αλλαγή και την πράσινη μεταρρύθμιση της γαλλικής κοινωνίας. Πριν ένα μήνα συμμετείχε και ο ίδιος στην τελική σύσκεψη του Συμβουλίου Πολιτών και υποσχέθηκε 15 νομοθετικές πρωτοβουλίες. Θα μου πείτε, λόγια είναι και κυρίως εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Σωστό. Αυτό λέω κι εγώ. Χωρίς αυτοκριτική, ο Σύριζα θα παραμείνει εγκλωβισμένος Βαλκάνιος.

Ο δε Μακρόν, ως γνωστόν για αρκετούς στο Σύριζα είναι κρυφοδεξιός και νεοφιλελεύθερος. Μπορεί και να είναι, αλλά προώθησε, έστω και επιφανειακά, τη συμμετοχή των Γάλλων πολιτών στα κοινά και ανοίγει τη Γαλλία και την Ευρώπη προς το μέλλον και το αύριο. Κάποιοι άλλοι «μη δεξιοί» δεν έκαναν ούτε τα στοιχειώδη, παρότι κλήθηκαν να πάρουν την εξουσία ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Όπως τη λογική και ακομμάτιστη λειτουργία της Πυροσβεστικής, σε μια χώρα που έχει ανά δεκαετία εκρήξεις πυρκαγιών. Και δεν κάνουν γι’ αυτό την παραμικρή πολιτική αυτοκριτική. Τι άλλο να πει κανείς;

«Ποτέ μην υπενθυμίζεις την παρουσία σου. Κανείς δεν σε ξέχασε κατά λάθος»

Μιχαήλ Καλάσνικοφ

Το ΑΚ-47 ή Καλάσνικοφ είναι το πιο δημοφιλές αυτόματο όπλο του πλανήτη. Το χρησιμοποιούν από στρατιώτες και αντάρτες έως τρομοκράτες κι έμποροι ναρκωτικών σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Υπολογίζεται ότι σήμερα πάνω από 10 εκατομμύρια ΑΚ-47 βρίσκονται σε χρήση. Το κατασκεύασε το 1947 ο σχεδιαστής όπλων Μιχαήλ Καλάσνικοφ (1919-2013), με σκοπό να προσφέρει στην πατρίδα του, τη Σοβιετική Ένωση, ένα φτηνό και αποτελεσματικό όπλο. Επειδή εργαζόταν σε κρατική υπηρεσία της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης δεν έλαβε καμία πρόσθετη αμοιβή, ούτε κατοχύρωσε την εφεύρεσή του. Λίγους μήνες πριν από το θάνατό του το 2013 έγραψε ένα γράμμα προς τη Ρωσική Εκκλησία, ζητώντας συγγνώμη για τους τόσους θανάτους που προκάλεσε η ανακάλυψή του.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/listes/6?utm_campaign=content&utm_source=newsletter&utm_medium=email

© SanSimera.gr

Αύγουστος

Στο λαϊκό καλεντάρι ο Αύγουστος ονομάζεται:

• Συκολόγος (λόγω της συγκομιδής των σύκων)

• Πεντεφάς (επειδή τρώνε πέντε φορές την ημέρα)

• Τραπεζοφόρος

• Διπλοχέστης (ίσως επειδή η μεγάλη κατανάλωση φρούτων προκαλεί αυξημένες ανάγκες)

• Δριμάρης από τις «δρίμες» ή «δρίματα», όπως ονομάζονται οι έξι πρώτες ημέρες του μήνα. Τις μέρες αυτές, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, επενεργούν ανεξιχνίαστες δυνάμεις στα νερά και όποιος κάνει μπάνιο στη θάλασσα κινδυνεύει να πάθει μεγάλο κακό (ίσως να συνδέεται με τα μπουρίνια και τα μελτέμια), ενώ όποιος ή όποια πλένει ρούχα αυτά κινδυνεύουν να καταστραφούν. Μόνο αν ρίξει ένα καρφί στο νερό μπορεί να «καρφώσει» τις δρίμες και να τις εξουδετερώσει.

Οι 12 πρώτες μέρες του Αυγούστου λέγονται και μερομήνια, επειδή προαναγγέλλουν τον καιρό για κάθε μήνα του έτους («Η Πέμπτη του Αυγούστου άνεφος και ο Μάης άβρεχος»)

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

© SanSimera.gr

Ο πυρήνας του δήθεν, η μήτρα της αυθαιρεσίας.

Παναγιώτης Στάμος

ΓΝΏΜΕΣ

Με τον Βελουχιώτη ή με τον Παττακό; Ο πολιτικός που εν έτει 2020 ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής και αυτοπροσδιορίζεται (προσωπικά και ως κόμμα) με τη δήλωση «εμείς είμαστε με τον Βελουχιώτη κι όχι με τον Παττακό», πώς να κατατάσσεται στα μάτια του ψηφοφόρου που γεννήθηκε τον 21ο αιώνα;

Τώρα καταλαβαίνει κανείς γιατί ο Κυριάκος διαθέτει τέτοια ιδεολογική υπεροπλία…

Δημήτρης Ευθυμάκης

Πηγή: Protagon.gr

Οι διακοπές τις οποίες πληρώσατε με πιστωτική κάρτα είναι ένα σαφές σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά με τα οικονομικά σας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα άτομο πρέπει να κάνει ένα διάλειμμα και να χαλαρώσει, αλλά το χρέος για αυτό είναι κακή ιδέα. Θα πρέπει να εξοφλήσετε το χρέος σας για αυτές τις διακοπές αντί να εξοικονομήσετε χρήματα για την επόμενη . Ένας από τους ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τόμας Τζέφερσον, συμβούλεψε ότι κανείς δεν πρέπει να ξοδέψει τα χρήματά του πριν τα αποκτήσει. Αν και στην εποχή του, δεν υπήρχαν πιστωτικές κάρτες, αλλά υπήρχαν ακόμα περισσότερες από ευκαιρίες για να χρεωθεί κάποιος.

Η «άγνωστη» Αθήνα: Χαμοστέρνα, Παλαιά-Νέα Σφαγεία και «Εντεράδικα»

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Τα σχέδια για την ανέγερση Σφαγείων που είχαν καταρτισθεί από τον στρατιωτικό μηχανικό Ιφικράτη Κοκκίδη το 1893. Δεν υλοποιήθηκαν λόγω της οικονομικής αδυναμίας του Δήμου Αθηναίων να ανταπεξέλθει στο κόστος αποτέλεσμα της σφοδρής οικονομικής κρίσης.

 Ένας από τους γνωστούς και ευρείς δρόμους των Αθηνών φέρει δύο ιστορικές ονομασίες: Καλλιρόης και Χαμοστέρνας. Ξεκινά ως Καλλιρρόης από τις παρυφές του Αρδηττού, ακολουθεί με ακρίβεια την διαδρομή του, καλυμμένου πλέον, ομώνυμου πανάρχαιου ρέματος για να φθάσει και να διασχίσει την λεωφόρο Συγγρού και συνεχίζοντας την διαδρομή του, φτάνει έως το ύψος των Πετραλώνων (οδός Θεσσαλονίκης). Από εκεί μετονομάζεται σε Χαμοστέρνας και ο δρόμος συνεχίζει το διάβα του μέχρι να βρει τα «σίδερα», δηλαδή την λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως. Είναι από τις περιπτώσεις που το όνομα ενός δρόμου διατηρεί στην επικαιρότητα πλήθος γνωστών και άγνωστων ιστορικών στοιχείων.

Διότι στην περιοχή αυτή υπήρχε πράγματι η Χάμω Στέρνα, μια ανοικτή υδατοδεξαμενή που βρισκόταν στην περιοχή και δεχόταν νερό από υδραγωγείο του Βουνού. Υπήρχε λοιπόν και βουνό στην περιοχή αυτή, αλλά με το πέρασμα των χρόνων έχασε την ακμή και το ύψος του. Θυσιάστηκαν και ισοπεδώθηκαν τα πάντα για να φιλοξενηθούν κοινωφελείς εγκαταστάσεις (σχολεία, παιδικός σταθμός, ΙΚΑ και πράσινο). Το τοπωνύμιο ωστόσο, έμεινε και αναφέρεται στα συμβόλαια για να ορίζει μεγαλύτερη περιοχή του Ταύρου. Πέραν των Φυλακών Συγγρού που είχαν ανεγερθεί στην περιοχή αυτή και για τις οποίες γράψαμε άλλοτε, η ευρύτερη περιοχή της Χαμοστέρνας άλλαξε όψη. Ήδη, το 1928, κυριαρχούσε η χρήση των σφαγείων που επηρέαζε την εικόνα και τη λειτουργία της.

Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τα Σφαγεία της εποχής.

Παλαιά Σφαγεία

Το τοπωνύμιο «Νέα Σφαγεία» είχε καθιερωθεί στην καθημερινή χρήση. Μία ακόμη λευκή σελίδα στην ιστορία της πρωτεύουσας. Η απαρχή ιδρύσεως σφαγείων στην ελεύθερη Αθήνα ανάγεται στην εποχή της δημαρχίας Δημητρίου Καλλιφρονά. Εκείνος εγκατέστησε το πρώτο υποτυπώδες σφαγείο στην απόμερη περιοχή του Αστεροσκοπείου. Το 1856, επί δημαρχίας Κ. Γαλάτη, η δραστηριότητα μεταφέρεται πίσω από τον λόφο του Φιλοπάππου, προς τον αδικοχαμένο λόφο Σικελίας. Εκεί θα παραμείνει μέχρι την δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνος, δηλαδή μέχρι τη μεταφορά στα νέα Σφαγεία της οδού Πειραιώς.

 

Στην περιοχή εγκαθίσταται προσφυγικός συνοικισμός, ο οποίος θα κρατήσει σε χρήση το τοπωνύμιο «Παλαιά Σφαγεία», μέχρι την επίσημη αλλαγή του σε «Σικελία» από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Καλλιθέας, στον οποίο υπήχθη η περιοχή. Τα φτωχόσπιτα της συνοικίας, τα οποία ανεγείροντο αυθαιρέτως στις όχθες του ρέματος παρουσίαζαν μια μοναδική ιδιομορφία. Εξαφανίζοντο συχνά, συνήθως χειμώνες, όταν… θύμωνε το ρέμα και ξεχείλιζε, για να κατασκευασθούν εκ νέου υπομονετικά έως την επόμενη καταστροφή!

Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τα Σφαγεία της εποχής.

 

Νέα Σφαγεία

Η ίδρυσις σύγχρονων Δημοτικών Σφαγείων συζητείτο επί πολλές δεκαετίες αλλά το κόστος ήταν αποτρεπτικό. Επί δημαρχίας Εμμανουήλ Μπενάκη σχεδιάσθηκαν τα πρώτα υπερσύγχρονα σφαγεία πάνω σε γερμανικά πρότυπα. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρέθηκε η περιοχή του Ταύρου. Ήταν έρημη, βρισκόταν κοντά στο κέντρο της πόλης και διέθετε τον άξονα της οδού Πειραιώς. Εξάλλου, εκεί το δημόσιο είχε δική του γη. Λόγω οικονομικής στενότητας εγκαταλείφθηκαν τα μεγαλεπήβολα σχέδια και τα νέα προσαρμόστηκαν στις οικονομικές δυνατότητες της εποχής. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τον Εμμανουήλ Μπενάκη (Μάρτιος 1916) αλλά λόγω των ιδιαίτερων εθνικών και πολεμικών συνθηκών που επικράτησαν το έργο ολοκληρώθηκε από τον δήμαρχο Σπυρίδων Πάτση το 1920.

Απόσπασμα από το χάρτη του Μπίρη (1950). Διακρίνεται η περιοχή της Χαμοστέρνας με τα τοπωνύμιά της και αριστερά στην Πειραιώς τα δημοτικά σφαγεία.

Η εγκατάσταση περιτειχίστηκε και περιελάμβανε διάφορα οικήματα (διεύθυνσης, εισπράκτορα, αστυκτηνίατρου, αστυνόμου, φύλακα, σταθμού χωροφυλακής), ένα καφενείο και τρία υπόστεγα. Η πρόσοψίς τους σώζεται ακέραια μέχρι σήμερα, δίπλα από το Δημαρχείο Ταύρου. Πάντως, όταν ανεγέρθηκαν, εντυπωσίαζαν τους επισκέπτες ο πρωτοποριακός κλίβανος, όπου καταστρέφονταν οι υγρές ουσίες και το πλούσιο φρέαρ με το άφθονο νερό και την δεξαμενή του. Παραπλεύρως, και γύρω από τα Δημοτικά Σφαγεία, συγκεντρώθηκαν –όπως ήταν αναμενόμενο– πρόχειρα παραπήγματα και παράγκες που ανήγειραν έμποροι και χρησίμευαν ως αποθήκες ζώων αλλά και ως χώροι κατεργασίας των εντέρων και των δερμάτων των ζώων. Σε μικρά καφενεία σύχναζαν τσέλιγκες και ζωέμποροι, μετρώντας τις χάντρες των κομπολογιών τους. Πωλούσαν, αγόραζαν, συνεννοούνταν με τους κρεοπώλες και κανόνιζαν τις τιμές. Είχε δημιουργηθεί ένα είδος χρηματιστηρίου των ζώων όχι μόνον της Ελλάδας, αλλά και της Αλβανίας και όλων των βαλκανικών χωρών.

Δυσώδη Εντεροκομεία

Μεταξύ των Σφαγείων και των Φυλακών Συγγρού, ανάμεσα στον κάμπο, λειτουργούσαν τέσσερα «εντεροκομεία», τα κοινώς αποκαλούμενα «αντεράδικα». Ιδιοκτήτες οι Π. Λάσκαρης, Κατσιάνος και ο Φέλτμαν (Ρώσοι). Μικρές και άσχημες παράγκες, με πρωτόγονες εγκαταστάσεις. Η βαριά μυρωδιά απλωνόταν σ’ όλη την περιοχή προκαλώντας συχνά διαμαρτυρίες. Η βιομηχανία επεξεργασίας εντέρων στην Ελλάδα αναπτύχθηκε την δεκαετία 1920 και με την εγκατάσταση τριών εργοστασίων στην περιοχή αρκετοί ξένοι αλλαντοποιοί είχαν στρέψει το βλέμμα τους στην Αθήνα. Ήταν τέτοια η παραγωγή ώστε πραγματοποιούνταν και εξαγωγές σε Αμερική, Γερμανία και Τσεχοσλοβακία.

Ο Μιχ. Ροδάς γράφοντας για την κατάσταση που προκαλούσαν τα εντεροκομεία, συμπλήρωνε πως σε αυτήν ερχόταν να προστεθεί και το πέλαγος του ακάθαρτου πολτού, η «βρωμερή λίμνη» που σχημάτιζε η πάλαι ποτέ ακμάζουσα στέρνα, η «χάμω στέρνα»! Εκεί έβρισκαν να αδειάζουν τα βυτία τους οι επιχειρηματίες εκκενώσεως των βόθρων. Στη θέση «Χαμοστέρνα» λοιπόν, στο παλαιό τουρκικό υδραγωγείο, πίσω ακριβώς από τις Φυλακές Συγγρού έδιναν το ραντεβού τους ο δάγκειος, ο τύφος και κάθε ασθένεια που ξεκινούσε από εκεί για να απλωθεί στην πόλη. Το σκηνικό αυτό, σε συνδυασμό με την χρήση των φυλακών και τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή, καθόριζαν και τη φυσιογνωμία της κατά τα προπολεμικά χρόνια.

Αρχειομαρξιστές και «Μις Σφαγεία»!

Τα Σφαγεία στην περιοχή του Ταύρου αποτελούσαν προπολεμικά το… θέατρο όπου λάμβαναν χώρα περίεργες σκηνές. Εκεί είχαν αποφασίσει να εγκαταστήσουν και το δικό τους «σχολείο» οι εξτρεμιστές αρχειομαρξιστές. Έχοντας ως πρότυπο αρχικώς τον ρωσικό μπολσεβικισμό, η οργάνωση αυτή ταυτίστηκε επί πολλά χρόνια με τον Δημήτρη Γιωτόπουλο, πατέρα του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου εκ των ηγετικών στελεχών της δολοφονικής οργανώσεως οργανώσεως «17 Νοέμβρη». Σε μια παράγκα της περιοχής των Σφαγείων είχαν εγκαταστήσει τη «γιάφκα» τους οι αρχειομαρξιστές, οι οποίοι φρόντιζαν να μυήσουν στην οργάνωση αμούστακούς και φτωχούς νέους μαθητές και εργάτες και στην συνέχεια να τους ποτίσουν με μίσος για το αστικό καθεστώς. Αλλά τότε η Ασφάλεια δεν αστειευόταν. Ήταν το 1925 όταν με επιχείρηση αστραπή συνέλαβαν τους πρωτεργάτες, οι οποίοι δικάσθηκαν αυθημερόν και μοιράσθηκαν ποινές φυλακίσεως και εκτοπίσεις. Εκείνο το πλήγμα ήταν καίριο για την οργάνωση των αρχειομαρξιστών.

Αλλά οι σκηνές στα Σφαγεία ήταν συνεχείς. Την περιοχή προτιμούσαν και οι πάσης φύσεως απεργοί για να αναπτύσσουν τις δραστηριότητές τους, υποστηριζόμενοι από τους εκδοροσφαγείς. Οπότε, συχνά ήταν τα επεισόδια με την Αστυνομία, οι άνδρες της οποίας πυροβολούσαν στον αέρα όταν οι απεργοί τους λιθοβολούσαν ταμπουρωμένοι στα καφενεία της περιοχής. Σχεδόν καθημερινά το αστυνομικό δελτίο περιείχε ειδήσεις από την περιοχή των σφαγείων για εγκλήματα τιμής, συρράξεις παρανόμων, φόνους, μαχαιρώματα και τραυματισμούς. Όπως ήδη αναφέρθηκε, στην ίδια περιοχή εγκαταστάθηκε και μεγάλος αριθμός προσφύγων καταλαμβάνοντας δημοτικά οικόπεδα. Η παρουσία τους έδωσε μια διαφορετική νότα στην κοινωνική σύνθεση, ενώ από το 1932 εκλεγόταν και η «μις Σφαγεία»!

Με τα αφεντικά είμαστε μια οικογένεια, γιατί μας γαμήσανε τη μάνα!!

Ανώνυμος