Συντάκτης: Kostas Bertsias

Βλέπουμε πλέον την Ελλάδα να μη στέκεται παθητικά, παρακολουθώντας τις κινήσεις της Τουρκίας, αναζητώντας μόνο στήριξη από εταίρους και συμμάχους αμφιβόλου πιστότητας. Είναι ίσως η πρώτη φορά που η χώρα μας παίρνει αποφασιστικές πρωτοβουλίες, μοιράζει εκείνη το χαρτί και ταυτοχρόνως παίζει με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού .

…..

To πιθανότερο είναι ότι αυτή η πετυχημένη συμφωνία θα κλείσει κάποια θέματα και θα ανοίξει κάποια άλλα, με μεγαλύτερες εντάσεις, ίσως και ακραίες συνθήκες. Ωστόσο βλέπουμε πλέον την Ελλάδα να μη στέκεται παθητικά, παρακολουθώντας τις κινήσεις της Τουρκίας, αναζητώντας μόνο στήριξη από εταίρους και συμμάχους αμφιβόλου πιστότητας. Είναι ίσως η πρώτη φορά που η χώρα μας παίρνει αποφασιστικές πρωτοβουλίες, μοιράζει εκείνη το χαρτί και ταυτοχρόνως παίζει με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού. Αρκεί να είναι έτοιμη και όταν εμφανιστούν τα πιστόλια πάνω στο τραπέζι.

Πηγή: Protagon.gr

Κώστας Γιαννακίδη

Ραστώνη, ραχάτι, ντόλτσε φαρ νιέντε. Είναι γλυκό να μην κάνεις τίποτα, αν βέβαια μπορείς να το αντέξεις οικονομικά, αν δεν είναι αναγκαστική η απραξία. Αλλιώς, γίνεται εφιάλτης….

Gikas χορηγία

Σχόλιο από Αλέξη Παπαχελά .

Σκεφθείτε για μια στιγμή έναν άνθρωπο αυτοδημιούργητο, ο οποίος διάβασε και δούλεψε πολύ για να φθάσει ψηλά. Χωρίς ιδιαίτερες διασυνδέσεις, κατάφερε κάτι σπάνιο σε αυτόν τον τόπο: να αναγνωρισθεί γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτούς που ξέρει ή επειδή είχε «πλάτες».

Κάποια στιγμή που η πατρίδα τον χρειάστηκε τα έδωσε όλα. Δούλευε νύχτα-μέρα, σταμάτησε το κομμάτι της εργασίας του από το οποίο μπορούσε να ζήσει και αφοσιώθηκε στο καθήκον του. Η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών του τον αποδέχθηκε σαν έναν άριστο, έναν ειδικό στον οποίο μπορούσε να βασιστεί τις δύσκολες ώρες μιας πρωτόγνωρης κρίσης. Τους κέρδισαν το απλό στυλ του, η γνώση και η ευαισθησία του.

Κάθε κοινωνία έχει, όμως, και ένα σκοτεινό κομμάτι. Ειδικά στην εποχή μας. Το μίσος, η συνωμοσιολογία, η ανάγκη να γκρεμίσεις ό,τι στέκεται όρθιο στον τόπο είναι δυνάμεις ισχυρές, με τις οποίες δύσκολα παλεύει κάποιος. Ξαφνικά, ένας άνθρωπος που είχε μάθει να ζει με την οικογένειά του, την επιστήμη του και την πίστη του βρέθηκε αντιμέτωπος με το «κτήνος». Αρχισαν οι απειλές, ακόμη και για τη ζωή του. Οι βρώμικες επιθέσεις έδιναν κι έπαιρναν μαζί με αγωγές διαφόρων. Είναι πολύ δύσκολο να μπει κανείς στη θέση του. Από την «ησυχία» σου να βρίσκεσαι στο μάτι ενός κυκλώνα. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν έχει, ευτυχώς, αποκτήσει τη χοντρή «πέτσα» πολιτικών, δημοσιογράφων κ.ά. που έχουν ψηθεί στο αφόρητο ελληνικό καμίνι της δημόσιας ζωής. Δεν έχει συνηθίσει τις υπεργολαβικές επιθέσεις, τη δολοφονία χαρακτήρα με τόνους λάσπης, τις μεταμεσονύχτιες κατάρες ψεκασμένων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προφανώς νιώθει ευάλωτος και ίσως να αναρωτιέται μέσα του «γιατί έμπλεξα;». Διότι χρήματα δεν έβγαλε· μάλλον έχασε.

Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες κατάρες του τόπου σήμερα. Οι καλοί, οι σοβαροί, οι σεμνοί φοβούνται να ασχοληθούν με τον δημόσιο βίο, για να μην «μπλέξουν». Αν δεν υπάρξει μια «συνωμοσία του καλού» από όλες τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις και τους σοβαρούς Ελληνες για να προστατευθούν τέτοιοι άνθρωποι και να μπορεί η ελληνική πολιτεία να τους ανταμείψει επαρκώς, θα περάσουμε πολύ δύσκολα. Γιατί στην επόμενη πανδημία, κρίση ή ό,τι άλλο βρούμε στον δρόμο μας ως χώρα, θα ψάχνουμε να βρούμε ανθρώπους να προσφέρουν κι εκείνοι θα κρύβονται.

Φανταστείτε μια στιγμή, ότι γεννήθηκες το 1900.

Όταν είσαι 14 αρχίζει ο Α ‘ Παγκόσμιος Πόλεμος και αυτός τελειώνει όταν είσαι 18 με θάνατο 22 εκατομμυρίων.

Λίγο μετά, μια παγκόσμια πανδημία, η ισπανική γρίπη, σκοτώνει 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Βγαίνεις ζωντανός και σώος, είσαι 20 χρονών.

Τότε στα 29 σου, επιβιώνεις από την παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, προκαλώντας πληθωρισμό, ανεργία και λιμό.

Στις 33, οι Ναζί έρχονται στην εξουσία.

Είσαι 39 όταν αρχίζει ο Β ‘ Παγκόσμιος Πόλεμος και τελειώνει όταν είσαι 45 Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, πεθαίνουν 6 εκατομμύρια Εβραίοι. Θα υπάρξουν πάνω από 60 εκατομμύρια θάνατοι συνολικά.

Όταν είσαι 52 ξεκινά ο Πόλεμος της Κορέας.

Όταν είσαι 64, ο πόλεμος του Βιετνάμ αρχίζει και τελειώνει όταν είσαι 75

Ένα παιδί που γεννήθηκε το 1985 πιστεύει ότι οι παππούδες του δεν έχουν ιδέα πόσο δύσκολη είναι η ζωή, αλλά έχουν επιβιώσει από αρκετούς πολέμους και καταστροφές.

Ένα παιδί που γεννήθηκε το 1995 και σήμερα 25 χρονών πιστεύει ότι ήρθε το τέλος του κόσμου όταν το πακέτο του στο Amazon παίρνει περισσότερες από τρεις μέρες για να φτάσει ή όταν δεν παίρνει περισσότερα από 15 ” likes ” για τη φωτογραφία του δημοσιεύτηκε στο Facebook ή στο Instagram…

Το 2020, πολλοί από εμάς ζούμε με άνεση, έχουμε πρόσβαση σε διάφορες πηγές διασκέδασης στο σπίτι και μπορούμε χάρη στα κυβερνητικά βοηθήματα να επιβιώσουν ειρηνικά από μια νέα πανδημία.

Αλλά οι άνθρωποι διαμαρτύρονται γιατί για αρκετές εβδομάδες πρέπει να μείνουν περιορισμένοι στα σπίτια τους. Κι όμως έχουν ρεύμα, τηλέφωνο, φαγητό, ζεστό νερό και στέγη στο κεφάλι τους.

Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε κάποτε. Αλλά η ανθρωπότητα επέζησε πολύ πιο σοβαρές περιστάσεις και ποτέ δεν έχασε τη χαρά της ζωής.

Και εδώ και μέρες παραπονιόμαστε γιατί πρέπει να φοράμε μάσκες για να μπούμε σε σούπερ μάρκετ, ψώνια, μέσα μαζικής μεταφοράς…

Ίσως ήρθε η ώρα να είσαι λιγότερο εγωιστής, να σταματήσεις να παραπονιέσαι και να κλάψεις.

-” Άγνωστος συγγραφέας ”

Είναι πιο δύσκολο από ότι ακούγεται, αλλά προσπαθήστε να θυμάστε ότι το να ανησυχείτε σήμερα δε θα αλλάξει αυτό που θα συμβεί αύριο. Κάθε δευτερόλεπτο που ξοδεύετε για να ανησυχείτε για το μέλλον είναι ένα δευτερόλεπτο από το παρόν που το έχετε πετάξει. Επειδή η ανησυχία, σας πετάει από το τώρα και σας μεταφέρει στη σφαίρα των μελλοντικών πιθανοτήτων, είναι αδύνατον να ζήσετε το τώρα και να ανησυχείτε την ίδια στιγμή.

Cheryl Rainfield, καλλιτέχνιδα και συγγραφέας.

«Η συμφωνία είναι για εμάς ανύπαρκτη. Θα το αποδείξουμε και στο μέτωπο και στο τραπέζι. Βρίσκεται εντός της υφαλοκρηπίδας μας. Δεν θα επιτρέψουμε καμία δραστηριότητα μέσα στην περιοχή αυτή» αναφέρει στην πρώτη της αντίδραση η Άγκυρα.

Σύμφωνα με το Τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών «δεν υπάρχει θαλάσσιο σύνορο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο. Για την Τουρκία είναι ανύπαρκτη η δήθεν συμφωνία καθορισμού περιοχών θαλάσσιας ευθύνης που ανακοινώθηκε πως υπεγράφη σήμερα. Αυτή η άποψη μας να γίνει γνωστή και στο μέτωπο και στο τραπέζι».

Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι η περιοχή ευθύνης «βρίσκεται εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας που έχει δηλωθεί στα Ηνωμένα Έθνη.

Η Αίγυπτος που απεμπόλησε περιοχή 11.500 τετρ. Χιλιομέτρων με τη συμφωνία που υπέγραψε με την Ελληνοκυπριακή Δικοίκηση το 2003 τώρα με την δήθεν συμφωνία που υπέγραψε με την Ελλάδα χάνει περιοχές θαλάσσιες ευθύνης. Με τη συμφωνία αυτή επιχειρείται να σφετεριστούν και τα δικαιώματα της Λιβύης.

Η Τουρκία στην συγκεκριμένη περιοχή δεν θα επιτρέψει καμία δραστηριότητα, και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα υποστηρίξει με αποφασιστικότητα τα νόμιμα συμφέροντα και δικαιώματα της στην ανατολική Μεσόγειο όπως κι αυτά των Τουρκοκυπρίων».

Ξένια Γεωργιάδου

Φωτογραφίες: Claus Brechenmacher & Reiner Baumann

Το μπαρ του ξενοδοχείου.

Τα μεταλλικά σιλό (τύμπανα) από ψηλά.

«Μετά τον τρύγο, γέμιζε η θάλασσα κάρα. Οι σταφιδοπαραγωγοί περίμεναν υπομονετικά, με τις άμαξες στοιχισμένες τη μία πίσω από την άλλη, να μπουν στο οινοποιείο της Κουρούτας. Ζύγιζαν, παρέδιδαν τη σοδειά τους και, πριν πάρουν τον δρόμο της επιστροφής, ξέπλεναν τα κάρα τους από τους χυμούς της σταφίδας». Η παραπάνω μαρτυρία ενός ηλικιωμένου, παλιού εργάτη του εργοστασίου της Κουρούτας από την εποχή του Μεσοπολέμου, έφτασε στα αυτιά του Νίκου Καραφλού, όταν το οινοποιείο μεταβιβάστηκε στην οικογένειά του, το 2003. 

Η εποχή, βέβαια, της δόξας του οινοποιείου είχε παρέλθει και ο χρόνος, ανελέητος, άφηνε τα σημάδια του στον χώρο. Ο κ. Καραφλός ξεκίνησε να διερευνά πιθανά σενάρια αξιοποίησης των παραδομένων στη φθορά εγκαταστάσεων και γρήγορα κατέστη σαφές ότι η προνομιακή θέση του εργοστασίου με μέτωπο στην παραλία, το αυστηρό του σχέδιο και η διάταξη των επιμέρους κτισμάτων ευνοούσαν τελικά την αναδιαμόρφωση του χώρου σε ξενοδοχείο. Το αρχιτεκτονικό γραφείο Κ-Studio (Δημήτρης και Κωνσταντίνος Καραμπατάκης – οι ίδιοι που υπογράφουν και την αναβάθμιση του αεροδρομίου της Μυκόνου) ανέλαβε τη μελέτη και αποφασίστηκε να αναδειχθεί κάθε πτυχή της ιστορίας του κτιρίου, διατηρώντας σχεδόν ανέπαφο το υφιστάμενο κέλυφος και υπογραμμίζοντας το μπρουταλιστικό του στιλ με κομψές παρεμβάσεις. Το όνομα «Δεξαμενές» (όπως και το logo του παραθαλάσσιου θερέτρου) είναι δανεισμένο από τα δύο μεταλλικά σιλό που βρίσκονται στο κέντρο της έκτασης και είναι δηλωτικά της προηγούμενης χρήσης των μπετονένιων όγκων που απαρτίζουν την ξενοδοχειακή μονάδα.

 

Τσιμεντένια μπλοκ από τις δεξαμενές ζύμωσης στοιχίζονται, δημιουργώντας ένα μονοπάτι που οδηγεί στο εσωτερικό των μεταλλικών σιλό.

 

Εργοστάσιο στο κύμα

Η ιστορία των «Δεξαμενών» είναι άρρηκτα δεμένη με την «εποχή της σταφίδας». Από το 1830 και μέχρι το 1890, το κύριο εξαγωγικό προϊόν του νεοσύστατου ελληνικού κράτους είναι η μαύρη κορινθιακή σταφίδα. Από τα λιμάνια της Πελοποννήσου φεύγουν τα «πριμαρόλια» φορτωμένα με τις σοδειές όλων των περιοχών για τις αγορές της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η καλλιέργειά της γεννά μια σειρά από νέα επαγγέλματα και επισπεύδει πολλά δημόσια έργα, όπως την ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου και τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου. Βέβαια, η αυξημένη ζήτηση του ελληνικού προϊόντος οφειλόταν και στη φυλλοξήρα που έπληξε τα γαλλικά αμπέλια. Έτσι, όταν οι γαλλικοί αμπελώνες αναφυτεύτηκαν και έγιναν πάλι παραγωγικοί, οι εξαγωγές μειώθηκαν και το ελληνικό βασίλειο γνώρισε τη «σταφιδική κρίση», η οποία κορυφώθηκε το 1910. «Η σταφιδική κρίση είχε τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές προεκτάσεις», σημειώνει ο Νίκος Καραφλός. «Η δομή της οικονομίας κατέρρευσε και ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού αναζήτησε μια  καλύτερη τύχη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού». Στο πλαίσιο των μέτρων στήριξης της οικονομίας ήταν, λοιπόν, και η ίδρυση του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού (ΑΣΟ), ο οποίος άνοιξε και διαχειρίστηκε οινοποιεία και αποστακτήρια, με σκοπό να επεξεργαστεί τα αδιάθετα αποθέματα σταφίδας και να φτιάξει εναλλακτικά προϊόντα (κρασί, για παράδειγμα), και έτσι να έχει μια δεύτερη ευκαιρία να εξαγάγει το προϊόν του. 

Το οινοποιείο της Κουρούτας, που κατασκευάστηκε το 1925 μπροστά στην  ομώνυμη παραλία, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εκβιομηχάνισης της παραγωγής κρασιού. Η επιλογή της θέσης του, ακριβώς πάνω στο κύμα, σε μία από τις πιο όμορφες παραλίες της ακτογραμμής της Πελοποννήσου, κρίθηκε εξαιρετικά επιτυχής. Η φόρτωση του εμπορεύματος γινόταν απευθείας από τις αποθήκες του εργοστασίου στα δεξαμενόπλοια χάρη σε μια πλατφόρμα, εξοικονομώντας χρόνο και χρήματα. Η πλατφόρμα αυτή πια έχει ξηλωθεί – είναι το μόνο στοιχείο της εργοστασιακής μονάδας για το οποίο ο επισκέπτης του ξενοδοχείου πρέπει να ακονίσει τη φαντασία του, όλα τα άλλα είναι ακόμα εκεί, εμφανή, ζώντας μια δεύτερη ζωή.

 

Κάθε δωμάτιο διαθέτει στεγασμένη αυλή.

 

Tο παλιό μηχανοστάσιο έγινε εστιατόριο

Λαμβάνοντας υπόψη την εμπορική σχέση που είχαν αναπτύξει οι Γάλλοι οινοποιοί όλο το προηγούμενο διάστημα με τους παραγωγούς της περιοχής, ήταν σχεδόν αυτονόητο ότι θα συνέβαλλαν με την τεχνογνωσία τους και στη δημιουργία του οινοποιείου από το οποίο θα προμηθεύονταν το κρασί που θα χρησιμοποιούσαν για πρόσμειξη στις δικές τους ποικιλίες. «Το μπετόν αρμέ το έφεραν οι Γάλλοι με πλοία, οι Έλληνες δεν είχαν ούτε τσιμέντο ούτε τη γνώση εκείνη την εποχή να χτίσουν με οπλισμένο σκυρόδεμα. Υπήρχαν πολύ αυστηρές τεχνικές προδιαγραφές για τις δεξαμενές ζύμωσης», επισημαίνει στο «Κ» ο κ. Καραφλός.

Από αυτές τις συνολικά 40 τσιμεντένιες δεξαμενές ζύμωσης των εγκαταστάσεων, οι 34 έχουν μετατραπεί σε καλαίσθητες σουίτες και έχουν δημιουργηθεί ανοίγματα και στεγασμένες αυλές σε καθεμία από αυτές. Η εσωτερική τοιχοποιία έχει διατηρηθεί ως είχε, εξ ου και τα αποτυπώματα της υγρής σταφίδας σε διαφορετικές στάθμες σε κάθε δωμάτιο. Έχουν χρησιμοποιηθεί επίσης ανάγλυφα γυαλιά, σίδερο, ξύλο, μωσαϊκά, αλλά και βότσαλα, ώστε η αισθητική να παραμείνει συνεπής με την ιστορία του κτιρίου και τον περιβάλλοντα χώρο. 

Τα δωμάτια αναπτύσσονται σε δύο παραλλήλους, ενώ τα μεταλλικά σιλό «επιπλέουν» στο κέντρο μιας ρηχής δεξαμενής νερού που διαχωρίζει τα δύο επιμήκη μπλοκ. Η πρόσβαση στα μεταλλικά αυτά «τύμπανα» (τα οποία χρησιμοποιούνται για prive dinners, αλλά και καλλιτεχνικά δρώμενα) γίνεται πατώντας πάνω σε τσιμεντένια αποκόμματα από τα τοιχία των δεξαμενών, όπου επιχειρήθηκαν τομές για να δημιουργηθούν ανοίγματα.

«Tόσο για τα δωμάτια όσο και για τους κοινόχρηστους χώρους ανακυκλώσαμε υλικά, συντηρήσαμε κομμάτια και απευθυνθήκαμε σε τοπικά συνεργεία για τα custom made έπιπλα και τις ιδιοκατασκευές», αναφέρει ο Νίκος Καραφλός. Από τα υπόλοιπα κτίσματα, το παλιό μηχανοστάσιο και ηλεκτροστάσιο λειτουργούν ως κουζίνα και εστιατόριο, οι παλιές αποθήκες έχουν μετατραπεί σε μια πολυχρηστική αίθουσα, ενώ το παλιό χημείο, τα γραφεία της διοίκησης και η κατοικία του διευθυντή, όλα στεγασμένα σε ένα διώροφο νεοκλασικό, έχουν διαμορφωθεί σε μια βίλα που διατίθεται για βραχυχρόνια μίσθωση. Το παλιό ζυγιστήριο προορίζεται για την κάβα των «Δεξαμενών», με ποικιλίες κατά βάση ελληνικές και ετικέτες από τη γύρω περιοχή, ενώ γωνιές του κήπου έχουν χρησιμοποιηθεί για να φυτευτούν τοπικές ποικιλίες σταφυλιού και σταφίδας που μελλοντικά θα βοηθήσουν στην παραγωγή του ξενοδοχείου. 

 

Το παλιό μηχανοστάσιο και ηλεκτροστάσιο φιλοξενεί την κουζίνα και το εστιατόριο του ξενοδοχείου.

 

Ακόμη και η promenade που έχει σχεδιαστεί για την πρόσβαση στην παραλία φέρει κάτι από το παρελθόν του βιομηχανικού κτιρίου. Οι χειρολαβές της αποτελούνται από τμήματα των υδραυλικών σωληνώσεων που βρίσκονταν στην οροφή των δεξαμενών και εξυπηρετούσαν ανάγκες άρδευσης. Το ξενοδοχείο βρίσκεται ήδη στη λίστα του Condé Nast Traveller με τα καλύτερα νέα ξενοδοχεία και τους πιο ενδιαφέροντες προορισμούς για το 2020, διακρίθηκε στον διαγωνισμό του περιοδικού Δομές 2019 με το «Καλύτερο πραγματοποιημένο έργο νέας αρχιτεκτονικής σε υφιστάμενο κτίριο» και επιλέχθηκε ως η καλύτερη σουίτα στην Ευρώπη από τα AHEAD awards, με τους κριτές να χαρακτηρίζουν το έργο «υπόδειγμα ανεπιτήδευτης πολυτέλειας». ■

Ανεμογεννητριες στην Ελλάδα και στην Γερμανία !!

Ελλαδα

Γερμανία !

Εὐλόγησον, Κύριε, τὸν καρπὸν τοῦτον τῆς ἀμπέλου τὸν νέον, ὃν διὰ τῆς τοῦ ἀέρος εὐκρασίας, καὶ τῶν σταγόνων τῆς βροχῆς, καὶ τῆς τῶν καιρῶν γαλήνης εἰς ταύτην τὴν ὡριμοτάτην στάσιν ἐλθεῖν ηὐδόκησας, ἵνα ᾖ ἐν ἡμῖν τοῖς ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου μεταλαμβάνουσιν εἰς εὐφροσύνην, καὶ τοῖς προσενέγκασι δῶρον εἰς ἐξιλασμὸν ἁμαρτιῶν, διὰ τοῦ ἱεροῦ καὶ ἁγίου Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ σου· μεθ᾿ οὗ εὐλογητὸς εἶ, σὺν τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.