Συντάκτης: Kostas Bertsias

Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 15 Αυγούστου 1906 στο φιλολογικό περιοδικό «Παναθήναια».

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου πρωτοδημοσιεύτηκε στις 15 Αυγούστου 1906 στο τεύχος 141-142 του δεκαπενθήμερου φιλολογικού περιοδικού Παναθήναια. Ο «φακός» του Παπαδιαμάντη εστιάζει στο εκκλησάκι της Παναγίας της Πρέκλας στη Σκιάθο. Στο προαύλιο του ναϊσκου υπάρχει μια μικρή προχειροκτισμένη καλύβα, όπου ζει σαν καλόγηρος ένας πρώην άρχοντας του τόπου, ο Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας, που αναπολεί τις καλές και κακές στιγμές της ζωής του.

    Ανάμεσα εις συντρίμματα και ερείπια, λείψανα παλαιάς κατοικίας ανθρώπων, εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, είς έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, προς μίαν παραλίαν βορειοδυτικήν της νήσου, όπου την νύκτα επόμενον ήτο να βγαίνουν και πολλά φαντάσματα, είδωλα ψυχών κουρασμένων, σκιαί επιστρέφουσαι, καθώς λέγουν, από τον ασφοδελόν λειμώνα, αφήνουσαι κενάς οιμωγάς εις την ερημίαν, θρηνούσαι το πάλαι ποτέ πρόσκαιρον σκήνωμά των, εις τον επάνω κόσμον-εκεί ανάμεσα εσώζετο ακόμη ο ναΐσκος της Παναγίας της Πρέκλας. Δεν υπήρχε πλέον οικία ορθή, δεν υπήρχε στέγη και άσυλον εις όλον το οροπέδιον εκείνο, παρά την απορρώγα ακτήν. Μόνος ο μικρός ναΐσκος υπήρχε και εις το προαύλιον του ναΐσκου ο Φραγκούλης Κ.Φραγκούλας είχε κτίσει μικρόν υπόστεγον καλύβην μάλλον ή οικίαν, λαβών την ξυλείαν, όσην ηδυνήθη να εύρη, καί τινας λίθους από τα τόσα τριγύρω ερείπια, διά να στεγάζεται προχείρως εκεί και καπνίζη ακατακρίτως το τσιμπούκι του, με τον ηλέκτρινον μαμόν, έξω του ναού, ο φιλέρημος γέρων.

    Ο ναΐσκος ήτο ιδιόκτητος· πράγμα σπάνιον εις τον τόπον, λείψανον παλαιού θεσμού· ήτον κτήμα αυτού του γέροντος Φραγκούλα. Ο αξιότιμος πρεσβύτης, φέρων όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα προεστού, ωραίον φέσι του Τουνεζίου, επανωβράκι τσόχινον, με ζώνην πλατείαν κεντητήν, μακράν τσιμπούκαν με ηλέκτρινον μαμόν, και κρατών με την αριστεράν ηλέκτρινον μακρόν κομβολόγιον, δεν ήτο και πολύ γέρων, ως πενήντα πέντε χρόνων άνθρωπος. Κατήγετο από την αρχαιοτέραν και πλέον γνησίως αυτόχθονα οικογένειαν του τόπου. Ήτον εκ νεαράς ηλικίας ευσταλής, υψηλός, λεπτός την μέσην, μελαγχροινός, με αδρούς χαρακτήρας του προσώπου, δασείας οφρύς, οφθαλμούς μεγάλους, ογκώδη ρίνα, χονδρά χείλη προέχοντα. Ηγάπα πολύ τα μουσικά τα τε εκκλησιαστικά και τα εξωτερικά, υπήρξε δε με την χονδρήν, αλλά παθητικήν φωνήν του, ψάλτης και τραγουδιστής εις τον καιρόν του μέχρι γήρατος.

    Την Σινιώραν, ωραίαν νέαν, λεπτοφυή, λευκοτάτην, την είχε νυμφευθή από έρωτα. Ήδη είχε συζήσει μαζί της υπέρ τα είκοσι πέντε έτη, και είχεν αποκτήσει τέσσαρας υιούς και τρεις θυγατέρας. Αλλά τώρα, εις τον ουδόν του γήρατος, δεν συνέζη πλέον μαζί της.

    Είχε χωρίσει άπαξ ήδη, αφού εγεννήθησαν τα τέσσαρα πρώτα παιδία, δύο υιοί και δύο θυγατέρες· ο πρώτος ούτος χωρισμός διήρκεσεν επί τινας μήνας. Είτα επήλθε συνδιαλλαγή και συμβίωσις πάλιν. Τότε εγεννήθησαν άλλα δύο τέκνα, υιός και θυγάτριον. Είτα επήλθε δεύτερος χωρισμός , υπέρ το έτος διαρκέσας. Μετά τον χωρισμόν δευτέρα συνδιαλλαγή. Τότε εγεννήθη ο τελευταίος υιός. Ακολούθως επήλθε μακρός χωρισμός μεταξύ των συζύγων. Ο τελευταίος ούτος χωρισμός, μετά πολλάς αγόνους αποπείρας συνδιαλλαγής, διήρκει από τριών ετών και ημίσεος. Δεν ήτο πλέον φόβος να γεννηθούν άλλα τέκνα. Η Σινιώρα ήτο υπερτεσσαρακοντούτις ήδη.

    Την εσπέραν εκείνην, της 13 Αυγούστου του έτους 186… εκάθητο μόνος, ολομόναχος, έξω του ναΐσκου, εις το προαύλιον, έμπροσθεν της καλύβης την οποίαν είχε κτίσει, εκάπνιζε το τσιμπούκι του κ’ ερρέμβαζεν. Ο καπνός από τον λουλάν ανέθρωσκε και ανέβαινεν εις κυανούς κύκλους εις το κενόν, και οι λογισμοί του ανθρώπου εφαίνοντο να παρακολουθούν τους κύκλους του καπνού και να χάνωνται μετ’ αυτών εις το αχανές, το άπειρον. Τι εσκέπτετο;

    Βεβαίως την σύζυγόν του, με την οποίαν ήσαν εις διάστασιν, και τα τέκνα του, τα οποία σπανίως έβλεπεν. Εσχάτως του είχον παρουσιασθή πρώτην φοράν εις την ζωήν του, και οικονομικαί στενοχωρίαι. Ο Φραγκούλας ήτο μεγαλοκτηματίας. Είχε παμπόλλους ελαιώνας, αμπέλια αρκετά, και χωράφια αμέτρητα. Μόνον από τον αντίσπορον των χωραφιών ημπορούσε να μην αγοράζη ψωμί δι’ όλου του έτους αυτός και η οικογένειά του. Οι δε ελαιώνες, όταν εκαρποφόρουν έδιδον αρκετόν εισόδημα. Αλλ’ επειδή δεν ειργάζετο ποτέ μόνος του, τά έξοδα «τον έτρωγαν!».  Είτα, αυξανομένης της οικογενείας, συνηυξάνοντο και αι ανάγκαι. Και όσον ηύξανον τα έξοδα, τόσον τα έσοδα ηλαττούντο. Ήλθαν «δυστυχισμένες χρονιές», αφορίαι, συμφοραί, θεομηνίαι. Είτα, διά πρώτην φοράν, έλαβεν ανάγκην μικρών δανείων. Δεν εφαντάζετο ποτέ ότι μία μικρή κάμπη αρκεί διά να καταστρέψη ολόκληρον φυτείαν. Απηυθύνθη εις ένα τοκογλύφον του τόπου.

    Οι τοιούτοι ήσαν άνθρωποι «φερτοί», απ’ έξω, και όταν κατέφυγον εις τον τόπον, εν ώρα συμφοράς και ανεμοζάλης, κατά την Μεγάλην Επανάστασιν, ή κατά τα άλλα κινήματα τα προ αυτής, αρχομένης της εκατονταετηρίδος, κανείς δεν έδωκε προσοχήν και σημασίαν εις αυτούς.

    Αλλ’ επειδή οι εντόπιοι είχον αποκλειστικήν προσήλωσιν εις τα κτήματα, ούτοι, οι επήλυδες, ως πράττουσιν όλοι οι φύσει και θέσει Εβραίοι, έδωκαν όλην την σημασίαν και την προσοχήν των εις τα χρήματα. Ήνοιξαν εργαστήρια, μαγαζεία, κι εμπορεύοντο κι εχρηματίζοντο. Είτα ήλθεν η ώρα, όπως και τώρα και πάντοτε συμβαίνει, οι εντόπιοι έλαβον ανάγκην των χρημάτων, και τότε ήρχισαν να υποθηκεύουν τα κτήματα. Εωσότου παρήλθε μία γενεά, ή μία και ημισεία, και τα χρήματα επέστρεψαν εις τους δανειστάς συμπαραλαβόντα μεθ’ εαυτών και τα κτήματα.

   Έως τότε δεν είχε συλλογισθή τοιαύτα πράγματα ο Φραγκούλης Φραγκούλας, ούτε τον έμελε ποτέ του περί χρημάτων. Αλλ’ επ’ εσχάτων είχε λάβει ανάγκην και δευτέρου και τρίτου δανείου, και οι δανεισταί προθύμως του έδιδαν, αλλ’ απήτουν να τους καθιστά υπέγγυα τα καλλίτερα κτήματα, εκ των οποίων έκαστον είχε κατ’ αυτόν εκτιμητήν, δεκαπλασίαν αξίαν του ποσού του δανειζομένου… Πλην φευ! αυτός δεν ήτο μόνος καϋμός του…

    Ο Φραγκούλης Φραγκούλας δεν εφόρει πλέον το ωραίον του μαύρον φέσι, το τουνεζιάνικον· έφερεν οικιακόν μαύρον σκούφον επί της κεφαλής. Αλλ’ ευρίσκετο σήμερον εις την εξοχήν. Εάν τον συνηντώμεν την προτεραίαν εις την αγοράν, κάτω εις την πολίχνην, θα εβλέπομεν ότι είχε βάψει μαύρον το φέσι του… Είχε πρόσφατον πένθος.

    -Α! Τώχασα το καϋμένο μ’, το ευάγωγο, τόχασα!…

   Ο γέρο-Φραγκούλης εστέναζε, και είχε δίκαιον να στενάξη. Το καλλίτερον κοράσιόν του, το τρίτον, το μικρότερον, δεκατετραετές μόλις την ηλικίαν –το οποίον είχε γεννηθή κατά τι διάλειμμα έρωτος, μεταξύ δύο χωρισμών- του είχεν αποθάνει προ ολίγων μηνών…

   Και αυτός ήλθεν εις την Παναγίαν διά να κλαύση και να πη τον πόνο του. Ήτον κτήμα του ο ναΐσκος της Παναγίας της Πρέκλας. Το εκκλησίδιον ήτο ευπρεπέστατον, ωραία στολισμένον, και είχε καλάς εικόνας –και μάλιστα την φερώνυμον, την γλυκείαν Παναγίαν την Πρέκλαν- σκαλιστόν χρυσωμένον τέμπλον, πολυέλαιον και μανουάλια ορειχάλκινα, κανδήλια αργυρά. Έφερε πάντοτε ο ιδιοκτήτης μαζί του την βαρείαν υπερμεγέθη κλείδα της δρυίνης θύρας της στερεάς, και δεν έλειπε συχνά να επισκέπτεται την Παναγίαν του. Ιερόσυλος ευτυχώς κανείς ακόμη δεν είχε αναφανεί εις τα μέρη αυτά.

   Ήτον παραμονή της εορτής, ότε θα ετελείτο πανήγυρις εις τον ναΐσκον, τιμώμενον επ’ ονόματι της Κοιμήσεως. Θα ήρχοντο από τον τόπον πολλαί οικογένειαι και άτομα, δωδεκάδες τινές προσκυνητών και πανηγυριστών και ο Παππανικόλας ο συμπέθερός του. Εις τον Παππανικόλαν έδιδεν ο Φραγκούλας διά τον κόπον του εν τάλληρον, περιπλέον δε εισέπραττεν ο παππάς διά λογαριασμόν του τας δεκάρας, όσας έδιδον αι γυναίκες «διά να γράψουν τα ονόματα» ή τα «ψυχοχάρτια». Όλα τ’ άλλα, προσφοράς, αρτοκλασίαν, πώλησιν κηρίων κ.τ.λ. τα εισέπραττεν ο Φραγκούλης ως εισόδημα ιδικόν του…

    Και τώρα τους επερίμενε να έλθουν πάλιν… και ανελογίζετο πώς, άλλοτε, όταν ήτο νέος ακόμη, μετά τον πρώτον χωρισμόν από τη γυναίκα του, η πανήγυρις αύτη της Παναγίας της Κοιμήσεως έγινεν αφορμή διά να επέλθη συνδιαλλαγή μετά της γυναικός του. Κατόπιν της συνδιαλλαγής εκείνης εγεννήθη ο τρίτος υιός, και το Κουμπώ, το θυγάτριον το οποίον εθρήνει τώρα ο γερο-Φραγκούλας.

   -Τόχασα, το καημένο μου, το ευάγωγο, τόχασα!…

   Ω, δεν ελυπείτο τώρα τόσον πολύ τον από της γυναικός του χωρισμόν –την οποίαν άλλως τρυφερώς ηγάπα- όσον εθρήνει την σκληράν απώλειαν εκείνην της κορασίδος, την οποίαν εις τον άλλον κόσμον ήλπιζε μόνον να επανεύρη… Και κατενύσσετο πολύ η καρδία του και εθλίβετο… Και ανελογίσθη ότι το πάλαι εδώ οι χριστιανοί, όσοι ήσαν ως αυτός τεθλιμμένοι, εις τον ναΐσκον αυτόν της Παναγίας της Πρέκλας ήρχοντο τας ημέρας αυτάς, να εύρωσι διά της εγκρατείας και της προσευχής και του ιερού άσματος αναψυχήν και παραμυθίαν… Τον παλαιόν καιρόν, προ του Εικοσιένα, όταν το σήμερον έρημον και κατηρειπωμένον χωρίον εκατοικείτο ακόμη, όλοι οι κάτοικοι, και των δύο ενοριών, ήρχοντο εις τον ναόν της Πρέκλας, όστις ήτο απλούν παρεκκλήσιον, ν’ ακούσωσι τας ψαλλομένας Παρακλήσεις καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστον…

    Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβύσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.

   Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα , τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς, όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει «νέφη».

   Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους,ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε

Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα,

Και Συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα»,

    …Και είτα προσέτι, παρεκάλει διά του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, «μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των Αγγέλων…».  Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως…

    Ο γέρο-Φραγκούλας επίστευε και έκλαιεν… Ω, ναι, ήτον άνθρωπος ασθενής· ηγάπα και ημάρτανε και μετενόει… Ηγάπα την θρησκείαν, ηγάπα την σύζυγον και τα τέκνα του, επόθει ακόμη τον συζυγικόν βίον, επόθει και τον βίον τον μοναχικόν. Τον καιρόν εκείνον είχε αγαπήσει εξ όλης καρδίας την Σινιωρίτσα του… και την ηγάπα ακόμη. Αλλ’ όσον τρυφερός ήτον εις τον έρωτα, τόσον ευεπίφορος εις το πείσμα, και τόσον γοργός εις την οργήν. Ω, ατέλειαι των ανθρώπων!

   Τώρα εις τους τελευταίους χρόνους, είχε γνωρίσει ακόμη και την οικονομικήν στενοχωρίαν, το παράπονον της ξεπεσμένης αρχοντιάς, τας πιέσεις και τας απειλάς των τοκογλύφων. «Το διάφορο κεφάλι! το διάφορο κεφάλι! ». Επί τέσσαρας ενιαυτούς ήτον αφορία, αι ελαίαι δεν εκαρποφόρησαν· ο καρπός είχε προσβληθή από άγνωστον ασθένειαν, διά τας αμαρτίας των ιδιοκτητών. Είχαν κιτρινίσει και μαυρίσει αι ελαίαι, και ήσαν γεμάται από βούλες και είχαν πέσει άκαιρα. Τόσα «υποστατικά», τόσα «μούλκια», τόσο «βιος», αγύριστα κτήματα, σχεδόν τσιφλίκια, ηπειλούντο να περιέλθωσιν εις χείρας των τοκογλύφων. Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Έπαυσε να τίκτη η γόνιμος (όπως λέγει ο Άγιος Βασίλειος), αφού τα άγονα ήρχισαν κι εξηκολούθουν να τίκτουν…

   Ανελογίζετο αυτά, κι  έκλαιεν η ψυχή του. Δεν ήλπιζε πλέον, ούτε ηύχετο σχεδόν, να ήρχετο η Σινιωρίτσα αύριον εις την πανήγυριν, όπως ήρχετο τακτικά κάθε χρόνον άλλοτε, όταν ήσαν «μονιασμένοι», -όπως είχεν έλθει και άπαξ, εις καιρόν οπού ευρίσκοντο χωρισμένοι προ δεκαπέντε ετών… Τώρα μόνον η ψυχή της Κούμπως, της αθώας μικράς παρθένου, είθε να παρίστατο αοράτως εις την πανήγυριν αγαλλομένη.

    Ω! άλλοτε, προ δεκαπέντε ετών, πριν γεννηθή ακόμη η Κούμπω ναι, η Παναγία είχε δωρήσει το αβρόν εκείνο άνθος εις τον Φραγκούλην και την Σινιώραν, και η Παναγία πάλιν το είχε δρέψει και το είχεν αναλάβει πλησίον της. πριν μολυνθή εκ της επαφής των ματαίων του κόσμου. Τον καιρόν εκείνον, είχε συμβή ο πρώτος χωρισμός, το πρώτον πείσμα, το πρώτον κάκιωμα μεταξύ των συζύγων. και ο Φραγκούλης, θυμώδης, οξύχολος, δριμύς, είχεν αναβή όπως τώρα, από την πολίχνην την κατοικημένην εις το παλαιόν χωρίον το έρημον, του οποίου εσώζοντο τότε ακόμη ολίγισται οικίαι και δεν ήτο ερείπιον όλον, όπως σήμερον. Και καθώς τώρα, είχεν έλθει δύο ή τρεις ημέρας προ της εορτής εις το παρεκκλήσιον της Πρέκλας, εκάθητο δε εις τα πρόθυρα του ναΐσκου κι εκάπνιζε το μακρόν τσιμπούκι με το ηλέκτρινον επιστόμιον. Πλην τότε το φέσι του ήτο κατακόκκινον, και τώρα εφόρει μαύρον σκούφον… Και τότε ο Φραγκούλης ήτο σαράντα χρόνων και τώρα ήτο πενηνταπέντε. Τότε έτρεφε πείσμα και χολήν, αλλ’ είχε πολύ περισσότερον και βαθύτερον συζυγικόν έρωτα, και μόνον νύξιν ήθελεν· ήτον έτοιμος να συγχωρήση και ν’ αγαπήση… Αλλά τώρα δεν είχε πλέον ούτε πείσμα σχεδόν ούτε οργήν, ηγάπα την Σινιώραν, την επόνει, αλλ’ έκλαιε πολύ περισσότερον διά το θυγάτριόν του, το Κουμπώ, «το καϋμένο το ευάγωγο!».

   Εκείνην την φοράν, ο παππά-Νικόλας, άμα έφθασε την παραμονήν, ακολουθούμενος από πλήθος προσκυνητών διά την πανήγυριν, εστάθη πλησίον της θύρας του ναού, παρά την γωνίαν, και του είπε μυστηριωδώς:

  -Θάχης μουσαφιρλίκια, θαρρώ.

  -Τι τρέχει, παππά; ηρώτησε μειδιών ο Φραγκούλης, όστις εμάντευσε πάραυτα.

  -Θα σου έλθει τ’ ασκέρι… Κύτταξε, Φραγκούλη, φρόνιμα, χωρίς πείσματα…

  Ο παπάς, ασκέρι λέγων, εννοούσε προφανώς την οικογένειαν του Φραγκούλη· αλλά τάχα μόνον τα παιδία, τα δύο μεγαλείτερα εκ των τεσσάρων; -καθόσον τα άλλα δύο τα μικρά, δεν θα ηδύναντο να κουβαληθούν εις διάστημα τριών ωρών οδοιπορίας χωρίς την μητέρα των. Ο Φραγκούλης ηθέλησε να βεβαιωθή.

   -Θάρθη μαζί κι’ η μάνα τους;

  -Βέβαια… πιστεύω, είπεν ο παππάς.

    Τω όντι, όταν εβράδυασε καλά και άρχισε να σκοτεινιάζη, η κυρά Σινιώρα ήλθε, μαζύ με την γραίαν μητέρα της και με τα τέσσερα παιδιά της, εν συνοδεία και άλλων προσκυνητριών, γειτονισσών ή συγγενών της. Από πολλών μηνών δεν είχεν ιδεί τον συζυγόν της, όστις είχε κατοικήσει χωριστά –εις ευτελές δωμάτιον, χάρις ταπεινώσεως, το οποίον ονόμαζε «το κελλί του», και έζη από μηνών ως καλόγηρος. Επλησίασε δειλή, κάτω νεύουσα· ο Φραγκούλης ίστατο εκεί παραπέρα από την θύραν της εκκλησίας, κ’ έκαμνε πως έβλεπεν αλλού και πως επρόσεχεν είς τινα ομιλίαν περί αγροτικών υποθέσεων μεταξύ δύο ή τριών χωρικών.

   Η Σινιώρα εισήλθεν εις τον Ναΐσκον, επροσκύνησεν, εκόλλησε κηρία και ησπάσθη τας εικόνας. Είτα μετά τινα ώραν εξήλθεν. Επλησίασε συνεσταλμένη κι εχαιρέτησε τον σύζυγόν της. Ούτος έτεινε προς αυτήν την χείρα και ησπάσθη φιλοστόργως τα τέκνα του.

   Ήδη ενύκτωνε και εψάλη ο Μικρός Εσπερινός. Ακολούθως μετά το λιτόν σαρακοστιανόν, το οποίον έφαγον καθ’ ομάδας καθίσαντες οι διάφοροι προσκυνηταί εδώ κι’ εκεί επί των χόρτων και των ερειπίων, ο Φραγκούλης ητοίμασεν ιδιοχείρως ξύλινον σήμαντρον πρόχειρον κατά μίμησιν εκείνων τα οποία συνηθίζονται εις τα μοναστήρια, και φέρων τρεις γύρους περί τον ναόν, το έκρουσε μόνος του, πρώτον εις τροχαϊκόν ρυθμόν: «τον Αδάμ, Αδάμ, Αδάμ!» είτα εις ιαμβικόν: «το τάλαντον, το τάλαντον!».

    Ευθύς τότε τα δύο παιδία του Φραγκούλα και πέντε ή εξ άλλοι μικροί μοσχομάγκαι ανερριχήθησαν επάνω εις την στέγην του ναού, άνωθεν της θύρας, και ήρχισαν να βαρούν τρελλά, αλύπητα, αχόρταστα, τον μικρόν μισορραγισμένον κώδωνα, τον κρεμάμενον από δύο διχαλών ξύλων, εκεί επάνω. Ύστερον από πολλάς φωνάς, μαλώματα και επιπλήξεις του Φραγκούλα, του μπάρμπα-Δημητρού, του ψάλτου και του Παναγιώτου της Αντωνίτσας (ενός καλού χωρικού, όστις δεν εκουράζετο να τρέχη εις όλα τα εξωκκλήσια και να κάμνη «κουμάντο», έως ου επί τέλους η Δημαρχία ηναγκάσθη να τον αναγνωρίση ως ισόβιον επίτροπον όλων των εξοχικών ναών), τα παιδία μόλις έπαυσαν οψέποτε να κρούουν τον κώδωνα, κι εξεκόλλησαν τέλος από την στέγην του ναΐσκου. Ο παππά-Νικόλας έβαλεν ευλογητόν, και ήρχισεν η Ακολουθία της Αγρυπνίας.

   Ο Φραγκούλης ήτο τόσον ευδιάθετος εκείνην την εσπέραν, ώστε από του «Ελέησόν με ο Θεός», της αρχής του Αποδείπνου μέχρι του «Είη το όνομα», εις το τέλος της λειτουργίας, όπου η παννυχίς διήρκεσεν οκτώ ώρας άνευ διαλείμματος –όλα τα έψαλλε και τα απήγγειλε μόνος του, από του δεξιού χορού, μόλις επιτρέπων εις τον κυρ – Δημητρόν τον κάτοχον του αριστερού χορού να λέγει κι αυτός από κανένα τροπαράκι, διά να ξενυστάξη. Έψαλε το «Θεαρχίω νεύματι» και εις τους οκτώ ήχους μοναχός του, προφάσει ότι ο κυρ – Δημητρός, «δεν εύρισκεν εύκολα τον ήχον». Εις το τέλος του Εσπερινού, μοναχός του εδιάβασε το Συναξάρι, και, χωρίς να πάρη ανασασμόν, μοναχός του πάλιν άρχισε τον εξάψαλμον. Έψαλε Καθίσματα, Πολυελέους, Αναβαθμούς και Προκείμενα, είτα όλον το «Πεποικιλμένη» έως το «Συνέστειλε χορός», και όλον το «Ανοίξω το στόμα μου», έως το «Δέχου παρ’ ημών». Είτα έψαλε Αίνους, Δοξολογίαν, εδιάβασεν Ώρας και Μετάληψιν, προς χάριν όλων των ητοιμασμένων διά την θείαν Κοινωνίαν, και εις την λειτουργίαν πάλιν όλα, Τυπικά, Μακαρισμούς, Τρισάγιον, το Χερουβικόν, το «Αι γενεαί πάσαι», το Κοθινωνικόν κτλ. κτλ.

    Όλα αυτά τα ενθυμείτο ακόμη, ως να ήταν χθες, ο γερο-Φραγκούλας, και είχον παρέλθει δεκαπέντε έτη έκτοτε. Ακόμη και μικρά τινα φαιδρά επεισόδια, τα οποία συνέβησαν εις την Λιτήν, μικρόν προ του μεσονυκτίου, κατά την έξοδον της ιεράς εικόνος εις την ύπαιθρον. Επειδή αι γυναίκες είχον κολλήσει πολλά και χονδρά; κηρία, τα πλείστα έργα αυτών των ιδίων χειρομάλακτα, τα δε κηρία συμπλεκόμενα εις δέσμας και περικοκλάδας από τον Παναγιώτην της Αντωνίτσας, τον πρόθυμον εις την υπηρεσίαν της ιεράς πανηγύρεως, είχον λαμπαδιάσει, εις μίαν στιγμήν ολίγον έλειψε να πάρη φωτιά το φελόνι του παππά, είτα και το γένειόν του. Τότε ο Παναγιώτης της Αντωνίτσας, μη ευρίσκων άλλο προχειρότερον μέσον, ήρπαζε τας ογκώδεις δέσμας των φλεγόντων κηρίων, τας έφερε κάτω εις το έδαφος κι επάτει δυνατά με τα τσαρούχια του, διά να τα σβύση. Αι γυναίκες δυσφορούσαι εγόγγυζον να μη πατή τα κηρία, γιατί είναι κρίμα.

    Τότε εις των παρεστώτων υιός πλουσίου του τόπου, από εκείνους οίτινες είς το ύστερον κατέστησαν δανεισταί του Φραγκούλα –και όστις ελέγετο ότι εις τας εκλογάς εμελέτα να βάλη κάλπην ως υποψήφιος δήμαρχος-, ηκούσθη να λέγη ότι πρέπει να μάθουν να κάμνουν «οικονομία, οικονομία στα κηρία!… η νύχτα μεγαλώνει… ισημερία τώρα κοντεύει… έχει νύκτα…»

    Αλλ’ αι γυναίκες, ενώ ήξευραν καλλίτερα από εκείνον όλας τας οικονομίας του κόσμου, δεν εννοούσαν τι θα πη «οικονομία στα κηρία», αφού άπαξ είναι αγορασμένα και πληρωμένα και είναι μελετημένα και ταμένα εξ άπαντος να καούν διά την χάριν της Παναγίας. Μία απ’αυτάς, γερόντισσα, ανεπόλησε κάτι τι δι’ εν θαύμα, το οποίον είχεν ακούσει από το συναξάρι του Αγίου Δημητρίου, όπου ο Άγιος, εις την Σαλονίκην, επέπληξεν αυστηρώς τον νεωκόρον, έχοντα την μανίαν να σβύνη μισοκαμμένα τα κηρία –και η γερόντισσα ήρχισε να το διηγήται χθαμαλή τη φωνή εις την πλησίον της: «Αδελφέ Ονήσιμε, άφες να καούν τα κηρία όσα προσφέρουν οι Χριστιανοί και μη αμαρτάνης…»

    Την ίδίαν ώραν συνέβη και τούτο. Ενώ ο παππάς απήγγελε τας μακράς αιτήσεις της Λιτής, επισυνάπτων και τα ονόματα όλα ζωντανά και πεθαμένα, όσα του είχον υπαγορεύσει αφ’ εσπέρας αι ευλαβείς προσκυνήτριαι, ο Φραγκούλης έψαλλε μεγαλοφώνως το τριπλούν «Κύριε Ελέησον» με την χονδρήν φωνήν του, και με όλον το πάθος της ψαλτικής του. Τότε ο μπάρμπα-Δημητρός, όστις εφαίνετο να είχε πειραχθή ολίγον, ίσως διότι ο Φραγκούλας εν τη ψαλτομανία του δεν επέτρεπε να πη κ’ εκείνος ένα τροπαράκι σωστό (διότι, άμα ήρχιζεν ο Δημητρός το δικό του, ο Φραγκούλας με την γερήν κεφαλικήν φωνήν του, εκθύμως συνέψαλλε, του ήρπαζε την πρωτοφωνίαν, και υπέτασσε κι εκάλυπτε την ασθενή και τερετίζουσαν φωνήν εκείνου) έλαβε το θάρρος να κάμη παρατήρησιν.

    – Πειο σιγά, πιο ταπεινά, κυρ-Φραγκούλη· σιγανώτερα να λες το Κύριε ελέησον, γιατί δεν ακούονται τα ονόματα, και θέλουν αι γυναίκες να τ’ ακούνε.

   Είχε κάπως δίκαιον, διότι πράγματι αι γυναίκες απήτουν να λέγωνται εκφώνως τα ονόματα, όσα είχαν ειπεί εις τον παπάν να γράψη. Εννοούσαν να τ’ ακούη κι ο Θεός, κι η Παναγία, κι όλος ο κόσμος. Η καθεμία ήθελε ν’ ακούση «τα δικά της τα ονόματα», και να τ’ αναγνωρίση, καθώς απηγγέλοντο αραδιαστά. Άλλως θα είχαν παράπονα κατά του παππά, κι’ ο παπάς αν ήθελε να φάγη κι άλλοτε, εις το μέλλον, προσφορές, ώφειλε να τα έχη καλά με τις ενορίτισσες.

   Τότε η Αργυρή, η πρωτότοκος του Φραγκούλα, ούσα τότε δωδεκαέτις, πονηρά, θυμόσοφος κορασίς, καθώς έστεκε πλησίον εις τον πατέρα της, εψήλωσεν ολίγον διά να φθάση εις το ους του, και του λέγει κρυφά:

   – Πατέρα, άφησε και τον μπαρμπα – Δημητρό να ψάλλη «Κύριε ελέησον!».

   Τούτο ήτο ως έμπνευσις και βοήθημα διά τον Φραγκούλην. Επειδή ούτος δεν ήθελε φανερά να υπακούση εις την σχεδόν αυθάδη παραίνεσιν του Δημητρού, και πάλιν δεν ήθελε να δείξη ότι εθύμωσεν, εστράφη προς τον καλόν γέροντα και του λέγει:

  – Πε, Δημητρό, σαράντα φορές το «Κύριε ελέησον».

  Τότε ο μπάρμπα-Δημητρός, όστις αν και είχε γηράσει, δεν είχε μάθει ακόμη καλά τα τυπικά, και δεν ήξευρεν ακριβώς πότε κατά την Λιτήν το «Κύριε ελέησον» λέγεται τρις και πότε τεσσαρακοντάκις, ήρχισε πράγματι να το ψάλλη σαράντα φορές, ώστε ο παππάς εβιάσθη ν’ απαγγείλη ραγδαίως και αθρόα τα τελευταία ονόματα, και διά να είναι σύμφωνος με τον ψάλτην, ήρχισε προ της ώρας να λέγη: «… υπέρ του διαφυλαχθήναι, από λιμού, λοιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας» και τα εξής.

   Τέλος μετά την λειτουργίαν ο παπάς, ο Φραγκούλας και η οικογένειά του και ολίγοι φίλοι εκάθισαν κ’ έφαγαν ομού και ηυφράνθησαν, και την εσπέραν ο Φραγκούλας επανήρχετο ειρηνικώς και με αγάπην, μετά της συζύγου και των τέκνων του υπό την οικιακήν στέγην.

   Πριν παρέλθη έτος εγεννήθη η Κούμπω. Η κόρη αύτη, πλάσμα χαριτωμένον και συμπαθές, ανετρέφετο και ηλικιούτο, εγένετο το χάρμα και η παρηγορία του πατρός της. Δεν είχε μόνον νοημοσύνην πρώιμον, αλλά κάτι άλλο παράδοξον γνώρισμα, οιονεί χαρακτήρα φρονίμου γυναικός εις ηλικίαν παιδίσκης. Ύστερον, μετά χρόνους, όταν επήλθεν ο δεύτερος χωρισμός, η Κούμπω, οκταέτις τότε, έτρεχε πλησίον του πατρός της, εις το «κελλί του», όπου κατώκει εις την ανωφερή εσχατιάν της πολίχνης, και την εγέμιζε περιποιήσεις και τρυφερότητας.

  Αυτή μόνον εδέχετο προθύμως τους πατρικούς χαλινούς, ενώ τα άλλα τέκνα δεν ήρχοντο ποτέ πλησίον του πατρός των, και διά τούτο εκείνος την ωνόμαζε «το ευάγωγο». Καθημερινώς έτρεχε να τον εύρη, και δεν έπαυε να τον παρακαλή.

  – Έλα, πατέρα, στο σπίτι· μη μας αφήσης, λεγ’ η μητέρα, ζωνταρφανά.

  Μίαν των ημερών έτρεξε δρομαία, φαιδρά, και πνευστιώσα του είπε:

   – Τάμαθες, πατέρα; … Θα παντρέψουμε τ’ Αργυρώ μας … Έλα στο σπίτι, γιατί δεν είναι πρέπον, λέγει η μητέρα, να είσθε χωρισμένοι εσείς, που θα παντρευτή τ’ Αργυρώ μας … για να μην κακιώση ο γαμπρος! …

   Τω όντι ο Φραγκούλας επείσθη κι εφιλιώθη με την σύζυγόν του. Ηρραβώνισαν

την Αργυρώ, είτα μετ’ ολίγους μήνας την εστεφάνωσαν … Είτα πάλιν επήλθε τρίτος χωρισμός μεταξύ του παλαιού ανδρογύνου και μ’ ένα γεροντόπαιδον μαζί, το οποίον ήλθεν εις τον κόσμον σχεδόν συγχρόνως με τον γάμο της πρωτοτόκου.

   Τότε η Κούμπω, ήτις είχε γίνει δεκατριών ετών, δεν έπαυε να τρέχη πλησίον του πατρός της, και να τον παρακινή ν’ αγαπήση με την μητέρα.

    Μίαν ημέραν θλιβερά του είπεν:

    – Δεν θα μπορώ πλέον νάρχωμαι, ούτε στο κελλί σου, πατέρα … Είναι κάτι κακές γυναίκες εκεί στον μαχαλά στο δρόμο που περνώ, και τις άκουσα που λέγανε καθώς περνούσα: Να, το κορίτσι της Φραγκούλαινας, που την έχει απαρατήσει ο άνδρας της…». Δεν το βαστώ πλέον, πατέρα…

    Τω όντι, παρήλθον τρεις ημέραι, και η Κούμπω δεν εφάνη εις το κελλί του πατρός της. Την τετάρτην ημέραν ήλθε πολύ ωχρά και μαραμένη· εφαίνετο να πάσχη.

   -Τι έχεις κορίτσι μου; της είπεν ο πατήρ της.

   -Αν δεν έλθης, πατέρα, του απήντησεν αποτόμως αίφνης, με παράπονον και με πνιγμένα δάκρυα, να ξεύρης, θα πεθάνω απ’ τον καημό μου!

   -Έρχομαι, κορίτσι μου, είπεν ο Φραγκούλης.

 Τω όντι,, την άλλην ημέραν επήγεν εις την οικίαν. Αλλ’ η νεαρά κόρη έπεσε πράγματι ασθενής και είχεν δεινόν πυρετόν. Όταν ο πατέρας ήλθεν παρά την κλίνην της και της ανήγγειλεν ότι έκαμε αγάπην με την μητέρα της διά να χαρή, ήτο αργά πλέον. Η τρυφερή παιδίσκη εμαράνθη εξ αγνώστου νόσου, και ούτε φάρμακον ούτε νοσηλεία ίσχυσε να την ανακαλέση εις τον πρόσκαιρον κόσμον. Εκοιμήθη χωρίς αγωνίαν και πόνον, εξέπνευσεν ως πουλί, με τη λαλιάν εις το στόμα.

   -Πατέρα! Πατέρα! στην Παναγία να κάμετε μια λειτουργία … με την μητέρα μαζύ!…

   Είπε και απέθανε!

   Ο Φραγκούλης έκλαυσεν απαρηγόρητα· έκλαυσεν αχόρταστα ομού με την σύζυγόν του … Κατόπιν απεσύρθη, κ’ εξηκολούθησε να κλαίη μόνος του εις την ερημίαν …

   Ο τελευταίος ούτος χωρισμός ήτο μάλλον φιλικός και με την συναίνεσιν της Σινιώρας, ήτις έβλεπεν ότι ο γέρων σύζυγός της επεθύμει μάλλον να γίνη μοναχός. Ο Φραγκούλης ενθυμείτο μίαν τελευταίαν σύστασιν της Κούμπως: «με την μητέρα μαζί!». Μόνον εν παροδικόν πείσμα του είχεν έλθει. Του εφάνη ότι αι ίδιαι αδελφαί της, η ύπανδρος, και η άλλη η δευτερότοκος, δεν την ελυπήθησαν όσον έπρεπε, δεν την επένθησαν, όσον της ήξιζε, την ατυχή μικράν, την Κούμπω. Έκτοτε εξηκολούθει να ζη ολομόναχος πάλιν, τώρα «επί γήρατος ουδώ». Και ενθυμείτο τον στίχον του Ψαλτηρίου: «Μη απώση με εις καιρόν γήρως … και έως γήρως και πρεσβείου, μη εγκαταλίπης με».

   Και την ημέραν αυτήν, την παραμονήν της Κοιμήσεως πάλιν, τον ευρίσκομεν να κάθηται εις το προαύλιον του ναΐσκου, και να καπνίζη μελαγχολικώς το τσιμπούκι του, με τον ηλέκτρινον μαμόν… αναλογιζόμενος τόσα άλλα και τους οχληρούς δανειστάς του, οι οποίοι του είχαν πάρει εν τω μεταξύ το καλλίτερον κτήμα –ένα ολόκληρον βουνόν, ελαιώνα, άμπελον, αγρόν με οπωροφόρα δένδρα, με βρύσιν, με ρέμα, με νερόμυλον –και να εκχύνη τα παράπονά του εις θρηνώδεις μελωδίας προς την Παναγίαν.«Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε…»

    Και επόθει ολοψύχως τον μοναχικόν βίον, ολίγον αργά, και επεκαλείτο μεγάλη τη φωνή τον «Γλυκασμόν των Αγγέλων, των θλιβομένων την χαράν», όπως έλθη εις αυτόν βοηθός και σώτειρα:

«Αντιλαβού μου και ρύσαι

 των αιωνίων βασάνων…»

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851 – 1911)

έλληνας διηγηματογράφος και ποιητής.

Βιογραφία

Πηγή: https://www.sansimera.gr/anthology/81?

© SanSimera.gr

• 

Το Ισραήλ έστειλε τα δικά του μηνύματα του

Θανάση Μαυρίδη





Χτες λύθηκε μία από τις βασικές απορίες αυτών των τελευταίων εβδομάδων, για το «πού είναι οι Ισραηλινοί». Η απάντηση δόθηκε από τους ίδιους και είναι ξεκάθαρα υποστηρικτική στις ελληνικές θέσεις. Και ανάμεσα στις γραμμές της επίσημης ανακοίνωσης του ισραηλινού κράτους αναγνωρίζει κανείς πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Ήταν κάτι περισσότερο από μία απλή ανακοίνωση. Ήταν μία πρόβλεψη για το μέλλον… 

Το Ισραήλ εξέδωσε μία ανακοίνωση που δεν… «τόλμησε» να βγάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν οι Γερμανοί είχαν ακολουθήσει μία ανάλογη ρητορική, τότε ο Ερντογάν θα ακολουθούσε μία εντελώς διαφορετική πολιτική. Ο Ερντογάν δεν είναι απομονωμένος πολιτικά, επειδή ευρωπαϊκοί κύκλοι έχουν επιλέξει να είναι ιδιαίτερα ανεκτικοί μαζί του. Το Ισραήλ, όμως, δεν είναι. Επειδή τα δικά του συμφέροντα έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με εκείνα της αναθεωρητικής Τουρκίας. Ο κίνδυνος να βρεθεί το Ισραήλ μπροστά σε έναν ηγέτη του Ισλάμ που θα υπόσχεται την… απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ δεν είναι μακριά. 

Σε κάθε περίπτωση, η δήλωση των Ισραηλινών ήρθε στο σωστό timing και τους οφείλουμε γι’ αυτό και μόνο ευγνωμοσύνη. Θα πρέπει να θυμόμαστε στο μέλλον ποιοι πραγματικά στάθηκαν στο πλευρό μας και τι πρέπει να κάνουμε κι εμείς γι’ αυτούς στο μέλλον. Καλώς ή κακώς δεν δεχτήκαμε δηλώσεις στήριξης από τους ομόθρησκους Ρώσους ή Σέρβους, όπως επί δεκαετίες πίστευε η ελληνική ακροδεξιά ότι θα συνέβαινε στην κρίσιμη ώρα. Δήλωση στήριξης δεχόμαστε από έναν λαό που είναι το ίδιο παλιός με εμάς στην γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου, περισσότερο βασανισμένος από εμάς, αλλά με τις ίδιες αγωνίες με μας για το μέλλον και την επιβίωσή του. 

Η χτεσινή δήλωση σφυρηλατεί μία σχέση φιλίας που δεν πρέπει να «ξεχαστεί». Φίλοι μας είναι αυτοί που μας έδωσαν το χέρι τους όταν το είχαμε ανάγκη. Ουδείς άλλος… 

Οι Ισραηλινοί δεν πρόκειται να επιτρέψουν σε κάποιον να ανατρέψει όλα τα δεδομένα και να φέρει τους ίδιους μπροστά σε αδιέξοδα. Γι’ αυτό και επενδύουν πλέον πολλά στην συμμαχία τους με την Ελλάδα. Ασφαλώς και δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα έρθουν να πολεμήσουν για εμάς. Αλλά στην εποχή μας υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί τρόποι για να εκφράσει κανείς έμπρακτα την συνδρομή τους σε έναν φίλο που δοκιμάζεται… 

Την ίδια ώρα οι Ισραηλινοί δηλώνουν ότι παρακολουθούν στενά την αυξανόμενη ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν εκφράζουν απλά την συμπαράστασή τους. Αλλά δηλώνουν ταυτόχρονα και την παρουσία τους στην περιοχή. Δεν είναι παρατηρητές από ψηλά και μακριά. Αλλά παρακολουθούν «στενά». Προφανώς έχουν την τεχνολογία για να παρακολουθούν όσο «στενά» θέλουν. Το ερώτημα είναι αν οι Τούρκοι ή οι Έλληνες έχουν κάποια μεγαλύτερη δυνατότητα από τους Ισραηλινούς σε αυτό το πεδίο. 

Με την παρέμβαση των Ισραηλινών γίνεται φανερό ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνη. Σύμφωνοι! Και οι Τούρκοι δεν είναι μόνοι. Έχουν την ανοχή κάποιων Ευρωπαίων. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ποιο είναι το συμφέρον της χώρας και τι ακριβώς πρέπει να κάνει για να το υπερασπιστεί αποτελεσματικά. 

Θανάσης Μαυρίδης

Photo by president

 

Ο Ιπποκράτης το έλεγε αυτό πρίν από περισσότερα από 2.000 χρόνια, αλλά εμείς τώρα μόλις κατανοούμε το πόσο δίκιο είχε….. Και όχι μόνο ο Ιπποκράτης, αλλά και ένα παλιό ρητό αιώνες πιο πρίν τόσο της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής (TCM) αλλά και της Aγιουβερδικής ιατρικής της Ινδίας, έλεγε ότι:

Η ρίζα της καλής και της κακής υγείας κατοικεί στο έντερο.

Οι έρευνες κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν αποκαλύψει ότι η υγεία του εντέρου είναι κρίσιμης σημασίας για τη γενική υγεία, και ότι ένα νοσηρό έντερο συμβάλλει σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών όπως ο διαβήτης, η παχυσαρκία, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο αυτισμός, διαταραχή φάσματος, η κατάθλιψη και το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Στην πραγματικότητα, πολλοί ερευνητές (συμπεριλαμβανομένου και εμού) πιστεύουν ότι η υποστήριξη της υγείας του εντέρου και η αποκατάσταση της ακεραιότητας του εντερικού φραγμού θα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους της ιατρικής του 21ου αιώνα.

Υπάρχουν δύο στενά συνδεδεμένες μεταβλητές που καθορίζουν την υγεία του εντέρου μας: η εντερική μικροχλωρίδα, ή «εντερική χλωρίδα», και το φράγμα του εντέρου.

Ας συζητήσουμε για το κάθε ένα από αυτά με τη σειρά τους.

Η χλωρίδα του εντέρου: ένας υγιής κήπος χρειάζεται υγιές έδαφος.

Το έντερο μας είναι το σπίτι σε περίπου 100,000,000,000,000 (100,000,000,000,000) μικροοργανισμούς. Αυτός είναι ένα τόσο μεγάλος αριθμός για τον ανθρώπινο εγκέφαλο μας, που δεν μπορεί να τον κατανοήσει πραγματικά. Ένα λογαριασμός τρισεκατομμυρίων δολαρίων, αν θέλαμε να τον απλώσουμε από την μια άκρη έως την άλλη, θα εκτεινόταν από τη γη στον ήλιο – και πάλι –πίσω στην γή. Κάντε το αυτό επί 100 φορές και θα αρχίσετε να έχετε μια τουλάχιστον ασαφή ιδέα για το πόσο είναι τα 100 τρισεκατομμύρια. Το ανθρώπινο έντερο περιέχει 10 φορές περισσότερα βακτήρια από όλα τα ανθρώπινα κύτταρα, που βρίσκονται σε ολόκληρο το σώμα, με πάνω από 400 γνωστά ποικίλα είδη βακτηρίων.Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε περισσότερο βακτήρια από ό, τι άνθρωποι. Σκεφτείτε το ένα για ένα λεπτό.

Έχουμε μόλις πρόσφατα αρχίσει να κατανοούμε την έκταση του ρόλου της χλωρίδας του εντέρου στην ανθρώπινη υγεία και στην ασθένεια. Μεταξύ άλλων, η χλωρίδα του εντέρου προωθεί την κανονική γαστρεντερική λειτουργία, παρέχει προστασία από τις μολύνσεις, ρυθμίζει το μεταβολισμό και συμβάλλει σε περισσότερο από 75% του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Η απορυθμισμένη χλωρίδα του εντέρου έχει συνδεθεί με ασθένειες που κυμαίνονται από αυτισμό και κατάθλιψη εως αυτοάνοσες παθήσεις όπως, η ασθένεια φλεγμονώδους εντέρου, η Hashimoto και ο διαβήτης τύπου 1. Δυστυχώς, πολλά χαρακτηριστικά του σύγχρονου τρόπου ζωής συμβάλλουν άμεσα στην ανθυγιεινή χλωρίδα του εντέρου:

-Τα αντιβιοτικά και άλλα φάρμακα, όπως τα αντισυλληπτικά και τα ΜΣΑΦ. (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα)

-Οι δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε επεξεργασμένους υδατάνθρακες, ζάχαρη και τα επεξεργασμένα τρόφιμα.

-Δίαιτες χαμηλές σε τρόφιμα, τα οποία έχουν υποστεί ζύμωση. Κεφίρ, γιαούρτι, τουρσιά.

-Χρόνιο στρες

-Χρόνιες λοιμώξεις

Τα αντιβιοτικά είναι ιδιαίτερα επιβλαβή για την χλωρίδα του εντέρου.

Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η χρήση αντιβιοτικών προκαλεί μια βαθιά και ταχεία απώλεια της ποικιλομορφίας και μια αλλαγή στη σύνθεση της χλωρίδας του εντέρου.

Εξού και οι μυκητιάσεις, μετά την λήψη αντιβιοτικών. Η ποικιλομορφία αυτή δεν ανακτάται μετά από χρήση αντιβιοτικών χωρίς παρέμβαση. Αυτός είναι και ο λόγος που σε άλλες χώρες τα αντιβιοτικά λαμβάνονται πάντα με προβιοτικά. Γνωρίζουμε επίσης ότι τα βρέφη που δεν θηλάζουν και έχουν γεννηθεί από μητέρες με κακή εντερική χλωρίδα είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ανθυγιεινά βακτήρια του εντέρου, και ότι από αυτές τις διαφορές της εντερικής χλωρίδας, μπορούμε να προβλέψουμε αν κάποιος θα είναι υπέρβαρος, η πρόκειται να αποκτήσει διαβήτη, έκζεμα / ψωρίαση, ακόμα και κατάθλιψη, όπως και άλλα προβλήματα υγείας στο μέλλον.

 

Το φράγμα του εντέρου: ο θυρωρός που αποφασίζει τι περνάει και τι μένει έξω. εχετε σκεφτεί ποτέ το γεγονός ότι το περιεχόμενο του εντέρου βρίσκεται τεχνικά έξω από το σώμα; Το έντερο είναι ένας κοίλος σωλήνα που περνάει από το στόμα έως τον πρωκτό. Οτιδήποτε που πηγαίνει στο στόμα και δεν χωνεύεται θα βγεί αμέσως έξω από το άλλο άκρο. Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, μία από τις πιο σημαντικές λειτουργίες του εντέρου: να αποτρέψει τις ξένες ουσίες από την είσοδο τους στο σώμα. Όταν ο εντερικός φραγμός γίνεται διαπερατός (δηλαδή, έχουμε ” το σύνδρομο διαρρέοντος εντέρου”), μεγάλα μόρια άπεπτης στην ουσία πρωτεΐνης διαφεύγουν στην κυκλοφορία του αίματος. Δεδομένου ότι αυτές οι πρωτεΐνες δεν ανήκουν και δεν χρησιμεύουν πουθενά εκτός του εντέρου, το σώμα αντιδρά με μια ανοσολογική απόκριση και επιτίθεται σε αυτά τα ξένα μόρια. Οι μελέτες δείχνουν ότι αυτές οι επιθέσεις παίζουν ένα ρόλο στην ανάπτυξη αυτοάνοσων νόσων, όπως του Hashimoto και του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, μεταξύ άλλων. Στην πραγματικότητα, οι εμπειρογνώμονες στην βιολογία των βλεννογόνων, όπως Alessio Fasano τώρα πιστεύουν ότι, το διαρρέον έντερο αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη οτιδήποτε αυτοάνοσου: Υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι η αυξημένη εντερική διαπερατότητα παίζει παθογόνο ρόλο σε διάφορες αυτοάνοσες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων της κοιλιοκάκης και του διαβήτη τύπου 1.

 

Επομένως, υποθέτουμε ότι εκτός από τους γενετικούς και τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, η απώλεια της λειτουργίας του εντερικού φραγμού είναι αναγκαία να αναπτυχθεί κάποιο αυτοάνοσο. Η φράση “διαρρέον έντερο» χρησιμοποιείται και περιορίζεται στις εξωτερικές παρυφές της ιατρικής, που χρησιμοποιούνται από τους εναλλακτικούς επαγγελματίες με τίτλους όπως DC, ND L.Ac μετά τα ονόματά τους. Οι συμβατικοί ερευνητές και οι γιατροί αρχικά χλεύαζαν την ιδέα ότι ένα διαρρέον εντέρου συμβάλλει στα αυτοάνοσα προβλήματα, αλλά τώρα μασάνε πλέον τα λόγια τους. Έχει αποδειχθεί επανειλημμένα σε αρκετές καλά σχεδιασμένες μελέτες ότι η ακεραιότητα του εντερικού φραγμού είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τα αυτοάνοσα νοσήματα. Αυτή η νέα θεωρία υποστηρίζει ότι ο εντερικός φραγμός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό εάν ανεχόμαστε ή εάν το σώμα μας θα αντιδράσει σε τοξικές ουσίες που καταναλώνουμε από το περιβάλλον. Η παραβίαση του εντερικού φραγμού (η οποία είναι δυνατή μόνο με ένα “διαρρέον έντερο”) από τις τοξίνες των τροφίμων, όπως την γλουτένη και τις χημικές ουσίες όπως το αρσενικό ή BPA προκαλεί ανοσολογική απόκριση η οποία επηρεάζει όχι μόνο το ίδιο το έντερο, αλλά και άλλα όργανα και ιστούς. Αυτά περιλαμβάνουν το σκελετικό σύστημα, το πάγκρεας, τα νεφρά, το ήπαρ και τον εγκέφαλο. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο για να καταλάβουμε: δεν είναι ανάγκη να υπάρχουν συμπτώματα για να έχετε διαρρέον έντερο.

 

Το διαρρέον έντερο μπορεί να εκδηλωθεί ως δερματικά προβλήματα, όπως έκζεμα ή ψωρίαση, καρδιακή ανεπάρκεια, αυτοάνοσες καταστάσεις που επηρεάζουν το θυρεοειδή (Hashimoto) ή τις αρθρώσεις (ρευματοειδής αρθρίτιδα), ψυχική ασθένεια, διαταραχές όπως του αυτισμού, κατάθλιψη και πολλά άλλα. Οι ερευνητές έχουν εντοπίσει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται zoνουλίνη που αυξάνει την εντερική διαπερατότητα σε ανθρώπους και άλλα ζώα. Αυτό οδήγησε σε μια έρευνα της ιατρικής βιβλιογραφίας για ασθένειες που χαρακτηρίζονται από αυξημένη εντερική διαπερατότητα (διαρρέον έντερο).

 

Φανταστείτε την έκπληξή τους, όταν οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι πολλές, αν όχι οι περισσότερες, αυτοάνοσες ασθένειες – όπως κοιλιοκάκη, διαβήτης τύπου 1, σκλήρυνση κατά πλάκας, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου – χαρακτηρίζονται από αφύσικα υψηλά επίπεδα της και zονουλίνης και του διαρρέοντος εντέρου.

 

Στην πραγματικότητα, οι ερευνητές έχουν βρει ότι μπορούν να προκαλέσουν διαβήτη τύπου 1 σχεδόν αμέσως σε ζώα μετά την έκθεσή τους σε zoνουλίνη. Προκαλούν διαρρέον έντερο, και αρχίζει η παραγωγή αντισωμάτων στα κύτταρα των νησιδίων – τα οποία είναι υπεύθυνα για την έκκριση της ινσουλίνης.

 

Βήμα # 1: Μην τρώτε τοξίνες, εξήγησα ότι ένας από τους κύριους λόγους που δεν πρέπει να τρώμε το σιτάρι και άλλα σιτηρά που περιέχουν γλουτένη είναι ότι περιέχουν μια πρωτεΐνη που ονομάζεται γλιαδίνη, η οποία έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει την παραγωγή ζονουλίνης και, επομένως, συμβάλλουν άμεσα στο διαρρέον έντερο.

Η αλήθεια για την τοξικότητα των τροφίμων χωρίς γλουτένη και την κοιλιοκάκη

Αλλά τι άλλο μπορεί να προκαλέσει διαρροή του εντέρου;

 

Εν ολίγοις, τα ίδια πράγματα που ανέφερα παραπάνω ότι καταστρέφουν την χλωρίδα του εντέρου μας:

κακή διατροφή, φάρμακα (αντιβιοτικά, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, στεροειδή, τα αντιόξινα, κλπ.), οι λοιμώξεις, το στρες, ορμονικές διαταραχές, καθώς και νευρολογικές παθήσεις (εγκεφαλικό τραύμα, εγκεφαλικό επεισόδιο και νευροεκφυλισμός).

Διαρρέον έντερο = κουρασμένοι, φλεγμονή και κατάθλιψη

Διαρρέον έντερο και κακή εντερική χλωρίδα είναι κοινά λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής. Εάν έχετε ένα διαρρέον έντερο, έχετε πιθανώς κακή εντερική χλωρίδα, και το αντίστροφο. Και όταν είναι μειωμένη η εντερική χλωρίδα σας και το φράγμα του εντέρου, θα υπάρξει φλεγμονή. Περίοδος. Αυτή η συστηματική φλεγμονώδης απόκριση οδηγεί στη συνέχεια στην ανάπτυξη της αυτοάνοσου. Και ενώ το διαρρέον έντερο και η κακή χλωρίδα του εντέρου μπορεί να εκδηλωθεί ως πρόβλημα του πεπτικού συστήματος, σε πολλούς ανθρώπους δεν γίνεται αυτό. Αντ ‘αυτού εμφανίζεται ως προβλήματα τόσο διαφορετικά όπως η καρδιακή ανεπάρκεια, η κατάθλιψη, η ομίχλη εγκεφάλου, έκζεμα / ψωρίαση και άλλες δερματικές καταστάσεις, επίσης μπορεί να εμφανιστεί σαν μεταβολικά προβλήματα, όπως η παχυσαρκία και ο διαβήτης, οι αλλεργίες, το άσθμα και άλλες αυτοάνοσες ασθένειες.

 

Σύμφωνα με την Δρ Νατάσα Campbell-McBride

ΕντεροΨυχολογικό Σύνδρομο (σύνδρομο GAP) Από τη Δρ Ν. Κάμπελ-McBride Η Δρ Νατάσα Campbell-McBride είναι Ρωσίδα νευρολόγος της οποίας το παιδί της ανέπτυξε αυτισμό

Τα πιο συνηθισμένα παθογόνα μικρόβια που υπεραναπτύσσονται στο πεπτικό σύστημα των παιδιών και των ενηλίκων με νευροψυχιατρικές παθήσεις είναι ζυμομύκητες, ιδίως τα είδη Candida.Οι ζυμομύκητες διασπούν τους υδατάνθρακες, παράγοντας αλκοόλη και σαν υποπροϊον ακεταλδεΰδη. Ας δούμε τι κάνει μια διαρκή έκθεση του σώματος στην αλκοόλη και την ακεταλδεΰδη.

 

Ηπατική βλάβη με μειωμένη ικανότητα να αποτοξινώσει τα φάρμακα, ρύπους και άλλες τοξίνες.

 

Εκφύλιση του παγκρέατος με μειωμένη ικανότητα παραγωγής των παγκρεατικών ενζύμων, που θα επηρεάσει την πέψη.

 

Μειωμένη ικανότητα του τοιχώματος του στομάχου να παράξει οξύ.

 

Βλάβες στο ανοσοποιητικό σύστημα.

 

Εγκεφαλική βλάβη με έλλειψη αυτοελέγχου, διαταραχή συντονισμού, διαταραχή της ανάπτυξης του λόγου, επιθετικότητα, διανοητική καθυστέρηση, απώλεια μνήμης και λήθαργος.

 

Περιφερική βλάβη των νεύρων με αλλοιωμένες αισθήσεις και μυϊκή αδυναμία.

 

Άμεση βλάβη των ιστών των μυών με διαταραγμένη ικανότητα συστολλοδιαστολής και μυϊκή αδυναμία.

 

Διατροφικές ελλείψεις από τις βλαβερές συνέπειες στην πέψη και την απορρόφηση των περισσοτέρων βιταμινών, ανόργανων στοιχείων και αμινοξέων. Ελλείψεις σε βιταμίνες Β και Α είναι ιδιαίτερα συχνές.

Για να αντιμετωπίσουμε επαρκώς αυτές τις συνθήκες, θα πρέπει να δημιουργήσουμε υγιή χλωρίδα του εντέρου και να αποκαταστήσουμε την ακεραιότητα του εντερικού φραγμού μας.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν έχετε οποιαδήποτε αυτοάνοση νόσο, είτε έχετε πεπτικά προβλήματα είτε όχι.

 

Πώς να διατηρήσουμε και να αποκαταστήσουμε ένα υγιές έντερο:

 

Το πιο προφανές πρώτο βήμα για τη διατήρηση ενός υγιούς εντέρου είναι να αποφύγετε όλα τα πράγματα που ανέφερα παραπάνω και τα οποία καταστρέφουν την χλωρίδα του εντέρου και προκαλούν βλάβη του εντερικού φραγμού.

Αλλά φυσικά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, ειδικά στην περίπτωση του χρόνιου στρες και των μολύνσεων.

 

Ούτε έχουμε κανένα έλεγχο για το αν μας είχαν θηλάσει ή αν οι μητέρες μας είχαν υγιή έντερα όταν μας γέννησαν.

 

Εάν έχετε εκτεθεί σε κάποιον από αυτούς τους παράγοντες, εξακολουθούν να υπάρχουν μέτρα που μπορείτε να ακολουθήσετε για να αποκατασταθεί η χλωρίδα του εντέρου σας:

 

-Αφαιρέστε όλες τις τοξίνες τροφίμων από τη διατροφή σας

-Τρώτε άφθονες ίνες.

-Δύο ώρες μετά το τελευταίο γεύμα σας καθημερινά, ρίξτε μια κουταλιά της σούπας βιολογικές σταφίδες αναμειγνύεται με μια κουταλιά της σούπας οργανικό σουσάμι. Μασήστε το μείγμα καλά πριν από την κατάποση σε καθημερινή βάση.

-Τρώτε τροφές που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως κεφίρ, γιαούρτι, λάχανο τουρσί, ώστε να παίρνετε υψηλής ποιότητας, πολλά είδη προβιοτικών.

-Λαμβάνετε υψηλής ποιότητας θαλάσσιου φυτοπλαγκτού, χλωρέλα και σπιρουλίνα, A.F.A.

-Εξαλείψετε τυχόν εντερικά παθογόνα (όπως παράσιτα) που μπορεί να υπάρχουν

-Προσέχουμε πάντα να έχουμε επαρκή Ω3 ΒΑΣΙΚΆ λιπαρά οξέα, ( ονομάζονται βασικά γιατί χωρίς αυτά δεν μπορούμε να ζήσουμε) στην διατροφή μας, γιατί δεν τα παράγει ο οργανισμός μας, αλλά τα παίρνουμε μόνο μέσω της διατροφής μας.

Να πάρετε μέτρα για να διαχειριστείτε το στρες σας.

Πηγές: fytro.wordpress.com, healingeffect.gr

Από το όμορφο Πενταμόδι ο αγαπητός φίλος και πρόεδρος του Συλλόγου οικιστών και φίλων Τσιγκουρατίου Γιάννης Αναγνωστάκης έστειλε το παρακάτω μήνυμα :

“Σε όλους τους αναγνώστες του Ορεινού εύχομαι από την καρδιά μου να έχετε καλή αυριανή ημέρα με υγεία και τη Χάρη του Απείρως Καλού μας Θεού και της Παναγίας Θεοτόκου. Να περάσετε το Πάσχα του καλοκαιριού με αγάπη και ομόνοια με τις οικογένειές σας, σε πείσμα των καιρών που φαίνονται τόσο περίεργοι αλλά μάλλον δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτά που βιώνει η ανθρωπότητα τόσους αιώνες τώρα από την ιδιωτεία λίγων ανθρώπων…

Επίσης θα ήθελα να θυμήσω σε όσους έχουν παιδιά ότι το καλύτερο, ακριβότερο, πολυτιμότερο δώρο που μπορούν να τους κάνουν είναι να αγαπάνε τις (τους) συζύγους τους.”

Γιάννης Αναγνωστάκης