Τα τρία θεμέλια για να χτίσει εμπιστοσύνη ο ηγέτης
Πώς ασκείται σωστά η επιχειρηματική ηγεσία. Γιατί είναι κρίσιμο να «πείθει» συνεργάτες και πελάτες. Η σημασία της ευθυγράμμισης λόγων και έργων και το κυνήγι υψηλών επιδόσεων.

Γράφει ο Δημήτρης Μπουραντάς.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί θεμέλιο της ανάπτυξης θετικών σχέσεων αλληλεπίδρασης και συνεργασίας μεταξύ ατόμων και ομάδων. Πιο συγκεκριμένα, ο ηγέτης απαιτείται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των συνεργατών του προκειμένου να τον ακολουθούν εθελοντικά και πρόθυμα.

Η επιχείρηση απαιτείται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και των πελατών της, αν θέλει αυτοί να έχουν θετική στάση απέναντι της. Η αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ δυο ανθρώπων απαιτεί εμπιστοσύνη. Ακόμα και οι σωστές σχέσεις μεταξύ γονέα και παιδιού δε νοούνται χωρίς την ύπαρξη εμπιστοσύνης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, για τον ηγέτη, το χτίσιμο της εμπιστοσύνης με τους συνεργάτες του αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση για την άσκηση αποτελεσματικής ηγεσίας.

Οι πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η εμπιστοσύνη και τους οποίους οφείλει να δημιουργήσει ο ηγέτης είναι: η ακεραιότητα (integrity), η ικανότητα (ability) και η καλοσύνη (benevolence). Ο ηγέτης διαθέτει ακεραιότητα όταν οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι διαθέτει και κάνει πράξη ηθικές αρχές όπως η εντιμότητα, η συνέπεια, η δικαιοσύνη, η υπευθυνότητα, η προβλεψιμότητα και η διαφάνεια στις αποφάσεις και στη συμπεριφορά του.

Ακεραιότητα σημαίνει ότι ο ηγέτης χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια, ηθική και συγκεκριμένες αρχές τις οποίες τηρεί στην πράξη. Δηλαδή, ηγείται μέσω παραδείγματος, με την έννοια ότι η συμπεριφορά και οι πράξεις του είναι χειροπιαστά παραδείγματα των όσων πρεσβεύει και ζητά από τους συνεργάτες του να αποδεχθούν και να κάνουν πράξη.

Η συνέπεια και η προβλεψιμότητα σημαίνει ότι τηρεί τις υποσχέσεις του, κάνει πράξεις όσα κηρύσσει, οι πράξεις είναι σύμφωνες με τα λόγια του, καθώς και ότι στον λόγο και στις αξίες του υπάρχει συνέπεια και συνοχή, δηλαδή δε «φάσκει και αντιφάσκει». Υπευθυνότητα σημαίνει ότι αναλαμβάνει πάντα το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί για τις αποφάσεις, τις πράξεις, τις επιδόσεις του, και αναγνωρίζει τα λάθη του.

Ο δεύτερος πυλώνας της εμπιστοσύνης είναι η ικανότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεργάτες του ηγέτη θεωρούν πως αυτός διαθέτει τις γνώσεις, τις ικανότητες και την τεχνογνωσία ν’ ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στα καθήκοντα του. Ο ηγέτης κερδίζει την εμπιστοσύνη όταν φαίνεται ότι γνωρίζει επαρκώς να υλοποιεί το έργο που αναλαμβάνει, διαθέτει σωστή κρίση, στρατηγική σκέψη, ικανότητα λήψης αποφάσεων, επίλυσης προβλημάτων και σχεδιασμού, ανθρώπινες ικανότητες, αυτοκυριαρχία, αισιοδοξία, εντιμότητα, θάρρος, κουράγιο, ανθεκτικότητα, οργανωτικότητα, μεθοδικότητα.

Ο τρίτος πυλώνας της εμπιστοσύνης είναι η καλοσύνη, με την έννοια ότι ο ηγέτης ενδιαφέρεται ειλικρινά για το καλό των συνεργατών του, δεν τους εκμεταλλεύεται, τους νοιάζεται, τους φροντίζει, τους προστατεύει και τους υποστηρίζει στην εργασία και την εξέλιξη τους μέσω καθοδήγησης, εκπαίδευσης, ενθάρρυνσης και παρακίνησης.

Η επίτευξη των προηγούμενων αποτελεσμάτων από τον ηγέτη απαιτεί την άσκηση αποτελεσματικής ηγετικής συμπεριφοράς στην πράξη. Μέσω αυτής ασκεί επιρροή στους ανθρώπους, κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, τους πείθει, τους εμπνέει, τους κινητοποιεί για υψηλές επιδόσεις και τους κατευθύνει.

Μέσω αυτής διαχειρίζεται τους πόρους που διαθέτει και αναπτύσσει τις σχέσεις με το περιβάλλον του.

Η αποτελεσματικότητα της ηγετικής συμπεριφοράς προσδιορίζεται από δύο βασικές συνιστώσες. Πρώτον, από το περιεχόμενό της, δηλαδή το τι κάνει ο ηγέτης. Η ηγετική συμπεριφορά συνίσταται σε συγκεκριμένους ρόλους και λειτουργίες που 6α πρέπει να ασκούνται στην πράξη. Δεύτερος και εξίσου σημαντικός με το περιεχόμενο της ηγετικής συμπεριφοράς είναι ο χαρακτήρας της.

Παίζει σημαντικό ρόλο στο γενικό κλίμα, το οποίο σήμερα είναι και κινητήρια δύναμη.

• Δ. Μπουραντάς ,Καθηγητής, διευθυντής Executive MBA στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

React

000000

Φώτα ξέσπασε λίγο μετά την 1 και 15 στην είσοδο των Σκούρτων από την πλευρά του Αγίου Θωμά σε χώρο που τελευταία είχε γίνει χωματερή . Ευτυχώς η έγκαιρη επέμβαση της πυροσβεστικής εμπόδισε τα χειρότερα

React

000000

Όταν ακούτε τον άλλον, μπορείτε να πάρετε νέες γνώσεις. Όταν μιλάτε, κλείνετε το μυαλό σας. Αποδεικνύοντας την ικανότητά σας να ακούσετε, δείχνετε την αυτοπεποίθηση σας και τον σεβασμό σας προς τον ομιλητή. Αυτό κάνει αναπόφευκτα τους ανθρώπους να σας εκτιμούν, που με τη σειρά τους, θα σας κάνουν να αισθανθείτε πιο ευτυχισμένοι.Η ικανότητα να ακούμε είναι μια ικανότητα που ενισχύει τις σχέσεις.

React

000000

Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.

React

000000

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να συνέρχονται από άσχημα νέα και αυτό είναι το αντίδοτο για να μην πέσουν στην κατάθλιψη. Γνωρίζουν πως να το ξεπεράσουν. Βασικά, όπως λένε οι ψυχολόγοι, αυτή είναι η φυσική άμυνα του ανθρώπου για όλα αυτά τα άσχημα που αντιμετωπίζει σε όλη του την ζωή. ‘Πέσε εφτά φορές και σήκω οκτώ’ λέει μια ιαπωνική παροιμία

React

000000

Ο Σωκράτης, στην αρχαία Ελλάδα, είχε σε μεγάλη υπόληψη τη σωφροσύνη. Μια μέρα, κάποιος πήγε και βρήκε τον μεγάλο φιλόσοφο και του είπε:

– «Ξέρεις τι έμαθα για τον φίλο σου;»
– «Μια στιγμή» απάντησε ο Σωκράτης. «Πριν μου πεις, θα ήθελα να περάσεις από τα τρία κόσκινα».
– «Τα τρία κόσκινα;»
– «Μα ναι!» απάντησε ο Σωκράτης. «Πριν πούμε οτιδήποτε για τους άλλους, είναι καλό να περάσουμε από τα κόσκινα αυτό που θα θέλαμε να πούμε. Το πρώτο κόσκινο είναι αυτό της αλήθειας. Σιγουρεύτηκες ότι αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια;»
– «Όχι, απλώς άκουσα να λένε…»
– «Πολύ καλά, δεν ξέρεις λοιπόν αν είναι η αλήθεια. Ας δοκιμάζουμε το δεύτερο κόσκινο, αυτό της καλοσύνης. Αυτό που θέλεις να μου πεις για τον φίλο μου είναι κάτι καλό;»
– «Α όχι! Αντίθετα».
– «Άρα», συνέχισε ο Σωκράτης, «θέλεις να μου πεις κακά πράγματα γι’ αυτόν και δεν είσαι καν σίγουρος ότι είναι αλήθεια. Ίσως μπορείς να περάσεις το τρίτο κόσκινο, αυτό της χρησιμότητας. Είναι χρήσιμο να μάθω αυτό που έκανε ο φίλος μου;»
– «Όχι, δεν νομίζω».
– «Λοιπόν», κατέληξε ο Σωκράτης, «αν αυτό που έχεις να μου πεις δεν είναι ούτε αληθινό, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θέλεις να μου το πεις;».
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

React

000000

Η ιστορία και το άδοξο τέλος του ανθρώπου που δημιούργησε το πιο διάσημο ουίσκι.

Ο διάσημος Αμερικανός ποτοποιός Τζακ Ντάνιελ έπεσε θύμα του οξύθυμου χαρακτήρα του

Ο Τζακ Ντάνιελ έµεινε γνωστός όχι µόνο για το εξαίσιο ουίσκι του, αλλά και την εξωτερική του εµφάνιση.

Από τη στιγµή που έγινε 21 χρονών µέχρι το θάνατό του, φορούσε πάντα ένα µακρύ παλτό, καπέλο καλλιεργητή, µεταξωτό γιλέκο, άσπρο υφασµάτινο πουκάµισο και πλατύ παπιγιόν.

Ακόµα και όταν τα µαλλιά και το µεγάλο δασύτριχο µαύρο µουστάκι του γκρίζαραν, αυτός δεν πτοήθηκε και τα έβαφε µαύρα. Για πολλούς, η εµµονή του στην εξωτερική εµφάνιση είχε να κάνει µε το ότι ήταν μικροκαμωμένος, όµως στις καρδιές των εραστών του ουίσκι το όνοµά του θα βρίσκεται πάντα ψηλά.

Ο Ντάνιελ ήταν ο µικρότερος από τα δέκα αδέρφια µιας φτωχής οικογένειας. Το πότε ακριβώς γεννήθηκε παραμένει μυστήριο καθώς τα αρχεία γεννήσεων καταστράφηκαν σε μία πυρκαγιά.

Όταν η µητέρα του πέθανε και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, κατάλαβε ότι δεν θα τον φρόντιζε κανείς, γι’ αυτό και πήγε να µείνει σε µια γειτονική οικογένεια. Ήταν µόλις επτά χρονών όταν δούλεψε σε έναν ιεροκήρυκα, ο οποίος παράλληλα παρασκεύαζε και πουλούσε ουίσκι από το µαγαζί του.

Το µικρό αγόρι από το Τενεσί εργάστηκε σκληρά και αποδείχτηκε ικανότατος µαθητής. Έδειχνε µεγάλο ενδιαφέρον για την παρασκευή του ουίσκι και είχε µάθει τη διαδικασία τόσο καλά, που ο ιεροκήρυκας τον έκανε συνεταίρο του. Όταν αργότερα αποσύρθηκε για να ασχοληθεί αποκλειστικά µε τα ιερατικά, πούλησε το µερίδιό του στον 13χρονο.

Στόχος του Ντάνιελ ήταν να παράγει όσο το δυνατόν καλύτερο ουίσκι. Το έφτιαχνε από καλαµπόκι, σίκαλη και βύνη, έχοντας ως αρχή το κατακάθι της προηγούµενης επεξεργασίας να το χρησιµοποιεί στην επόµενη φουρνιά.

Επίσης, εφήρμοσε µια ξεχωριστή διαδικασία «καθαρισµού» µε σκοπό να «εξευγενίσει» το ουίσκι που έβγαινε από το αποστακτήριο. Η διαδικασία αυτή απαιτούσε επιπλέον 10-12 µέρες, ώστε να καθαρίσει το ουίσκι τελείως από το ξυλοκάρβουνο των βαρελιών, τα οποία παρεμπιπτόντως κατασκευάζονταν μέσα στο αποστακτήριο, όµως ο ίδιος πίστευε ότι άξιζε το χρόνο και την προσπάθεια.

Κατά τη διάρκεια του εµφυλίου πολέµου, ο Ντάνιελ µαζί µε ένα φίλο του φόρτωναν το καµουφλαρισµένο µε σανό ουίσκι σε µια άµαξα και μετέβαιναν στην πόλη, ογδόντα χιλιόµετρα µακριά, για να το πουλήσουν. Ο κίνδυνος ήταν µεγάλος για τους δύο νέους, αφού αν τους περνούσαν για Βόρειους θα τους σκότωναν, ενώ πάντα υπήρχε ο φόβος να τους λεηλατήσουν στον δρόµο.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ο σερίφης τούς είχε απαγορεύσει να πουλάνε ουίσκι, γεγονός που τους ανάγκαζε να περιµένουν ως τα µεσάνυχτα έξω από την πόλη και να το πουλούν µε προσοχή τις πρώτες πρωινές ώρες. Όµως, ακόµα και όταν η πόλη καταλήφθηκε από τους Βόρειους, αυτοί δεν ενόχλησαν τον Ντάνιελ αφού δεν ήθελαν να ξεµείνουν από ουίσκι.

Καθώς το ουίσκι άρχισε να γίνεται δηµοφιλές, ο Ντάνιελ αναζήτησε µέρη µε απεριόριστη ποσότητα νερού µε ασβεστόλιθο. Τελικά, βρήκε στο κοίλωµα ενός σπηλαίου, στην είσοδο του οποίου σήμερα δεσπόζει ο ανδριάντας του, µία τρεχούµενη πηγή όπου το νερό δεν είχε υπολείµµατα σιδήρου και µε θερµοκρασία 10 βαθµών Κελσίου «φάνταζε» ως ιδανικό για την παραγωγή µοναδικού ουίσκι.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1860, η Οµοσπονδιακή Κυβέρνηση άρχισε να νοµιµοποιεί, ώστε να φορολογεί, τις εταιρείες παραγωγής ουίσκι, και έτσι το 1866 η εταιρεία Jack Daniel Distillery ήταν η πρώτη εγγεγραµµένη οινοπνευµατοποιία στην Αµερική. Το 1890 ήταν ο µεγαλύτερος παραγωγός στο Τενεσί, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα η φήµη του εξαπλώθηκε σε όλη την Αµερική όταν κέρδισε έναν γευστικό διαγωνισµό για το καλύτερο ουίσκι.

Στην αρχή, το ουίσκι εµφιαλωνόταν σε πήλινες στάµνες µε χαραγµένο το όνοµα του ιδρυτή, το οποίο λειτουργούσε και ως διαφήµιση, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 καθιερώθηκαν τα γυάλινα µπουκάλια. Αν και τα πρώτα μπουκάλια ήταν σχετικά στρογγυλά, ο Ντάνιελ, που πάντα θεωρούσε ότι η συσκευασία έπρεπε να τραβάει την προσοχή, εισήγαγε το 1895 ένα τετράγωνο µπουκάλι µε ραβδωτό λαιµό, µοναδικό για την εποχή.

Αναμφίβολα, χρονολογία-ορόσημο αποτελεί το 1876 όταν παρουσιάστηκε το Jack Daniel’sOld No. 7. Υπάρχουν διάφορες εικασίες σχετικά με την επιλογή του εν λόγω αριθμού. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το επτά ήταν ο αγαπημένος αριθμός του Ντάνιελ, άλλοι ότι τα εμπορεύματά του μεταφέρονταν από το έβδομο βαγόνι του τρένου ή ότι ο ίδιος είχε επτά φιλενάδες. Πάντα υπάρχει ένας μύθος για ένα προϊόν που θα έγραφε ιστορία…

Ο Ντάνιελ δεν είχε παιδιά και έτσι ανέθεσε στον αγαπηµένο του ανιψιό, Λεµ Μότλοου, την τήρηση των βιβλίων της επιχείρησης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν πια ήταν ιδιαίτερα εύπορος, δώρισε µεγάλα ποσά στην εκκλησία και σε κοινωνικές οργανώσεις. Παρέµεινε εργένης σε όλη του τη ζωή, μολονότι γνώρισε αρκετές όµορφες κοπέλες, ορισµένες αρκετά µικρές για να είναι κόρες του.

Το 1907, προβλήµατα υγείας τον ανάγκασαν να παραδώσει την επιχείρηση στον ανιψιό του. Μερικά χρόνια αργότερα, η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Συγχυσµένος επειδή δεν µπορούσε να θυμηθεί το συνδυασμό για να ανοίξει το χρηµατοκιβώτιο στο γραφείο του, το κλώτσησε. Με το χτύπημα έσπασε το δάχτυλο του ποδιού του και μολύνθηκε, με αποτέλεσμα να προκληθεί σηψαιμία που οδήγησε στο θάνατό του το 1911, στα 61 ή στα 65 του χρόνια.

Την ίδια χρονιά παρασκευάστηκε και το άλλο διάσημο προϊόν της εταιρείας, το Black Label, το οποίο εικάζεται ότι διέθετε μαύρη ετικέτα ως φόρο τιμής στον ιδρυτή. Πάντως ο Μότλοου, όπως και οι τέσσερις γιοι του που τον διαδέχτηκαν, σεβάστηκαν την ποιότητα, την παράδοση και τις µοναδικές διαδικασίες παραγωγής του ουίσκι, που όρισε ο Τζακ Ντάνιελ πριν από 140 περίπου χρόνια.

πηγή: »Γνωστά Ονόματα Άγνωστες Ιστορίες 1» (εκδ. Σταμούλης)

React

000000