Ο σιωπηλός δολοφόνος των ερωτικών σχέσεων

Ο σιωπηλός δολοφόνος των ερωτικών σχέσεων

Γιατί σφάλουμε τόσο πολύ κατηγορώντας τους συντρόφους μας καθώς η σχέση μας φτάνει στο τέλος της;

Φαίνεται πως όπου και να κοιτάξουμε, πολύ συχνότερα απ’ ότι στο παρελθόν, θα δούμε και θα ακούσουμε για μίζερους ανθρώπους όπου η δυστυχία τους πηγάζει από αυτό που οι ίδιοι αισθάνονται, σαν έλλειψη από τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις τους. Τελευταία, οι εντάσεις είναι περισσότερο συχνές από ποτέ, καθώς τα ζευγάρια αναγκάστηκαν να περάσουν περισσότερο χρόνο εξαιτίας της πανδημίας, βιώνοντας πρωτόγνωρες στιγμές αμηχανίας και στρεσαρίσματος. Πολλοί από εμάς ίσως τελευταία να ακούμε περισσότερα παράπονα που αφορούν στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις από φίλους και γνωστούς, αλλά και από άτομα του εργασιακού μας χώρου ή  γειτόνων κ.α. που πλέον μας δείχνουν ότι ξαφνικά μας εμπιστεύονται. Αυτό ίσως συμβαίνει, γιατί κι εμείς όταν πονάμε, μπορεί να εμπιστευόμαστε πιο εύκολα άλλους, ψάχνοντας απεγνωσμένα να μας απαλύνει κάποιος τον πόνο.

Τέτοια παραδείγματα παραπόνων θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τα εξής:

“Είναι εντελώς εγωιστική!”

“Δεν με καταλαβαίνει ποτέ!”

«Είναι τόσο εμμονικός και επιλεκτικός, του αρέσει ακόμη και το τζιν του να σιδερώνεται!»

“Είμαι πάντα εκεί για αυτόν!”

“Πιστεύει πάντα ότι η γνώμη της είναι η μόνη που μετράει!”

Πριν από χρόνια, σε μια ζεστή και όμορφη μέρα, ανέβηκα στην κορυφή Σκουώ  (Squaw Peak) στην Αριζόνα. Περπατώντας πάνω σε αυτό το τόσο όμορφο βουνό με ηρεμία και γαλήνη, ένιωσα πραγματικά ότι έρχομαι σε επαφή και επικοινωνία απευθείας με τη μητέρα Φύση. Ένιωσα μεγάλη έκπληξη όταν τη γαλήνη που ένιωθα, τη διατάραξαν οι έντονες ομιλίες κάποιων πεζοπόρων που διαμαρτύρονταν για τις συζύγους τους, καθώς και για κάποιους σημαντικούς άλλους! Αμέσως, σκέφτηκα ότι τελικά δεν υπάρχει καμία απόδραση από τις στενές διαπροσωπικές μας σχέσεις, ούτε καν στην έρημο. Πιο πρόσφατα, ενώ περπατούσα στο Valley Forge Park, το οποίο βρίσκεται κοντά στο γραφείο μου στην Πενσυλβάνια, είδα ένα νεαρό ζευγάρι, εκεί κοντά στα τριάντα τους, όπου διαφωνούσαν και καβγάδιζαν. Αν και βρισκόμουν σε σχετικά μεγάλη απόσταση, ήμουν σε θέση να ακούσω τη γυναίκα να φωνάζει με ιδιαίτερο στόμφο και ύφος ότι ο σύντροφός της ήταν «τελείως κουτός» και τότε εκείνος στραβοκοιτώντας την, την απεκάλεσε «τρελή».

Προφανώς, υπάρχουν πολλές πληγωμένες καρδιές εκεί έξω. Πρόκειται για ανθρώπους που αισθάνονται, άδειοι, ανεκπλήρωτοι ή ακόμη χειρότερα συναισθηματικά παραμελημένοι ή και κακοποιημένοι από άτομα με τα οποία συνάπτουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Φαίνεται πως όπου και να στρέψουμε το βλέμμα, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι δυσαρεστημένοι και πληγωμένοι συναισθηματικά, κάποιες φορές αρκετά σοβαρά, και που τελικά αν και ψάχνουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αληθινά, οδηγούνται στο χωρισμό, στη μοναξιά και στο φόβο να συνάψουν μια νέα σχέση.

Γνωρίζω πολύ καλά πως οι άνθρωποι που έχουν βαθιά πίστη στην καρδιά και στην ψυχή τους, μου λένε πράγματι την αλήθεια: «είναι τόσο τεμπέλης», «πραγματικά δεν ακούει», «μιλάει πάντα πάρα πολύ», «είναι απίστευτα απερίσκεπτος» κ.α. Τέτοιες ή παρόμοιες παραποιημένες σκέψεις, μοιάζει να λάμπουν σαν φάροι αλήθειας μέσα σε μια αχανή και φουρτουνιασμένη θάλασσα απογοήτευσης, όπου οι άνθρωποι νιώθουν να πνίγονται σε αυτές τις προβληματικές και ανεπαρκείς τους σχέσεις.

Αλλά ας μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Πραγματικά σκεφτείτε για λίγο. Είναι σχεδόν αδύνατο ο/η σύντροφός σας να μην σας ακούει ποτέ ή να μην προβαίνει ποτέ σε κάποιου είδους ευγενική ή συνετή πράξη. Μπορεί πράγματι κάποιες φορές να είναι έτσι ακριβώς όπως τον/την περιγράφετε, αλλά κι εγώ πραγματικά έχω να σας πω ότι δεν έχω συναντήσει ένα άτομο που ποτέ δεν ακούει ή που ποτέ δεν κάνει συνετές κι ευγενικές πράξεις. Δεν γίνεται πάντα να τα κάνει όλα λάθος. Φυσικά, όταν ο ένας σύντροφος κατηγορεί τον άλλο ότι λόγου χάρη «δεν ακούει ποτέ», τότε το ζευγάρι οδηγείται σε ένα νέο παθητικό – επιθετικό επίπεδο αντίκρουσης των κατηγοριών που πάει κάπως έτσι: «η κατηγορία που μου προσάπτεις ότι δεν σε ακούω δεν είναι αληθής, καθώς εχθές το βράδυ σε άκουγα για δυο ώρες… εσύ τι έχεις να πεις γι’ αυτό που μου έκανες τις προάλλες;»

Λοιπόν, δε γνωρίζω ανθρώπους που να ξέρουν πώς να διαβάζουν τη σκέψη και το μυαλό των άλλων. Επίσης, δε γνωρίζω τελείως αθώα άτομα. Επίσης, δεν γνωρίζω κανέναν που να μπορεί να χειριστεί κατηγορίες του τύπου: «είσαι τρελός» ή «είσαι ο χειρότερος γκρινιάρης» ή «δεν έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου ένα τόσο δύσκολο άτομο όσο εσύ!» Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι όλες οι παραπάνω κατηγορίες, αποτελούν κάποια είδη τοξικών σκέψεων (π.χ. υπερβολές, ετικέτες – ταμπέλες, ή πεποιθήσεις του «όλα ή τίποτα»), οι οποίες λεκτικοποιούνται με τέτοιο τρόπο που μοιάζουν σαν να μην υπάρχει αμφιβολία ότι είναι πέρα για πέρα αληθινές. Δυστυχώς, η ζημιά σε συναισθηματικό επίπεδο που προκύπτει από τέτοιου είδους τοξικές σκέψεις είναι τεράστια.

Στα τριάντα συναπτά έτη, που εξασκώ το λειτούργημα του ψυχολόγου, έχω δει ότι οι σύντροφοι δυσκολεύονται πολύ να διαχειριστούν τις τοξικές τους σκέψεις, ο ένας προς τον άλλον, κι αυτό προκαλεί με τη σειρά του μεγαλύτερα προβλήματα στην επικοινωνία και στην ενσυναίσθηση, δηλαδή στο να μπορεί ο ένας να μπει στη θέση του άλλου.

Επίσης, διαπιστώνεται σιγά σιγά μεγαλύτερο έλλειμμα εμπιστοσύνης, και ξαφνικά όλα τα όμορφα στοιχεία της σχέσης μοιάζουν σαν να καταργούνται ή σαν να ξεχάστηκαν λες και δεν υπήρξαν ή δε συνέβησαν ποτέ. Ξεχνιούνται τα πρώτα καρδιοχτύπια πριν εδραιωθεί η σχέση, τα ξενύχτια του πρώτου καιρού με μηνύματα αγάπης ως τα χαράματα, η πρώτη μας επαφή και η τρυφερότητα και η αγάπη που νιώσαμε, οι πρώτες μας διακοπές, η συντροφικότητα, το γέλιο και η ανεμελιά, αλλά και η χαρά που πια δε θα είμαστε μόνοι. Όλα ξαφνικά ξεχνιούνται ως διά μαγείας. Όταν το ζευγάρι έλθει σε αυτό ακριβώς το σημείο όπου φθείρεται καθημερινά, τότε θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι και οι δυο σύντροφοι θα πρέπει να δουλέψουν μαζί, προκειμένου να ξεπεράσουν αυτή τη δύσκολη φάση.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, βλέπω στα περισσότερα ζευγάρια που με επισκέπτονται για συμβουλευτική σχέσεων, ότι υφίστανται κυρίως εννέα συγκεκριμένοι τύποι τοξικών σκέψεων που σαμποτάρουν και καταστρέφουν τις σχέσεις. Βεβαίως, δεν έχουν όλα τα ζευγάρια και τους εννέα αυτούς τύπους τοξικών σχέσεων, αλλά κάποια ζευγάρια έχουν έξι ή επτά, άλλα πάλι έχουν τρεις. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι κάθε ζευγάρι έχει τουλάχιστον ένα τύπο.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τα ανωτέρω, θα παρουσιάσουμε στο σημείο αυτό μια λίστα με τις εννέα βασικές τοξικές σκέψεις (όπως εμφανίζονται στο βιβλίο μου, το οποίο έχει τον τίτλο: Γιατί δεν μπορείτε να διαβάσετε το μυαλό μου;)

Με πόσες από αυτές τις τοξικές σκέψεις παλεύετε εσείς ή ο σύντροφός σας;

Η παγίδα του «όλα ή τίποτα» (The All-or-Nothing Trap): Βλέπετε τον σύντροφό σας είτε να κάνει πάντα το λάθος, είτε ποτέ να μην κάνει το σωστό. (“Πρέπει πάντα να είναι σωστός!”)

Καταστροφικά συμπεράσματα (Catastrophic Conclusions): Όταν ο ένας σύντροφος υπερβάλλει υπογραμμίζοντας μονάχα τις αρνητικές ενέργειες και τα αρνητικά γεγονότα που αφορούν τον άλλο σύντροφο. (“Ο/η σύντροφός μου ευθύνεται που δε μας έδωσαν δάνειο και ζούμε σε αυτό το φτωχό σπίτι, δεν κάνει τίποτα για να βρει μια καλύτερη δουλειά!”)

Η βόμβα του «θα έπρεπε» The “Should” Bomb: Όταν ο ένας σύντροφος υποθέτει ότι ο άλλος θα καλύψει μία ή περισσότερες από τις ανάγκες του – απλώς και μόνο επειδή θα έπρεπε να γνωρίζει εκ των προτέρων ποιες είναι οι ανάγκες του συντρόφου του. (“Θα έπρεπε να ξέρεις πόσο μισώ τη δουλειά μου, παρόλο που λέω σε όλους πόσο μεγάλη ευκαιρία είναι.”)

Η ετικετοποίηση (Label Slinging): Όταν προσάπτετε άδικα και αρνητικά επίθετα, τις λεγόμενες ετικέτες – ταμπέλες για να χαρακτηρίσετε τον σύντροφό σας υποβιβάζοντας ή απορρίπτοντας τα όποια θετικά του χαρακτηριστικά. (π.χ. “Είσαι τόσο τεμπέλης!”)

Το παιχνίδι του «κατηγορώ ο ένας τον άλλον» (The Blame Game): Όταν  κατηγορείτε άδικα και παράλογα τον σύντροφό σας για τα προβλήματα στη σχέση σας ως τον/την μόνο/η υπαίτιο ή για μεγαλύτερα προβλήματα που αφορούν στη ζωή σας γενικότερα. (π.χ. “Η ζωή μου έγινε χάλια, εξαιτίας σου! Έχασα τα καλύτερά μου χρόνια μαζί σου, έπρεπε να είχα παντρευτεί το γιατρό που μου προξενεύανε, όχι εσένα”).

Συναισθηματικά βραχυκυκλώματα (Emotional Short Circuits): Τα συναισθηματικά βραχυκυκλώματα συμβαίνουν όταν ένας σύντροφος πειστεί ότι τα συναισθήματα του / της συντρόφου του δεν μπορούν να γίνουν διαχειρίσιμα. (π.χ. “Κανείς δεν μπορεί ποτέ να  συζητήσει μαζί της!”).

Καλπάζουσα φαντασία (Overactive Imagination): Σε αυτήν την περίπτωση, καταλήγετε σε αρνητικά συμπεράσματα σχετικά με τον/την σύντροφό σας που δεν βασίζονται στην πραγματικότητα. (“Είναι τόσο απορροφημένη στις σκέψεις της τον τελευταίο καιρό… σαν να σκέφτεται κάποιον. Μάλλον με απατά με κάποιον συνάδελφό της, δε μου δίνει σημασία πια”).

Μεροληπτικές κρίσεις (Head Game Gamble): Όταν προσπαθείτε να καταλήξετε σε κρίσεις για τον σύντροφό σας υποθέτοντας εσφαλμένα ότι έχει συγκεκριμένα κίνητρα. (“Μου έφερε λουλούδια παριστάνοντας ξαφνικά τον καλό μαζί μου, επειδή θέλει να τον αφήσω να παίξει γκολφ με τους φίλους του αυτό το Σαββατοκύριακο κι εγώ να μείνω μέσα”. Τελικά διαπιστώνετε ότι δεν ήθελε να πάει για γκολφ και ότι άδικα του κρατούσατε μούτρα).

Μοιραία απογοήτευση (Disillusionment Doom): Αυτό συμβαίνει όταν οι σύντροφοι επικεντρώνονται στις εξιδανικευμένες προσδοκίες που έχουν ο ένας για τον άλλον και που έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν. (π.χ.”Το μόνο που κάνει τώρα είναι να ανησυχεί για τη δουλειά του. Είναι ακριβώς όπως όλοι οι προηγούμενοι σύντροφοι που είχα και που δεν νοιάστηκαν ποτέ ούτε για εμένα, ούτε για τις ανάγκες μου”).

Παρόλο που μπορεί να υπάρχουν βεβαίως, κάποιοι σημαντικοί πυρήνες αλήθειας σε όσα αναφέρθηκαν ως εδώ και που βασίζονται σε ορισμένους από αυτούς τους τύπους τοξικών σκέψεων, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι διαδραματίζει εξίσου σημαντικό ρόλο ο βαθμός με τον οποίο διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα, επίσης, το κατά πόσο επικεντρωνόμαστε υπερβολικά σε αυτούς τους τύπους τοξικών σκέψεων, οι οποίοι παρασκηνιακά και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πλήρως μπορούν να μας στερήσουν τη χαρά από τις ερωτικές μας σχέσεις. Όμως, ας μην απελπιζόμαστε. Είναι σημαντικό το να ψάχνουμε τι δεν πάει καλά, τι λάθη κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι πέραν του/της συντρόφου μας και να στρέφουμε το βλέμμα από τα αρνητικά και στα θετικά στοιχεία – χαρακτηριστικά και συμπεριφορές του/της. Αυτό, μάλλον είναι το κλειδί για να ξεπεράσουμε τις τοξικές σκέψεις, το να βρούμε μια ισορροπία που θα μας βοηθήσει να κρίνουμε με πιο αντικειμενικό τρόπο τόσο τον σύντροφό μας, όσο κι εμάς.

_______________________

   Πηγή:psychologytoday.com ,  timesnews.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Έχει ο ηθικός άνθρωπος δικαίωμα στην οργή;

Έχει ο ηθικός άνθρωπος δικαίωμα στην οργή; Το να οργίζεται κάποιος ανήκει στις ηθικές του επιλογές ή πρέπει να καταστέλλεται ως αρνητικό συναίσθημα;

Δεκαετίες προτού ερευνήσει ο Αριστοτέλης την οργή, ο Σωκράτης έχει πιει ήδη το κώνειο. Ο πρώτος Αθηναίος φιλόσοφος, παρά την άδικη καταδίκη του σε θάνατο δεν οργίζεται. Υπομένει την ανθρώπινη τιμωρία του, χωρίς να αισθανθεί οργή ούτε για τους κατηγόρους ούτε για την τύχη του, προβάλλοντας την εικόνα του μειλίχιου ανθρώπου, απαλλαγμένου από πάθη. Για τον Αριστοτέλη όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η οργή εξετάζεται διεξοδικά στη Ρητορική και τα Ηθικά Νικομάχεια ως μεσότητα.

Ενταγμένη στην Αριστοτελική θεωρία του μέσου, «η πραότητα είναι η μεσότητα ως προς την οργή». Στην ουσία, πραότητα είναι η οργή, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στα δύο άκρα: της «αοργησίας» (παντελούς έλλειψης οργής) και της «οργιλότητας» (της υπερβολικής οργής). Προς αναζήτηση του μέσου λοιπόν ο Αριστοτέλης καταλήγει στην έννοια της οργής, η οποία προϋποθέτει τον ορθό λόγο με βάση τον οποίο θα πρέπει κάποιος να οργίζεται. Ως εκ τούτου, αυτός που ψέγει ο Σταγειρίτης φιλόσοφος είναι ο «αόργητος» άνθρωπος (αυτός που δεν οργίζεται), διότι καταντά δουλοπρεπής:

«Η έλλειψη [της οργής] είτε την ονομάσουμε αοργησία είτε κάτι άλλο, κατακρίνεται. Γιατί αυτοί που δεν οργίζονται για αυτά που πρέπει θεωρούνται ηλίθιοι (οἱ γὰρ μὴ ὀργιζόμενοι ἐφ᾽ οἷς δεῖ ἠλίθιοι δοκοῦσιν εἶναι), όπως και όσοι δεν οργίζονται όπως πρέπει, όταν πρέπει, εναντίον όσων πρέπει˙ διότι φαίνεται ότι δεν αισθάνονται και δεν λυπούνται, και αυτός που δεν οργίζεται δεν μπορεί να αμυνθεί˙ το να ανέχεται κανείς προπηλακισμούς για τον ίδιο και για τους οικείους του και να αδιαφορεί είναι δουλοπρεπές». (ΗΝ 1126a)

Μπορούμε επομένως να εξωτερικεύουμε την οργή μας; Ο Αριστοτέλης προβαίνει σε μια παρατήρηση που όχι μόνο δικαιολογεί αλλά επιζητεί το πάθος της οργής όταν συμβαίνει για τους σωστούς λόγους:

«Αλλά, είναι βέβαια τόσο φανερό ότι η μέση έξη είναι αξιέπαινη˙ αυτή που μας κάνει να οργιζόμαστε με τους ανθρώπους που πρέπει, για τα πράγματα που πρέπει, με τον τρόπο που πρέπει και όλα τα άλλα. Ενώ, οι υπερβολές και οι ελλείψεις είναι αξιοκατάκριτες. […] Είναι λοιπόν φανερό ότι πρέπει να μένουμε προσκολλημένοι στη μέση έξη». (ΗΝ 1126 b)

Η μέση έξη δεν είναι άλλη από την οργή που εκφράζεται ορθά. Ο Αριστοτέλης ερευνώντας την ανθρώπινη συμπεριφορά εμβριθώς καταλήγει ότι η οργή, υπό προϋποθέσεις, είναι η αρμόζουσα συμπεριφορά. Ωστόσο, όπως ο ίδιος παραδέχεται δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε κάθε φορά

«τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνουμε την οργή μας, εναντίον ποιων και για ποια θέματα, για πόσο χρόνο και έως ποιο σημείο». Τελικά, η σωστή εκδήλωση της οργής είναι θέμα αντίληψης. (ΗΝ 1126a-b).

Η οργή υπακούει στη λογική, αν και με τρόπο λανθασμένο. Παραλληλίζεται με  τους υπηρέτες που τρέχουν να ικανοποιήσουν την επιθυμία του κυρίου τους, προτού καν την ακούσουν ή με τα σκυλιά που γαβγίζουν προτού δουν αν είναι φιλικός ή όχι ο επισκέπτης (ΗΝ 1149a-b).

Να συγκρατούμε την οργή ή όχι; Στη Φιλοσοφία δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις. Κατά τον Αριστοτέλη, η οργή είναι σύμφωνη με τη φύση του ανθρώπου και ως τέτοια αποδεκτή. Όταν είναι δίκαιη.

 

*Η Δρ Έλσα Νικολαΐδου διδάσκει Φιλοσοφία στο Med High

[email protected]

 

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Μίλτος Σαχτούρης- Μια ευκαιρία στην Ύδρα (του Γιάννη Ν.Μπασκόζου)

 

 

 

 

του Γιάννη Ν.Μπασκόζου

 

Φεύγοντας από την Ύδρα κρατώ τον μελωδικό Ξυδάκη, τον αυτοσχεδιαστικό Φλωρίδη, τους εικαστικούς φίλους του Μίλτου Σαχτούρη, το πάθος των νέων ποιητών, το οργανωτικό μυαλό του τελειομανούς Αλέξη Βερούκα και τη σκιά του απρόσμενα απόντος Λευτέρη Ξανθόπουλου. Ακόμα τη ζεστή ατμόσφαιρα, τους νέους φίλους, τα μπάνια στην Υδρονέτα, τις ολονύκτιες συζητήσεις στην πλακόστρωτη αυλή του Υδρούσα και τέλος την εικόνα αυτού του νησιού: ήρεμο, στοχαστικό,να σέρνει πίσω του μια βαριά ιστορία, το νησί που σύμφωνα με τον Μίλτο Σαχτούρη είναι  μια φραγκοσυκιά …(σε αγκυλώνει και σε γλυκαίνει, θα έλεγα).

Οι εκδηλώσεις στην Ύδρα για τον Μίλτο Σαχτούρη είχαν πρωταρχικό σκοπό να επαναπατρίσουν τον ποιητή στο νησί του. Ήταν γνωστό ότι δεν τα πήγαινε καλά με τους υδραίους και ξεκαλοκαίριαζε στον Πόρο. Όμως το όνομα Σαχτούρης στοιχειώνει το νησί εδώ και χρόνια, η ιστορία της οικογένειας του είναι κομμάτι της ιστορίας του νησιού. Έπρεπε και σωστά το είδε ο Δήμαρχος της Ύδρας, ιστορικός και ο ίδιος, ότι έπρεπε να ενωθούν τα κομμάτια. Υπήρχε κι ένας δεύτερος λόγος: τα 100 χρόνια από τη γέννησή του (που το επίσημο κράτος αγνόησε) ήταν και η αφορμή να βγει και πάλι στο προσκήνιο το έργο του- όχι  μόνον για τους μυημένους, ούτε μόνον για τους υδραίους  αλλά για τους νέους ποιητές που τον αγαπούν, τους πανεπιστημιακούς που τον μελετούν και κυρίως  γι αυτούς που άκουγαν το όνομά του πρώτη φορά.

 

 

 

Όταν άκουσα στην πρόβα τον Νίκο Ξυδάκη να τραγουδάει «φεγγάρι πεθαμένο μου για ξαναβγές και πάλι…» από το ποίημα Πηγή του Μ.Σαχτούρη ένοιωσα ότι επιτεύχθηκε ο σκοπός να μελοποιηθεί ένας από τους πιο δύσκολους ποιητές. Η Κατερίνα Σχινά στην ομιλία της, που διαβάστηκε προηγουμένως, είχε επισημάνει πόσο δύσκολο είναι να αποδοθεί μουσικά ο σπαρακτικός λόγος του ποιητή. Ο Ν. Ξυδάκης μου έλεγε ότι χρόνια παλεύει με αυτούς τους στίχους και μόνον τώρα αισθάνεται ότι προσεγγίζει τον στόχο του.

Φλώρος Φλωρίδης

Είχαμε όμως την ευκαιρία να ακούσουμε και αλλιώς μουσικά τον Σαχτούρη. Ο ακριβοθώρητος στην Ελλάδα τζαζίστας Φλώρος Φλωρίδης (συνεργασίες με Σάκη Παπαδημητρίου, Μιχάλη Σιγανίδη, Γκίντερ Ζόμερ κ.ά) αυτοσχεδίασε με το κλαρινέτο του πάνω στη ηχογραφημένη φωνή του ποιητή ενώ με το σαξόφωνο έδωσε μια ιδιαίτερη ανάσα στην ανάγνωση των ποιημάτων εμπνευσμένων από τον Μ.Σαχτούρη.

 

 

Εικαστικά

Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης νέος. (Εύα Περσάκη)

Η έκθεση εικαστικών ήταν η έκπληξη που μας επεφύλαξε ο Αλέξης Βερούκας. Με τη βοήθεια της επιμελήτριας Ευγενίας Υφαντή έστησε θα έλεγα μια «νησιωτική» σε ύφος έκθεση: ανάλφρη, υπομνηματική, ελεύθερης ανάγνωσης. Μέσα στα μικρά καταστήματα της δημοτικής αγοράς, πρώην μπακάλικα και μανάβικα, έβαλε τους φίλους του ποιητή. Δεν ήταν μια απεικονιστική έκθεση των ποιημάτων του και πολύ λίγες οι προσωπογραφίες του, περισσότερο ήταν η απόδοση του πνεύματος της φιλοσοφικής ποιητικής του Σαχτούρη. Η σιδερένια πεταλούδα της Αφροδίτης Λίτη μέσα στο μαύρο δωμάτιο ανακαλεί τα σκοτεινά ποιήματα ενώ ο Γιάννη Ψυχοπαίδης, ο Αλέκος Φασιανός και ο Παναγιώτης Ράππας εικονοποιούν με διαφορετικούς τρόπους συγκεκριμένα ποιήματα του Μ.Σ. Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος και ο Μιχάλης Αναστασίου σε ατμοσφαιρικές φωτογραφίες δίνουν το πρόσωπο του ποιητή, το οποίο με άλλο σχεδιαστικό τρόπο το βλέπουμε από την Ρένα Παπασπύρου, τον Κυριακό Ρόκο και την κόρη της συντρόφου του ποιητή, Ευα Περσάκη. Ο Τάσος Μαντζαβίνος, ο Γιάννης Κόττης, ο Νίκος Τρανός, η Έλενα Βότση  δίνουν μια ανοικτή γωνία θέασης στον ποιητή. Τέλος συγκινητικός ο φίλος του Μ.Σ. Αλέξης Ακριθάκης με τις βαλίτσες και εκείνο το συγκινητικό σημείωμα «Αχ! Βρε Μίλτο Σαχτούρη. Υπάρχουν στιγμές, που γίνονται ατελείωτες όταν σε διαβάζω»(15 Απρίλη 1986).

 

Λόγος

Γιάννης Μπασκόζος, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ιωάννα Ναούμ, Ευριπίδης Γαραντούδης

Δεν θα έθετα σε μικρότερη κλίμακα ενδιαφέροντος την φιλολογική βεντάλια που ξεδιπλώθηκε για το έργο του ποιητή από την Ιωάννα Ναούμ επίκουρη καθηγήτρια Φιλολογίας του ΑΠΘ, τον καθηγητή φιλολογίας ΕΚΠΑ Ευριπίδη Γαραντούδη  και τον  κριτικό λογοτεχνίας Βαγγέλη Χατζηβασιλείου. Ο καθένας με τη σειρά του είδε το έργο του Μ.Σ. ως μοναδική οντότητα στο περιορισμένο (λόγω γλώσσας) αλλά όχι αδιάφορο σύμπαν της ελληνικής λογοτεχνίας.

 

Φ.Φλωρίδης, Κ.Μπεϊόγλου, Κ.Γλυνιαδάκη, Χρ.Δασκαλάκης, Β.Δαλακούρα

Οι ποιητές, νέοι οι περισσότεροι, που διάβασαν ανέκδοτα έργα τους, έχουν αγαπημένο ποιητή τους τον Σαχτούρη και τα ποιήματα που ανέγνωσαν αντανακλούσαν / συνομιλούσαν με το πνεύμα του ποιητή, καθένας/μία  με τον δικό του/της  τρόπο. (Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, Έφη Κατσουρού, Λίνα Τσουκαλά, Αργύρης Παλούκας, Βερονίκη Δαλακούρα, Χρήστος Δασκαλάκης, Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, Δημήτρης Πέτρου).

 

Υπήρχαν αφανείς ήρωες που έδωσαν με πάθος τη μάχη να κυλήσουν όλα τέλεια. Η δημοσιογράφος Κυριακή Μπεϊόγλου, ο δημοτικός σύμβουλος Π.Ράππας, τα παιδιά – εθελοντές στα εστιατόρια και στη φύλαξη των χώρων, οι εργάτες που επωμίστηκαν τις βαριές δουλειές, κάτοικοι του νησιού, η πάντα οργανωτική Ροδάνθη Δανδάλη, ο δήμαρχος Γιώργος Κουκουδάκης που ενστερνίστηκε το όραμα, και άλλοι πολλοί που συναντούσα  κάθε τρεις και λίγο αλλά αγνοώ το όνομά τους.

 

Και κάτι σαν υστερόγραφο…

Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος διαβάζει για τον Σαχτούρη (βίντεο προβολή)

Για όλους εμάς που συμμετείχαμε με τον έναν ή άλλον τρόπο στις εκδηλώσεις για τον Σαχτούρη υπήρχε όλες αυτές τις μέρες η σκιά του Λευτέρη Ξανθόπουλου πλανωμενη στο νησί, πόσο μάλλον που η σύντροφός του Αγλαΐα και τα παιδιά του συμμετείχαν στις εκδηλώσεις. Το να παιχτούν στην έναρξη οι ταινίες του «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα» και «Καλή πατρίδα σύντροφε» ήταν ελάχιστος φόρος τιμής- πόσο μάλλον που η δεύτερη μάς έσφιξε το στομάχι.

 

 

Υστερόγραφο 1

Από τις πιο όμορφες εκδόσεις ο κατάλογος με τίτλο Κληρονόμος Πουλιών, ένα μικρό κομψοτέχνημα με πρόλογο από την επιμελήτρια Ευγενία- Εμμανουέλα Υφαντή, μια έκδοση του Δήμου Ύδρας/ΚΕΔΥ, αφειρωμένος στον εκλιπόντα φίλο Λευτέρη Ξανθόπουλο. Συλλεκτικό!

 

Υστερόγραφο 2

Τιτλοφόρησα το άρθρο “Μια ευκαρία στην Ύδρα” γιατί σκέφτομαι πόσοι τόποι έχουν σημαντικούς λογοτέχνες/ καλλιτέχνες και είτε τους αγνοούν είτε απλώς περηφανεύονται γι αυτούς χωρίς οι κάτοικοι να γνωρίζουν το έργο τους. Σκέφτομαι πόσα χρήματα δίνονται κάθε καλοκαίρι για μετακλήσεις της μιας (τραγουδιστικής συνήθως) βραδιάς, που δεν αφήνουν πίσω τους απολύτως τίποτα.

 

Υστερόγραφο 3

Για την ιστορία τις εκδηλώσεις οργάνωσε ο Δήμος Ύδρας/ΚΕΔΥ, το Εργοτάξιο Τέχνης του Αλέξη Βερούκα και το ηλεκτρονικό περιοδικό Ο Αναγνώστης. Από τον Αναγνώστη συμμετείχαν οι Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Κατερίνα Σχινά, Ευριπίδης Γαραντούδης, Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, Κυριακή Μπειόγλου και ο υπογράφων.

Η ασύρματη μεταφορά ενέργειας είναι γεγονός

Η ασύρματη μεταφορά ενέργειας είναι γεγονός

Πριν από 120 χρόνια ο  επιστήμονας και εφευρέτης Νίκολα Τέσλα (1856-1943) απέδειξε, με μια σειρά από πειράματα στο Κολοράντο Σπρινγκς (1899-1900), ότι ήταν εφικτή

η ασύρματη μεταφορά ενέργειας (Wireless Transmission of Power). Ωστόσο η εφαρμογή των ανακαλύψεων του Τέσλα για μετάδοση ηλεκτρικής ενέργειας χωρίς καλώδια δεν επιτράπηκε από το οικονομικό και βιομηχανικό κατεστημένο της εποχής του, το οποίο και προώθησε τα ενσύρματα δίκτυα. Έτσι, το χάλκινο σύρμα έγινε ο βασικός τρόπος μεταφοράς του ηλεκτρισμού. Με αυτό τον τρόπο οι ενεργειακοί κολοσσοί θα μπορούσαν να διατηρήσουν το μονοπώλιο και τα κέρδη τους γύρω από τον έλεγχο της παραγωγής, μεταφοράς και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας.

Emrod: μια νεοζηλανδική startup υλοποιεί τη μεγάλη ανακάλυψη του Τέσλα

Στη Νέα Ζηλανδία ωστόσο, η κυβέρνηση υποστηρίζει τις εργασίες και τις δοκιμές ενός επαναστατικού συστήματος ασύρματης μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, που ανακαλύφθηκε από μια καινοτόμο startup εταιρία με την επωνυμία όνομα Emrod. Η εταιρία μεταφοράς ενέργειας Emrod υποστηρίζει ότι μπορεί να φέρει τον ασύρματο ηλεκτρισμό στη Νέα Ζηλανδία, εκατόν είκοσι χρόνια μετά την πρώτη επίδειξη του Νίκολα Τέσλα, που πρώτος απέδειξε ότι κάτι τέτοιο είναι εφιτκό. Όπως οι δορυφορικές συνδέσεις του διαδικτύου με τις καλύτερες επιδόσεις, έτσι και ο σύνδεσμος της Emrod χρειάζεται μόνο μια σαφή οπτική επαφή. Το σύστημα περιλαμβάνει διαμορφωμένες δέσμες μικροκυμάτων που διέρχονται από ένα ρελέ, όπως οι επαναλήπτες.

Ο ιδρυτής της Emrod, Γκρέγκ Κουσνίρ (Greg Kushnir), δήλωσε ότι το βασικό του κίνητρο ήταν η ιδιαιτερότητα του ίδιου του ενεργειακού δυναμικού της Νέας Ζηλανδίας: «Έχουμε μια αφθονία καθαρής υδροηλεκτρικής, ηλιακής και αιολικής ενέργειας σε όλη τη χώρα. Όμως υπάρχουν δαπανηρές προκλήσεις που έρχονται με την μεταφορά αυτής της ενέργειας χρησιμοποιώντας παραδοσιακές μεθόδους, για παράδειγμα, υπεράκτια αιολικά πάρκα ή το Στενό Κουκ εδώ στη Νέα Ζηλανδία, που απαιτούν υποβρύχια καλώδια που είναι πολύ ακριβά για εγκατάσταση και συντήρηση».

Καταργώντας τα καλώδια: μετάδοση ηλεκτρισμού μέσω Η/Μ κυμάτων

Με την εξάλειψη της ανάγκης για μεγάλα τμήματα παραδοσιακών καλωδίων χαλκού, η Emrod ισχυρίζεται ότι μπορεί να μεταφέρει ενέργεια σε πιο δυσπρόσιτα εδάφη και μέρη, όπου απλά δεν μπορούν να αντέξουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο υποδομής. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς πολλά μέρη που βρίσκονται εκτός δικτύου καταλήγουν να χρησιμοποιούν π.χ. γεννήτριες ντίζελ, που ρυπαίνουν το περιβάλλον.

Αυτή τη στιγμή η Emrod κάνει δοκιμές σε μια «μικρή» απόσταση, στέλνοντας «μερικά watt» μπρος-πίσω σε απόσταση περίπου 40 μέτρων, δήλωσε ο Kushnir στον New Atlas. Η οπτική γωνία είναι σημαντική επειδή η τεχνολογία βασίζεται σε μια καθαρή, περιορισμένη δέσμη που μεταφέρεται από το ένα σημείο στο άλλο.

«Η ενέργεια μεταδίδεται μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε μεγάλες αποστάσεις χρησιμοποιώντας την ιδιόκτητη διαμόρφωση δέσμης, τα μετα-υλικά και την τεχνολογία της κεραίας της Emrod», εξηγεί ο Κουσνίρ.

Rectenna: μετατρέποντας τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα σε ηλεκτρισμό

Η «rectenna» μετατρέπει τα μαγνητικά κύματα σε ηλεκτρική ενέργεια. Η ακτίνα περιβάλλεται από έναν φράκτη λέιζερ χαμηλής ισχύος, ώστε να μην περνάνε πουλιά ή επιβατικά οχήματα όταν εκπέμπεται. Εάν υπάρχει ποτέ διακοπή λειτουργίας, η Emrod λέει ότι μπορεί, μέσω μιας συσκευής που είναι τοποθετημένη σε φορτηγό, να αντισταθμίσει τυχόν χαμένα φορτία.

Συνήθως, τέτοια τεχνολογία φαίνεται αδικαιολόγητη λόγω ζητημάτων, όπως η απώλεια πιστότητας σήματος κατά τη μετάδοση μέσω του αέρα και, έπειτα μέσω μιας σειράς τεχνολογιών διαμεσολάβησης. Όμως, η τεχνολογία ρελέ της Emrod, η οποία ισχυρίζεται ότι “επαναπροσδιορίζει τη δέσμη”, δεν χρησιμοποιεί καμία ισχύ και δεν χάνει σχεδόν καμία.

Ο Kushnir δήλωσε στο New Atlas πως «η αποτελεσματικότητα όλων των συστατικών που έχουμε αναπτύξει είναι αρκετά καλή, κοντά στο 100%. Το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας είναι στην πλευρά μετάδοσης. Χρησιμοποιούμε σταθερή κατάσταση για την πλευρά μετάδοσης, και αυτό είναι ουσιαστικά τα ίδια ηλεκτρονικά στοιχεία που μπορείτε να βρείτε σε οποιοδήποτε σύστημα ραντάρ ή ακόμα και στο φούρνο μικροκυμάτων σας στο σπίτι. Αυτή τη στιγμή περιορίζονται στην απόδοση περίπου 70%. Αλλά υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη σε αυτό, κυρίως λόγω των επικοινωνιών, 5G κ.ο.κ.ς”.

Νεοζηλανδική κυβέρνηση και ηλεκτρικές εταιρείες στηρίζουν τη νέα μέθοδο

Το έργο υποστηρίζεται από τις ηλεκτρικές εταιρείες της Νέας Ζηλανδίας και την ίδια την κυβέρνηση της χώρας. «Το πρωτότυπο έλαβε κάποια κυβερνητική χρηματοδότηση. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στο Ώκλαντ σε συνεργασία με την Callaghan Innovation», γράφει η Emrod στον ιστότοπό της, αναφερόμενη στον «οργανισμό καινοτομίας» της κυβέρνησης της Νέας Ζηλανδίας.

«Έχει λάβει το βραβείο Royal Society Award και η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία διανομής ηλεκτρικής ενέργειας της Νέας Ζηλανδίας, η Powerco, θα είναι η πρώτη που θα δοκιμάσει την τεχνολογία Emrod».

Ο Κουσνίρ λέει ότι η απόσταση και το φορτίο ισχύος, στην αρχή, θα είναι αρκετά χαμηλά – στέλνοντας μερικά κιλοβάτ σε μικρότερες αποστάσεις εντός της Νέας Ζηλανδίας. Ωστόσο υποστηρίζει ότι το υποθετικό όριο για απόσταση και φορτίο ισχύος θα αυξηθεί σε σχεδόν αδιανόητα μεγέθη. Το μόνο που πρέπει να κάνει η Emrod είναι να κατασκευάσει μεγαλύτερα τετράγωνα αναμετάδοσης του ασύρματου ηλεκτρισμού της. Μια επανάσταση στη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας φαίνεται πως βρίσκεται προ των πυλών.

αισιοδοξία

Η αισιοδοξία είναι ευεργετική για την υγεία σας: λιγότερο άγχος σημαίνει λιγότερα προβλήματα στην καρδιά και μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο. Επιλέγοντας να βλέπετε σκόπιμα το καλό σε όλα όσα συμβαίνουν, αναμφίβολα επιλέγετε την υγεία και την ευτυχία! Σε ένα από τα βιβλία του, ο Seligman δίνει τον χαρακτηρισμό του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου χαρακτήρα: ‘Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των απαισιόδοξων είναι η πεποίθησή τους ότι οι κακές στιγμές θα διαρκέσουν πολύ, ότι θα καταστραφεί κάθε τι που έχει επιτευχθεί και ότι όλα αυτά είναι δικό τους σφάλμα. Τώρα, οι αισιόδοξοι έχουν να αντιμετωπίσουν ακριβώς τα ίδια είδη των δυσκολιών της ζωής, αλλά έχουν την τάση να σκέφτονται με τον αντίθετο τρόπο. Πιστεύουν ότι όλες οι κακοτυχίες είναι προσωρινές, ότι καμία από αυτές δεν είναι δικό τους σφάλμα. Τέτοιοι άνθρωποι δεν ανησυχούν από την ήττα. Αντιλαμβάνονται τα προβλήματα που τους περικυκλώνουν σαν προκλήσεις και απλά προσπαθούν σκληρότερα.’

Πώς ασκείται σωστά η επιχειρηματική ηγεσία

Τα τρία θεμέλια για να χτίσει εμπιστοσύνη ο ηγέτης
Πώς ασκείται σωστά η επιχειρηματική ηγεσία. Γιατί είναι κρίσιμο να «πείθει» συνεργάτες και πελάτες. Η σημασία της ευθυγράμμισης λόγων και έργων και το κυνήγι υψηλών επιδόσεων.

Γράφει ο Δημήτρης Μπουραντάς.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί θεμέλιο της ανάπτυξης θετικών σχέσεων αλληλεπίδρασης και συνεργασίας μεταξύ ατόμων και ομάδων. Πιο συγκεκριμένα, ο ηγέτης απαιτείται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των συνεργατών του προκειμένου να τον ακολουθούν εθελοντικά και πρόθυμα.

Η επιχείρηση απαιτείται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και των πελατών της, αν θέλει αυτοί να έχουν θετική στάση απέναντι της. Η αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ δυο ανθρώπων απαιτεί εμπιστοσύνη. Ακόμα και οι σωστές σχέσεις μεταξύ γονέα και παιδιού δε νοούνται χωρίς την ύπαρξη εμπιστοσύνης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, για τον ηγέτη, το χτίσιμο της εμπιστοσύνης με τους συνεργάτες του αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση για την άσκηση αποτελεσματικής ηγεσίας.

Οι πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η εμπιστοσύνη και τους οποίους οφείλει να δημιουργήσει ο ηγέτης είναι: η ακεραιότητα (integrity), η ικανότητα (ability) και η καλοσύνη (benevolence). Ο ηγέτης διαθέτει ακεραιότητα όταν οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι διαθέτει και κάνει πράξη ηθικές αρχές όπως η εντιμότητα, η συνέπεια, η δικαιοσύνη, η υπευθυνότητα, η προβλεψιμότητα και η διαφάνεια στις αποφάσεις και στη συμπεριφορά του.

Ακεραιότητα σημαίνει ότι ο ηγέτης χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια, ηθική και συγκεκριμένες αρχές τις οποίες τηρεί στην πράξη. Δηλαδή, ηγείται μέσω παραδείγματος, με την έννοια ότι η συμπεριφορά και οι πράξεις του είναι χειροπιαστά παραδείγματα των όσων πρεσβεύει και ζητά από τους συνεργάτες του να αποδεχθούν και να κάνουν πράξη.

Η συνέπεια και η προβλεψιμότητα σημαίνει ότι τηρεί τις υποσχέσεις του, κάνει πράξεις όσα κηρύσσει, οι πράξεις είναι σύμφωνες με τα λόγια του, καθώς και ότι στον λόγο και στις αξίες του υπάρχει συνέπεια και συνοχή, δηλαδή δε «φάσκει και αντιφάσκει». Υπευθυνότητα σημαίνει ότι αναλαμβάνει πάντα το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί για τις αποφάσεις, τις πράξεις, τις επιδόσεις του, και αναγνωρίζει τα λάθη του.

Ο δεύτερος πυλώνας της εμπιστοσύνης είναι η ικανότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεργάτες του ηγέτη θεωρούν πως αυτός διαθέτει τις γνώσεις, τις ικανότητες και την τεχνογνωσία ν’ ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στα καθήκοντα του. Ο ηγέτης κερδίζει την εμπιστοσύνη όταν φαίνεται ότι γνωρίζει επαρκώς να υλοποιεί το έργο που αναλαμβάνει, διαθέτει σωστή κρίση, στρατηγική σκέψη, ικανότητα λήψης αποφάσεων, επίλυσης προβλημάτων και σχεδιασμού, ανθρώπινες ικανότητες, αυτοκυριαρχία, αισιοδοξία, εντιμότητα, θάρρος, κουράγιο, ανθεκτικότητα, οργανωτικότητα, μεθοδικότητα.

Ο τρίτος πυλώνας της εμπιστοσύνης είναι η καλοσύνη, με την έννοια ότι ο ηγέτης ενδιαφέρεται ειλικρινά για το καλό των συνεργατών του, δεν τους εκμεταλλεύεται, τους νοιάζεται, τους φροντίζει, τους προστατεύει και τους υποστηρίζει στην εργασία και την εξέλιξη τους μέσω καθοδήγησης, εκπαίδευσης, ενθάρρυνσης και παρακίνησης.

Η επίτευξη των προηγούμενων αποτελεσμάτων από τον ηγέτη απαιτεί την άσκηση αποτελεσματικής ηγετικής συμπεριφοράς στην πράξη. Μέσω αυτής ασκεί επιρροή στους ανθρώπους, κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, τους πείθει, τους εμπνέει, τους κινητοποιεί για υψηλές επιδόσεις και τους κατευθύνει.

Μέσω αυτής διαχειρίζεται τους πόρους που διαθέτει και αναπτύσσει τις σχέσεις με το περιβάλλον του.

Η αποτελεσματικότητα της ηγετικής συμπεριφοράς προσδιορίζεται από δύο βασικές συνιστώσες. Πρώτον, από το περιεχόμενό της, δηλαδή το τι κάνει ο ηγέτης. Η ηγετική συμπεριφορά συνίσταται σε συγκεκριμένους ρόλους και λειτουργίες που 6α πρέπει να ασκούνται στην πράξη. Δεύτερος και εξίσου σημαντικός με το περιεχόμενο της ηγετικής συμπεριφοράς είναι ο χαρακτήρας της.

Παίζει σημαντικό ρόλο στο γενικό κλίμα, το οποίο σήμερα είναι και κινητήρια δύναμη.

  • Δ. Μπουραντάς ,Καθηγητής, διευθυντής Executive MBA στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ, ο σπανιόλος που έγινε αγιά βαρβάρα …

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ:
Πέρασα δυστυχία,όχι αστεία
Να κοιμάμαι στα πεζοδρόμια,και άλλα πολλά.
Έτρωγα σήμερα και μετά έκανα τρεις ή πέντε μέρες. Άμα πω αριθμούς, δεν θα το πιστεύει κανείς.
Μια φορά έκανα να φάω 18 μέρες!.
Πήγαινα κι έκανα τον ύποπτο στις βιτρίνες, να με πιάνουν και να με κλείνουν μέσα, γιατί τότε όταν σε πηγαίνανε τηλεφωνούσανε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών και Πειραιώς και ώσπου να βγει άκρη πήγαινε 4 το πρωί.
Αλλά ως τότε σ’ αφήνανε στο γραφείο του υπαξιωματικού που είχε ζεστούλα. Βέβαια, το ανακαλύψανε και δεν με πιάνανε μετά.

Μεγάλωσα στη Λιβαδειά.
Ήμαστε οι μόνοι Τσιγγάνοι εκεί, η οικογένειά μου, ο παππούς μου και οι λοιποί, οι οποίοι όμως δεν λέγανε ότι είναι Τσιγγάνοι, κάτι που ήταν και κωμικό. Και ’γώ, μη νομίζετε, στην αρχή ήθελα να το κρύβω. Μετά όμως έφτασα σ’ ένα σημείο που δεν μπορούσα άλλο. Δηλαδή, είχα ξεχάσει τι θα πει αλήθεια!

Ο πατέρας μου, Ευάγγελος Χατζής, έπαιζε σαντούρι. Ήτανε Μακεδόνας.
Η μάνα μου ηθική, αλλά την ηθική και τη δικαιοσύνη την έφερνε στα μέτρα της.
Το κόμπλεξ, η διαπαιδαγώγηση, έχουν μεγάλη σημασία. Και ’γώ είχα το κόμπλεξ ότι ήμουν γύφτος και όπου κι αν πήγαινα με κοιτάζανε. Μην κοιτάς που τώρα όπου στρίψεις βλέπεις κι έναν μαύρο. Τότε ξεχώριζα. Και που με κοιτάζανε με αγρίευε, όπως κι άλλα πράγματα που συνέβησαν αργότερα μέσα στη δουλειά μας.

Πήγαινα σχολείο και τ’ άλλα παιδιά με βρίζανε και αντιδρούσα, φερόμουν άσχημα. Δεν ήμουν το ήσυχο παιδάκι, όρμαγα και με έδιωχναν. Είχα πολλά προβλήματα. Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας, κατάλαβα πως δεν έφταιγαν ούτε τα παιδιά, ούτε οι γονείς τους. Έφταιγε το σύστημα, του οποίου ήμουν κι εγώ αιμοδότης.

Εγώ είχα ένα πατέρα και μια μάνα που μέναμε σε σπίτι δικό μας. Δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς 4Χ4, αλλά το οξυγόνο μας μέσα σ’ αυτό ήταν η αγάπη των γονιών μας. Ο πατέρας μου ήταν πολύ τίμιος άνθρωπος.

Ήρθα στην Αθήνα, σε μια σχολή μηχανικών στον «Ήφαιστο». Εκεί έπρεπε να πληρώνουμε σαράντα δραχμές τον μήνα λεφτά που δεν υπήρχανε. Ο πατέρας μου έπαιζε σαντούρι σε γάμους, σε πανηγύρια, και αυτά… Πήγα, λοιπόν, στην οδό Ηπείρου, σ’ ένα μηχανουργείο όπου έκαναν κεφαλές από γκαζιέρες.
Δούλεψα και στα σκουπίδια, στον Ιερόθεο,περιοχή στο Περιστέρι, γιατί έπρεπε να δουλεύω την ημέρα και να πηγαίνω στη σχολή βράδια.

Ήτανε σκοτάδι, δεν υπήρχε τίποτα στο τούνελ ούτε καντήλι. Δεν είχα δικαίωμα ούτε να ονειρεύομαι. Ήτανε τόσες οι απογοητεύσεις…

Εκεί που ’χαμε νοικιάσει, εγώ και η αδερφή μου -γιατί ήρθε κ’ η αδερφή μου για να πάει στο γυμνάσιο-, το είχε μια γυναίκα που καθάριζε σπίτια. Μου λέει «υπάρχει ένα σπίτι που θέλουν άντρα, όχι γυναίκα, για να μη βάζει μέσα άντρες. Θες να πας;» Πήγα, λοιπόν, υπηρέτης στο σπίτι του Δούνια στην πλατεία Κάνιγγος. Θα ήμουν δεκατεσσάρων ετών. Ήταν το σπίτι ενός αρεοπαγίτη που είχε φύγει από τη ζωή, αλλά είχε γυναίκα και δυο παιδιά. Τέλος πάντων, έπρεπε να μαζεύω νερό σε κιούπια, να κάνω παρκέ, να πλένω τα πιάτα, να φτιάχνω καφέ, τέτοια πράγματα. Μ’ έβαλαν να κοιμάμαι σε μια σοφίτα μ’ ένα κρεβάτι.

Η κιθάρα για ’μένα είναι το κορμί μου.
Πήγα να τραγουδήσω, να με ακούσουν, γιατί αν έβγαινες τότε στο ραδιόφωνο την άλλη μέρα ήσουνα κάτι.

Μ’ ακούνε που τραγούδησα και λένε:
«είσαι κρυωμένος»… Άρχισα και ’γώ να πίνω τσάι, να βάζω κασκόλ και να δουλεύω, μες στο καλοκαίρι, ντάλα ο ήλιος!.. Μετά από μια βδομάδα πήγα πάλι.
«Είσαι κρυωμένος».
Εκεί πια κατάλαβα…

Παρουσιαζόμουν σαν ξένος ,και όχι σαν γύφτος ,στα μαγαζιά στην αρχή.
Με έβγαζαν στο άλσος, το Green Park, και πότε ήμουν Βραζιλιάνος, πότε Σπανιόλος. Είχε πλάκα πραγματικά, αλλά γνώρισα μεγάλους καλλιτέχνες, σαν τον Οικονομίδη, τον Φλερύ, τον Όμηρο Αθηναίο, τον Κώστα Χατζηχρήστο.

Εβγαινα εγώ στο Green Park, αλλά έβγαινε κι η φυλή μου έξω να διασκεδάσει. Μπορεί να δούλευαν όλη μέρα, αλλά αυτοί κάθε βράδυ έβγαιναν έξω. Τα ευρωπαϊκά τα έλεγαν οι άλλοι καλύτερα, άρα εγώ σκέφτηκα να λέω τσιγγάνικα. Κι έτσι ενώ με παρουσίαζαν Βραζιλιάνο, μια μέρα που τραγουδούσα, πετάγεται ένας και λέει:
«Ε, αυτό ντικό μας είναι»
(γέλια).Μετά με αγκάλιαζαν, με φίλαγαν, ο Σπανιόλος είχε γίνει Αγιά Βαρβάρα!

Κι έρχομαι πλέον στην Αθήνα, στου «Ρούκουνα», ακριβώς δίπλα από τον «Σκορπιό» – που τότε δεν ήταν «Σκορπιός». Δούλεψα ακριβώς μια βδομάδα και μετά με διώξανε. Από ’δώ αρχίζει πλέον η περιπέτεια της ζωής μου.

Είχα φτάσει στο αμήν.Προς το καλοκαίρι πήγα στον Οικονομίδη και του είπα:
«κύριε Γιώργο, έχω τέσσερεις μέρες να φάω». Μου απάντησε «θα ’ρθεις το βράδυ να τραγουδήσεις», για να μ’ ακούσει και αυτός που είχε το Άλσος. Όλη η ζωή του Οικονομίδη ήτανε στο Άλσος. Τραγούδησα το βράδυ κι αυτός δεν με ήθελε. Με κράτησε όμως ο Οικονομίδης και με πλήρωνε από την τσέπη του. Κάθε βράδυ μου έδινε πενήντα δραχμές. Ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα;

Όταν όμως πέρασα από τη Ναυάρχου Νικοδήμου, άκουσα κιθάρα. Έβγαινε από ένα υπόγειο. Κατέβηκα τα σκαλιά και μόλις ανοίγω την πόρτα ποιος με καλωσόρισε;
Ο Γιώργος Μούτσιος.
Ήταν πελάτης. Το πώς μου φέρθηκε αυτός ο άνθρωπος δεν θα το ξεχάσω.

Μερικοί άνθρωποι μου δώσανε ένα ποτήρι νερό να περάσω την έρημο.
Όπως κι ο Πλέσσας, ο Φλερύ, ο Χατζηχρήστος έχω πολλούς ανθρώπους τέτοιους και δεν θα τους βγάλω ποτέ από την καρδιά μου.

Ό Μαρκόπουλος με πέρασε στο ευρύ κοινό ενώ πριν έλεγα Πλέσσα και Θεοδωράκη, προτού γνωριστώ και με τον Ξαρχάκο

Πρώτη συνεργασία, ήταν με τον Πλέσσα.
Ό Πλέσσας μου έδωσε παντελόνι, πουκάμισο και σακάκι, με έντυσε.Δεν έπαψα όμως νά΄μαι φτωχός, αλλά με καλύτερη ζωή.

Η Τζένη Βάνου μού στάθηκε στη ζωή μου σε βαθμό που δεν φαντάζεστε. Δηλαδή, έκανε κάποια πράγματα για ’μένα που δεν ξεχνιούνται…

Λίγο αργότερα με φώναξαν και πήγα στην Columbia, κάπου στην αρχή της Αιόλου.
Εκεί με περίμενε ο Θεοδωράκης για τους Λιποτάκτες. Ήταν και ο Μιχάλης Κατσαρός, ο ποιητής.
Ό Θεοδωράκης μ’ έβαλε και τραγούδησα στο θέατρο της Κατερίνας (Ανδρεάδη), στα Επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Το ’κανε για ’μένα και για τον Μιχάλη, «για να φάμε», λέει, «καμμιά μακαρονάδα»…

Τραγούδαγα στην οδό Φλέσσα, στην «Καρυάτιδα». Στη γωνία ήταν η «Παλιά Αθήνα» και στο διάλειμμα τους έρχονταν η Μαρινέλλα.
Της έγραψα τραγούδια. Τα τραγούδια για τη Μαρινέλλα λογοκρίνονταν συνέχεια και μόνο το 1975, στη Μεταπολίτευση, επιτράπηκαν, οπότε και κάναμε το «Ρεσιτάλ»,.το πρώτο τριπλό άλμπουμ που έγινε στην Ελλάδα.
Δεν συνεργάστηκα μόνο με τη Μαρινέλλα. Ήταν κι η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου που δουλέψαμε, τεράστιο κεφάλαιο αυτή η γυναίκα.
Εγώ πάντα κοίταγα να υπηρετήσω τον λόγο, γι’ αυτό και δεν μ’ αρέσει να δηλώνω συνθέτης.

Απευθυνόμουν σ’ έναν κόσμο από το δικό μου πεζοδρόμιο. Για να πάω στο απέναντι θα ’πρεπε να χρησιμοποιήσω κάποια άτομα που ήταν δικό τους. Έτσι, λοιπόν, το σκέφτηκα και έγινε η συνεργασία μας με την Μαρινέλλα
όπως και άλλες συνεργασίες μου στη συνέχεια, με την Ελπίδα, την Αλεξίου και την Πίτσα Παπαδοπούλου.

Έκανα δύο γάμους, γιατί έχασα την πρώτη μου γυναίκα. Παντρεύτηκα δύο άριστες συζύγους, μάνες και ανθρώπους. Πιστές πάντα.

Είναι μερικά τραγούδια που θέλω να πω, αλλά καταλαβαίνω ότι θα έπρεπε να ζει και η μάνα μου, ο πατέρας μου και η αδερφή μου, που έχουν «φύγει», για να έρθουν να μ’ ακούσουν.

Γιατί όταν θα τα πω αυτά μόνο αυτοί θα ’ρθουν.
Οι συγγενείς…

“Απ΄ το αεροπλάνο”
https://youtu.be/KRdXH65-Dxc

Η συνείδηση μου:
https://youtu.be/0ZKAaL1hZYY

Αποσπάσματα απο:
-Περιοδικό Όασις (Τεύχος 13, Νοέμβριος 2009)
-Ogdoo.gr “Δημήτρης Βάκης” 04/02/2013
-koutipandoras.gr “Αντώνης Μποσκοΐτης” 20/11/2018
Επιμέλεια :Παναγιώτης Παπαδόπουλος.