Ο καθένας μας είναι αναγκαίος, είναι κομμάτι του μοιραίου, ανήκει στο όλον, είναι μέσα στο όλον δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να κρίνει, να μετρήσει, να συγκρίνει ή να καταδικάσει το «είναι» μας, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως θα έκρινε, θα μετρούσε, θα σύγκρινε ή θα καταδίκαζε το όλον.
Eπιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίτσε «Λυκόφως των ειδώλων» – Εκδοτική Θεσσαλονίκης
Οι άνθρωποι δεν είδαν πολλά πράγματα από τον κόσμο μετακινούμενοι βραδέως, σκεφτείτε ότι δεν θα δουν περισσότερα πηγαίνοντας γρήγορα
Τζων Ράσκιν , Άγγλος συγγραφέας, ζωγράφος και κριτικός τέχνης.
Με φόντο τα Βαρδούσια Vital Leverage
της Μαριάννας Σκυλακάκη
Η προϋπόθεση ομοφωνίας είναι “πολύ εκνευριστικό” πράγμα όταν πρέπει όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες να συναινέσουν για τη λήψη μιας απόφασης. Ξεχνάμε όμως πόσο πολύτιμος μπορεί να είναι ο συγκεκριμένος κανόνας, ο οποίος επί της ουσίας παρέχει στα μικρότερα κράτη-μέλη τη δυνατότητα να ασκήσουν αυξημένη επιρροή, σε μια Ένωση στην οποία η φωνή τους, όπως είναι φυσικό, δεν ακούγεται πάντα το ίδιο δυνατά όσο των πιο μεγάλων.
Το βλέπουμε στην πράξη σήμερα με την περίπτωση της Κύπρου, η οποία επιμένει στο βέτο κατά των κυρώσεων στη Λευκορωσία, συνδέοντας τη συναίνεσή της με την επιβολή νέων κυρώσεων στην Τουρκία για τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ.
Όπως διαβάζουμε, στη Σύνοδο Κορυφής που θα διεξαχθεί σήμερα και αύριο στις Βρυξέλλες, στη διάρκεια της οποίας η Τουρκία θα είναι κεντρικό… πιάτο στο μενού, θα επιχειρηθεί να πεισθεί η Λευκωσία να μην μπλοκάρει την κοινή γραμμή για τη Λευκορωσία. Στα συμπεράσματα της Συνόδου αναμένεται να υπάρξει έμμεση αναφορά στην πιθανότητα επιβολής κυρώσεων στην Άγκυρα και πιθανώς ξεχωριστή παράγραφος για την Κύπρο.
Σημειώστε πάντως ότι η Ursula von der Leyen, στην πρώτη της ομιλία για την κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προ εβδομάδων, πρότεινε να αναιρεθεί ο κανόνας της ομοφωνίας, ειδικά για υποθέσεις κυρώσεων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι το οποίο στο παρελθόν είχε συνδέσει με τη δυνατότητα της ΕΕ να διαμορφώνει τις διεθνείς εξελίξεις μέσω μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής και ο προκάτοχός της Jean-Claude Juncker.
Χωρίς αμφιβολία, το γεγονός ότι μια χώρα μπορεί να ασκήσει βέτο σε αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής, δυσκολεύει τη δυνατότητά μας να μιλάμε με μια φωνή ως Ευρωπαίοι στην παγκόσμια σκηνή. Πώς θα μπορούσε όμως να υπάρχει πραγματικά κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, όταν δεν υπάρχει κοινή αμυντική πολιτική;
Για κάποιες χώρες, όπως η Κύπρος αλλά φυσικά και η Ελλάδα, το βέτο αυτό αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Εγγυάται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα διολισθήσει σε ένα κλαμπ, στο οποίο οι ισχυροί διαλέγουν α λα καρτ τα πεδία στα οποία θα είμαστε “ένα”, σφυρίζοντας αδιάφορα, όταν είναι στο συμφέρον τους να είμαστε “πολλοί”.
Η ομοφωνία απαιτεί συναίνεση και η συναίνεση απαιτεί συμβιβασμούς. Όσο για το μεγάλο στοίχημα της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, δεν θα κερδηθεί με την επιβολή του ισχυρότερου, αλλά με την ουσιαστική συναντίληψη ότι, αν κάποιος εκτός του κλαμπ απειλεί μια χώρα εντός του, είναι σαν να απειλεί την ίδια την Ένωση.
Αμερικανοτουρκική «ναυμαχία» στο Αιγαίο!
Το 1992 ο Ψυχρός Πόλεμος αποτελούσε παρελθόν και το ΝΑΤΟ αναζητούσε νέο ρόλο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου ξεκίνησε το Αιγαίο η καθιερωμένη νατοϊκή άσκηση Display Determination (Επίδειξη Αποφασιστικότητας), με τη συμμετοχή ναυτικών δυνάμεων από τέσσερις χώρες της Συμμαχίας (ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία και Τουρκία). Το γενικό πρόσταγμα είχε ο ναύαρχος Τζέρεμι Μπόορντα, μετέπειτα αρχηγός του αμερικανικού ΓΕΝ.
Το σενάριο της άσκησης προέβλεπε αμφίβιες επιχειρήσεις στον κόλπο του Σάρου, βόρεια των Δαρδανελλίων, με επιτιθέμενους και αμυνόμενους. Η Φαιά Δύναμη υπό τον αμερικανό αντιναύαρχο Τζόζεφ Λόπεζ θα πραγματοποιούσε τις επιθετικές κινήσεις και η Πράσινη Δύναμη υπό τον ολλανδό ναύαρχο Κρουν θα έπαιζε τον ρόλο του αμυνομένου.
Την 1η Οκτωβρίου οι επιτελείς του αεροπλανοφόρου Σαρατόγκα, που ηγείτο της Φαιάς Δύναμης, αποφάσισαν στο πλαίσιο της άσκησης να χρησιμοποιήσουν το πυραυλικό σύστημα Sea Sparrow εναντίον του τουρκικού ναρκαλιευτικού Μουαβενέτ (πρώην USS Gwin), που συμμετείχε στην Πράσινη Δύναμη. Το όπλισαν, κλείδωσαν τον στόχο τους και περίμεναν την εντολή για την εικονική εκτόξευση.
Όμως, τα μεσάνυχτα της 1ης προς την 2α Οκτωβρίου, συνέβη το μοιραίο. Είτε από μηχανικό πρόβλημα, είτε σειρά λαθών και παρανοήσεων στην εκτέλεση της διαταγής, δύο «ολοζώντανοι» πύραυλοι εδάφους – αέρος τύπου Sparrow εκτοξεύθηκαν από το Σαρατόγκα και έπληξαν το Μουαβενέτ στη γέφυρα, προκαλώντας θύματα και ανεπανόρθωτες ζημιές στο πλοίο, που πουλήθηκε αργότερα για παλιοσίδερα. Πέντε μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν και 17 τραυματίστηκαν.
Το περιστατικό προκάλεσε ταραχή στη Συμμαχία και την Ουάσιγκτον, δεδομένου ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν σκιές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, εξαιτίας των πληροφοριών για αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους του Ιράκ. Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ζήτησε συγγνώμη από τον τούρκο ομόλογό του Τουργκούτ Οζάλ.
Ο ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ στρατηγός Σαλικασβίλι έσπευσε αμέσως στην Άγκυρα για να εκφράσει τα συλλυπητήρια του και να τονίσει στην τουρκική ηγεσία ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για τη διεξαγωγή μιας γρήγορης και πλήρους έρευνας. Από την πλευρά της Τουρκίας, ανώτεροι αξιωματούχου απέρριψαν την ιδέα ότι η επίθεση ήταν ηθελημένη, κάποιοι άλλοι κύκλοι, όμως, προσπάθησαν να ανακαλύψουν ελληνικό δάκτυλο, μέσω των ελληνοαμερικανών στρατιωτικών που υπηρετούσαν στο Σαρατόγκα.
Την επομένη του συμβάντος ο αμερικανικός στρατός έθεσε σε διαθεσιμότητα τον κυβερνήτη του Σαρατόγκα, πλοίαρχο Τζέιμς Ντράγκερ, και τέσσερις ακόμη ανώτερους αξιωματικούς του πλοίου. Όλοι τους πέρασαν ναυτοδικείο και αποστρατεύτηκαν, για να συνεχίσουν την καριέρα τους σε ακριβοπληρωμένες θέσεις του ιδιωτικού τομέα.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1994, τα θύματα του Μουαβενέτ υπέβαλαν συλλογική αγωγή κατά των ΗΠΑ σε αμερικανικό πολιτικό δικαστήριο, η οποία απορρίφθηκε λόγω αναρμοδιότητας στις 20 Φεβρουαρίου 1997. Οι ΗΠΑ, ως επανόρθωση, χάρισαν στην Τουρκία τη φρεγάτα τους Καποντάνο, η οποία ονομάσθηκε και πάλι Μουαβενέτ (Βοηθητικός, Υποστηρικτικός στα τουρκικά).
Πηγή: https://www.sansimera.gr/
Δημάδης
Την περίοδο τούτη, μεγάλο απλώθηκε το θανατικό …
Νέοι και γέροι. Μικροί και μεγάλοι πλούσιοι, φτωχοί.
Σωρηδόν το δρόμο τους, πήρανε, να φύγουν για το λεγόμενο ονείρων ουρανό.
Το αδηφάγο το στόμα, στο τέλος έχει ανοίξει ο ξεκοιλιάρης και αδιάκριτος Δημάδης.
απο την ‘’φουρτούνα της δύναμης’’ του Οδυσσέα Ζωγράφου
Μην υπόσχεσαι δεύτερη φορά αυτό που δε μπόρεσες να κάνεις την πρώτη» – Κάτωνας ο νεότερος
Σταμάτα να αναβάλλεις. Οι μόνες σκέψεις που έχουν αξία είναι αυτές που οδηγούν κατευθείαν στη δράση. Οι υποσχέσεις είναι μόνo λόγια μέχρι να τις εκπληρώσεις.
