Συντάκτης: Kostas Bertsias

ΑΦΟΡΩ

Μιχάλη Ρουμελιώτη

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ

Τα τελευταία χρόνια έχει προκύψει μια νεοκαθαρευουσιάνικη κακόγουστη σύνταξη, το «αφορώ σε…», που προωθείται και ως πιο επίσημο ή λόγιο, και που εμφανίζεται πολύ στον λόγο ημιμαθών που θέλουν να φαίνονται γραμματιζούμενοι. Εμφανίζεται, σπανιότερα, και σε λόγο ανθρώπων που ξέρουν γράμματα. Αποφεύγεται την ούτως ή άλλως. Δεν έχει καμία χρησιμότητα, και καταλήγει να μπερδεύει στον λόγο το «αφορώ», με το «αποβλέπω (σε κάτι)» και με το «αποσκοπώ», αλλά και με το «αναφέρομαι (στο τάδε ζήτημα)». Έτσι συντείνει και στα διάφορα εκτρώματα που εμφανίζονται στη θέση τού «όσον αφορά».

«Δεν με αφορά το ζήτημα», «το ζήτημα αφορά τον Γιάννη», «η διάταξη αφορά τούς συνταξιούχους». Έχει δηλαδή να κάνει με εμένα, τον Γιάννη, τούς συνταξιούχους. Απλά και σωστά. Οτιδήποτε άλλο προσπαθήστε να μην σάς παρασύρει. Εννιά φορές στις δέκα, τουλάχιστον, θα είναι ανοησία.

Μόνο ο χρόνος που έχεις στη διάθεσή σου στη διάρκεια του βιολογικού βίου σου, σού ανήκει πραγματικά. Όλων των άλλων πραγμάτων και υποτιθέμενων αποκτημάτων, έχεις απλά τη χρήση για όσο χρόνο είσαι εν ζωή. Φρόντισε λοιπόν να έχεις στην “προσωρινή κατοχή” σου και να κάνεις χρήση των πραγμάτων που πραγματικά χρειάζεσαι και που όντως βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής σου. Ο,τιδήποτε παραπανίσιο, καταντάει στο τέλος, αντί να υπηρετεί την ποιότητα της ζωής σου, να το υπηρετείς εσύ, αφιερώνοντας υπέρμετρο χρόνο και προσπάθεια για την απόκτηση και διατήρησή του, χρόνο που έτσι τον στερείς από άλλα πιο σημαντικά και ωφέλιμα, με τα οποία θα μπορούσες να ασχοληθείς, ξοδεύοντας εποικοδομητικά το μοναδικό “περιουσιακό στοιχείο” που έχεις, δηλ. το χρόνο σου. “Η ελευθερία, είναι ο μέγιστος καρπός της αυτάρκειας”, μας θυμίζει από παλιά ο Επίκουρος.

Γιώργος Λογοθέτης

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι σ’όλη τους τη ζωή στα περιθώρια των σκέψεων τους. Ποτέ δεν πηγαίνουν πέρα από μια αίσθηση του εαυτού τους, που χτίστηκε από το μυαλό και εξαρτάται από το παρελθόν.

Όπως σε κάθε ανθρώπινο ον, η συνείδησή σας έχει μια πολύ βαθύτερη διάσταση από τη σκέψη. Είναι η ουσία σας. Μπορούμε να την ονομάσουμε παρουσία, προσοχή, άνευ όρων συνείδηση.

«Ο άνθρωπος μπαίνει σε μια πλάνη ότι μπορεί και καλά να τα καταφέρει τα πάντα μόνος του. Αυτό τον οδηγεί στον όλεθρο και την καταστροφή. Επομένως, όταν τα χάνεις όλα δεν έχεις από κάπου να ακουμπήσεις, έρχεσαι επιτέλους σε επαφή με τον Δημιουργό σου. Και εκεί αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος σου και εκεί ξεκινά να χτίζεται η σχέση με τον Θεό.»

Άρης Σερβετάλης

Η μετριοφροσύνη είναι για τους μετρίους!

Χέμινγουαίη

Τό «όπου» είναι τοπικό· δηλώνει τόπο δηλαδή. Όχι πρόσωπο ή πράγμα. Δεν αντικαθιστά τήν αντωνυμία «ο οποίος, η οποία, τό οποίο». Τό «που» αντιθέτως μπαίνει αντί για τήν αναφορική αντωνυμία «ο οποίος, η οποία, τό οποίο». Έτσι θα πούμε «ο Γιάννης που ήξερε γαλλικά», ή «ο οποίος ήξερε γαλλικά». Όχι «όπου ήξερε…». Τό «όπου» θα μπει στό «γεννήθηκε στή Σαλονίκη, όπου και πέθανε», ή στό «είχα μια αποθήκη όπου έβαζα τά εργαλεία».