Γ. Σεφέρης

Το σπουδαίο δεν είναι ν´αλλάξουμε τη ζωή μας,ονειροπολώντας μιαν «άλλη» αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη,όπως μας δόθηκε!
Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ

Μια εντυπωσιακή εικόνα ενός πρόσφατα καμένου δέντρου, που εκθέτει τον αγγειακό ιστό του, το ξύλωμα & το φλοίωμα που συναποτελούν τον αγωγό ιστό των φυτών.
Το αγγειακό σύστημα ενός δέντρου μεταφέρει νερό και μεταλλικά στοιχεία από τις ρίζες μέχρι τα φύλλα και τροφής που έχει φωτοσυνθεθεί πίσω στο υπόλοιπο δέντρο.
Ενδιαφέρον γεγονός: Τα δέντρα δεν έχουν μυς (ή νευρικό σύστημα, ακόμα υπό διευρεύνηση βάση πρόσφατων ενδείξεων), επομένως όλη αυτή η κίνηση τροφοδοτείται από πίεση σπαργής, η οποία ελέγχεται από τα στόματα στα φύλλα που ανοίγουν και κλείνουν όπως απαιτείται. “

Το ξύλωμα και το φλοίωμα συναποτελούν τον αγωγό ιστό των φυτών. Τα «νεύρα» που παρατηρούμε στα φύλλα αποτελούνται από πολλά τέτοια μικροσκοπικά αγγεία.

Σπαργή : είναι η διόγκωση τού κυτταροπλάσματος και κυρίως τών χυμοτοπίων ενός φυτικού κυττάρου, η οποία οφείλεται στη διείσδυση νερού στο εσωτερικό τους, όταν το κύτταρο βυθίζεται σε ένα υποτονικό διάλυμα, δηλαδή σε ένα διάλυμα με μικρότερη συγκέντρωση από αυτήν τού κυττάρου ή τού χυμοτοπίου.

Αναλαμβάνει ο Τζο Μπάιντεν,

«Είμαι ο Τζο Μπαϊντενόπουλος»


Ο διάλογος του τότε αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, με θαμώνες μιας ελληνικής καφετέριας στο Οχάιο.

Το 2012, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, μπήκε στην καφετέρια «Μόκα Καφέ» στο Οχάιο, πλησίασε μία παρέα που μιλούσαν ελληνικά και τους είπε: «Γεια σας. Είμαι ο Τζο Μπαϊντενόπουλος».

Ένας από την παρέα, που νόμισε πως επρόκειτο για φάρσα, απάντησε λέγοντας: «Χαίρω πολύ, κι εγώ είμαι ο Πολ Νιούμαν».

Όλοι γέλασαν κι αμέσως μετά ο Τζο Μπάιντεν πρόσθεσε, δείχνοντας τον ιδιοκτήτη του καφέ: «Ρωτήστε τον Γιώργο και θα σας πει ποιος είναι ο πιο φιλέλληνας ιρλανδικής καταγωγής Αμερικανός», εννοώντας φυσικά τον εαυτό του.

Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας

Χρόνια πολλά στις εορτάζουσας και στους εορτάζοντες

Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας
Χριστιανός ασκητής και ιδρυτής μοναστικών κέντρων στην περιοχή της Παλαιστίνης, μία από τις πιο σημαντικές μορφές του Χριστιανισμού.

Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας (377 – 473)

Χριστιανός ασκητής και ιδρυτής μοναστικών κέντρων στην περιοχή της Παλαιστίνης, μία από τις πιο σημαντικές μορφές του Χριστιανισμού. Ήταν γνωστός στην εποχή του για την αυστηρότητα του βίου και τα θαύματά του. Προσηλωμένος στην Ορθοδοξία, όπως αυτή είχε καθορισθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους, πολέμησε τις αιρέσεις και ιδιαίτερα αυτή του Μονοφυσιτισμού. Η μνήμη του τιμάται σε Ανατολή και Δύση στις 20 Ιανουαρίου.

Ο Ευθύμιος γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας το 377 επί βυζαντινού αυτοκράτορος Γρατιανού. Ήταν μοναχογιός και οι γονείς του τον ονόμασαν Ευθύμιο για να ευχαριστήσουν τον θεό, που τους χάρισε αυτή την ευθυμία. Σε ηλικία τριών ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και η χήρα μητέρα του ανέθεσε την ανατροφή του στον τοπικό επίσκοπο Ευτρώιο. Αυτός τον εκπαίδευσε καλώς και σε ηλικία 28 ετών τον χειροτόνησε πρεσβύτερο.

Το 406 ο Ευθύμιος μετέβη στα Ιεροσόλυμα και ασκήτευσε στο σπήλαιο του Αγίου Θεοκτίστου. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Κύριλλο τον Σκυθοπολίτη, τα μεγάλα πνευματικά του χαρίσματα γρήγορα τον ανέδειξαν και η φήμη του ως Αγίου απλώθηκε παντού. Πολλοί Σαρακηνοί (Άραβες) έγιναν χριστιανοί, ενώ αρκετοί αιρετικοί, όπως Μανιχαίοι, Νεστοριανοί και Ευτυχιανοί, επέστρεψαν στην ορθή πίστη. Ακόμη και η αυτοκράτειρα του Βυζαντίου Ευδοκία (408-450), που λοξοκοίταζε προς τον Μονοφυσιτισμό, αναγκάστηκε να διακόψει κάθε σχέση μαζί του, όταν πείστηκε από την επιχειρηματολογία του Ευθυμίου. Γύρω του συγκεντρώθηκαν πολλοί μοναχοί, που τον ανακήρυξαν ηγούμενό τους.

Ο Ευθύμιος είχε το χάρισμα της θαυματουργίας, σύμφωνα με τους συναξαριστές. Κάποτε, με ελάχιστα ψωμιά κατόρθωσε να χορτάσει 400 ανθρώπους που τον επισκέφθηκαν την ίδια ημέρα στο κελί του. Με την προσευχή του, γυναίκες που ήταν στείρες αποκτούσαν παιδιά και η διψασμένη γη της Παλαιστίνης ποτιζόταν από την πολλή βροχή και κάρπιζε.

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας κοιμήθηκε σε βαθιά γηρατειά στις 20 Ιανουαρίου του 473. Η Εκκλησία για την προσωπικότητα του και την προσφορά του στον Χριστιανισμό τον ανακήρυξε Μέγα. Στη βυζαντινή αγιογραφία, ο Όσιος Ευθύμιος παρουσιάζεται με αρκούντως μακριά γενειάδα.

Λαογραφία
Στη λαϊκή λατρεία, ο Όσιος Ευθύμιος συνδέεται με τον Άγιο Αντώνιο και τον Άγιο Αθανάσιο σε μία δεισιθανατική, όπως την αποκαλεί ο λαογράφος Δημήτριος Λουκάτος, αντίληψη για όσους πεθαίνουν τις ημέρες των εορτών τους. Ιδιαίτερα στα ορεινά της Ρούμελης, οι άνθρωποι συνήθιζαν να μετακινούν τα κρεβάτια τους στη γιορτή του αγίου, για να μην τους βρει, όταν έρθει να τους πάρει στον Άδη.

Το όνομα του Οσίου Ευθυμίου συχνά παρετυμολογείται από το ρήμα «θυμάμαι», γεγονός που έχει δημιουργήσει την αντίληψη ότι ο άγιος απαιτεί από τους πιστούς, και μάλιστα από τις μητέρες μικρών παιδιών, να θυμούνται και να τιμούν την εορτή του με εθιμική αργία. Αν τον θυμηθούν, πιστεύουν ότι θα τους θυμηθεί κι εκείνος, χαρίζοντάς τους απογόνους και ευγονία. Έτσι, στη γιορτή του οι παντρεμένες γυναίκες συνήθιζαν να παρασκευάζουν πίτες, να τις πηγαίνουν στο ναό για να ευλογηθούν και κατόπιν να τις μοιράζουν σε αρσενικά παιδιά, για να αποκτήσουν και οι ίδιες αγόρια.

πλατεία Ελευθερίας

Η πλατεία Ελευθερίας βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας και αποτελεί ένα εμβληματικό και ιστορικό τοπόσημο της Κύπρου.

Πηγή: www.lifo.gr

Αυτή είναι η νέα πλατεία Ελευθερίας της Λευκωσίας, που σχεδίασε η Ζάχα Χαντίντ

ανθρώπινοι φόβοι

Στο διήμερο συνέδριο blis2020 του MDRT στον Λίβανο (03 & 04-12-2020) με τη συμμετοχή των σπουδαιότερων ασφαλιστών του πλανήτη, έγινε αναφορά σε μια πρόσφατη έρευνα. Το θέμα της ήταν σχετικά με τον φόβο και πραγματοποιήθηκε στην Αμερική. Η έρευνα αυτή έδειξε πως τα δύο πράγματα που φοβούνται οι άνθρωποι περισσότερο στη ζωή τους είναι ο «θάνατος» και το να «ξεμείνουν από χρήματα ενώ βρίσκονται εν ζωή».

Μάλιστα, από τους δύο, ο ισχυρότερος είναι ο φόβος να «ξεμείνουν από χρήματα…».

Τα στερνά του Σουλεϊμάν

Στα 1566 ολόκληρη η Ουγγαρία είχε κατακτηθεί από τον Σουλεϊμάν (αυτόν, της Χουρέμ). Ολόκληρη; Όχι – γιατί υπήρχε ακόμα ένα ελεύθερο κάστρο, που αντιστεκόταν πάντοτε στον κατακτητή!

Αντιγράφω από το βιβλίο του Στήβεν Βιζίνσεϋ Εγκώμιον ωρίμων γυναικών*:

Δεν υπήρχε ούτε ένας φοιτητής στις συγκεντρώσεις αυτές που να μην είχε κατά νου το προηγούμενο του κόμη Ζρίνι το 1566. Ο κόμης Μίκλος Ζρίνι αντιστεκόταν για χρόνια στους Τούρκους κλεισμένος στο μικρό του κάστρο στο Σιτγκεβαρ ώσπου, τελικά, το 1566 ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής αυτοπροσώπως αποφάσισε να τον συντρίψει με έναν ισχυρό στρατό εκατό χιλιάδων ανδρών.

Ο Ζρίνι και οι σύντροφοί του αντιστάθηκαν για εβδομάδες στον πολυάριθμο στρατό, κι όταν τους τελείωσν τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά, φόρεσαν τις επίσημες στολές τους, έβαλαν χρυσά νομίσματα στις τσέπες για τους στρατιώτες που θα αποδεικνυόντουσαν αρκετά άντρες για να τους σκοτώσουν και ξεχύθηκαν μέσα από τα χαλάσματα του κάστρου σε μια έφιππη έφοδο αυτοκτονίας. Κατόρθωσαν να διεισδύσουν αρκετά βαθιά στις εχθρικές γραμμές προτού πέσουν νεκροί, κι ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ταραγμένος από την απρόσμενη επίθεση και έχοντας ήδη πέσει σε αθεράπευτη απελπισία που τόσο καιρό χρονοτριβούσαν μπροστά από μια «μυρμυγκότρυπα», κατέρρευσε πάνω σ’ όλη εκείνη την αναστάτωση γύρω από τη σκηνή του και πέθανε από αποπληξία. Οι έριδες που ακολούθησαν μεταξύ των μογγόλων Τούρκων για τη νομή της εξουσίας χάρισαν στους Ούγγρους μια ανάπαυλα αρκετών ετών.

Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, όχι μόνο ο κόμης Ζρίνι κατάφερε να μετατρέψει την ήττα του σε θεαματική επιτυχία, αλλά και ο δισέγγονός του έγραψε ένα θαρραλέο επικό ποίημα πάνω στο θέμα, έτσι που από τότε ο γέρο – κόμης οδηγεί το ιππικό του στη μάχη στη φαντασία κάθε νέας ουγγρικής γενιάς, παροτρύνοντάς την να αγωνιστεί παρά τις αντιξοότητες και ν’ αποδείξει ότι ακόμη και οι λίγοι μπορούν να απειλήσουν θανάσιμα τους πολλούς.

 

Πηγή: greekcivilwar.Wordpress.com