Όταν ήμουν νέος ένας παππούς που είχε ζήσει την ζωή του μου είχε πει :

Να θυμάστε ότι υπάρχουν δύο είδη πόνου: ο πόνος που σας πληγώνει και ο πόνος που σας αλλάζει. Όταν, αντί να αντιστέκεστε, δέχεστε τη ζωή όπως είναι, και τα δύο είδη μπορούν να σας βοηθήσουν να εξελιχτείτε.

Πόσο δίκιο είχε …

React

000000

Ο Γιώργος Ζορμπάς (που μάθαμε ως Αλέξη απ’ το μυθιστόρημα του Καζαντζάκη) έγραφε σ’ ένα γράμμα που είχε στείλει στον συγγραφέα και φίλο του:

«Τίποτα δεν φοβάμαι. Έχω παλέψει με θεριά. Έχω πολεμήσει και με τ’ αληθινά θεριά, τους ανθρώπους. Τα ‘βαλα και με τα μεγάλα θεριά, τη θάλασσα και τη γη. Και το μεγαλύτερο θεριό, τη γυναίκα, την αγάπησα.

Θεούς και διαβόλους δεν φοβάμαι. Για τον θάνατο ούτε που με νοιάζει.
Τίποτα δεν φοβάμαι. Μόνο ένα: Τα γεράματα.
Φοβάμαι μην έρθει η στιγμή που δεν θα μπορώ ούτε να κατουρήσω. Που θα περιμένω την νύφη μου να με ταΐσει. Που δεν θα μπορώ να σταθώ όρθιος.
Μόνο αυτό φοβάμαι. Που θα ‘μαι γέρος κι ανήμπορος.»
Ο Ζορμπάς έζησε μέχρι τα 76, άλκιμος κι ανυπόταχτος. Πέθανε όρθιος στην Κατοχή. Τελευταία ανάσα την πήρε μπρος στο παράθυρο, αναθυμούμενος πόσες ωραίες πράσινες πέτρες βρήκε, πόσες γυναίκες αγκάλιασε, πόσα παιδιά έκανε. Τυχερός άνθρωπος!!

React

000000

Ο Θρασύβουλος λειτουργούσε το μοναδικό μαγαζί στο μεγάλο κεφαλοχώρι, που βρίσκεται κοντά στα ελληνογιουγκοσλάβικα σύνορα. Το μαγαζί ή μπακάλικο, όπως το λέγαν οι συγχωριανοί του το κληρονόμησε από το πατέρα του, που τον έχασε μικρός, κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 50.
Όταν συνέβη το μοιραίο, ήταν δεκαπέντε χρονών, είχε τελειώσει την τρίτη τάξη του γυμνασίου, και μόλις είχε επιστρέψει για τις καλοκαιρινές διακοπές από την πρωτεύουσα της επαρχίας όπου έμενε τους οχτώ μήνες της σχολικής χρονιάς.

Ο Επαμεινώνδας, ο πατέρας του Θρασύβουλου, ήταν πολυπράγμων -πολυτεχνίτης που εκτός από την μπακαλική ασκούσε και το επάγγελμα του πεταλωτή, του σαμαρά, του πρακτικού κτηνίατρου και γενικά δεν αρνιόταν να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε οτιδήποτε παρουσιαζόταν αρκεί να πληρωνόταν. Είχε μάλιστα μια χαρακτηριστική άνεση να δείχνει ότι έχει βαθιές γνώσεις και πλούσια εμπειρία για το οποιοδήποτε πρόβλημα που οι χωριανοί του τυχόν αντιμετώπιζαν.
Ο Επαμεινώνδας έπεσε στο καθήκον, όταν προσπαθούσε να πεταλώσει το πίσω πόδι ενός μεγαλόσωμου μουλαριού και από απροσεξία κάρφωσε το καρφί του πέταλου όχι στην κερατοειδή οπλή αλλά στο ζωντανό μυ του ποδιού. Το μουλάρι πόνεσε φοβερά, αφηνίασε και με μια δυνατή κλωτσιά με το άλλο του πόδι άφησε στο τόπο τον Επαμεινώνδα..

Η απρόσμενη αυτή εξέλιξη ανάγκασε τον μικρό Θρασύβουλο να ανδρωθεί πρόωρα , να αφήσει το γυμνάσιο και να εγκατασταθεί μόνιμα στο χωριό και να αναλάβει το μπακάλικο του πατέρα του. Οι υποχρεώσεις ήταν μεγάλες: μια μάνα και τρία μικρά κορίτσια ήταν η οικογένεια, για την οποία ο μικρός Θρασύβουλος έπρεπε να γνοιαστεί.
Πολύ γρήγορα μπήκε στο νόημα της δουλειάς και όχι μόνο διατήρησε την δουλειά που του είχε αφήσει ο πατέρας του αλλά άρχισε και να την μεγαλώνει. Τα τρία μαθητικά χρόνια στην πρωτεύουσα της επαρχίας είχαν ανοίξει τους ορίζοντες του Θρασυβούλου και τα γράμματα που έμαθε, έστω και χωρίς την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τον βοήθησαν να ξεκλειδώσει πολύ γρήγορα τα μυστικά του εμπορίου.

Κατάφερε μάλιστα να οριστεί αντιπρόσωπος του ελληνικού μονοπωλίου, που πέρα από το καλό κέρδος που του αποκόμιζε, απέκτησε και ένα αυξημένο κύρος στην τοπική κοινωνία .

Στο Ελληνικό Μονοπώλιο υπαγόταν η εμπορία των σπίρτων, του φωτιστικού πετρελαίου, του αλατιού, του καπνού, ακόμη δε, και οι τράπουλες ήταν αποκλειστικό έργο του μονοπωλίου. Οι φόροι που αναλογούσαν σε αυτά τα προϊόντα πήγαιναν εξ’ ολόκληρου στους τότε δανειστές για την εξόφληση δανείων που είχε πάρει η Ελλάδα στις αρχές του εικοστού αιώνα !

Ούτε το κάλεσμα της πατρίδας, για να την υπηρετήσει, δεν εμπόδισε τον Θρασύβουλο να συνεχίσει την εμπορική του πρόοδο . Ίσα ίσα που στο μικρό πέρασμα από τον στρατό, καθότι προστάτης οικογενείας, γνωρίστηκε με κάποιον που είχε διασυνδέσεις και κατάφερε να διοριστεί και ανταποκριτής του ΟΓΑ, ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην επαγγελματική του πορεία .

Ο Θρασύβουλος είχε και αλλά προσόντα εκτός των επαγγελματικών, ήταν ωραίος και ευθυτενής άνδρας, με όμορφο πρόσωπο, θεληματικό πηγούνι, καλοσχεδιασμένα χείλη και πλούσια κυματιστά μαλλιά. Με αυτά τα σωματικά χαρίσματα δεν μπορούσε να μην γίνει ο κρυφός και όχι μόνο, πόθος των γυναικών της κωμόπολης.
Άρεσε και στον Θρασύβουλο να είναι στόχος του γυναικείου πληθυσμού και έκανε ό,τι χρειαζόταν για να βρίσκεται πάντα στο βεληνεκές παντρεμένων και ανύπαντρων. Με τις παντρεμένες είναι η αλήθεια αισθανόταν πιο άνετα και για κάποιο ανεξήγητο λόγο προτιμούσε τις πιο ώριμες, τις σαραντάρες μάλιστα τις θεωρούσε ιδανικές!

Τα τελευταία χρόνια είχε φέρει και την πετρογκάζ στο μαγαζί του, έτσι είχε την άνεση να μπαινοβγαίνει στα σπίτια των νοικοκυράδων, κυρίως τα πρωινά, που έλειπαν οι σύζυγοι για να αλλάζει φιάλες και κάπου-κάπου να εισπράττει και κάποια έξτρα αμοιβή!
Σε κάποια σπίτια είχε παρατηρηθεί μια συχνότερη αλλαγή των φιαλών και άρχισαν να ακούγονται παράπονα ότι ο Θρασύβουλος έκλεβε αέριο με την μέθοδο των μισογεμισμένων φιαλών. Μάλιστα ένας πελάτης του έκανε ολόκληρη φασαρία και τον απείλησε ότι θα τον καταγγείλει στην εταιρία. Δεν ήξερε ο άμοιρος πως να αμυνθεί και αυθόρμητα του λέει:
«Για έλεγξε την γυναίκα σου, μήπως ξεχνάει το γκάζι ανοιχτό και καίει άσκοπα το αέριο; ….»

Με όλα αυτά τα προσόντα ο Θρασύβουλος ήταν και περιζήτητος γαμπρός ιδιαίτερα από την εποχή που πάντρεψε και την τελευταία του αδελφή.Τα προξενιά πήγαιναν και ερχόντουσαν. Ήθελε να βρει μια καλή γυναίκα για να κάνει οικογένεια και να αποκτήσει παιδιά, τα οποία υπεραγαπούσε.
Αλλά που να βρεθεί η καλή γυναίκα …οι εμπειρίες του Θρασύβουλου δυστυχώς τον είχαν κάνει πολύ καχύποπτο .
Τελικά βρέθηκε μια κοπέλα, η Ευτέρπη, από ένα διπλανό χωριό, την οποία και παντρεύτηκε.
Έφτιαξε, όπως άλλωστε το επιθυμούσε, μια ωραία οικογένεια, η Ευτέρπη ήταν άριστη σύζυγος και καλή μητέρα και απέκτησε και τρία παιδιά αλλά το χούι, χούι για τον Θρασύβουλο…
«Η οικογένεια πάνω από όλα, αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ ήσυχος όταν ξέρω ότι υπάρχει έστω και μια γυναίκα στο χωριό μου που υποφέρει..» έλεγε στους φίλους του. Κλεμμένο βέβαια από τον Καζαντζάκη αλλά ήταν αρκετά βολικό για τον Θρασύβουλο .

Είμαστε κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 80, ο Παπανδρέου έχει καταργήσει τον νόμο για την μοιχεία και ο Θρασύβουλος, εκτός από την σημαία του ΠΑΣΟΚ που έχει αναρτήσει στο μαγαζί του μαζί με τις αφίσες της pireli με τα γυμνά μοντέλα έχει φέρει και στύλους για κεραίες τηλεοράσεων, που έχουν αρχίσει να ‘’εισβάλουν’’ και στα σπίτια της επαρχίας. Έχει μάθει την τέχνη να στήνει και να συνδέει τις κεραίες αφού εντόπιζε τα ραδιοτηλεοπτικά σήματα, που η αλήθεια είναι ότι στην περιοχή του είναι αρκετά δύσκολο, πιο εύκολο είναι να πιάσεις σέρβικα παρά ελληνικά κανάλια. Λόγω ακριβώς αυτής της δυσκολίας η παραμικρή μετακίνηση της κεραίας είχε σαν συνέπεια να χάνεται το κανάλι και η οθόνη να δείχνει χιόνια !!
Οι κεραίες των τηλεοράσεων αποτέλεσαν μια ακόμη αιτία ή και αφορμή για να μπαινοβγαίνει με άνεση ο Θρασύβουλος στα σπίτια των συγχωριανών του.
Αρκετά συχνά χανόταν το σήμα και ο Θρασύβουλος έτρεχε να το πιάσει …

Μια απίστευτη περίπτωση με την κεραία είναι αυτή που θα σας αφηγηθώ, που φαίνεται απίθανη, αλλά αυτός που μου την διηγήθηκε είναι σίγουρος ότι συνέβη ακριβώς έτσι:

Ο Θρασύβουλος είχε μια μακρόχρονη σχέση με μια παντρεμένη, την Καίτη, από το καιρό που ήταν ακόμη ανύπαντρος. Η Καίτη ήταν μια από αυτές που το γκάζι τελείωνε γρήγορα και ζητούσε συχνά αλλαγή φιάλης. Τώρα είχε βρει σαν αφορμή για να τον καλεί σπίτι της τη κεραία της τηλεόρασης που πολύ συχνά έχανε το σήμα ….
Σε κάποια από αυτές τις συχνές επισκέψεις της Καίτης της μπήκε μια τρελή ιδέα, και λέει στο Θρασύβουλο:
«Την επόμενη φορά που θα σε φωνάξω για να έλθεις εδώ, θα είναι παρόν και ο άνδρας μου. Θα ξεσυνδέσω το καλώδιο, δεν θα πιάνει η τηλεόραση και θα σε φωνάξουμε, τα αλλά άστα σε μένα, τρελαίνομαι να βρεθούμε και να είναι και ο άνδρας μου!»
Κάτι πήγε να ψελλίσει ο Θρασύβουλος αλλά αυτή δεν σήκωνε κουβέντα .

Σε καμία βδομάδα ο Θρασύβουλος καλείται επειγόντως να προσφέρει τις τεχνικές του γνώσεις. Καταφθάνει με τα εργαλεία, χαιρετάει το ζευγάρι και αρχίζουν τα παράπονα :
«Τι θα γίνει; Πάλι δεν έχουμε σήμα Θρασύβουλε» του λέει ο Γιώργος.
«Τι να σου κάνω Γιώργο.. είναι δύσκολη η περιοχή μας, έχουμε και αυτούς τους βοριάδες ..
Υπομονή όλα θα διορθωθούν» .
«Γιώργο», πετάγεται η Καίτη, «δεν ανεβαίνεις στην ταράτσα να στρίβεις την κεραία και ο Θρασύβουλος να ρυθμίζει εδώ την τηλεόραση.»
«Καλά ρε γυναίκα εσύ είσαι ο μάστορας; Τι ξέρεις εσύ από κεραίες ;»
«Όταν έρχεται ο Θρασύβουλος και λείπεις εσύ ποιος νομίζεις στρίβει την κεραία ;» «Εγώ Γιώργο..»
«Να ανέβω Θρασύβουλε ;»
«Ανέβα» του απαντά λίγο σαστισμένος .

Βγαίνει στην αυλής Γιώργος τοποθετεί την μεγάλη σκάλα και αρχίζει να ανεβαίνει προς την ταράτσα. Μόλις δεν υπήρχε οπτική επαφή με το δωμάτιο η Καίτη ορμά και φιλά παθιασμένα τον Θρασύβουλο.
«Δεν σου το είπα θα το κάνουμε με τον άνδρα μου στην ταράτσα !»
Ο Θρασύβουλος άρχισε να δίνει το σύνθημα:
«Λίγο δεξιά Γιώργο,ωπ, ωπ, λίγο πίσω,το πιάσαμε, Όχι ρε γαμώτο το χάσαμε, από την αρχή Γιώργο , λίγο δεξιά, λίγο ακόμη,
περίμενε Γιώργο ένα λεπτό να διορθώσω κάτι στην τηλεόραση αλλά κρατά σταθερά το κοντάρι..»
Και ξαφνικά σε λίγο ακούγεται η φωνή της Καίτης, σαν επιφώνημα αγαλίασης ακούστηκε:
«Ω Θεέ μου.. μπράβο Θρασύβουλε!! πολύ ωραία Γιωργοοοο ! εκεί κράτησε το, βίδωσε καλά το στύλο. Θρασύβουλε βάλε και ΥΕΝΕΔ…
Γυρνά στο Θρασύβουλο και του λέει χαμηλόφωνα :
«Και γαμώ τον μάστορα !»

Ο Θρασύβουλος είχε ένα μεγάλο προσόν: Ήταν εχέμυθος. Δεν μιλούσε ποτέ για τις γυναίκες του, δεν εξέθετε καμία. Δεν έκανε αυτό που οι περισσότεροι άνδρες κάνουν: Να κοκορεύονται για τις κατακτήσεις τους υπαρκτές ή ανύπαρκτες και να δίνουν ονόματα και λεπτομέρειες λες και είναι σε εξομολόγηση !!
Η Ευτέρπη, η γυναίκα του, σίγουρα κάτι οσμιζόταν για την αδυναμία του Θρασύβουλου στο ασθενές φύλο αλλά ήταν και πολύ θρησκευόμενη και πιθανώς του συγχωρούσε αυτή την αμαρτία .
Μάλιστα όταν ο Θρασύβουλος ήταν πλέον γέρος η Ευτέρπη έψαχνε ένα τρόπο να τον στείλει για εξομολόγηση με την ελπίδα να τον συγχωρέσει και ο Θεός!
Την ευκαιρία την βρήκε όταν μια παρέα χωριανών σχεδίαζε να επισκεφθούν το Άγιο Όρος. Τους παρακάλεσε να πάρουν μαζί τους και τον Θρασύβουλο και να τον πείσουν να εξομολογηθεί.
Ο Θρασύβουλος πήγε μαζί τους αλλά τις γυναίκες του δεν τις εξέθεσε. Εχέμυθος και ενώπιον Θεού. Σωστός ο Άνδρας!!

Πόνημα δημιουργικής γραφής .

Κ.Γ.Μπερτσιάς

React

000000

Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου υπήρξε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους των νεοελληνικών γραμμάτων με πολύπλευρες δραστηριότητες εκτός του καθαρά λογοτεχνικού του έργου. Το πλούσιο και ευρύ έργο του εκτείνεται σε ποικίλα είδη του λόγου (ποίηση, διήγημα, θέατρο, κριτική, χρονογράφημα και ταξιδιωτικά κείμενα). Τον χαρακτήρισαν «πρίγκιπα του νεοελληνικού λόγου».

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου γεννήθηκε στο Καρπενήσι στις 3 Φεβρουαρίου 1877 και ήταν γιος του δασκάλου Λάμπρου Παπαντωνίου και της Ελένης Ηλιοκαύτου. Είχε τρία αδέλφια, τον Χαρίλαο, τον Θανάση και την Σοφία. Στο Καρπενήσι έμαθε τα πρώτα γράμματα και το 1890 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα τελείωσε το Γυμνάσιο, πήρε μαθήματα ζωγραφικής και φοίτησε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.https://3019af01ed4e1b7033e095641f7a1379.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-37/html/container.html

Από τα φοιτητικά του χρόνια στράφηκε στη δημοσιογραφία και σε ηλικία δεκαέξι μόλις ετών ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη. Έως το 1898, οπότε κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πολεμικά τραγούδια», συνέχισε να συνεργάζεται με περιοδικά και εφημερίδες όπως η «Εφημερίδα των Συζητήσεων», ο «Χρόνος» και η «Σκριπ«, στην οποία διετέλεσε αρχισυντάκτης (1900 – 1905).

Το 1904 έγινε ένα από τα πρώτα μέλη της εταιρείας «Η Εθνική Γλώσσα» (μαζί με τους Μιλτιάδη Μαλακάση, Λάμπρο Πορφύρα, Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, Ανδρέα Καρκαβίτσα, Ιωάννη Κονδυλάκη και άλλους), η οποία είχε ως στόχο την υπεράσπιση της δημοτικής γλώσσας. Ήταν ο συντάκτης του μανιφέστου της οργάνωσης με τίτλο «Προς το ελληνικό Έθνος». Από το 1908 και έως το 1911 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι ως απεσταλμένος της εφημερίδας «Εμπρός», όπου έστελνε τα περίφημα «Παρισινά Γράμματα». Παράλληλα αρθρογραφούσε σε γαλλικές εφημερίδες και γνώρισε τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία, με μοναδική εξαίρεση τη συγγραφή χρονογραφημάτων στην εφημερίδα «Εμπρός» έως το 1914. Συνέχισε την δημοσίευση άρθρων, διηγημάτων, ποιημάτων, ταξιδιωτικών εντυπώσεων και κριτικών κειμένων σε εφημερίδες και στα σημαντικότερα περιοδικά της εποχής («Ο Νουμάς», «Νέα Εστία», «Καλλιτέχνης» κ.α). Το 1912 διακρίθηκε σε μια έκθεση ζωγραφικής στο Ζάππειο με σχεδιάσματα και γελοιογραφίες που είχε δημοσιεύσει κατά καιρούς σε διάφορα περιοδικά.https://3019af01ed4e1b7033e095641f7a1379.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-37/html/container.html

Ενταγμένος στο βενιζελικό στρατόπεδο, από το 1912 και ως το 1916 διετέλεσε νομάρχης στη Ζάκυνθο, τις Κυκλάδες, την Μεσσηνία και την Λακωνία. Από τη θέση του αυτή προώθησε την ιδέα οργάνωσης εργατικού σωματείου στη Σύρο και τη διοργάνωση του πρώτου Πανιονίου Συνεδρίου για τα πενήντα χρόνια της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το 1916 αντέδρασε στο ανάθεμα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου, με αποτέλεσμα να αποπεμφθεί από την θέση του και να οδηγηθεί σε δίκη, στην οποία όμως απαλλάχτηκε.

Το 1918, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1917, έγραψε το παιδικό μυθιστόρημα «Τα Ψηλά Βουνά», που αποτέλεσε το αναγνωστικό της τρίτης τάξης του δημοτικού και εισήγαγε την δημοτική στην εκπαίδευση. Στα 79 κεφάλαια του βιβλίου εξιστορούνται οι εμπειρίες μιας ομάδας συμμαθητών που περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στα βουνά της Ευρυτανίας. Στην εποχή του το βιβλίο προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις, ώσπου το 1920 αποσύρθηκε και κάηκε δημοσίως, όπως και τα άλλα αναγνωστικά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Ελευθερίου Βενιζέλου, μετά την ανάληψη της εξουσίας από την αντιβενιζελική παράταξη. Επαναφέρθηκε ως αναγνωστικό σε κατοπινά χρόνια και θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα παιδικά βιβλία στην ελληνική γλώσσα.

Το 1918, ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της Εθνικής Πινακοθήκης, φροντίζοντας για τον εμπλουτισμό της με έργα πολλών ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, όπως του Νικόλαου Γύζη, του Κωνσταντίνου Παρθένη, του Κωνσταντίνου Μαλέα, του Νικηφόρου Λύτρα και Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.https://3019af01ed4e1b7033e095641f7a1379.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-37/html/container.html

Τον επόμενο χρόνο αυτοκτόνησε σε ηλικία 39 ετών ο αδελφός του Αθανάσιος Παπαντωνίου, ο οποίος αντιμετώπιζε έντονα ψυχολογικά προβλήματα από τα νεανικά του χρόνια. Το 1920 τύπωσε την παιδική ποιητική συλλογή «Τα χελιδόνια», αφιερωμένη στον αδελφό του, η οποία επανεκδόθηκε το 1931 με τίτλο «Παιδικά τραγούδια. Είχε προηγηθεί το 1898, η ποιητική συλλογή «Πολεμικά Τραγούδια», εμπνευσμένη από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

Το 1923 ο Παπαντωνίου εξέδωσε την ποιητική συλλογή του «Πεζοί ρυθμοί» και τους τρεις τόμους των «Νεοελληνικών αναγνωσμάτων» για τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Η ποίησή του διακρίνεται για την συναισθηματική λεπτότητα,το στοχαστικό της βάθος και τον μουσικό της τόνο. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών και ταξίδεψε στην Ευρώπη, στο πλαίσιο των καθηκόντων του ως διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης.

Το 1927, τυπώθηκε η συλλογή διηγημάτων του «Διηγήματα», ενώ από το 1929 και ως το 1937 εκδόθηκαν το θεατρικό έργο «Ο όρκος του πεθαμένου», που ήταν διασκευή του δημοτικού τραγουδιού «Του νεκρού αδελφού», η ποιητική συλλογή «Τα Θεία Δώρα», το ιστορικό δοκίμιο «Ο Όθων», οι ταξιδιωτικές του εντυπώσεις από το Άγιο Όρος και δυο συλλογές διηγημάτων με τίτλους «Βυζαντινός όρθρος» και «Η θυσία». Το 1938 αναγορεύτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της λογοτεχνίας, θέση από την οποία υπέβαλε την πρώτη του εισηγητική έκθεση στη δημοτική, γεγονός που προκάλεσε και πάλι αντιδράσεις.

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 1940, από συγκοπή καρδιάς μέσα στο τραμ, πηγαίνοντας σε συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

React

000000

Γνωρίζετε ότι αν «ξεμπερδέψουμε» όλα τα αγγεία του ανθρώπινου σώματος και τα συνδέσουμε σε ένα μακρύ νήμα, τότε το μήκος αυτού του νήματος θα είναι περίπου 100 000 χιλιόμετρα!

Για να γίνει σαφέστερο – το μήκος του ισημερινού της Γης είναι 40.000 χιλιόμετρα. Αποδεικνύεται ότι το «νήμα» των αγγείων 1 μόνο ατόμου, μπορεί να περικυκλώσει ολόκληρο τον πλανήτη 2,5 φορές!

React

000000