Συντάκτης: Kostas Bertsias

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Στις 9 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 140 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Είναι φέτος και τα διακόσια χρόνια από τη γέννησή του, στις 11 Νοεμβρίου 1821. Ο Ντοστογιέφσκι πριν από την παρισινή επανάσταση του 1848 δέχθηκε την επίδραση των αθεϊστικών σοσιαλιστικών ιδεών. Όπως γράφει στο Ημερολόγιό του* από το 1846 μυήθηκε από τον Μπελίνσκι στην αλήθεια του επερχόμενου «αναζωογονημένου κόσμου» και «στην ιερότητα της μελλοντικής κομμουνιστικής κοινωνίας».

Τότε ο Ντοστογιέφσκι πρόβλεψε το πώς θα κινηθεί το  αθεϊστικό κίνημα και στις ημέρες μας! Έγραψε ότι θα κτυπήσει τον χριστιανισμό, την οικογένεια, την ιδιοκτησία, την πατρίδα, ως τροχοπέδη στην πρόοδο. Θα κτυπήσει επίσης τις εθνότητες εν ονόματι της γενικής αδελφοσύνης των ανθρώπων. Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας σημειώνει ότι αρνήθηκε οριστικά αυτό το ονειροπόλο παραλήρημα – όλο αυτό το σκοτάδι και τον τρόμο, που προορίζεται για την ανθρωπότητα με τη μορφή της αναζωογόνησής της…

Πρόβλεψε ακόμη ο Ντοστογιέφσκι ότι μπορεί οι στόχοι «των καθοδηγητών της ευρωπαϊκής προοδευτικής σκέψης» να θεωρηθούν υψηλόφρονες και ανθρωπιστικοί. Ένα όμως είναι αναμφισβήτητο: Αν δοθεί σε όλους αυτούς τους μεγάλους σύγχρονους διανοητές η πλήρης δυνατότητα να καταστρέψουν την παλιά κοινωνία και να την οικοδομήσουν από την αρχή, ως αποτέλεσμα θα προκύψει τέτοιο σκότος και τόσο χάος, κάτι το τόσο χυδαίο, τυφλό και απάνθρωπο, ώστε όλο το οικοδόμημα θα πέσει κάτω από τις κατάρες της ανθρωπότητας, προτού καν προλάβει να ολοκληρωθεί.

Τονίζει κάτι ακόμη ο Ντοστογιέφσκι για τους Ρώσους, που ισχύει και για εμάς, τους Έλληνες: Οι μεγάλοι εκπρόσωποι της σκέψης της Ευρώπης αρνιούνται τον Χριστό κι εμείς, όπως είναι γνωστό, είμαστε υποχρεωμένοι να μιμούμαστε την Ευρώπη… Υπάρχουν, όπως γράφει, ιστορικές στιγμές στη ζωή των ανθρώπων, στις οποίες το καταφανές, η αναίδεια, το χειρότερο ανοσιούργημα μπορεί να θεωρηθεί  απλώς ως μεγαλείο της ψυχής, απλώς ως ευγενική ανδρεία της ανθρωπότητας, που απελευθερώνεται από τα δεσμά της.

Εκτός από την πρόβλεψη του για την σημερινή κατάσταση της Ευρώπης ο Ντοστογιέφσκι πρόβλεψε και την ρωσική κομμουνιστική επανάσταση, ως κάτι αναπότρεπτο, λόγω της πνευματικής και όχι μόνο κατάστασης, στην οποία βρισκόταν η Ρωσία. Όπως σημειώνει ο Νικολάι Μπερδιάγιεφ στο βιβλίο του «Το πνεύμα του Ντοστογιέφσκι»  γνώριζε ότι η Ρωσική Επανάσταση θα προερχόταν από τις υποχθόνιες καταστροφικές δυνάμεις, που ενώ θα επιχειρούσαν  να θεραπεύσουν συμπτώματα της επιφανειακής ζωής θα επέβαλαν την πιο οδυνηρή δουλεία του ανθρωπίνου πνεύματος.

Ο σύγχρονος Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) υπογραμμίζει πως ο Ντοστογιέφσκι πίστεψε στον Χριστό αφού διήλθε την κόλαση του σκεπτικισμού, της αμφιβολίας, της άρνησης και της απιστίας. Πίστεψε ότι ελευθερία υπάρχει μόνο κοντά στον Χριστό και ότι στην άθεη κατάσταση η απεριόριστη ελευθερία οδηγεί στον απεριόριστο δεσποτισμό, όπως λέγει και ο Σιγκάλεφ στους «Δαιμονισμένους».-

*Τα όσα γράφονται από «Το Ημερολόγιο του συγγραφέα» είναι στις εκδόσεις «Αρμός» (Α΄ και Β΄ Μέρος) στις σελ. 246-250.

Αγαπητοί φίλοι ,

Ο Ορεινός συμπλήρωσε σήμερα εννιά χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στην μπλογκόσφαιρα της σύγχρονης επικοινωνιακής πλατφόρμας.

Το ιστολόγιο μας, που ξεκίνησε πειραματικά στις 22/2/2012 και συνεχίζει πειραματικά και «πειρατικά» να εκπέμπει σε καθημερινή βάση και να διαβάζεται και να ακούγεται μέσα σε αυτή την ζούγκλα των κοινωνικών αμφίδρομων ή μονόδρομων επικοινωνιακών διαύλων.
Στα εννιά χρόνια αποκτήσαμε φίλους , συνεργάτες και συνοδοιπόρους, που και μόνο , η αίσθηση ότι μας παρακολουθούν, με την βροντερή σιωπή τους ή με την αιχμηρή απουσία τους ή ακόμη και με την φανερή επιδοκιμασία τους, έδωσαν την απαραίτητη δύναμη στα πτερύγια του σύγχρονου επικοινωνιακού μύλου ώστε οι μυλόπετρες του να παράγουν ή να αναπαράγουν αναρτήσεις και να τις μεταφέρουν στο ωκεανό του Διαδικτύου μνήμες καταχωνιασμένες στα χρονομπαούλα για να είναι φανερές και να «κλέβουν» και να σταματούν τον χρόνο το άχρονο….

Ο ΟΡΕΙΝΟΣ ευχαριστεί θερμά τους 700.000 χιλιάδες αναγνώστες του, που κλικάρισαν στις σχεδόν 37.000 χιλιάδες αναρτήσεις, οι περισσότερες πρωτοδημοσίευτες, και πιστεύει και αισιοδοξεί ότι θα κρατά αλλά και θα του κρατούν συντροφιά οι φίλοι του και στα επόμενα ταξίδια του ………

Καλή δύναμη σε όλους.

Τα δερβενοχώρια έχουν γίνει ο αγαπημένος τόπος των σκηνοθετών για το γύρισμα των ταινιών τους!

Αυτή βδομάδα δυο κινηματογραφικά συνεργεία στην Στεφάνη και στα Σκουρτα με φυσικό σκηνικό τα πλούσια χιόνια κινηματογράφησαν σκηνές για τις ταινίες : πίσω από τις θημωνιές και η ζωή του Αγίου Παΐσίου.

Το σχέδιο της πρώτης ταινίας της Ασημίνας Προέδρου «Πίσω από τις θημωνιές, που έχει ως συμπαραγωγό της και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, έχει ήδη μπει στην πιο συναρπαστική του φάση, αυτή των γυρισμάτων. Η Αττική, τα Δερβενοχώρια Βοιωτίας, η λίμνη Δοϊράνη (όπου βρίσκεται το συνεργείο αυτές τις ημέρες) και η Βόρεια Μακεδονία συνθέτουν το φυσικό ντεκόρ.

Το 2013 η Ασημίνα Προέδρου εμφανίστηκε ορμητική στο προσκήνιο του ελληνικού σινεμά με τη μικρού μήκους ταινία της «Red Hulk», γύρω από την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού και το καρκίνωμα του νεοναζισμού στη σημερινή Ελλάδα (τραγική σύμπτωση το γεγονός ότι η ταινία αυτή έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Δράμας, κερδίζοντας τον Χρυσό Διόνυσο, τις μέρες που η Χρυσή Αυγή δολοφονούσε τον Παύλο Φύσσα).

Σήμερα, η Ελληνίδα δημιουργός αφηγείται την ιστορία ενός άντρα, ο οποίος, κυνηγημένος από το παρελθόν του και πιεσμένος από τα χρέη του, διακινεί παράνομα μετανάστες με τη βάρκα του. Αυτό δράμα, που έχει ως ομφαλό του το θρίλερ, εκτυλίσσεται σ’ ένα παραλίμνιο ελληνικό χωριό στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία.

Το «Πίσω από τις θημωνιές» αποτελεί συμπαραγωγή Ελλάδος, Γερμανίας και Βορείου Μακεδονίας. Ακολουθούν οι συντελεστές της ταινίας:

Σενάριο / Σκηνοθεσία: Ασημίνα Προέδρου

Παραγωγοί: Ιωάννα Μπολομύτη, Markus Halberschmidt, Vladimir Anastasov, Angela Nestorovska

Executive Producer: Πάνος Παπαχατζής

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής

Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη

Ήχος: Νίκος Παπαδημητρίου

Μουσική: Μάριος Στρόφαλης

Σκηνογραφία: Εδουάρδος Γεωργίου

Κοστούμια: Κική Μήλιου

Μακιγιάζ: Δώρα Νάζου

Casting: Σωτηρία Μαρίνη, Σοφία Δημοπούλου, Φραγκίσκος Ξιδιανός, Άκης Γουρζουλίδης

Ηθοποιοί: Στάθης Σταμουλακάτος, Λένα Ουζουνίδου, Ευγενία Λάβδα, Χρήστος Κοντογεώργης, Πασχάλης Τσαρούχας και Ντίνα Μιχαηλίδου

Στα φωτογραφικά στιγμιότυπα που συνοδεύουν αυτή την ανάρτηση ό,τι αφορά εξωτερικά γυρίσματα είναι στην λίμνη Δοϊράνη και ό,τι εσωτερικά στα Δερβενοχώρια της Βοιωτίας.

“Είδα την αλήθεια, δεν τη φαντάστηκα, την είδα, την είδα! Η ζωντανή της εικόνα θα ορθώνεται πάντα μπροστά μου και θα με οδηγεί. Έχω τη δύναμη, και θα μιλήσω, και θα ζήσω, και θα ζήσω χίλια χρόνια!”

Ο μεγάλος αντι-ήρωας της παγκόσμιας λογοτεχνίας, Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, έγραψε για τη γελοιότητα του ανθρώπου το 1877, όμως μόνο αν διαβάσεις το βιβλίο ή δεις να παίζεται στο θέατρο, θα καταλάβεις πόσο διαχρονικό έργο είναι. Ένας άνθρωπος σαν το Ντοστογιέφκσι, κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους και βασανισμένος από κάθε άποψη, θυμίζει λογοτεχνικό Βαν Γκογκ που μετατρέπει την ψυχική του οδύνη στην πιο ουσιαστική αλήθεια, την αλήθεια της ζωής, της κοινωνίας, της δυστυχίας, των ανθρώπων.

Κοινωνιολόγοι και ψυχαναλυτές μπορούν να κάνουν “παπάδες” με το υλικό που έδωσε ο Φίοντορ Ντοστογιέφσκι σ’ αυτό το ψυχοκοινωνικό διήγημα.

Ο γελοίος αντι-ήρωας του βιβλίου, πιστή ενσάρκωση του ανθρώπου που έχει χάσει το δρόμο του και βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοχειρίας, πέφτει σε βαθύ λήθαργο και καταφέρνει τελικά να αναγεννηθεί μέσα από το απόλυτο σκοτάδι. Το όνειρο αυτού του γελοίου μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως και ο καθένας ας δώσει τη δική του οπτική. Ένας ουτοπικός πολιτισμός που κατρακυλά στη απόλυτη διαφθορά και το μαζοχισμό, μια πορεία που θυμίζει χτες, σήμερα, αύριο. Ένοχος γι’ αυτή την κατρακύλα είναι αυτός ο γελοίος, αλλά και κάθε γελοίος άνθρωπος.

Πόσο πιο επίκαιρο να είναι ένα βιβλίο που μιλά για όσα μας αφορούν και γράφτηκε 142 χρόνια πριν;

Πηγή: Κοραλία Ξεπαπαδέα/ neolaia.gr